Escapisme of kunst ?

bij Bad Boys II (2003):

Wat ik nooit begrijp in dergelijke verwijten is dat de actie "te veel" zou zijn. Actie kan nooit teveel zijn. Hoe meer kogels hoe liever. Daarom heet het ook een actiefilm. Echte actieliefhebbers genieten van dit soort bijna non-stop schietpartijen. Daarnaast vond ik in deze specifieke film de actie van hoge kwaliteit...

Gezien de kwaliteit en kwantiteit van de actie, is het een redelijk goeie en bevredigende actiefilm. De rest is wat minder natuurlijk, maar de actie (een van de belangrijkste aspecten in dergelijke films) maakt veel goed, dus een gemiddelde waardering van 3* vind ik redelijk juist.

Bij Bad Boys II is de actie ongelovelijk geestdodend. En niet persoonlijk bedoeld hoor, maar ik hield vroeger toen ik jong was ook van zulk soort films, maar gelukkig liet ik mijn Don "the dragon" Wilson en Van damme tijdperk achter me en verwacht ik tegenwoordig iets meer van een film....

Opgenoemde actiehelden zeggen mij niet zoveel. Ondermeer door het feit dat er niet veel wapengekletter is in hun films, het is een apart soort actie met het accent op vechten. Daar ben ik niet zo voor. Ik ben meer voor figuren als Arnie, Bruce Willis, Chow-Yun-Fat...

Ik verwacht meer van een film, als ze behoren tot een bepaalde categorie die zich daarvoor profileren. American beauty bijvoorbeeld. Dat is een werk die duidelijk tot de "betere" film wil behoren. Dan zal ik ook, net als jij, iets meer verwachten. Bij deze film mag ik dan ook geen wilde actiescenes ofzo verwachten. Elk zijn genre met zijn kenmerken. De één is niet minderwaardig aan de ander. Ik heb evenveel respect voor een goed in elkaar gezette denkfilm bv, als voor een verzorgde actiefilm met spectaculaire scenes die evenzeer creatief in elkaar gestoken zijn. Ze kunnen allebei erg geslaagd zijn t.o.v. hun doelgroep. Of voor echte filmliefhebbers die van alle genres houden, zoals ik.

Dergelijke genrefilms zijn inderdaad meestal wel niet zo verrijkend voor de geest. Maar dat hoeft ook niet altijd. Film is zo ruim, dat is net het mooie aan dit begrip. Film kan zowel een leerrijke bron zijn, een visueel meesterwerk of een oase van ontspanning... Het kan zelfs een combinatie zijn van vanalles, film kan zoveel zijn... Nu en dan een leuke actiefilm of smerige horror meepikken is altijd plezant. Het kan even entertainend zijn als een fijne filosofiefilm. Gewoon op een andere manier. Ik vind dat je het niet als minderwaardig mag beschouwen enkel omdat ze (veel) minder het accent op de inhoud leggen. Het kan zeker even creatief in elkaar gestoken zijn. Denk maar aan desperado of hard target... Films met een geweldige sfeersetting (vooral desperado), symboliek, mooie effecten en bovenal toch fantastische actiescenes die vol creativiteit en originaliteit zitten? Uiterst onderhoudend ook. Wat wil een actieliefhebber nog meer?

Als je dergelijke genrefilms niet meer graag kijkt "omdat er minder inzit" is dat eigenlijk geen eerlijke redenering. Het kan best zijn dat je ze echt niet meer leuk vind hoor, maar soms vraag ik me dan in mijn eigen af of men ze stiekem eigenlijk wél nog erg amusant vinden... Of misschien onbewust. Maar ik denk wel dat dit nu niet het geval is hoor bij jou. Het enige wat ik wil zeggen is: Mensen, stem met je hart en niet met je status of oneerlijke principes. Reken geen toffe genrefilm af omdat veel inhoud ontbreekt, of omgekeerd: reken geen inhoudfilm af omdat bv de actie ontbreekt. Bovendien val ik in een enorme herhaling.

Toch maar weer even reageren...

