Filmclichés

Lees dit topic nu pas voor het eerst echt ‘s door, heerlijk wat een waarheden staan hier allemaal geschreven.

En in de 1e Harry Potter:

Wellicht al ergens hier genoemd, maar één van de grootste filmclichés in een (Nederlandse) oorlogsfilm is natuurlijk, wanneer iemand is neergeschoten en je zijn fiets op de weg ziet liggen, waarvan het voorwiel nog rond draait.

Mulisch benadrukt het bewust zeer filmisch in zijn boek van De Aanslag. Maar ik zou het niet zo zeer, ook niet tussen haakjes, een Nederlands clichés noemen.

Aansluitend is naar mijn idee dat draaiende fietswiel veel vaker gebruikt voor ongelukken met een fiets. Maar bij (fiets) ongelukken zit, vooral met kinderen, nog net dat ene detail ter dramatisch effect; de knuffel op de grond, de ballon aan het stuur van de fiets die wappert, of de lucht ingaat....

In anime begint de aflevering met een shot van een gebouw (meestal een school). Felblauwe lucht met wat witte wolkjes. En het harde geluid van krekels.

Cicadas

De klassieke prikbord of een whiteboard met daarop meestal een landkaart, foto's en aanwijzingen. De gevorderden hebben ook nog verschillende kleuren touw om de connecties te tonen.

https://i.imgur.com/a81FuEU.jpg

https://i.imgur.com/DNItn3t.jpg

https://i.imgur.com/XfgfWPe.jpg

Onlangs The Equalizer terug gezien. Het valt me op dat al die killers zo afgeborsteld zijn. Thuis alles netjes houden, vers koken, stipt zijn, ... Figuren als Frank Martin in The Transporter, John Wick, Bryan Mills in The Equalizer, John Creasy in Man on Fire en deels ook de spionnen als James Bond, Jason Bourne, Ethan Hunt (Mission Impossible) en striphelden als Daredevil en Elektra. Je ziet het ook bij minder bekende filmfiguren om aan te doden dat ze gedisciplineerd zijn.

Indien in een film een (verdacht) persoon wordt geobserveerd, heeft diegene altijd in alle vertrekken de verlichting aan en geen enkel luxaflex of rolgordijn naar beneden, zodat deze optimaal kan worden bespioneerd.

De laatste jaren zie je ook heel veel filmfiguren met een oortje in zodat ze elkaar op afstand kunnen horen. Meestal nog met een hele hoop mensen tegelijk. Geen idee of die technologie zo vlot werkt in het echt.

Werkt dat zo ook niet in professionele wielerploegen dan? En ik zelfs in supermarkten zie ik medewerkers met oortjes.

Bij security of hautain tavernes zie ik dat wel, maar meestal is dat met een draad naar een soort walkie-talkie. Niet met een onzichtbaar oortje. En hoe praatje dan tegen elkaar? Je hoort elkaar wel, maar praten is toch niet evident? In films zie je de oortjes zo goed als niet en ik heb geen flauw idee hoe die enkel met dat oortje iets kunnen terugzeggen.

Dat dan een gezicht in beeld komt, en dan zoomt de camera in, en nog verder, en dan dat je alleen de ogen nog ziet, en dat komen er herinneringen van die persoon in beeld.

Als er een Aziaat in een actiefilm of thriller te zien is, is de kans zeer groot dat die martial arts kan. Eventueel ook de enige met messen of een zwaard tussen de andere figuren met een vuurwapens.

Tijdens een veiling tegen elkaar opbieden, terwijl de stoker vaak geen geld heeft.

Ik lees hierboven iets over oortjes... Wat een merkwaardig cliché. Gek dat dit nooit eerder is genoemd. Laat ik allereerst zeggen dat als je die dingen zelf weleens gebruikt, in combinatie met een walkietalkie, grijp je haast automatisch naar je oor zodra er iets word gecommuniceerd, niet alleen wanneer er veel geluid in de omgeving is, maar ook als het muisstil is. Niks mee, maar dit doen veel karakters in films ook, maar is eigenlijk niet vervelend als het gaat om personen die openlijk bijvoorbeeld, de openbare veiligheid of een persoon bewaken, maar ook als ze onervaren zijn.

Het is echter wel merkwaardig bij zogenaamde undercover operaties, wachtend op het terrasje of de krant aan het lezen zijn, en tevens zeer opzichtig kijken (nog wat clichés). Het betreft karakters die op alle vlakken getraind zijn en dan zo opzichtig naar hun oortje grijpen. Wat ook niet helpt is zowel in modernere, maar vooral oudere films datde oortjes nog steeds goed te zien zijn; het welbekende kronkelsnoer. Maar in modernere tijden, het draadloze tijdperk, laten zelfs de zwaar getrainde karakters zich verleiden tot opzichtig kijken en blijven maar naar dat oortje grijpen.

Maar zelfs voor hen is er misschien een kleine uitzondering als er ineens een storing of vreselijk hard geluid (ook clichés) het oortje binnenkomen, maar zelfs dan zou je professionaliteit mogen verwachten.

