Filmclichés

Ik vind het open eind bij arthouse (rot naam, maar men weet vast waar ik op doel) films ontzettend voorspelbaar worden. Vooral bij mysteries waar iemand verdwijnt of er een moord opgelost moet worden, kun je er al vrij snel vanuit gaan dat er nóóit antwoorden gaan komen. Want uiteindelijk gaat het om de personages, sfeer en een diepere betekenis. Niet om het verhaal. Vind het juist wat flauw vaak.

Nee, juist niet dat cliché, want dat was er al in de opmars van de normale gsm. In huidige tijd zullen er vast plekken zijn waar de verbinding niet goed werkt, maar dat wordt steeds minder en is steeds stabieler en sneller. Het zal vast nog lang gebruikt worden als cliché in een film.

Denk aan de snelheid waarmee karakters op een pc of laptop informatie meteen kunnen vergaren, puur op het gebied van zoekgedrag. Ik ken honderden films waarin iemand binnen een seconde via een zoekmachine meteen de juist resultaten krijgt op een pc en mede dankzij oa. het grote beeldscherm dit makkelijk kan lezen. Je ziet dan ook vaak een karakter met groot scherm die daaruit de hoofdmoot direct onderscheidt. Dat is met dezelfde site op een smartphone echt andere koek. Op een smartphone zie ik in films zeer weinig in relatie tot zoekgedrag, maar vooral interactief verkeer; een kort bericht of een foto.

Ik zoek dus eigenlijk naar een cliché wat in het echte leven, althans bij mij, zorgt voor grote ergernis, maar ook voor films zou kunnen worden uitgebuit. Heb misschien wel duizenden uren verspeeld door te gissen naar de naam van iets, waarop iemand met een smartphone zoekt en zoekt, terwijl ik het op een laptop veel sneller had kunnen vinden.

Denk zelfs dat het voor spanning zou kunnen zorgen, maar ik zie het vertraagd kunnen zoeken naar informatie op een smartphone niet of nauwelijks terug in film. Daarom zoek ik naar zulke voorbeelden.

Ik hoop dat je nog lang kan blijven zoeken. Ik zit op dat soort alledaagsheid totaal niet te wachten in film. Daaraan gerelateerd:

Ik weet trouwens niet waar je allemaal naar op zoek bent, maar het lijkt me redelijk kut als je daar "duizenden uren" aan kwijt bent. Ik heb een trage telefoon die nodig aan vervanging toe is, maar heb goddank alsnog zelden tot nooit meer dan 2 minuten nodig om iets op te zoeken.

Op het eerste gezicht overdrijf ik misschien, maar is dit echt gebaseerd op vele jaren ervaringen met andermans smartphones. Ken veel personen die op een trage en klungelige manier iets proberen te vinden. Dan is wat mij betreft vaak al minder dan 2 minuten absurd veel.

Ik zit ook niet perse te springen om zulke alledaagse clichés te vertalen naar film, maar ik ben er wel naar op zoek, als ze al bestaan.

Waarom? Ben het eens met Apollinisch, iemand die wat opzoekt via mobie, pc of telefoonboek is toch niet boeiend?

Je schrijft:

Wat voor spanning dan? Stel dat iemand op de bus of trein staat te wachten. De volgende komt pas over een kleine 20 minuten. Moeten die minuten dan ook gefilmd worden? De ergernis, het ongeduld van de persoon? Het lijkt mij eerder slaapverwekkend en niet ter zake doende.

Zou toch in een komedie gebruikt kunnen worden, of een parodie spy-film.

Of gewoon, zoals Neo zegt, als spanningsverhogend element. Net zoals soms op cruciale momenten een auto maar niet wil starten net tot het bijna te laat is. Dat komt niet in een film als het niet nodig is, maar het kan wel iets toevoegen dus.

Niet echt herkenbaar, maar toch wel grappig.

Ik zag laatst nog een cliché in Apan, wat volgens mij meer een misverstand is: als iemand ziek/gewond is dan probeert iemand anders diegene 'wakker' te houden. Alsof het in slaap vallen fataal zal zijn. Dat is met uitzondering van de extreem zeldzame aandoening die Ondines vloek wordt genoemd echter niet een reëel iets. Waarschijnlijk berust het misverstand op het wekbeleid bij mensen met een hoofdletsel. Hierbij gaat het echter niet om het wakker maken op zich maar om het periodiek monitoren van hoe het met iemand gesteld is.

Filmpersonages zijn in hun eigen huis altijd zo formeel gekleed, regelmatig zelfs met schoenen aan. Als er een keer iemand in joggingbroek of badjas rondloopt is het vaak om uit te beelden dat hij brak is of in zak en as zit.

Heh, inderdaad. In The intern zit hier wel een aardige scene over, waaruit de suggestie spreekt dat dit misschien ook een generatie-verschil is en dat herken ik wel.

Bij thrillers of misdaadfilms heeft de dader een of meer krantenknipsels in zijn of haar bureaulade bewaard (vaak van een gebeurtenis jaren geleden), die precies de zaak verklaren of cruciaal zijn voor het oplossen van de zaak.