Waarom niet? Ik houd al absoluut niet van genre-splitsing. Film is film. In welk hokje zou ik een Sayat Nova anders moeten proppen? En volgens welke richtlijnen moet ik die beoordelen? Voor mij gaat het om de filmtaal, de inhoud, diepgang en emotie. En vooral je emotionele betrokkenheid is belangrijk.

Nog al zoiets.... Wie heeft er bepaald dat film je in de eerste plaats moet VERMAKEN in de opbeurende definitie van het woord?

Door je dit af te vragen geef je al aan dat je twijfelt aan de intenties van alle users hier. Uitgerekend jij beoordeelt een film volgens strakke richtlijnen (genre + vermaak).

Zonder hooghartig te willen klinken: je doet alsof je een wereldse filmvisie hebt, je brengt die visie graag aan de man (waarom ook niet?), maar je hebt geen brede geschiedenis om dat te ondersteunen. Bekijk eens een film als Mat i Syn, Det Sjunde Inseglet of Who's Afraid of Virginia Woolf? en kijk dan eens of je filmvisie wel zo bindend is en probeer mensen dan nog eens zo stellig te overtuigen. No offence natuurlijk.

Ik vind dit trouwens een prachtig artikel:

Article - Two Types of Cinema Viewer by Gary W. Tooze

Die Gary bespreekt een soort tweedeling in cinema (+ publiek) en ik ben het zeer met hem eens. Scheelt misschien een hoop aanvaringen tussen gebruikers hier....

Erg mooi stukje.

Je hebt 2 soorten films: met inhoud, en zonder inhoud. De één beoordeel je op de inhoud. (de meerwaarde, de betekenissen, symboliek) de ander op de zaken waar zij voor staan. (actie, geweld, horror...) Vermaak bedoel ik zeer ruim. Ik kan mijn vermaak uit inhoudfilms halen, evenzeer ik mijn vermaak uit visuele genrefilms kan halen met weinig inhoud.

Voor mij ook, maar dat kan je niet echt verwachten bij dergelijke genrefilms zoals Eraser ofzo. Bij dit soort films verwacht ik goed geregisseerde actie, mooie effecten, coole oneliners... Komt er wat diepgang of emotie bij, zoveel te beter als leuke meerwaarde. Maar ze voldoen op zich als ze hun verwachtingen inlossen die bij hun genre passen. Omgekeerd ook: Bij opgenoemde "Sayat Nova" verwacht ik nu ook niet onmiddellijk veel actiescenes.

Heb ik dat gezegd? Jij haalt toch je vermaak, je "geboeidheid" , je interesses uit bv een oude Oosterse Samuraïfilm waar jij veel betekenissen en boodschappen of statements in ziet? Je bent er toch door "vermaakt" anders zou je er niet naar kijken? Het is een ander soort vermaak dan wanneer een genreliefhebber naar pakweg demolition man kijkt, maar het blijft een genot voor dergelijke personen om ernaar te kijken omdat ze vinden wat ze willen zien, wat hun interesseert.

Beter dan hoogstaande dialogen of enorme diepgang te zoeken in bv Home Alone, en hem vervogens daarop af te schieten. Ik zeg gewoon dat je moet kijken of hij je vermaakt heeft, op welke manier dan ook. Dat hoeft niet altijd volgens diepgang en emotie en vanalles te zijn. Ik blijf het absurd en oneerlijk vinden als bepaalde mensen bv commando afbreken enkel en alleen omdat er niet voldoende inhoudelijke zaken inzitten.

Non Taken. Ramon, het kan best zijn dat ik inderdaad veel minder films gezien heb dan jij. Ik zit wel nog niet zolang als jij op de site (dus je hebt geen correct beeld over hoeveel verschillende films ik al gezien heb) , en ben ook 4 jaar jonger, maar dat is nu gelijk. Dat kan gerust zo zijn. Maar ik kan je gerust zeggen dat ik van elke filmvorm al iéts gezien heb. Gelijk hoe oud ie is. Mijn favoriete genres zijn uiteraard wat meer bekeken dan andere, maar dat is net zo goed bij jou het geval. Trouwens, ik denk eigenlijk dat we vooral verschillende films bekijken wat doodnormaal is. Heb jij bv al gekeken naar Rabbid grannies, squirms of true vengeance? Tjah, wil ik maar zeggen...

