Intersect (2020)

Ongelooflijk lang uitgesponnen niemendal waarvan de eerste 3 minuten op vrijwel elk vlak interessanter zijn dan de opvolgende 116. Het is niet vreemd dat bepaalde horrorsciencefictionfilms zichzelf even willen inleiden, maar de tijd die regisseur Gus Holwerda spendeert aan dramatiek, opbouw, introductie en zelfs "flashbacks" is echt ongelooflijk. Slechts vijf enkele minuten binnen de volledige speelduur van Intersect (inclusief de opening) hebben uiteindelijk te maken met het griezelgenre, verder maakt Holwerda er eerder jeugdsentiment van met een flinke dosis aan adultdrama. Nadat de eerste helft de onmenselijk lange opbouw eindelijk achterwege heeft gelaten, daveren we dan richting de tweede helft van de film en daar reizen ze terug in de tijd. Vervolgens moet ook dit weer helemaal opnieuw worden opgebouwd. Ik werd er echt gek van, want ik kon echt niet geloven dat de film die ik voor me had serieus met de volledige overgave was gemaakt. Daarnaast wordt het allemaal zo nodeloos sentimenteel en clichématig uitgewerkt dat er eigenlijk helemaal geen rechtvaardiging voor is. De invulling van het verhaal is ook duidelijk te zwaar voor de castleden, die erbij lopen als een stel dronken vampiers opzoek naar bloed. Abe Ruthless kon ik nog wel waarderen als Nate, maar enkel en alleen omdat zijn figuur zo misplaatst is dat het ergens weer leuk wordt. Ik ken een 0,5* extra toe aan de eerste paar minuten en de vormgeving van de wezentjes, verder een grote verspilling van mijn tijd.