Verschillende opvattingen over inhoud etc.

Tuurlijk niet, dat zou een al net zo'n gepolariseerde visie zijn als diegene die .Sora geeft. Ik heb er ook geen probleem mee dat een film laat zien dat er ook schoonheid in eenzaamheid schuilt, maar een film is niet in staat die schoonheid tegen 5 dagen eenzaamheid af te spiegelen. Het is en blijft gecondenseerde emotie waaruit veel essentie is ontsnapt.

Net die nuances die mensen maken tot mensen, en gevoelens van mensen vormen, die nuances missen in films.

Tja, dat vind ik dus niet. Op dat moment zegt het zaken over het leven die voor mij al lang gekend zijn. En minder genuanceerd, dus had het even goed zonder gekund. De film had voor mij ook over 1+1=2 kunnen gaan.

Om een discussie te starten over de "schoonheid van de kleine momenten" in het leven heb je geen Only Yesterday nodig, daar heb je dus 10 korte woordjes voor nodig.

Ik noem het manipulatie om emotie op te wekken. Waar ik ook compleet voor val, maar ik zal het nooit als iets wezenlijks of belangrijks beschouwen buiten film om. Nog minder als diepgang of inhoudelijk interessant.

Kiriyama:

Ik heb nooit gezegd dat inhoud alleen diepere gebeurtenissen verteld. Trouwens, iets als nostalgie of melancholie is voor mij zowat de diepste gebeurtenis. Voor een film als Stalker is voor mij de filosofische onderlaag ook erg belangrijk, het draagt bij aan wat de film uiteindelijk meesterlijk maakt : de sfeer. Zonder die filosofie had de film een lege huls geweest en had het denk ik gewoonweg niet gewerkt.

Een film als Tetsuo is dan misschien een uitzondering, aangezien ik daar de (al dan niet zelfverzonnen) diepere betekenis (man & machine) niet super interessant uitgewerkt. Daar draait het echt om het cyber sfeertje en denk ik bovenal om het experiment. De lol die er in te vinden is.

Maar overall is voor mij inhoud (met gradaties aan filosofische diepgang) erg belangrijk. Of misschien lopen inhoud en sfeer erg in elkaar over, in mijn visie

Tja voor mij zijn sfeer en inhoud 2 aparte dingen dus misschien dat we er daardoor een andere kijk op hebben. Stalker, hoewel diepzinnig is mij toch vooral bijgebleven door de geweldige sfeer en hoewel ik bepaalde dialogen prachtig vond kan ik mij die minder helder voor de geest halen. Ik ben blij dat het erin zit en het heeft me zeker gepakt maar zonder de sfeer, muziek en cinematografie was ik de film waarschijnlijk allang vergeten.

Onderhond:

Ik vind juist het discussieren over eenzaamheid veel minder zeggen dan een film zien of het zelf ondergaan van eenzaamheid. Een film geeft juist een mooie kijk hierop en kan je helpen bij momenten wanneer je het zwaar hebt. Tijdens het kijken van films kan je zien dat het ook zo kan (ookal is het fictie, maakt mij verder niet uit).

Het blijft inderdaad een manipulatie, maar voor mij is dat niet minder dan een uitgebalanceerde kijk. Het gaat mij om het gevoel dat het me geeft, ik ben dan ook een 'gevoelsmens' .

Maar ik begin je visie deels te begrijpen, alleen echt niet dat een film als Only Yesterday ook over iets geheel anders had kunnen gaan. Dan was het die film niet, dan had je alleen de tekenstijl nog overgehouden. En die lijkt me nou niet zo geniaal bijzonder.

Maar als een film als Stalker over twee oude vrouwtjes uit Haarlem had gedraait, met dezelfde muziek en dezelfde visuele stijl, had ik het dus echt niet mooi gevonden. Juist die dialogen en het achterliggende gevoel maakt het interessant. Dat zegt verder niet heel veel over of je het wel of niet geheel oppikt. Het is voor mij wel zo dat het een essentieel onderdeel van de film is. Maar verder hebben we denk ik min of meer dezelfde kijk op films.

2 kibbelende oude vrouwtjes had ik ook mooi gevonden hoor, lekker zinloze dialogen over het weer en de jeugd van tegenwoordig. Maar we schijnen idd. hetzelfde te zoeken in films en ik wil het dan ook hierbij laten. Ik ken jouw visie, jij de mijne maar elkaar overtuigen ho maar.

