Verschillende opvattingen over inhoud etc.

Laat ik het herformuleren voor mij gevoel dan . Wanneer een film probeert wat inhoudelijks te melden roept dat bij mij irritatie op.

Sorry, maar personages in films leren mij niks over de werkelijkheid of werkelijke mensen. Nuance ontbreekt en in de nuance zit nu eenmaal alle verschil. Als ik meer wil weten over hoe mensen in elkaar zitten obverseer ik echte mensen, geen typetjes in films. Ik heb zelf al een hoop films gezien, ook films die realisme uitstralen. Maar bij geen enkele film heb ik het gevoel gehad naar een echt iemand te hebben gekeken. Er zaten dankbare karikaturen bij, maar steeds eenzijdig en ongenuanceerd.

Sorry, maar die weg kan ik zelf wel bepalen, en ik zal zelf de waarde van die 10 woordjes bepalen. Ik hoef niet geleid worden door een regisseur naar die 10 woordjes. Ik hoef niet een enge visie die allerlei zaken buiten beschouwing laat om 10 woordjes kracht bij te zetten.

Mens-zijn is toch gewoon onderdeel van de realiteit. Hoe mensen zijn, wat mensen drijft, hoe mensen handelen binnen het echte leven.

Film heeft mij daar nog geen ons bij bijgebracht, integendeel. Wat ik zie zijn simplistische visies en eenzijdige betogen of belichtingen van personages.

En tot daar mijn bijdrage voor nu. Het is weekend en daar ga ik dan ook van genieten. Wil best verder uitleg geven na het weekend, verwacht alleen niet meteen een antwoord

Je zit gevangen in een realiteits-wens die je niet moet hebben. Mensen in films zijn volgens jou typetjes die nuance missen en DUS kun je er niets van leren. Als dit al zo is (hetgeen ik betwijfel) des te meer laat het mijn punt zien. Het gaat er namelijk niet om dat een film realistisch moet zijn om iets van het mens-zijn te zeggen. Eerder niet lijkt me. Als de film gewoon als het echte leven is, leer je niks. In ieder geval niet iets dat je in het echte leven zo kan leren. Het gaat juist om de stilering, het sublimeren, het uitvergroten, het belichten. Dan komen er dingen naar boven die je overdag niet ziet. En daar zit het hem in.

Dit is wordy-ness met als doel mijn point te ontwijken. Al verzin je die tien woorden zelf en komt geen daarvan overeen met die van mij of wie dan ook: Film kijken gaat niet om samenvatten, om de boodschap destilleren, omdat die boodschap er meestal niet is. JIJ begint over tien woordjes, niet ik. En het moge duideljk zijn dat die tien woordjes ridicuul zijn, en niets te maken hebben met wat cinema MIJ bijbrengt. Maar reageer eens op het idee dat je van de weg kan leren. En reageer niet met "Die weg bepaal ik zelf wel", want zoals gezegd: dat reageert nergens op en is gewoon de discussie uit de weg gaan. En het bepaald niet de eerste keer dat je dit doet.

Zo, tot morgen. Moet nu al lachen....:-)

Je eigen weg kiezen is volgens mij altijd nog stukken beter dan je te laten leiden, noem het het lot/keuze geval. Ik geloof niet in het lot als in een god die alles al heeft vastgelegd. Personen en situaties kunnen je naar een kant toedrijven maar ik zal altijd proberen dat tegen te gaan, al zal dat in veel gevallen waarschijnlijk zinloos zijn. Om maar bij het onderwerp film te blijven, ik zou de stalker zijn ipv. de schrijver of de wetenschapper.

Uhm misschien ben ik iets afgedwaald maar m'n visie lijkt me duidelijk.

Het lijkt me overigens duidelijk dat een filmpersonage nooit een echt persoon kan uitbeelden Misschien met uitzondering van een ongeregiseerde actie of handeling maar dan zal dat ook slechts een deel zijn, en blijft het personage een gestuurd typetje.

