La Syndicaliste (2022)

De Ierse Maureen Kearney [Isabelle Huppert] combineert haar baan als docent Engels, al jarenlang met werk als vakbondsvertegenwoordiger bij Areva, een bedrijf in de nucleaire industrie met 50.000 werknemers. Aan de prima verstandhouding met het bestuur van Areva komt een einde wanneer directeur Anne Lauvergeon [Marina Foïs] plaatsmaakt voor Luc Oursel [Yvan Attal], een opvliegende man die niets moet hebben van de vakbond. Wanneer zijn poging om Maureen in te palmen op niets uitloopt en Maureen als vanouds haar ongezouten kritiek op de besluitvorming blijft uitspreken, probeert Areva haar op andere wijze het zwijgen op te leggen. Waargebeurd verhaal onthult meteen dat Maureen slachtoffer is geweest van een brutale overval. Het verloop van het onderzoek, onder leiding van Nicolas Brémon [Pierre Deladonchamps], is haast net zo stuitend als wat er aan vooraf ging. Vertoond onvermijdelijk overeenkomsten van Paul Verhoevens Elle, niet in de laatste plaats omdat Huppert ook nu schittert als een slachtoffer die niet voldoet aan de eisen die mannen aan een slachtofferrol stellen. Gacebois is eveneens voortreffelijk als de man die haar door dik en dun steunt. Maar waar slaan die verwijzingen naar Vertigo op?

Redelijke film over een vrouw die wordt aangevallen thuis en het onderzoek dat daaruit volgt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De eerste helft concentreert zich wat op de politieke spelletjes binnen het wereldje van het hoofdpersonage. Dit is tevens het beste gedeelte van de film. De film mist vooral wat spanning.

Matig. Het verhaal gaat 2 kanten op. Het eerste gedeelte gaat over een vakbondsvrouw die corruptie aan de kaak stelt, het tweede gedeelte over haar aanranding. Hoewel het één wel verband houdt met het ander voelt het toch alsof er opeens een andere weg wordt ingeslagen. De film laat je met vragen zitten en daardoor vond ik het einde onbevredigend. En van wat ik van Huppert heb gezien vond ik dit toch wel haar minst sterke rol.