Log

vote posted

Als iemand die altijd met interesse naar de schrijfsels van Kaufman kijkt, besloot ik dan ook maar deze 'mindere' te bekijken. Minder is hij inderdaad. Ik bleef telkens maar in mijn achterhoofd houden dat Kaufman eraan gekoppeld is, maar als je bedenkt dat deze ná Being John Malkovich zit, is het toch een gekke gewaarwording. Het voelt behoorlijk B-film, met decors waar je zo doorheen prikt (die bos-scenes ), maar misschien is het ook allemaal wel kitsch bedoeld.
Op de manier van vertellen na, voelde ik nog niet zoveel Kaufman. De diepere laag is natuurlijk interessant, onze driften en dierlijke vrijheid vs stedelijke verfijndheid. De diverse blikken van verlangen, niet alleen op seksueel gebied maar bijvoorbeeld ook in de eindscene van Puff richting het bos. Het zit er zeker, maar door de budgetloze-achtige uitwerking en matig acteerwerk voelt het allemaal wat lullig.

Mwaaah. De regisseur voor de liefhebber. Dit vond ik één wat mindere van hem. Hier draait het vooral om één absurd gegeven (nou vooruit, twee met de elektronische lul erbij) waar de film op draait. Ik mis een beetje de gekkig- en absurdheden over gehele film heen, te lage grapdichtheid, ook in het droge. In principe ook een serieus thema, natuurlijk wel op eigenwijze uitgewerkt. Voelde af en toe zelfs wat treurig aan. Leuke soundtrackje wel. Kan beter, maar ik heb nog een paar Dupieuxs staan

In de herziening. Indrukwekkend. De 2,5 uur zijn een makkelijke zit en dat is een goed teken. Je wordt echt in de film gezogen. En dat met een sterk verhaal en prima acteerwerk, niet perse met een opvallende cinematografie of flitsende actie.
Vanaf het begin is er zo'n lekker onderhuids sfeertje. 'Something fishy'. Afflecks spel hier is belangrijk, je voelt dat er iets niet klopt, maar ook dat hij niet de moordenaar zal zijn. Pike wordt hier bejubelt in haar spel, maar Affleck vind ik ondergewaardeerd. De editing is fijn. Een film die de rol van de media en het wrange van een huwelijk pijnlijk naar voren brengt, op een sterke manier. Het meekijkende tv-publiek én de filmkijkers worden een kant van hun waarheid opgezet. De fase waarin het psychopathische van Pike naar voren wordt gebracht bezorgt je de nare kriebels. Wel moet gezegd worden dat het acteerwerk van Pike cq de karakterol net wat teveel uitvergroot wordt in de laatste fase. Het einde is brr, op een goede manier.

Erg fijne psychologische thriller/mysterie die me, ondanks dat ik zag wat ik er vroeger voor cijfer aan gegeven heb, positief verrastte.

Vandaag eens herzien. Wat een heerlijke absurde film, ik hou ervan. Dat zo'n krankzinnig uitgangspunt zonder enige poging het te doen begrijpen/uitleggen de kern van de film wordt is toch geweldig. En daarvoor eigenlijk al; de 7,5e verdieping, de maffe secretaresse, de dierentuin in huis, allemaal fijne gekkigheden die de sfeer al vroeg neerzetten. En heerlijk toch hoe Malkovich meewerkt met zo'n script, prettige zelfspot heb je dan nodig. Leuk rolletje van Sheen ook (zeker op het einde, ik ging stuk om zijn kapsel). De film neemt zich grotendeels niet zo serieus en dat moet je zeker hebben.
Waar het zich wel net te serieus neemt, is richting het einde. Het liefdesplotje wat nou eenmaal nodig is om het verhaal te vertellen, wordt te dramatisch en het plan van de oudjes dat ze voor middernacht in het lijf moeten omdat ze anders in een baby komen is net té.
Waar het met Kaufman voor mij nogal eens de mist in wil gaan (vaak een te gek uitgangspunt, maar vaak verlies ik hem een beetje), beklijft het nu voldoende. Een fijne wegkijker, weer eens wat anders, en dat is altijd goed.

Toch wel bijzonder. Ik weet dat Koolhoven bejubelt wordt, maar ik geloof niet dat ik veel met met had. Tot ik laatst Amnesia zag en wel gepakt werd door zijn aanpak. Dus daarom dit bekeken, met lage verwachting, want telefilm/Youtube. Het was inderdaad beetje worstelen in het begin met het wat houterige (of moet ik zeggen "Nederlandse") acteerwerk en fragmentarische beelden. Maar, dat eigenaardige, gekke camerastandpunten, kleurgebruik, dat vind ik dan wel leuk. Wat ongemakkelijk op een fijne manier, mede door de soort humor.
Gaandeweg kijk je beetje door het matige heen en merkte ik dat het verhaal me toch ook wel pakte. De 60's-sfeer, ouders met een ongezonde binding met hun kinderen, sowieso een ontwrichtte boel met de moeder die 'gezellig' alles bij elkaar probeert te houden, ergens leek het wel te kloppen in het geheel. Erg naar om naar te kijken, maar door het ongemakkelijke ook weer interessant.
Geen hoogvlieger (weet ook niet zo goed waarom iedereen wegloopt met van Houten, behalve de mooie blik, al lijkt met me lastig om als 23-jarige een kind te spelen), maar voldoende ingang om misschien tóch nog een Koolhoven te ontdekken.