Log

Interessant verhaal, matige docu. Ik kwam hierbij nadat ik de serie The Dropout had gezien; ik wilde het niet-fictionele verhaal wel eens zien. Eigenlijk ben ik blij dat ik de serie eerst gezien had, dat maakte het beter te volgen en ook interessanter qua personages. Groot voordeel voor de docu is natuurlijk het veelvoorkomende beeld van Elizabeth zelf, dankzij haar vele media-optreden en commercials. Met de kennis van de serie is het grappig te merken dat ze bij verschillende shots verschillende lage stemmen heeft, waaruit wel blijkt dat ze het forceert (iets wat overigens niet behandelt wordt in deze docu).
Het voelt wat te uitgesponnen, iets teveel herhaling (het shot van haar met het bloedbuisje kennen we nou wel) en wat diepgang naar haar personage en het werkelijke ontstaan mis ik. De chronologie voelt soms wat warrig. Het is beetje gek dat veel betrokken lacherig doen, op de Aziatische klokkenluidster na. Ik had ook gehoopt op een passend einde, maar dat was erg abrupt, zonder uitkomst van de rechtszaak.
Het voelt ook wat gek dat ze door de documentairemaker soort van beschermd wordt, neerzettend dat ze niet zou weten dat je loog, iets wat me erg ongeloofwaardig overkomt, hoezeer je ook gelooft in je product/jezelf.

Vanzelfsprekend gekeken als tussendoortje en dat is het enige juiste doel. Zoals verwacht is het natuurlijk geen hoogdraver als het gaat om verhaal, maar stiekem zitten er best geinige dingen in. Genoeg ongemakkelijkheid ook, het soort dat we kennen van zijn shows. Zeker zelfverheerlijking, maar bovenal zelfspot en dat maakt het mooi. Soms zelfs oprecht eng als hij voor het eerst ten tonele verschijnt in Katinka's kamer Voor de rest ook sympathiek. Natuurlijk vraag je je af waar het heen gaat en Teeuwen blijkt zeker een acteurtje in zich te hebben; naar einde toe weten we nog niet zeker of het nou een smerige kant opgaat (natuurlijk ingegeven door enkele van zijn typetjes/verhalen), maar daar is ineens een oprecht verbolgen Teeuwen. De laatste 5 minuten zijn dan eigenlijk niet zo geslaagd (buiten de gortdroge bakkerbestelling), maar daar moet je de film ook niet om kijken.
Voor 50 minuten, met weinig verwachting, vermakelijk zat.

Lang lang geleden wel eens gezien, maar nu een nieuwe kijkbeurt na het zien van de docu over Tarantino's films. Bij de begincredits is het toch wel smullen als je al die waanzinnige namen langs ziet komen, waarbij een deel nog in zijn beginrollen zat (zoals Gadolfini, die een écht leuke rol bleek te hebben) en waarschijnlijk de kortste, minst herkenbare rol voor Jackson
Het eerste deel van de film kwam ik met moeite door, want romances, bleeeh. Veel te sappig en smooth en ongeloofwaardig. Gelukkig komt de echte misdaad er daarna in. Het verhaal is niet perse heel bijzonder en al vaker gezien in bepaalde vormen. Maar dan, als Walken op bezoek komt bij Hopper, is daar duidelijk de hand van Tarantino te zien; wat een dialoog, heerlijk.
Gaandeweg gaan we mee in het geweld, met zo'n absurde Tarantino-shootout als slotstuk. Het karakter van Slater stond me tegen omdat zijn gedrag niet echt geloofwaardig was als stripwinkelbediende waarvan de baas een hoer moet regelen om hem een leuke dag te bezorgen en de avond met de dame zijn mooiste ooit was. En als dat dan verklaart moet worden door 'wat je allemaal voor de liefde doet', dan zou ik er eigenlijk nog een halfje af moeten halen. Verder genoeg toffe scenes en dialogen en het talent van de schrijver is duidelijk, maar ik zou het geen hoogdraver noemen.
Oh, en de marimba-soundtrack van Zimmer is echt ver-schrik-ke-lijk. Hoe krijgen ze het verzonnen, past voor geen meter. De laatste paar minuten zijn ook drama, waarschijnlijk moest dat om al het geweld een beetje in balans te brengen ofzo. Laat Slater gewoon doodgaan en klaar.