Heb je dat artikel nu al gelezen Djelle?

Wel, ik heb een paar stukjes gelezen en heb vastgesteld dat mijn engels verre van zo goed is als ik dacht. (moeilijke woorden die daarin komen enzo) Dus met beschaamde kaken moet ik zeggen dat ik er bijna niks van snap... Kan je misschien even in grote lijnen uitleggen wat die persoon daar allemaal beweert? En is het gebaseerd op een officiëel wetenschappelijk onderzoek?

Kom, daar hoef je je echt niet voor te schamen zeg. Eigenlijk is het ook wel een beetje zot dat ik ervan uit ga dat iedereen het Engels tot in de puntjes beheerst. (ik bekeek pas een inleiding mbt Bunuel op een dvd, waar zoveel onbekende woorden in voor kwamen, dat ik maar met kijken ben gestaakt)

Dat zal ik zo snel mogelijk doen. Nu is het een beetje laat.

Nee. Het is slechts een mening (die ik grotendeels deel).

Dankjewel, Ramon.

Ik ben er echt wel benieuwd naar! Hopelijk kom je vlug weer online.

Nou Djelle. Ik vind het echt onbegonnen werk om die hele Engels tekst hier in het Nederlands uiteen te zetten, dus ik zal een vrij geinterpreteerde strekking gebruiken voor eventuele discussie.

Er bestaan twee soorten cinema: De 'Art film' enerzijds, de 'Escapism film' anderzijds (tuurlijk bestaat er ook nog een grijs tussengebied)

Ik zal maar meteen zeggen dat ik niet geloof in de gewoonlijke genres (western, SF, komedie, romantiek etc) omdat juist de bovenstaande tweedeling telt. Een film die zich afspeelt in het Wilde Westen kan zowel een 'Art film' als een 'Escapism film' zijn en dat is voor mij het enige dat telt. Ik verkies voornamelijk de 'Art Film' en wil een 'Escapism film' mij bevallen, dan moet ie aan hoge eisen voldoen, omdat de 'Escapism film' voor mij doorgaans te hol is.

De 'Art Film' is een film die lang na het zien nog door je hoofd en hart spookt. Deze tak van cinema wakkert vaak diepe of zelfs onbekende emoties aan bij de kijker. Deze films lokken een emotioneel en intellectueel proces uit. Ze zetten je aan tot denken, ze zetten aan tot zelfreflectie, beelden een aansprekende vorm van schoonheid uit, of analyseren een emotie tot in detail... Ze confronteren je met jezelf, mens, geloof, spiritualiteit, kunst, cultuur en maatschappij. Ze dragen bij aan je zelfontwikkeling.

De 'Escapism film' is een film die zorgt voor een quick thrill, een kort gevoel van sensatie, een snelle opleving van een kortstondige emotie. Vaak loopt de film positief af. We verlaten tevreden de bios, want Julia Roberts heeft toch haar liefje weer gevonden. We zijn tevreden omdat held Arnie via acrobatische toeren een heel leger heeft uitgeschakeld en het meisje heeft gered of we voelen ons voldaan omdat we na 30 minuten al wisten hoe het ingewikkelde plot in elkaar stak. We komen uit de bios en onderweg naar huis verdwijnt de film alweer uit onze gedachten. Thuis duwen we een Stallone-film in de dvdspeler, en we hopen dat we weer een soortgelijke thrill krijgen. De 'Escapism film' wordt vaak gesierd met overbetaalde en overbekende acteurs met wie we ons vertrouwd voelen. We willen ons met hen identificeren maar dat is eigenlijk slechts een illusie. Zelf kan ik alleen genieten van zo'n soort film als ik bekaf ben en zin heb in luchtige ontspanning, maar ik zie deze tak van cinema veelal niet als echte cinema. Het wordt me al te snel 'hol' of 'leeg'. Het is voor mij niet 'de cinema als kunstvorm'.