Hmm, hangt er vanaf. Als ik wat wil weten over eenzaamheid praat ik liever met iemand die er zelf ervaring mee heeft, dan dat ik er een film over zie.

Film biedt dan misschien troost voor mensen, maar voor mij is dat geen must. Ik heb daar geen film bij nodig. Ik zal de realiteit aanpakken als ik mij te eenzaam voel. Ieder beestje z'n eigen aard

Uiteraard niet, dan krijg je een andere film. Ik bedoel dat ik evenveel uit de film meegenomen zou hebben. Film laat mij niks achter.

Ik heb het ook niet direct over dat er iets mis is met mijn leven, dat ik een film kijk, en dat het dan opgelost is. Dingen in het leven los ik inderdaad zelf op, door het met beiden handen aan te pakken.

Nu lijkt het net of dat ik in een hoekje huil, en dan een film als .Sora zie en zeg "aah, door deze film ga ik beter leven". Zo letterlijk moet je het niet zien.

Het gaat mij meer om mijn gevoelsleven. Dat ik een sfeer in een film zeker kan meenemen in mijn eigen leven. Dat ik tijdens het kijken een "wtf, zo voel ik het ook" of "wtf, zo kan je het ook bekijken"gevoel kan hebben en dat meeneem.

2 kibbelende oude vrouwtjes die een dialoog voeren over het weer en de jeugd van tegenwoordig, had ik hoogstwaarschijnlijk snoei vervelend gevonden. Alhoewel inderdaad een bepaalde vormgeving er een mooier of minder mooi beeld van had kunnen maken. Sfeer is de grootste factor voor film in mijn visie. Maar mijn punt was puur om duidelijk te maken dat inhoud wel degelijk belangrijk is, al is het maar als goede kapstok voor de vormgeving. Mijn gehele top 10 draait voornamelijk om de sfeer die de films uitstralen. Maar die komt voor uit een inhoud, die daardoor (en op zich) erg belangrijk is. Je kan je ogen er voor sluiten, maar hij is er zeker.

TMF bumpers kunnen misschien een bepaalde sfeer proberen uit te stralen, maar doordat ik voel dat er geen inhoud achter zit, floppen ze keer op keer weer, voor mij.

Tabee, hoezee en tot een volgende keer hé.

Sommige mensen geloven dat je alleen over het echte leven kan leren in het echte leven, dat alleen de dagelijkse werkelijkheid waarheid biedt en alles over die werkelijkheid valt te ontdekken in het dagelijks leven. Dat de werkelijkheid genoeg input bevat op basis waarvan wij ons mens-zijn kunnen doorgronden. Zij geloven dat iets construeren, zoals in kunst wordt gedaan, niet werkelijk is, niet werkelijk kan zijn omdat het die werkelijkheid per definitie geweld aandoet en dus minder waar moet zijn dan de werkelijkheid zelf. Zij geloven dat kunst je dus nooit meer kan vertellen dan een goed gesprek met je buurman. En dat de visie van de buurman dus altijd echter is dan een visie voortgebracht door kunst, omdat kunst dingen laat zien die er niet zijn, ja zelfs dingen uit zijn context rukt, iets dat de buurman NNNNOOIT zou doen. Die mensen geloven waarschijnlijk ook dat werkelijkheid, realiteit en waarheid te definiëren begrippen zijn, dat ze bestaan en dat de mens daar met enig gemak toegang tot heeft. Dat het de mens weinig moeite kost buiten zichzelf te treden.

Het zal duidelijk zijn dat ik daar helemaal niks van geloof.

Ik deel je mening Olaf. Alleen is je toon nogal... onvriendelijk

Ik geloof dat er waarheid zit in de abstractie die kunst bevat. Zelfs in electronische muziek, klassieke muziek, om maar even twee abstracte vormen van muziek te noemen (waar dus niet iemand een verhaaltje verteld), zit voor mij een bron van waarheid, of iig een visie op de wereld. En manier van kijken. En die visie is mij dierbaarder dan een gesprek met naasten (vaak). Omdat door kunst de maker echt over zijn mening heeft nagedacht (of een gevoel verwerkt), en het constructief heeft verwerkt.

Nog een vraagje daarover: vind je dat er wel inhoud in films zit, of ook dat niet?

Zit die inhoud er eenmaal in dan is het toch belangrijk die eruit te halen, lijkt me. Zit er daarentegen volgens jou geen inhoud in film dan is het zaak een fiks aantal filmliefhebbers op deze aardbol te verdonkermanen. En rap ook.