Dat verklaard wellicht je vaak afwijkende smaak. Ik zelf heb van een hoop filmpersonages meer nuances meegekregen dan velen die ik in de echte wereld heb ontmoet. (BV kassieres, agenten en buren die ik in de lift kortstondig ontmoet.)

Misschien omdat ze wat opvallender zijn en het feit dat je een hele film lang aandachtig hun handelingen volgt. Een gewoon praatje in de lift zou een mindere impact kunnen veroorzaken en daardoor minder denkwaardig (kunnen) zijn.

Dan laat je IMO de overall ervaring de nuances overschaduwen. neemt niet weg dat er nog steeds meer nuances zijn dan bij veel ontmoetingen in de echte wereld.

Ik gaf dit slechts als voorbeeld danuz.. bij andere films ben ik weer geboeid door andere facetten. Estethiek vervult ook bij mij een belangrijke functie zoals uit een flink aantal films die ik hoog waardeer blijkt. Maar wat voor de een estethisch is is voor de ander minder. Dat is puur subjectief.

Sommige films kijk je puur voor ontspanning, andere puur vor de vorm en weer andere weten je te boeien met een interessante intellectuele zoektocht, zoals Pi dus.

Maar dan zouden romans ook overbodig zijn, zet gewoon de synopsis neer op een a4-tje en je weet precies wat de gebeurtenissen van a tot z zijn. Gaan mensen daardoor romans lezen? Nee dus! Mensen lezen boeken en kijken film om de gedachten, handelingen, bijzaken en andere dingen mee te krijgen die hen hopelijk interessant worden voorgeschoteld. Uit iemands handelen of zijn/ haar gedachten putten allerlei mensen troost of overtuiging, die je dus mist met een plot-outline. En dat hoeft dus helemaal niet alleen vorm te zijn, vaak heeft het daar geen reet mee van doen zelfs.

Als iemand beweert dat de nuance in iets ontbreekt, dan zijn er n.a.v. deze bewering gelijk al op zijn minst twee mogelijk verschillende visies te onderscheiden: of de nuance ontbreekt inderdaad, of deze persoon kan geen verschil zien omdat bij hem of haar een werkelijk onderscheidend vermogen, of nieuwsgierigheid daarnaar, ontbreekt.

Sommige mensen roepen de starre schone schijn op, steeds maar op een toren van Babbel vol spraakverwarring aan het klauteren te zijn, om heel zelfbevestigend enkel en alleen maar krampachtige tunnelvisies mede te delen zonder ook maar wat beweging erin.

De personages of filmbeelden in een film leren je misschien niet direct iets over 'de werkelijkheid of werkelijke mensen', indirect kunnen ze iemand o.a. wel iets bijbrengen over hoe je op uiteenlopende wijzen naar allerlei in film vertoonde persoonlijke projecties zou kunnen kijken zonder dat het nodig is om steeds op een stilstaand en gepantserd eigen voetstuk te klimmen.

Anders blijven leren kijken naar verschillende werkelijkheden, zonder daarvan in de war of verstijfd te raken, is naar mijn idee de onuitputtelijk rijk genuanceerde, en daarmee creatieve, bron die het medium film aan makers en kijkers te bieden heeft.

Film: als het maar beweegt!

Wat een discussie.

Ik moet zeggen dat ik goeie argumenten gelezen heb bij alle partijen. 1 ding is me wel duidelijker dan ooit: inhoud is iig ondergeschikt aan vormgeving. Het is een verwaarloosbaar element (een mogelijk gereedschap om een film te verfraaiien) t.o.v. een prioritaire basisvereiste (kernmateriaal waarmee een film valt of staat). De magerste films op vlak van inhoud, kunnen toch nog geweldig zijn vanwege audiovisuele kwaliteiten. Omgekeerd (stevige inhoud, maar lelijk verfilmd) is dat niet mogelijk. Hoe mooi de inhoud van een Eyes Wide Shut ook is, had het eruitgezien als een standaard gemaakt & ondermaats gefilmde straigt to video-productie konden we niet spreken van een mooie film.