En als je mijn (hoezo mijn?) visie van cinema aanhangt dan stuit je nogal eens op problemen. Je verbaast je over de hoge notering van The Butterfly Effect en je vraagt je af waarom de films van Pasolini niet worden geprezen. Zodra je dan iets post, weet je al dat je een lading van kritiek over je heen krijgt. Dat is ooit lastig.

Ik ken je niet goed natuurlijk Djelle, maar ik lees je commentaren en ik heb je stemmenlijst doorgespit, dus ik heb een aardig beeld van je filmsmaak. Jij zegt dat je van elke soort cinema wat geproefd hebt, ik durf stellig te beweren van niet en ik betwijfel ook (voornamelijk vanwege de genre-criteria die je hanteert) of je bepaalde films zult waarderen in de toekomst. Want je krijgt al meteen problemen bij een film als Le Samourai. In welk genre prop je dat? Kun je dat uberhaupt beoordelen via genre-criteria?

Zowel Le Samourai als Scarface kunnen onder het noemertje 'Misdaad' geplaatst worden. Toch zijn het totaal verschillende films die (imo) elk een bepaalde vorm van cinema aanhangen.

Scarface wemelt van de gebeurtenissen en plottwists. De film bevat oneliners, heeft aardig wat actiescene's etc. De film is voor mij een 'Escapism film' en levert mij slechts een korte, zelfs matige, quick thrill.

En dan Le Samourai: een miniem plot, vrijwel geen actie, vrijwel geen dialoog, lang aanhoudende shots (die velen als saai zullen bestempelen)... Toch is dit (imo) 1 van de beste films ooit gemaakt. De film lokt vele emoties bij me uit. Eenzaamheid, vooral de eenzaamheid... dat is de grootste onderliggende emotie die mij hard raakt. Een close-up van Delon's trieste gezicht, het terugkerende ritme van zijn handelingen, de langgerekte shots, de simpele (maar prachtige) score......... het veroorzaakt diepe emoties bij mij. Er is geen plaats voor beoordelingen via genre-criteria bij deze contemplatieve film. Dit is voor mij 1 van de grootste films ooit, een ware 'Art film'.

Dus we zullen elkaar maar eens minder in de haren vliegen Djelle, aangezien we een totaal andere visie op cinema hebben. Verrek, misschien krijg je nog wel ooit begrip voor het feit dat Bad Boys II mij absoluut niets doet en dat dat niets te maken heeft met een voorkeur voor een bepaald genre (in de zin van misdaad, komedie, actie etc)

Er zit wat in, is alleen de vraag nog wat escapisme films zijn en wat art films zijn. Veel mensen zullen The Butterfly Effect als een art film zien denk ik. En in welke categorie plaats je een film als The Terminator?

Ik doe uiteraard graag mee! Bergman versus Kaufman, veel leuker kunnen discussies niet worden . Indeling in 'art' en 'entertainment/escapism' is voor mij net zo zinloos als de traditionele genre-indeling.

Film niet gezien maar als die art house is

Nu is het begrip "escapisme" ronduit verwarrend. Ik zit dan altijd meteen te denken aan Stalag 17, Colditz en The Great Escape, en die zullen jullie wel niet bedoelen

Wat mij vooral stoort in de scheiding is de term "escapisme". Als ik even kijk naar het type films dat ik graag kijk, kom ik al snel uit in de Artfilm categorie. Als ik echter kijk naar de reden waarom ik ze leuk vind, is dat in de meeste gevallen puur escapisme. Stevige contradictie dus.

Verder natuurlijk een zeer persoonsgebonden definitie. Wat voor de ene emotievol en intellectueel stimulerend is, is voor de ander flauw en voorbijgestreefd. Wat doe je met mensen die enorm gehecht zijn aan Rambo, en bij hen die film vele emoties uitlokt ?

Onderhond, je slaat alweer de spijker op z'n kop. Ik wil goeie lui als Ramon altijd graag vertellen over de volledig escapistische emoties die Troma bij me losmaakt, of over de extreme jankbuien bij About Last Night, maar begin er steeds weer schoorvoetend aan.

Bedankt., heb het even verder proberen te verplaatsen/opschonen.