Ik heb toch liever een gesprek met naasten, mede doordat je dan een dialoog of discussie op kan starten. Ik analyseer en verweer me tegen de standpunten van een ander als ik m'n twijfels heb en trek dan m'n eigen conclusies. Klassieke muziek is trouwens m'n lievelingsmuziek, de emotie is puur en het kan me echt raken. Iets dat al die moraliserende popliedjes en macho rapnummers niet kunnen. Een toon vind ik toch belangrijker dan een woord. (in de muziek dan.)

Dat hangt er dan maar vanaf wat je als inhoud ziet hé

Voor mij zit er niks wezenlijks in film. Niet iets waar ik wat mee aankan, of waar ik verder mee kan. Wel halve en/of onvolledige waarheden, of simpele zaken die mij al langer bekend waren.

Kijk, aan zulke statements hebben we wat Verder drijf je veel te ver door in je bewoordingen. Beetje vreemd dat je er nog een hoopje bij moet verzinnen dat echt nergens vandaan komt. Wil je dat eens uitleggen ?

Heb je zoiets nu echt nodig om je punt duidelijk te maken ? Misschien ook niet, als jij toch zoveel waarheid in fictie vindt.

Ik ben het eigenlijk helemaal met danuz eens. Daarom verkies ik film ook vaak boven een rechtstreeks gesprek (maar eigenlijk is cinema ook een soort van gesprek tussen jezelf en de maker). In een direkt gesprek met een persoon heb je te weinig tijd om na te denken, om je gevoelens eens goed te formuleren, en soms mis je een bepaalde openheid. De regisseur van een film heeft diep kunnen graven, tijd gehad om gevoelens in beeldtaal te formuleren en is, zo voelt het iig bij een film als Tokyo.Sora, compleet open in zijn werk. Dat vind ik belangrijk. Ik vind dat een film als .Sora dan ook geen geromantiseerd beeld van eenzaamheid bevat. Voor mij is die eenzaamheid/ gebrek aan echte communicatie juist pijnlijk reeel. De uitweg die .Sora uiteindelijk biedt is voor mij dan ook een soort van troost en geen geromantiseerd toetje dat breekt met de eenzaamheid. Die eenzaamheid heb je gedurende de film namelijk wel echt gevoeld. De 'waarheid' bestaat uit die eenzaamheid en het moment waarop je besluit met die eenzaamheid te breken. Als je dat kunt in ieder geval.

Danuz noemt veel dingen mbt inhoud op waar ik het roerend mee eens ben. Voor mij is de kracht van cinema ook een perfecte symbiose van inhoud en vorm. Voor mij is melancholie, nostalgie, filosofie, thema en karakteruitdieping allemaal inhoud. De perfecte vorm die bij die inhoud hoort is niet per se de visueel-meest-aantrekkelijke vorm, maar juist de vorm die de inhoud het meest tot zijn recht laat komen.

En dan heb je nog het belang van de inhoud van cinema: ik heb ooit het idee dat daar nogal zwart/wit over gedacht wordt. Ik denk inderdaad dat cinema je tot nieuwe inzichten kan bewegen. Maar dat moet je niet te direkt willen verklaren. De thematiek die een film als Judgment at Nuremberg bevat is niet nieuw voor mij. Dat heb ik al bij geschiedenisles behandeld. Nee, de film zorgt er juist weer voor dat je opnieuw met de thematiek en met jezelf aan de slag gaat. Je kunt er nu intensiever mee aan de slag terwijl het in real life (tijdens de geschiedenisles bijv.) veel vluchtiger aan me voorbij ging. De eenzaamheid in Tokyo.Sora is ook niets nieuws in principe. Maar door de intensiteit (zowel vorm als inhoud) van de film ga je er wel weer opnieuw mee aan de slag zodat je uiteindelijk tot een nieuw inzicht kan komen (soms gepaard met hevige emotie). Maar ook de herkenbaarheid van bepaalde moeilijke emoties is belangrijk voor mij. Het biedt een soort troost; je weet dat je niet alleen staat. Waarheid in fictie bestaat voor mij dus wel, gelukkig.

Is er bij die vage insinuaties en suggestief vingerwijzen nu weer teveel vorm en te weinig inhoud aanwezig? O, jee ..., wat een 3D gedraai in het platte 2D vlak.