Mijn opvatting: inhoud kan, vorm moet. Film is in de eerste plaats een audiovisueel medium, geen intellectueel platform.

Ik denk niet dat je kunt stellen: “inhoud kan, vorm moet”. Dit zou bijvoorbeeld betekenen dat er voor de vorm een brandalarm zou kunnen afgaan zonder dat er inhoudelijk echt brand te melden valt.

Inhoud en vorm moeten altijd, ook al is het soms op een leuke paradoxale manier, overeenkomsten hebben. In blind vertrouwen moeten ze op elkaar een versterkende uitwerking hebben zodat de opgeroepen werkelijkheidsbeleving niet zonder opzet op een vervelende manier zeer bedrieglijk mank gaat lopen.

Een audiovisueel medium kan zowel intellectueel als intuïtief gebruikt worden. Het is een kwestie van doelstelling en smaak over het meedelend platform die bij gebruik de mate van inbreng door intellect en intuïtie bepalen.

Ja, natuurlijk. Vorm is altijd (of de film nu inhoud of platte humor biedt) de versterkende factor. één verkeerd shot, effect of muziekkeuze kan er al voor zorgen dat een bepaalde boodschap niet (of niet op de juiste manier) overkomt.

Ja, en enkel een vorm zonder intellectueel en/of intuïtief versterkende inhoud komt over als een niet-boeiende slag in de lucht, één inhoudelijk verkeerd ingrediënt kan er al voor zorgen dat een bepaalde vorm gaat tegenstaan en daarom niet echt overkomt of doordringt.

Dit laatste gebeurt trouwens regelmatig in de discussies hier op het forum waar schijnbaar alleen de eigen inhoud lijkt te tellen en soms nauwelijks op de eigen vormgeving gelet wordt en er voor het eigen gemak vaak maar van uitgegaan wordt dat de ander niet goed leest.

Dat is niet waar. Film heeft geen inhoud nodig. Muziek en beeldenpracht kan volstaan om sfeer en gevoel te creeeren. Genoeg spagettiwesterns te vinden bv die ondanks een loze inhoud toch zeer goed zijn.

Zonder inhoud geen vorm, alleen maar luchtkastelen zonder zelfs zand als bouwmateriaal. Andere slagen in de lucht, zoals een quote zonder waarachtige inhoud, leveren meestal weinig boeiende discussies op.

In de term ‘spaghettiwestern’ worden direct al twee grondstoffelijke elementen genoemd die meer zeggen over de aanwezige inhoud dan over de gebruikte vorm. Dus de inhoud is een cowboyverhaal met een italiaans sausje voor de smaak.

Zelfs een vrij abstracte of verhaalloze film als Koyaanisqatsi (1983) heeft inhoud, de nadruk ligt hier weliswaar meer op het intuïtieve dan op het intellectuele vlak.

Tja uiteindelijk kan je bij elke film wel een vorm van inhoud vinden, maar ik ben het helemaal met djelle eens. Halloween heeft verder ook geen echte inhoud maar de sfeer en cinematografie zijn van dermate hoog niveau dat ik hem toch goed vind. Inhoud is een leuke bonus maar zonder vorm hoef ik het niet te zien.

Het is maar wat je ziet als 'inhoud'. De nieuwe sherrif die de bandieten komt uitroeien in een verdorven stadje is wel 'een verhaal', maar daarom is het nog niet direct betekenisvol. Wanneer die film een scene bevat dat de vastberadenheid van de sherrif aantoont is dat een vorm van minimale (standaard) karakteruitwerking, maar zeker ook nog geen inhoud. Het wordt pas magisch als het via beeld en/of audio gestimuleerd wordt.

Zoals Kiriyama zegt: een goeie inhoud kan een leuke bonus zijn, maar niet meer dan dat. Vorm, zoals zijn voorbeeld aangeeft, blijft daarintegen de basisvereiste.