80 minuten onzin zoals je van Dupieux verwachten kan. Het is alweer mijn 8e Dupieux, maar zeker de minste. Het absurde en droge is weer volop aanwezig, en er zitten zeker leuke grappen in, maar nergens vond het een klik bij me (al heeft het verhaal met de helm zeker interessante filosofische invalshoeken). Het is een aaneenschakeling van losse verhaaltjes, dus meer een raamwerk om losse ideetjes in kwijt te kunnen. Voor mij werkt het niet. De hele aankleding en vormgeving is bewust zo lelijk dat het ook wel tegenstaat ipv op het humoristische werkt. Op naar de volgende

Tja. Een Shyamalan trekt me toch altijd nog wel, hoewel ik geen fan ben van horror en er daarom uiteindelijk een paar heb overgeslagen. Deze leek niet zoveel jumpscares te hebben (wat mij betreft bleek dat zelfs 0 te zijn) en weinig gore, en ben er toch voor gegaan.
Uitganspunt is geinig, maar de film niet zo best.
De setting is origineel, in een concert. Als veelvuldig concertganger (maar niet dit soort muziek en fans) vond ik eea eromheen best goed weergegeven, incl de telefoontjes (al kan ik me niet voorstellen dat er tíjdens het concert van je idool er honderden mensen door de rest van het stadion lopen, maar misschien zijn de Amerikanen daar anders in). Het is leuk om te zien dat ze enorm veel figuranten op de been hebben gekregen daarvoor, leuke operatie. Het kind speelt overtuigend de hysterische fan. Het acteerwerk van Hartnett daarentegen vond ik bloedirritant, pas in het laatste kwart speelt hij overtuigend. Het is overigens zeker geen horror; geen enge bedoeling, geen bloed en gore, geen jumpscares. Echt pure thrillerspanning, en dat zit op zich wel goed, al moet het het niet van het mysterieuze hebben, iets wat bij Shyamalan vaak juist wel het geval is. Weer een aantal interessante shots.

Naast het matige acteerwerk, ook van de tenenkrommende zangeres, is de grootste zwakte de geloofwaardigheid. En dan is er niet eens iets bovennatuurlijks aan de hand De reeks aan gebeurtenissen die gewoon nergens op slaan zijn gewoon te groot. Natuurlijk heeft elke film er daar een aantal van, maar met name hoe makkelijk hij telkens een stapje dichter backstage cq zijn ontsnapping komt, is debiel. Een miljoen zwaarbewapende agenten (wat overigens iedereen normaal schijnt te vinden) en een strak protocol, maar hij kan zo overal langslopen. Beroemde zangeres die 5 man beveiliging heeft als ze aankomt, maar bij het weggaan helemaal niemand, en ze kan zo met een man -waar alle ogen op gericht zijn- het pand uit. Major plothole. Dat geldt natuurlijk ook voor het feit dat je geen spaak uit een wiel kan halen als daar letterlijk 10 mensen naar staan te kijken, maar vooruit, dat leverde in ieder geval nog een leuk eindshot op. Dat hij doodleuk nog een taartje gaat eten die uiteraard vergiftigd is, is natuurlijk ook een classic en heeeel gemakkelijk

Ik was na de film wel benieuwd naar de songs, want -ook al is het absoluut niet mijn muziek- klonk het soort van te goed om zomaar voor de film gemaakt te zijn. En zo kwam ik er dus achter dat het Shyamalan dochter is en voelt het toch een beetje smerig, alsof de hele film eigenlijk gemaakt is om (de muziek van) zijn dochter te promoten.