Knock-out: Acteurs (2007)
clintgodfather
-
- 250 messages
- 596 votes
Ik hoop dat je dit niet meent. Het meest infantiele, onsubtielste genre dat er bestaat. Verder vaak vreselijk eenzijdig qua uitwerking en muzikaal vaak hetzelfde gejengel.
Als je C èra poëtisch noemt, kan ik er nog wel inkomen.
3-1
Ja ik meende dat echt. Misschien niet hét meest poëtische van allemaal. Maar komaan infantiel, onsubtiel is het toch niet? En de muziek gejengel? Dat meen je toch niet, toch?
Ik vind het schitterend hoe vaak de muziek de beelden naar een hoger niveau brengt. Soms creëert een subtiel deuntje een contrast dat alleen met beeld niet zichtbaar is. De beelden zijn vaak zeer kleurrijk schilderijen die pittoreske dorpjes, ongeschoren outlaws en kale landschappen idyllisch in beeld brengen. Soms als ik naar een meeslepende western zoals C'era of The Good,... aan het kijken ben , droom ik dat ik zelf in die ruwe, donkere periode leef. Dat ik in een rokerige saloon zit te pokeren samen met drie gunfighters, sigaar in de mond, die heel de tijd alles en iedereen uitmaken. Dit mag misschien belachelijk vinden, maar dat vrije gevoel, die uitgestrekte landschappen vol met allesverslindende gieren en stekelige cactussen vind ik poëtisch. Niets moet, alles mag.