Film is inderdaad bewegend beeld. De kunst van filmmaken is bijgevolg in de eerste plaats iets doen met dat bewegend beeld. Veel filmmakers geven enkel om hun eigen filosofisch ideetje of verzinseltje dat ze willen vastleggen, en niks om de kunstvorm waarmee ze bezig zijn. Een beetje als een vermeende muzikant die alleen maar zijn geschreven tekstje opzegt in plaats van te zingen op een mooie melodie. Ik vind dat erg jammer. Dan kunnen ze inderdaad beter boeken schrijven.

De een houdt meer van lekker eten en de ander houdt het liever zoveel mogelijk bij voedzaam eten. Ieder zijn eigen meug. ‘Eten en laten eten’ oftewel ‘film kijken en film laten kijken’.

Helaas heb je eenogige sheriffs zonder ster die, ondanks dat ze zelf het liefst een ‘betekenisloze’ film voorgeschoteld krijgen, naar een ander wel een inhoudelijke boodschap willen uitdragen: “Dan kunnen ze inderdaad beter boeken schrijven”.

Wat zouden deze conservatieve moraalridders ervan vinden, als een moderne veldwachter met joystick als irritante tegenmoraal zou stellen: ”Dan kunnen liefhebbers van films zonder 'inhoud' inderdaad beter videospelletjes, zonder betekenis maar met bewegend beeld en geluid, ontwerpen."?

Sorry, maar als ik wat wil meedragen van de film moet daar enig realistisch nut aan zitten. Enig inzicht dat realiteitgebonden is. Als je gaat sublimeren, uitvergroten en belichten komen er zaken naar boven die er niet zijn. Of die uit hun context gerukt zijn. Als jij dat interessant vindt, mij best, maar verder heb ik daar niks aan. Enige waar het misschien goed voor is, is het kweken van vooroordelen en aanhangen van halve waarheden en hele leugens.

Flauw zeg. Mag ik mijn mening niet verkondigen omdat dat de discussie uit de weg gaan is ? Jij mag dan graag leren van de weg van een ander, ik vind dat kul. Ik hoef meneer de regisseur zijn bedachte weergave niet van één of andere weg. Waar ik hoogstens in geïnteresseerd ben is een startpunt, en van daaruit zoek ik mijn eigen weg wel. En dat startpunt is makkelijk samen te vatten in 10 woordjes.

Beiden zijn even nietszeggend wat mij betreft, hoewel een filmpersonage misschien complexer kan lijken.

Je lijkt in ieder geval niet te zondigen tegen je eigen principes. Vage insinuaties en suggestief vingergewijs verdoken achter idioot complexe zinsconstructies vullen elkaar mooi aan inderdaad. En je kan je er zo mooi achter verschuilen.

Tja, ik wens je veel succes met je verschillende werkelijkheden. Ik hou het graag bij één werkelijkheid en een hoop visies daarop. En als ik wat over mezelf wil leren zal ik dat wel doen tenmidden van reële mensen en 3D objecten, ipv karikaturen en 2D projecties.

Interessante dingen worden er hier gezegd.

Maar voor de rest lijkt het verschil tussen jou (OH) en mij me vooral dat mijn leven en het leven van een film behoorlijk in elkaar overlopen. Ik haal wel degelijk 'waarheden' (kutwoord) uit films. Bijna net zoveel als ik er uit het echte leven haal.

Ik vind namelijk de visies op het leven minstens zo interessant als de waarheden van het leven.

Als ik met een iemand om me heen praat, hoor ik ook zijn of haar waarheden (visies op de wereld). Kan ik ze net zogoed uit films horen. Misschien boeit die grens tussen een echte waarheid (die van een mens dat naast me zit) of een 'schijnwaarheid' (die uit een personage uit een film) met niet zo veel. Ik haal uit beiden evenveel (uit film misschien zelfs meer) 'levenslessen', als je het zo wilt noemen.

