Goed geacteerd? Zeker (Natalie Portman was GE-WEL-DIG, ook Kunis vond ik dit maal meer dan behoorlijk) Mooie cinematografie en dergelijke? Zeker.
Maar of ik er van genoten heb? Ik zat meer met afschuw te kijken hoe Natalie (ik kan niet meer op het personage haar naam komen) ten onder ging in haar eigen perfectionisme. Je kan moeilijk stellen dat ik plezier beleefd heb, en een 2e kijkbeurt zal nog niet voor meteen zijn.
Het einde vond ik heel mooi en symbolisch. Het realistische is wel ver zoek uiteraard Gezien het feit dat ze nog een perfecte voorstelling kan doen, zonder dat er ook maar een spatje bloed te zien is.
Heel de zaal werd er muisstil van, en ik heb toch een paar dagen met de film in mijn hoofd gezeten.