Ga hier nog even m'n eigen mening over film spammen. Diegenen die dit ooit al gelezen hebben of gewoon niet geïnteresseerd zijn, sorry voor de enorme lap tekst. Tekst is een goeie 10 maand oud, maar ik blijf er rotsvast achterstaan.

En alles er tussenin.

Ramon, net even je megabericht gelezen. (en de leuke reacties erna) Eigenlijk vertel je iets dat ik al wist hoor. Jou visie op cinema had ik goed ingeschat. Je visie en mening die in grote lijnen erg verschillend is dan de mijne en waar ik op sommige punten niet helemaal mee akkoord ben, je gedachtengang, je verlangens enzoverder...

Anderzijds heb je nog enkele verkeerde denkbeelden over mij. Zoals mijn strakke genre-criteria dat ik zogezegd zou hanteren, ik begrijp allang waarom je een film als BB2 niet graag kijkt (net omdat je zo'n visie op cinema hebt...) enz...

Zware discussie zeg. Maar goed, volgende zaken wil ik hierop zeggen:

Ik heb inderdaad misschien minder verschillende varianten geproefd dan die hard art-lovers als jij, maar ik heb toch wel wat van de 2 "soorten" cinema bekeken. Of noem je assassin(s) geen art movie? Mijn filmsmaak is toch allesbehalve beperkt? Zowel art film als escapism omschrijf je trouwens nogal zwart/wit. Gelukkig zeg je dat er een grijze zone bestaat, dat is zeker het geval. Een enorm grote volgens mij.

Maar neem nu een pure genrefilm: Hard target. Enorm "hol" zou je kunnen zeggen met een gemakkelijk verhaal dat niet veel tot nadenken stemt enz... Toch heeft hij bij mij bepaalde emoties losgeweekt, dat zeker geen quick thrill is. Dagen na het bekijken van deze film spookte hij ook nog in mijn hoofd... De aansprekende vorm van schoonheid zat hem hier in de visuele, prachtig geregisseerde actiespectakels van Woo, vol slowmotion en stijlvolle kogelbaletten. Wil ik maar zeggen: zelfs lege, pure genrefilms kunnen bepaalde (langdurige) emoties losweken en andere/verschillende waarden bevatten. Maar dat is natuurlijk niet altijd zo het geval. Zeker bij personen die er niet zoveel "kunst" in zien, zoals jij. Maar dat hoeft volgens mij niet zo te zijn om geslaagd te zijn. Dan kom ik vervolgens weer tot de eigenlijke essentie:

Er zijn meerdere personen zoals jij hier op MM, de meerderheid vermoed ik, (en dat had ik al van in het begin door) die deze visie hanteren of een soortgelijke variant ervan. Het is mijn overtuiging en visie dat dit een onrechtvaardige en hoogmoedige manier van denken is. Ik weet ook wel dat er veel meer inhoud in de art film zit en dat escapism veel leger is, maar het is een totaal andere soort cinema met een heel verschillende doelstelling. Ze hoeven toch niet allemaal bij te dragen tot zelfontwikkeling, cultuur, emoties losweken en de hele boterham? Een eenvoudig filmpje dat gewonen mensen zoals ik heel amusant kan vermaken heeft ook zijn waarde. Ook daarin kan dergelijke "escapism" films verschillende scores hebben, of zelfs falen. Net zoals Art films in hun opzet kunnen falen. Maar ik kijk op geen enkele soort neer. En kan in principe zowel voor een Art als voor een escapism zowel een 0,5 als de volle 5 geven. Dat laatste is iets wat jij nooit zal kunnen. Je bent zodanig strak bezig met jou visie dat je nooit een dergelijke genrefilm echt zal kunnen waarderen. Het moet minimum een cultwaarde hebben (zoals kill bill). Bewust, of onbewust misschien (diep in je hart als je je ervoor openstelt kan je er mischien enorm van genieten, wie weet) Ik heb althans zo mijn bedenkingen...

Ik vind nog steeds dat er een ongezond overwicht is op MM van zulke 'filmkenners' zogezegd die hun bekrompen, hoogmoedige en oneerlijke visie hier kunnen botvieren (mede omdat ze (zoals jij) toevallig ook een voorkeur hebben voor art films) Resultaat: Weinig genrefilms (en zeker de lege maar erg vermakelijke) hebben echt goeie punten, terwijl de top 250 vol staat van de artiestiekere werken. Braindead bv had er gerust tussengemogen voor mijn part. Maar ja, mijn mening wordt verdrongen door statusverdedigers, intellectuele filmkijkers en kortzichtige visies.