Als voorbeeld; Ik ken wel mensen om me heen die met net zo'n rust leven als een personage in .Sora, maar toch kijk ik dan liever die film. Daar hoef ik geen interactie aan te gaan om een kijk in het leven te krijgen. En toch voelt het levensecht. Het is misschien niet levensecht, maar daar ligt mijn eis niet, die ligt bij hoe het voelt. En het heeft de bonus dat het (in meer en mindere maten) voorgekauwt voor je is. Je hoeft de banaliteit niet aan te gaan. Je kan gelijk in het personage duiken.

Ik ook, maar een visie an sich vind ik waardeloos. Ik wil daarbij dialoog, en die is nooit aanwezig binnen een film. Als je iemand's visie wil weten heb je nooit genoeg aan een film. Visies horen gewogen, afgetoest en getest te worden bij de persoon zelf. Iets wat een film niet mogelijk maakt. Bij een visie wens ik discussie en verder verfijning waar mij dat interessant lijkt.

En uiteraard is het fijner te kijken naar .Sora . Lekker geromantiseerde personages waarbij hun eenzaamheid mooi en enigszins idylisch wordt voorgesteld. Levenslessen zal ik er niet uithalen, want hoe realistisch .Sora wel mag overkomen, met eenzaamheid heeft het niks te maken.

Hoezo heeft het met eenzaamheid niks te maken ? Het heeft er alles mee van doen. Wat mij betreft is het de mooiste afspiegeling van eenzaamheid. In al zijn stilistische genialiteit.

Het is geen letterlijke spiegel die ons wordt voorgehouden, gelukkig niet. Het is een geromantiseerde spiegel. En daar haal ik makkelijk levenslessen uit.

Heb niet altijd behoefte om heel genuanceerd een persoon uit te horen, om zo uiteindelijk mijn conclusie te trekken. Beschouwen kan tot genoeg inkijk leiden. Althans, dit is mijn mening. Overloos geemer over het hoe en wat van een persoon is vaak zinloos. Laat het maar zien, dan trek ik mijn conclusies wel.

Eet jij dan alles wat voedzaam is? Dat is nu net mijn punt: Het belangrijkste is dat het lekker smaakt. Zit er veel voedingswaarde in, is dat mooi meegenomen (de bonus), meer niet. Iets waar veel voedingswaarde inzit maar het smaakt naar oude nylonkousen zal ook jij niet eten.

Een vergelijking waar ik niets op tegenheb. Beide mediums bevatten het audiovisuele als basiswaarde. Alleen moet het woordje 'beter' vervangen worden door 'ook'. Belangrijk verschil is verder dat het naast de eigenschap van 'bewegend beeld' ook nog 'interactiviteit' te bieden heeft. De kijker kan actief deelnemen.

Het blijft een leuke plus hoor: een inhoudelijke meerwaarde. Maar zowel voor films als games MOET dat niet per se. Terwijl vorm net de essentie is.

Een kunstvorm waarbij bewegend beeld en audio het kunstmateriaal is, moet dan ook zo gebruikt worden. Anders word het gekozen medium gewoon overbodig. Het geeft geen zin dat ik een piano heb, wanneer ik er slechts 2 noten op speel en voor de rest een gedichtje voorlees en het zo verkoop als muziek. Dan is het niet meer dan logisch dat iemand bedenkt dat ik niet beter een poeziëboek zou schrijven.

Tuurlijk, omdat het alle negatieve aan eenzaamheid mooi verbloemt en verromantiseerd. Waarmee meteen de essentie verdwijnt.

Ik vind het echt compleet niks wezenlijks zeggen over eenzaamheid. Enige interessante is het waarom van het romantiseren, maar daar valt weinig over te zeggen, aangezien een dialoog met de maker niet echt tot de mogelijkheden behoort.