Degene die de zaak wil oplossen snuffelt in de lades en dan verschijnt het knipsel, meestal ook voorzien van een foto, goed leesbaar in beeld.

Horrorcliché: Een kraai die met een harde klap te pletter vliegt tegen een raam. Of is die al voorbijgekomen?

Weet niet zeker of dit wel een cliché is uit de filmwereld, of gewoon in het algemeen.

Dat een vermeend dood lichaam ergens ligt, en dan wordt er ingezoomd, en ingezoomd, en ingezoomd, tot alleen het gezicht nog zichtbaar is, en dan alleen de ogen nog. En dan in één klap openen de ogen, en staart het zogenaamde dode lichaam je aan. Even wachten nog, en dan weg. Volgende scene.

Zag het toevallig net weer in de clip van Jeanny, van Falco. Weet dus niet of het meer iets is uit de beeldtaal in zijn algeheel of echt uit de filmwereld. Volgens mij komt zoiets ook voor in de clip van Charlotte Sometimes, van The Cure.

Bij films over weerwolven staat op de poster de weerwolf vrijwel altijd in zijn wolvengedaante afgebeeld, terwijl een weerwolf er het grootste gedeelte van de tijd gewoon als een mens uitziet.

Dit is denk ik het meest vergezochte bericht in dit hele topic.

Zou een rare filmposter opleveren als je de weerwolf niet zou tonen.

Ik speel vaak het spel "dominion", en één van de kaarten heet Weerwolf. De kaarten worden door verschillende tekenaars getekend, en de tekenaar van de kaart Weerwolf kreeg juist de opdracht mee om de menselijke gedaante van de weerwolf weer te geven.

Verder maakt het niet uit of het een rare poster oplevert, en dat hoeft ook niet. Het blijft een cliché.

Net zoals het cliché blijft dat jij zeuropmerkingen moet maken. Mijn opmerking past wel binnen dit topic, de jouwe niet.

Goed punt. De haai in jaws was ook een brave huisvader als hij geen mensen aanviel. Toch wordt hij als predator op de poster afgebeeld.

Die haai is ook een haai als hij geen mensen aanvalt, dus dat is iets totaal anders.

Juist een poster met een brave huisvader, een gelukkig gezinnetje, en dat daar toch iets unheimlichs van afstraalt, zou prima afwisseling kunnen zijn, dan cliché de wolfgedaante weergeven.

Indiana Jones staat ook altijd met een leren jasje en een hoed op de foto, maar wedden dat hij 's avonds op de bank gewoon in een Roy Donders huispak zit? Had dat dan op de poster gezet!

roy donders zou een anachronisme zijn; Indy is jaren 30

Ja, had gekund, maar is niet relevant.

Juist het feit dat een weerwolf niet altijd in wolfgedaante rondloopt is relevant in weerwolffilms. Dat is onderdeel van de spanningsopbouw.

De stukken waarin een weerwolf gewoon in mensengedaante rondhobbelt zorgen JUIST voor de opbouw van de spanning. De stukken waarin hij als wolf wat rondbijt zorgen voor ontlading van de spanning.

'Teen Wolf Too' idem met een andere acteur.

Cliché camerashot:

Als iemand met spoed op een brancard het ziekenhuis in gereden wordt, zie je shots van de tl-bakken in het plafond die voorbijglijden, om aan te geven dat deze persoon heel snel vervoerd wordt.

Klopt zeker, volgens mij wordt het soms ook gebruikt als POV vanuit de patiënt. En dat zou best wel eens kunnen stammen van de classic ER aflevering met Jim Belushi in de rol van patiënt, een aflevering die voor een groot deel vanuit POV is geschoten: aflevering 7 uit seizoen 10 (2001) getiteld 'Piece of mind'. Landmark televisie!

Filmreferenties gaan vaak verder terug dan je denkt.

Ik zag gisteren Le Train (1973)

Daarin zie je 2x zwart-wit beeld overschakelen naar kleur, en je ziet dan in dat kleurenshot een rood voorwerp of een rood kledingstuk.

Misschien dat Steven Spielberg zo op het idee kwam voor de befaamde scène uit Schindlers List met het kind met de rode jas. Dat hoeft niet zo te zijn, en het kan ook al vaker eerder zo gedaan zijn.

Als je soms films ziet uit het stomme films tijdperk, sta je vaak versteld van hoe inventief men toe al was en dat er toen al zoveel vernieuwingen en originele vondsten waren, die nu nog gebruikt worden.

In actiefilms kan men al rennend een drukke en brede autoweg oversteken en daarbij toeterende auto's net ontwijken, al slalommend en zodoende levend en zonder al te grote verwondingen de overkant bereiken.

onderstaand meiden dialoog (oa happy death day)

- I know its none of my business, but I think that when you bladibla.....

- you're right! its none of your business.!

Inzoomen op foto's van het hoofdpersonage met foto's uit zijn of haar jongere jaren, die ingelijst staan op het dressoir.