Ik weet dat dit allemaal wat aggressief en veroordelend klinkt maar dit is zeker niet mijn bedoeling. Het is een soort persoonlijke frustratie (dat ik niet alleen heb denk ik trouwens) die me echt eens van het hart moest. Excuseer mij hiervoor...

Ik zal verderdoen met mijn visie aan de man te brengen zoals je zelf zegt, maar zal zeker niks opdringen. (zoals hier soms toch wel een beetje gebeurd vind ik. Soms gebeurd het dat een persoon bij een bepaalde, mindergewaardeerde film een positief berichtje zet, en binnen de kortste keren heeft hij bommen kritiek op zijn hoofd. Zelf meegemaakt zelfs, na mijn verslagje over Cobra) Verder zal ik er niet veel meer over zeuren denk ik. Jij heb jou mening, ik heb mijn mening en iedereen is natuurlijk vrij zijn persoonlijke visie te hebben. Ik zal gewoon altijd blijven pleiten om vooral met het hart te stemmen.

De tekst van onderhond op de vorige pagina vind ik erg interessant trouwens. Ik sta ook achter veel punten die daarin staan... Vooral in de eerste 3 zinnen kan ik me goed vinden.

Ha, allemaal,

Genrefilm is een beladen kreet, tegenwoordig. In bepaalde kringen wordt die alleen maar gebruikt voor "horror" en aanverwante zaken - een tendens waar ik me overigens met hand en tand tegen verzet.

Scheidingen in genres zijn op alle manieren zinloos. Of beter gezegd misschine: kansloos. Platte flauwekul als The Sopranos (ok, geen film maar teevee) is uit het Gangstergenre, Ferrara's THE FUNERAL ook, maar verdomme - die laatste gaat over heel,. heel erg veel meer dan alleen dat - die verkend de menselijke ziel en de relatie daarvan tot anderen tot op het bot and beyond. Gangsterfilm? Ik vrees dat de meeste mensen die van dat Genre houden er niet doorheen kunnen bijtn. Wat overigens zonde is.

THE ADDICTION (zeldfe regisseur) is inderdaad een Vampierenfilm. Maar is het Horror? Nee. Filosofie meer, vrees ik. Een drugdfilm eigenlijk, maar dan denken we weer meer aan Fear and Loathing in Las Vegas - terwijl die twee toch niet echt te vergelijken zijn.

La Vampire Nue (Jean Rollin) is ook een vampierfilm, zou met wat fantasie misschine zelfs onder horror geplaatst kunnen worden. Maar dat wordt de kinderfilm Scream ook, en die heeft niets maar dan ook niets te maken met de poezie van Rollin.

Mensen die van erg veel actie en kogels houden moeten aangetrokken worden door Troma's War. Maar sakkerloot, is dat nou een aktiefilm? Ik heb me een kriek gelachen terwijl anderen ineen krimpen van de horror achtige gorescenes die erin zitten. Om voor eens en altijd aan te geven dat er eigenlijk geen schijdslijnen behoren te zijnis het zien van Citizen Toxie of Tromeo & Juliet (beide Lloyd Kaufman) een absolute must.

Vergeleken met muziek kunnen veel filmliefhebbers nog iets leren (dat is geen goede zin, besef ik me). Groten als Strawinsky, en Mozart, hebben zich geen laars aangetrokken van enige genre-grenzen - en laat juist DAT nou de meest baanbrekende muziek hebben opgeleverd!

Je kunt van een walsje houden, maar als daar grote raakvlakken met jazz inzitten en er bovendien atonaal wordt gecomponeerd maak je van de wals iets NIEUWS.

Wat mij betref zijn er, als we dan toch moeten indelen in twee kategorieen, twee soorten films. Die, welke gemaakt zijn met de juiste intenties (zijnde een artistiek uitgangspunt met als doel een mooie film te maken), waarbij kan worden aangetekend dat dit ook bijzonder slechte resultaten kan hebben, maar wat mij betreft zijn ze bij voorbaat op zijn minst INTERESSANT.

