Opinions

Ik blijf erbij, na hem zojuist gezien te hebben, dat deel 1 stukken beter is. Bij deel 1 kon ik om sommige stukken nog lachen maar bij dit deel was dit zeker niet het geval. Alhoewel, de zinnen die uit de mond van die zevenjarige kwam, deden mij toch wel even lachen. Zo iets wijs verwacht je zelfs bij iemand volwassen niet, laat staan bij een kleuter.

Acteerprestaties van Tim Allen waren wel goed, maar van die zoon van hem, niet om aan te zien.

Ook zeer voorspelbaar dat het hem precies om 1 minuut voor Kerstmis lukt om met een vrouw te trouwen.

Kortom: Een film voor de allerkleinsten. 1,0 sterren.

Net gezien op Net5. Zonde van al de reclames waardoor ik elke keer weer opnieuw in het verhaal moest komen. Dit heeft natuurlijk niets te maken met de kwaliteiten van de film.

De mensen die zeggen dat de film een teleurstellend einde heeft, snappen de film volgens mij niet helemaal. De zevende hoofdzonde wordt namelijk begaan door Mills (woede), waardoor John Doe dus zijn zin krijgt. Lijkt mij toch een prachtig in elkaar gezet einde, wat iets weg heeft van de film ''Saw''.

Ook weer geweldig hoe Finch de achtergrond van de stad neerzet door alles in het donker en in de regen te filmen. Hierdoor blijf je in spanning. Daarnaast was het acteerwerk ook gewoon goed, maar dat kan je wel verwachten met deze acteurs.

Omdat de film wat traag op gang kwam met wat onnodige dialogen, maar de rest gewoon uitmuntend was, geef ik de film 4.5 sterren.

Kunnen de vijf mensen die deze film 5 sterren hebben gegeven even een verantwoording afleggen?

Omdat ik een film altijd afkijk, heb ik deze ook noodgedwongen moeten afkijken. Totaal geen spanning, totaal geen effecten, gewoon lachwekkend.

De acteurs (als je ze zo mag noemen) hebben volgens mij hun teksten gewoon geimproviseerd, want welke tekstschrijver verzint dit nou.

0,5 sterren, geen twijfel mogelijk

"Faith is a torment. It is like loving someone who is out there in the darkness but never appears, no matter how loudly you call."

Gisteren besloot ik Det Sjunde Inseglet nog maar een keer te herzien en de top-10 notering blijft staan als een huis. Een prachtig apocrief en compromisloos verhaal dat zich afspeelt in het donkere Zweden van de Middeleeuwen. Door de indrukwekkende zwart-witfotografie wordt het allemaal nog donkerder en grauwer.

Opvallend is het verschil in karakter van de twee hoofdrollen - Block die verontrust is over Gods stilte en een oplossing voor het geloof zoekt tot aan schildknaap Jons, die het leven neemt zoals het komt en daar geen vragen bij stelt. Als de dood zich introduceert in de film, in de gestalte van Bengt Ekerot, weet Block dat zijn tijd erop zit. Door een compromis te sluiten met de dood, in de vorm van een potje schaak, hoopt hij zijn tijd genoeg op te rekken om zijn zoektocht naar God/zijn vrouw(?) te volbrengen.

Omdat dit een film van Bergman is, weet je al dat je geen interventie kan verwachten van een goddelijke macht, en zodoende staat Block er alleen voor. Om nog enige betekenis aan zijn leven te geven besluit hij een jong gezin, dat met hen meereist, te redden van de dood. Als de dood het gezelschap dan uiteindelijk komt opeisen, is Block de enige die zich niet berust op zijn lot en zodoende probeert hij met een smeekbede tot God om vergiffenis te vragen. Zonder succes uiteraard want de film eindigt geweldig met een dodendans richting het onbekende/de dood.

Dan ook nog even mijn waardering uiten voor de acteurs, met name voor von Sydow; zijn subtiele, stoïcijnse aanpak voor dit enigmatische karakter is memorabel. En eigenlijk kan ik net zo lovend zijn over de hele crew die aan dit project heeft meegewerkt, van cinematograaf Fischer tot aan de geweldige regisseur Bergman.

Ik heb Solaris nu een week geleden gezien en ik heb lang nagedacht over wat voor cijfer ik nou moet gaan toekennen.

De traagheid van de film vind ik niet stored en heeft op de lange termijn meerwaarde. Als deze film een 'normale' snelheid zou hebben gehad, zou dit aan alle thema's die hier worden behandeld afbreuk hebben gedaan.

Het is duidelijk dat Tarkovsky met deze film een hoger doel wilde bereiken dan amusement: het publiek moet na de film doorfilosoferen over de besproken thema's.

Maar juist dit idee werkte naar mijn mening niet goed genoeg. Waar ik na het zien van '2001' rustig kon doorfilosoferen, lukte dat met Solaris amper. Het hoofdthema (naar mijn beleving: kan een man zich werkelijk verzoenen met het niet terug te halen verleden of is hij voorgoed verplicht tot spijt en schuld aan zijn spirituele verlangens?) wist mij gewoonweg niet te raken.

Als je dus niks met het thema kan, blijft er naar mijn mening weinig over van de film. Solaris bevat namelijk maar een gering aantal mooie plaatjes; de rest is en blijft één grote grauwe boel.

Misschien dat ik bij een volgende kijkbeurt de film beter kan waarderen. Het filosofische concept spreekt me namelijk wel aan en daarom kijk ik toch uit naar mijn volgende Tarkovsky.

2* voor nu.

Ik vond het een meevallertje, had van tevoren niet zoveel verwacht van Emmerich.

Het verhaal van de film zat goed in elkaar maar hangt af en toe wat af van onwaarschijnlijkheden en toevalligheden. Soms wat misplaatste humor door de acteur die Jackson speelt. De achtergrond en de decors waren mooi en vooral de piramide zorgde voor een mooi plaatje.

Gewoon een middelmatige film, die me de gehele tijd heeft weten te boeien, ondanks dat je het einde toch al weet. Ik kom uit op 3 sterren.