Zelfs vrouwelijke karakters, die op zijn minst, indien ze lang haar hebben, opzichtige of draadloze oortjes kunnen verbergen, laten zich zowel getraind als ongetraind verleiden tot het grijpen naar het oortje. Zag laatst John Woo's Mission: Impossible II weer eens, en daar werkt het wel geloofwaardig bij de paardenraces. Dat hele stuk draait grotendeels om de spanning om ontdekt te worden, zeer visueel uitgebeeld, maar het is ook de mensenmassa die meehelpt om net niet gezien te worden, ondanks een Nyah die weinig subtiel naar haar oortje grijpt.

Dat het soms onduidelijk is hoe mensen met een draadloos oortje, zonder een zichtbaar microfoontje, met elkaar communiceren vind k van minder belang.

Een vrouw (man kan natuurlijk ook) ligt in het holst van de nacht 'schijnbaar' vredig in bed te slapen. Haar echtgenoot komt thuis (een seriemoordenaar of iemand die overspel pleegt) en terwijl die zo voorzichtig mogelijk in bed stapt blijft het gezicht van de slapende vrouw in beeld. Als de man eenmaal ligt gaan, jawel hoor, haar ogen wagenwijd open.

In allerlei variaties natuurlijk.

Het viel me gisteren weer op toen ik Arrival keek (voor de rest een aardige film hoor): ik kan er echt niet meer tegen als stukken informatie in een film door middel van een nieuwsuitzending op televisie gebracht worden. Je weet wel: personage zet de televisie aan en net op dat moment vertelt de nieuwslezer wat er in de wereld aan de hand is. Of gewoon zonder personage dat de tv aanzet: de film wordt onderbroken door het journaal dat vertelt hoe de vork nu net aan de steel zit.

Er zijn toch minder luie manieren om je verhaal te vertellen, denk ik dan? En als je de tv aanzet, kom je toch vaker in het midden van een uitzending terecht dan netjes aan het begin, als je al niet in een reclamespot voor stofzuigers, een vage soap of een tenniswedstrijd belandt? En in onze tijd is het televisiejournaal toch niet langer de belangrijkste brenger van informatie?

Het dieptepunt zie je bijvoorbeeld in Patser, waar echte nieuwslezers en presentatoren zichzelf spelen die dus een nieuwsuitzending in de film brengen. Doe dat toch alsjeblief niet.

J. Clouseau

Netflix Nederland heeft jouw filmcliché 'geleend', kan bijna geen toeval zijn:

Twitter

De irritantste filmclichés: ‘Dat er een bom is gestolen en de president het zelf wel even oplost’ | AD.nl

Leuk artikel.

Ik erger me ook altijd aan die situaties in restaurants en lunchrooms. Of bij het ontbijt. Het is waar, niemand eet z'n ongetwijfeld dure eten op haha.

Misschien moet ik wat gaan bijklussen als beheerder van die account!

Iemand staat na een voordracht of voorstelling op het podium voor een groot publiek en na afloop verwacht je applaus, net als het hoofdpersonage dat afwachtend klaar staat om het applaus in ontvangst te nemen.

Dit applaus blijft op pijnlijke wijze uit en de camera richt zich op een zaal vol mensen die doodstil zijn. Het lijkt nu alsof hem of haar het applaus bewust ontzegd wordt, want daar is meestal wel een reden voor te bedenken omdat de persoon in zo'n film nog wel eens controversieel is.

Seconden lijken minuten te duren, maar dan gaat alsnog een persoon in de zaal klappen, gevolgd door enkele anderen.

Na een paar seconden gaan toch nog alle mensen in de zaal opstaan en enthousiast klappen.

Ik zag het gisteren weer bij Misbehaviour (2020).

Een film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal van al enige tijd geleden, en dan aan het eind wordt er van de belangrijkste personages nog even middels tekst in beeld vermeld hoe het in hun verdere leven is gegaan. Liefst met de authentieke personen, die al op leeftijd zijn, in beeld.

ontsnappen via het badkamerraampje.

Ik vraag mij af hoe zoekgedrag met betrekking tot een smartphone zich weerhoudt tegenover traditionele computers in films? Op een pc of laptop is een veelgehoord cliché dat een karakter binnen een seconde de juist informatie weet te vinden. In zoekgedrag zie ik in de praktijk echter wel een verschil tussen een pc en smartphone. Geef mij een zoekopdracht, en op een laptop kan ik sneller en veel meer tot mij nemen tegenover een smartphone. In werkelijkheid, voor mij een ergerlijk cliché; en ook 1 van de vele redenen waarom ik die dingen verafschuw.

Ik zie in film veel beknopte, doch relevante informatie, een korte tekst of een foto, passende bij het gebruik van een smartphone. Vaak ook om ter plaatste direct te kunnen akteren op deze informatie, bijvoorbeeld betreffende de ontmaskering van een karakter. Maar zijn er ook voorbeelden van films waarin zoekgedrag op een smartphone, vrijwel direct en even snel als op een computer, in beeld is gebracht door het gebruik van een zoekmachine? Ik kan het vaag mij herinneren in een of andere spionagefilm. Een andere vraag; zijn er ook films die beperkingen van een smartphone in beeld brengen in relatie tot zoekgedrag? Denk aan een personage wat zich ergert aan zijn beperkte schermgrootte, de trage wijze waarop deze informatie tot zich kan nemen etc...

Of dat de protagonist eerst langs een cookie-wall moet klikken, ook nog nooit gezien.

Ach ja, als ze heel snel dingen moeten in typen doen ze dat ook altijd foutloos.