Je kan dingen toch zowat altijd van verschillende kanten bekijken. Een afgewogen kijk is niet altijd zo interessant en zegt ook niet veel meer. Ik hoef geen wetenschappelijk raport over eenzaamheid om er voor mij een waarheid uit te halen. Ik bepaal zelf wel wanneer ik iets in een film als essentieel voor mij aanneem. .Sora zegt mij meer dan een raport over eenzaamheid van één of andere psychologe (wat ook interessant kan zijn trouwens).

Het dialoog met de maker is wat mij betreft geen must. Het kan interessant zijn, maar juist in de film kan hij de onverwoordbare emoties laten zien. Die je juist niet in die 10 woorden kan samenvatten, die moet je gewoon laten zien. Daarom zegt het voor mij toch wel degelijk iets over 'het' (mijn) menszijn. Film geeft naast een textuele inkijk, vooral een inkijk in sfeer. En natuurlijk is dat geromantiseerd in veel gevallen, maar dat maakt het niet minder waardevol.

Ik zit er ook niet (altijd) op te wachten, qua emotie zegt het vaak niet zo veel, maar qua "levensles" is het het enige met enig zeggingsschap wat mij betreft.

Ik ben trouwens erg benieuwd wat .Sora jou over eenzaamheid zegt. Want waar het normaal gezien regent laat de film een waterzonnetje zien. Mij zegt het vooral dat de realiteit anders is.

Uiteraard, mij gaat het ook niet om die 10 woordjes. Mij gaat het ook om sterke emoties.

Punt is hoeveel je daarvan meedraagt binnen je eigen leven. En voor mij is dat niks.

Ik heb verder ook niks tegen mensen die troost, verwantschap of meerwaarde vinden in films, wat mij stoort is het neerbuigende toontje wanneer je dat niet nodig acht, of wanneer je dat elders beter vindt. En vooral de onwil om zulke visies ook serieus te kunnen nemen, omdat dat nu eenmaal "not done" is, en met het al "eeuwen anders doet".

.Sora verteld mij over vooral over melancholie, en over de 'saaiheid' van het bestaan en de schoonheid die zich daar juist in schuilhoud. Waar veel films de kijker zoveel mogelijk vertellen, zoveel mogelijk actiemontage gebruiken, laat .Sora juist die 'kleinere' momenten zien.

En dat verteld mij wel wezenlijk veel over het begrip eenzaamheid. En daarom ook over het alleen zijn van de mens, en dus over de mens. Misschien is het omdat ik de wereld vaak ook zo ervaar als in .Sora, dat het voor mij een 'thuiskomst' is. Want eenzaamheid is voor mij geen regen (alhoewel ik haast nooit eenzaam ben), en kan juist een waterzonnetje zijn. Dat laat .Sora mooi zien.

En ik kijk absoluut niet neer op jou visie, vind het zelfs interessant. Ik denk alleen dat ook jou best wel 'gevormd' wordt door je visie op cinema. Wat je wel en niet mooi vind, en dat het iets zegt over je kijk op het leven. Ik denk dat smaak voor kunst veel zegt over de persoon, merk ik altijd om me heen. Voor mij is kunst een belangrijk(ste) deel van me leven en bepaald daarom ook wie ik ben. Ik haal ook veel 'waarheden' uit kunst. Ookal zijn die feitelijk niet als waarheden te duiden.

Banale waarheden haal ik uit het dagelijks leven (waar ik boodschappen haal, hoe ik een som uitreken, hoe ik een foto bewerk etc. etc.). 'Menselijke waarheden' haal ik uit het dagelijks leven (de mensen om me heen en wat ik zie op straat), maar ook zeker uit film en andere vormen van kunst.

Voor de rest moet ik nog eens nadenken over jou visie. Misschien begrijp ik hem wel gewoon niet, maar is die eigenlijk logischer dan de mijne

Ik ben benieuwd hoe je zou reageren als je écht eenzaam zou zijn. Iedereen heeft wel eens vlagen van eenzaamheid, dat is wat anders dan door iedereen verlaten rondlopen. Beseffen (echt) alleen te zijn biedt weinig zon. In dat opzicht zit .Sora er al vlak naast, want het roept meer gevoel op over het tijd hebben voor jezelf, dan dat het wat zegt over echte eenzaamheid.