En dan zijn er die, welke alleen maar gemaakt zijn om er dikke duiten mee te verdienen, films die gemaakt zijn om het popcornetende publiek van dienst te zijn volgens formules waarbij door prescreenings wordt gemeten hoe welke scene zal gaan vallen om die (hoe mooi ook) uiteindelijk te laten sneuvelen omdat er danminder mensen komen kijken. Daarbij zij dan weer aangetekend dat ook daartussen uitstekende werken kunnen zitten.

Elke andere scheidslijn is volgens mij niet hard te maken, omdat het grijze gebied ertussenin groter is dan het door de gezamelijke lijnen zelf ingenomen gebied.

Goed en Slecht zijn (om even een knuppel in het hoenderhok te gooien) grootheden war ik zelf niet veel mee kan - al durf ik best te beweren dat er films zijn die ik ken die ik niet anders dan als Slecht kan beoordelen. Om een voorbeeld uit de muziek te geven (anders moet ik nu even te diep gaan spitten).

Ik zal NOOIT beweren dat Mozart een slecht komponist is, kan niets verzinnen om te ontkennen dat het een genie was. maar ik hou er niet van.

Wij Zijn de Slijpers uit Parijs (van De Slijpers) echter is een waardeloos k......nummer, maar mensen: wat heb ik jarenlang gezocht om die single in mijn bezit te krijgen.

Wat voor mij van belang is bij een film (en andere kunstvormen) is of een en ander me RAAKT.

Een meesterwerk als Meat for Satan's Icebox (door Menni ook al genoemd) vond ik in het begin moeilijk om naar te kijken, ik wist niet direkt wat ervan te vinden, maar kon hem iook niet uitzetten omdat de film me geheel in zijn greep had. Gaandeweg werd die greep harder en harder en de tegenstrijdige inwendige reacties liepen uiteens van dolle vreugde over de inventiviteit en de zeggingskracht en walging om geheel andere redenen (waarschijnlijk datgene wat werd gezegd - want de wereld is nu eenmaal niet fraai).

Uiteindelijk heb ik er een nacht nachrust voor moeten opofferen om daar eens flink over na te denken, er dan achter te komen dat ik een meesterwerk had gezien om het daarna nog eens te gaan bekijken, nu geheel anders.

Kijk - ik vind dat je dan wel kunt spreken van een Goede Film. Of ik me ook Vermaakt heb......, dat is een geheel andere grootheid. Maar toch vrees ik een beetje dat er ook mensen zijn die de film al na tien minuten zullen bestelmpelen als Zeer Slecht.

Maar dat is dan ook meteen het aardige van film - het is een van de meest veelzijdige kunstvormen en ik maak em sterk dat er geen twee mensen zijn die het op presies dezelfde manier beleven.

En zo moet het ook maar blijven.

Net nog even Ramon's stukje gelezen en ik snap echt totaal niks van dergelijke misverstanden. Genresplitising-criteria? Ik zeg alleen maar dat je niet alle films gelijk kan beoordelen. Verwacht geen diepgang in Bad Boys, en verwacht geen wilde schietpartijen in Le Samourai. Beide films hadden duidelijk een andere opzet voor ogen, en bieden totaal andere zaken aan waarin ze elk erg goed geslaagd zijn.

Je mag bij de een toch niet eisen wat de ander wel heeft? Het is nu eenmaal een andere stijl. Elke film is apart met zijn eigen kenmerken, dat heeft niks met genre te maken. Dat is toch maar logisch? Ik vind het absurd om bv bij Bad Boys een verwijt te plaatsen dat hij geen diepgang of briljant plot heeft want dat heeft niks met zijn geslaagdheid te maken. De bedoeling was overduidelijk om een luchtig vermaakfilmpje te maken, met veel actie en weinig nadenkstof. In deze opzet is hij dan ook geslaagd. Mocht dit niet zo zijn, had hij minder sterren enz...