Deze opmerking doet me denken aan een scène uit de film The Goldrush van Charlie Chaplin waarin hij uit pure honger zijn schoenen met mes en vork vanaf een bordje probeert op te eten.

Ik zie deze scène van en met Chaplin trouwens veel liever op het witte doek dan dat ik hem in een boek zou lezen. Dezelfde inhoud maar een andere vorm geeft een heel ander soort beleving.

Als het er in barre omstandigheden op aankomt, zal je om te overleven, iets moeten eten waar voedingswaarde inzit ook al smaakt dit naar oude nylonkousen. Lekker eten is een luxe met de heerlijke smaak als bonus. Wat een kletskoek is dat eigenlijk, dat woord 'bonus'!

Als je nu zelf in jouw reactie het woordje ‘ook’ gebruikt had in plaats van ‘beter’ dan had je deze opmerking niet hoeven te plaatsen.

In de filmindustrie zijn ze inderdaad ook aan het experimenteren met interactieve mogelijkheden tijdens het kijken naar film. Tot nog toe zijn ze, wat ik begrijp, niet veel verder gekomen dan dat de kijker invloed kan uitoefenen op de content oftewel de inhoud.

Ik kom te vaak het woordje ‘moeten’ in je reacties tegen. Voor mij is de basis bij kunst juist het gebruik maken van vrijheid en het opzoeken van haar grenzen.

Het gaat daarbij vaak nog geeneens om het vinden van antwoorden, die werken uiteindelijk alleen maar beperkend, maar meer om het oproepen van vragen die op het gebied van onderscheid leren maken soms prachtig inzichtelijk kunnen werken richting een oneindigD.

De Amerikaans componist John Cage stelde ooit de vraag: “Wat is muzikaler, een vrachtauto die langs een muziekschool rijdt of een vrachtauto die langs een fabriek rijdt?”

Zo’n zelfde intrigerende vraag over inhoud of vorm lijkt mij een stuk interessanter dan al die vastpinnende zevenmijlsmeningen over deze twee begrippen die soms wel erg kort door een 1D bocht gaan in de porseleinkast.

Discussies draaien mij niet om de vorm nee, wel om de inhoud.

Een beetje persoon zet zich gewoon achter wat hij wenst te zeggen, en verschuilt zich niet achter vage zinnetjes waar hij bij het minste weer afstand van kan doen.

Ik ook trouwens. Je kan alleen maar neerkijken op andere meningen, terwijl je net de hele tijd openheid lijkt te prediken. Zou nog eens een goeie film zoeken die daarover gaat, misschien helpt het wat.

Ik begin het ook niet meer leuk te vinden. Maar ik vertrouw en geloof totnogtoe nog in de goeie bedoelingen van BASWAS ergens. Dus probeer ik het nog eens......

Dat begrijp ik. Maar dan moet die vorm wel goed gebruikt worden. Leuk dat mijn favoriete boek eens vertaald wordt naar het witte doek, kut wanneer het een standaard vormpje meekrijgt.

Als je echt niet anders kan eet je alles. Maar daarom nog niet met plezier.

Maar in mijn reactie pastte het woordje 'beter'. Wat ben je met extra gereedschap als je het niet gebruikt?

Juist, maar aan een schilderij waarbij de schilder zijn penseel niet gebruikt heeft heb ik nu eenmaal niet veel.

Hey, ik wissel ook alleen maar gedachten uit hoor. Het is niet omdat ik bij mijn standpunt blijf dat ik het niet interressant vind andere visies te lezen en over na te denken. Jammer dat je de mijne ééndimensionaal vindt. Niet iedereen is eenmaal in staat of heeft de energie om via allerlei beeldspraak verschillende optieken in het rond te gooien zonder echt 1 sterke lijn te kiezen.

Met wat begrip en dimensies tussen de regeltjes te lezen zal je misschien wat meer genoegen kunnen putten uit deze discussie.

Interessant. Hier is inderdaad het verschil tussen film en literatuur aan te duiden. In literatuur is het belangrijk dat de schrijver jou een omgevings beschrijving geeft. Hij zal je (bijna) altijd proberen mee te trekken door 'sappige' details over de omstandigheden te geven.

Film zal deze woorden verfilmen, en kan dit eigenlijk in veel meer detail doen. Op het eerste gezicht lijkt de film zo zijn magie te verliezen, het wordt de kijker als het ware voorgekauwt. Echter, de kijker (bijna iedereen) heeft zijn eigen levenservaring, zijn eigen visie, en zal hierdoor zijn eigen invulling aan het getoonde geven.