Het voorbeeld van de "kleine momenten" vind ik ook een erg mooie, aangezien dat toch iets is wat vaak terugkomt in films. Net als een Only Yesterday, waar het boerenleven een hemels paradijs wordt voor even, en je van de fluitende vogeltjes kan genieten. Wat het leven mij dan vooral geleerd heeft is dat het terugkijken op kleine momenten veel moois biedt, maar die momenten zelf weinig om het lijf hebben.

Misschien is het wel omdat mijn eigen conclusies altijd ver van filmmoraal en filmpersonages verwijderd liggen, dat "inhoud" in film mij niet kan boeien.

Dat wil ik ook helemaal niet beweerd hebben, die sneer was dan ook absoluut niet aan jou gericht. Jij bent ook ongeveer de enige die normaal in discussie gaat en een veel duidelijke kijk biedt op wat jou drijf in films.

Ik ben het er ook wel mee eens dat smaak een projectie is van een persoon, maar weer leert de realiteit mij dat je eerst de persoon zelf moet kennen om een weloverwogen vergelijking te maken.

Observeer hier zelf maar. Zeg dat inhoud in films je niet veel boeit, en drie posts later is er wel iemand die roept dat je maar Rambo moet gaan kijken. En dat dan van mensen die zich graag op de schouder kloppen door te zeggen dat ze graag diepte willen in films. Nee, dan ben je erg sterk bezig.

Ik weet niet, niet iedereen die eenzaam is pleegt zelfmoord of kruipt in een holletje om als kluizenaar en zielepoot door het leven te gaan. .Sora laat juist zien dat het leven zwaar is, maar dat ook in de eenzaamheid er een pracht schuilt. Want ik vind van .Sora nou geen Only Yesterday gevoel uitstraalt.

.Sora geeft natuurlijk een geromantiseerde kijk op 't leven, maar toch echt eentje die zeer waardevol is. Waar inleving voor nodig is.

Over Only Yesterday: het is inderdaad zo dat terugkijken op 'kleine momenten' vaak waardevoller is dan die momenten. Maar dat maakt niet dat het terugkijken op zichzelf geen moment van waarde is. Wanneer ik terugdenk aan het moment dat ik 5 jaar geleden met een lentewoei naar school fietste, en me de geur voor de geest haal, is dat een moment van vreugde op zich. Only Yesterday verteld denk ik ook vooral over die nostalgie.

En in dat op zicht zegt het dus weer heel veel over het leven en is inhoud uber belangrijk. Inhoud hoeft geen diepgravende psychologische visie te zijn, hoeft geen boekbespreking te zijn. Het kan gaan over kleine dingen, over dat ene momentje waar een mens naar zoekt (zo mooi weergegeven in After Life, of was dat nou die ene uitzondering bij jou ).

Snap je ? Inhoud is in dat op zicht denk ik ook voor jou belangrijk, aangezien ik je best vaak heb zien schrijven bij 'kleine japanse drama's' hoe lief je het vond. En dat ligt niet alleen in het visuele, lijkt me. Ligt ook in de personages en de omgeving.

Zo, ik typ me een ronde buik aan, zo even naar buiten

Tja dat zijn idd. mooie dingen en kunnen een film beter maken of iniedergeval de nasmaak ervan. Maar met inhoud denk ik eerder aan diepere gebeurtenissen en filosofische vraagstukken. Op jouw manier is een Gerry ook een film met inhoud maar ik zou eerder aan een stalker denken. Maargoed uiteindelijk gaat het toch om het hele plaatje net als bij een mens. Je kan innerlijk of uiterlijk belangrijker vinden maar beide zijn nodig voor een compleet persoon.