Allemaal leuk en aardig, maar dat je uitgerekend The Sopranos als plat vermaak zonder enige diepgang als voorbeeld moet nemen is echt volkomen onzin. Werkelijk geen flauw idee hoe je aan die conclusie komt, tenzij je misschien 1 aflevering hebt gezien.

'Allemaal leuk en aardig, maar DIT detail, DAAR pak ik je op..'

Kabukiman gooit hart en ziel in de strijd en dit is het enige dat je te zeggen hebt? Niets ten nadele van The Sopranos, maar fuck The Sopranos! Ik heb 't nooit gezien trouwens, maar in het grote geheel is dat ook volstrekt onbelangrijk. Zelfs al is het een geweldige serie, deze thread verdient betere respons. Smaak doen we een andere keer wel weer .

Ja sorry, maar dat was het enige punt waar ik het volstrekt niet mee eens was. Wat zijn verdere betoog betreft ben ik het in grote lijnen wel eens, vandaar.

Ja, dat gevoel kennen we allemaal wel . Ik moet mezelf ook altijd inhouden. No prob.

Ha, Kos!

Nee geeft niet (maar leuk dat je er toch nog even op terugkwam!) - ik kan ook bijzonder fel reageren als iets dat me na aan het hart ligt in mijn ogen genadeloos wordt aangevallen.

Dat ik the Sopranos als voorbeeld nam is niet geheel toevallig. Ik had natuurlijk een reeks andere voorbeelden kunnen verzinnen, maar ik weet dat er toevallig over deze serie nogal hoog wordt opgegeven door veel mensen met veel verstand, en dan vind ik het wel aardig om JUIST zo een voorbeeld te nemen.

Niet alleen omdat veel mensen het zo geweldig vinden, natuurlijk, maar vooral omdat ik dat echt AB-SO-LUUT niet kan vinden. En echt, geloof me, ik wilde erg graag.

Vanwege de aanwezigheid van Annabella Sciorra in 4 afleveringen van het derde seizoen heb ik die box aangeschaft. Schandalig duur, overigens, maar dat mag de pret niet drukken als het om nieuw werk van Annabella gaat, want dat had me tot dan toe nog zelden teleurgesteld - omdat het dan ook nog eens een behoorlijk hoog aangeschreven serie betrof zag ik met reikende hals uit naar het arriveren.

Ik had de eerste twee niet gezien, dus wilde voor Gloria's arriveren een beetje goed beslagen ten ijs komen, en besloot alle afleveringen van de hele derde serie uitgebreid te bekijken om een goed beeld te vormen (met zelfs het plan om de eerste twee seizoenen ook aan te schaffen als het ook maar een BEETJE beviel, want ik kan slecht tegen het bezitten van series die niet kompleet zijn).

En ik keek, met veel zin en goed geluimd voorzien van hoge verwachtingen en ik kon er werkelijk op een gegeven moment niet doorheen bijten. Ik vond (en vind) de karakterontwikkelingen en de mix van flauwe humor, actie en intermenselijke relaties van het nivo van een gemiddelde amerikaanse comics (strips dus) -serie: alles binnen vrij nauwgezette kaders, tevoren vastgestelde vrij karikaturale karaktertrekken en eigenlijk aflevering na aflevering meer van ongeveer hetzelfde.

Het akteerwerk verschilt nogal, hier en daar prima, maar met name Tony Soprano zelf vond ik echt zeer, zeer middelmatig - ik kon me steeds minder voorstellen waarom er nou zulke enorme positieve dingen over de serie werden rondgeroepen en er zoveel prijzen ten deel vallen.

Sciorra's rol is een welkome aanvulling op mijn collectie, maar ik vind haar volstrekt misplaatst in deze dramady als een van de weinige driedimensionale personen die warempel buiten de strakke kaders treedt die de hoofdpersonen allemaal (voor mij) lijken te hebben.

Nee - voorik ergens een zeer negatieve mening over ten beste geef moet ik wel zeker weten dat ik het zeker weet. En ik weet inderdaad dat ik in een minderheid zit (maar that's the story of my life), maar met de beste wil van de wereld (en geloof me, die was er echt!) kan ik er niets aanvinden.

Groets