De inhoud zit dus in de vorm. Wanneer we een snelle camera beweging met een prachtige overlay zien (in Reconstruction zien we Nikolaj Kaas in de straat van het cafe lopen, maar als een droom, een gedachten kronkel vliegen rode vlekken door het beeld). Hier komt vorm tot zijn uber uiterste expressie, en voegt het veel toe aan de inhoud.

Vorm en inhoud komen daar prachtig samen. De inhoud is de verbouwereerde, doch romantische emoties van Kaas, die worden vertolk door het visuele, iets wat beeldende kunst meester is. Uiteindelijk is het effect sfeer. De maker kan doormiddel van film een bepaald gevoel/sfeer bij de kijker overbrengen. Maar hiervoor heeft hij absoluut die inhoud nodig.

Inhoud kan een gevoel zijn, een visie, een sfeer. Het kan van klein tot groot gaan, van aards tot transcendent (maar dat is weer een nieuw (SUPER INTERESSANT, ik geef voorkeur aan het trancendente, wanneer film haast goddelijk aanvoelt) onderwerp).

Ik weet niet of het iets toevoegt, moet nu weer weg, maar tijdens mijn treinreis kwam dit in me op

Grappig! Geef ik een keer een koekje (vorm) van eigen deeg (inhoud) terug, zoals ik die regelmatig in jouw eigen reacties lees, komt daar de reactie op dat ik alleen maar op andere meningen neerkijk. Ho, ho, waar blijft de anders altijd zo duidelijk aanwezige, bijna alles relativerende, vorm van je?

Gelukkig wordt er nog wel in mijn regels gelezen dat ik openheid lijk te prediken. Maar tussen de regels door is blijkbaar 'de niets uitsluitende inhoud' in mijn woorden voor de ‘slechte’ verstaander er niet altijd even goed uit te halen.

Misschien heb ik teveel naar de film The Great Dictator van Chaplin gekeken. Zijn humoristische inhoud bestaat uit een autoritaire werkelijkheid die zich lekker aanschurkt tegen een antiautoritaire.

Geen enkelvoudige rechtlijnigheid in deze film maar juist een heerlijke speelse vorm met ook nog eens een speelse inhoud. Op een zeer grappige manier prikt Chaplin in dit werk door de illusie heen dat een grote strengheid een mens dichterbij de absolute waarheid zou kunnen brengen.

Als vorm (koekje) heeft Chaplin allerlei details uit verschillende werkelijkheden gehaald om, ze zonder echt oorspronkelijk verband, weer opnieuw op eigen persoonlijke wijze te rangschikken en zo een komische of karikaturale inhoud (deeg) te creëren.

Trouwens, het leuke van MM vind ik de enorme rijkdom in de reacties met juist al die zeer uiteenlopende en te respecteren meningen.

Ik ken prachtige schilderijen waarbij uit principe geen enkel penseel gebruikt is om mogelijk nieuwe schildervormen te onderzoeken. Jaap Wagemaker (1906-1972) is een kunstschilder die allerlei natuurlijke materialen in zijn schilderijen verwerkt heeft zoals bijvoorbeeld zand. Naar aanleiding van jouw opmerking even gaan googlen en kwam het volgende citaat van hem tegen: “In mijn werk is materie het centrale punt, vanuit die materie laat ik het kunstwerk ontstaan, ook geestelijk, spiritueel, zodat er een verbinding komt tussen de materie en de geest van het schilderij, de inhoud.’

Intuïtieve inhoud op deze manier geformuleerd doet me denken aan:

Ik kijk niet op andere meningen neer waarde, noch op andere personen. Je bent met je deeg bij de verkeerde persoon.

Wie beweert dat dan? Wel een beetje de inhoud goed in je opnemen!

Geef dan eens verhelderend antwoord op wat je in mijn reacties leest en waar je een koekje van eigen deeg op teruggeeft ?

Morgenavond zal ik daar wat uitgebreider op terugkomen.

Ik zou niet meer precies weten bij welke films, maar soms kan je in je reacties zeer parmantig irritant overkomen, ondanks dat ik het met de inhoud in die berichten soms wel en soms niet eens ben.

Het opgeroepen ongenoegen is natuurlijk geheel mijn verantwoording. Deze irritatie, trouwens niet alleen bij jouw reacties, wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door iemand die al gauw vindt dat zijn eigen woorden verdraaid worden en dan tegelijkertijd zelf ook niet anders bezig is dan simplistisch woorden van anderen uit zijn verband te rukken. Hierdoor ontstaat er vaak een geheel andere, soms enkel nog bijtende, betekenis in de woorden van de ander.

Een detail uit de inhoud krijgt mede door de omringende inhoud zijn emotionele en intellectuele betekenis. Als met veel bravoure aan een geïsoleerde quote of detail van een ander een leuke en vlotte draai gegeven wordt, dan krijg je meestal heel makkelijk allerlei lachers op de hand. Door stoer lezende en woordspelerige platheden wordt dan op simpele wijze gescoord zonder dat er inhoudelijk nog recht gedaan wordt aan de oorspronkelijke redenering van de ander.

Dit supersnel willen scoren kan dus, naast de olijke lachers, voor anderen soms op een pijnlijk en vervelende wijze afleiden van alle goede bedoelingen in een kwetsbaar betoog. Mensen met zeer gevoelige tenen kunnen zich behoorlijk misverstaan gaan voelen en het idee krijgen dat ze persoonlijk aangevallen worden. Door het schijnbaar enkel maar blijven provoceren, vol wel of niet gespeelde onschuld, loopt de discussie de kans om niet meer over de eigenlijke inhoud te gaan. Het gekibbel over te persoonlijke zaken start en het begin van geruzie steekt zijn kop boven het struisvogelzand uit.

Voor mij is daar allemaal niks mis mee, moet allemaal kunnen. Persoonlijk moet je maar tegen een stootje kunnen. Vervelend jammer vind ik het wel dat mensen, die bewust of onbewust heel parmantig en simplistisch stoten aan anderen uitdelen, kinderachtig beginnen te miauwen als ze zelf tegenslagen op een volwassen manier zouden moeten gaan verwerken. Het blijft zo allemaal een erg eenzijdig gebeuren. Wie snelle spottende sneren uitdeelt, kan een spottende sneer terug verwachten.

Uit jouw onmiddellijk in de verdediging springende reactie op mijn provocerend bericht krijg ik trouwens wel de indruk dat je geraakt werd door de emotionele lading of inhoud die door een suggestief gebruikte vorm werd opgeroepen.

Maar goed, over 'emotionele inhoud', of het bestaan er überhaupt van, kan of mag je een andere mening hebben zonder dat ik daarop neerkijk. Iedereen is uiteindelijk vrij om met of zonder argumenten iets wel of geen ‘inhoud’ te willen noemen.

Inhoud, een leuk thema om sportief over te blijven kibbelen met soms wat neerbuigende kritiek naast de dan soms ook zeer nodige zelfspot.

Na enig zoekwerk herken ik mij daar wel in.

Verder ben ik het zo ongeveer wel eens met je bericht en staan er ook een hoop zaken waar ik op let. Dat neemt niet weg dat wanneer er van veel onwil (of gewoon desintresse) sprake is ik zelf niet altijd even Christelijk blijf, dat ligt niet in m'n aard.

Als ik een stelling zoals in het begin van dit topic poneer verwacht ik niet te veel sympathie maar verwacht ik wel dat er even geluisterd wordt als ik het verder uitleg. Gebeurt dat niet dan handel ik de discussie vaak op neutraal af, wat niet meteen tot een hoog niveau leidt. So be it.

Als laatste speelt er ook nog een hoop geschiedenis mee, zaken uit eerdere discussies bij andere films en ondertussen als vergane topics. Iets wat jij ook maar al te goed kent, gezien de reacties die ik regelmatig van jou lees

Bij Apocalypse Now (1979):

Nou, kijk dan Hamburger Hill, Platoon of Rambo 4 ofzo. SPR is een hoop saai geleuter...

ja maar toevallig zijn films als Der Untergang,Letters From Iwo JIima en The Pianist 1 van mijn lievelingsfilms Dus aan de speelduur lag het niet, het was gewoon saai,maar ik begrijp wel wat je bedoelt,peace

Allemaal ééndimensionale vertellingen, de films die je daar noemt. Apocalypse Now gaat veel dieper op de oorlog en de waanzin ervan in. Misschien hadden ze wat meer moeten schreeuwen om bij jou er door heen te komen...

Der Untergang ééndimensionaal, nou nou.