Horrorfilm draft en KO

alexspyforever

Of arthouse meer mainstream is aan worden weet ik niet. Beide films zijn nu eenmaal van een regisseurs die een groter publiek aanspreken. Vandaar dat ik ook aangaf dat het meer een regisseursfilm was. The Neon Demon of Mother! kijk je ook veel minder omdat het horror is maar meer omdat het de nieuwste film is van de regisseur is. In dat opzicht is het ook logisch dat Darren Aronofsky of Nicolas Winding Refn een bioscoop release hebben gekregen!

Je zit op een film forum, dan mag je verwachten dat arthouse in trek is.

arno74

Mijn vergelijking was dan ook meer met de stijl van Nicolas Winding Refn dan het verhaal.

Grinnik dat is ook van toepassing voor een groot gedeelte op horror. Al zit het verschil hem er meer in

dat art -house meestal serieus artistiek werk laat zien en dat horror soms wel een grote studio achter zich heeft staan. Het zal dus nog lastiger of zelfs een uitdaging zijn om te omschrijven als ze dat combineren.

alexspyforever

Geef mij toch maar meer de eigengereidheid (wereldvreemde) van Darren Aronofsky. Bij Mother! is er bijna geen gulden middenweg je vind het iets of je vind het niets. Ik heb zeer gefascineerd zitten kijken! Al snap ik wel waarom mensen dit niet goed vinden!

joolstein, arno74 ik denk de discussie over wat is arthouse en wat niet een beetje is zoals wat is thriller en wat is horror. Voor sommigen is pas iets horror als er schrikmomenten in zitten hetgeen natuurlijk subjectief is. Voor een andere moet er gore in zitten. Dan zitten we echt over persoonlijke voorkeuren te praten en niet meer de essentie. Vandaar dat ik bij Horror zonder grenzen meteen thriller een plaatsje heb gegeven om die hele discussie te vermijden.

En dan spreekt men van style over substance. Maar is style over substance automatisch arthouse? Ik merk dat als ik een film meer style over substance vind een ander dan juist wel een vrij diepgaand verhaal achter zit. Of het kan natuurlijk ook dat ze zelf dingen kunnen invullen die ik niet kan omdat ik te lui ben ervoor of het hele gebeuren mij toch niet boeit. Symboliek is nog zoiets, als het thema mij aanspreekt zoals bijvoorbeeld bij The Company of Wolves (en uiteraard in een fantasy jasje mijn eerste liefde) dan kan ik er van genieten. Modellen en balletwereld dat kan me ook nog wel boeien, die competitie, bitchiness tussen de dames het heeft wel iets, toch iets leuker dan zo onder mannen waar het toch vaak draait van wie is de sterkste. En dan is er Mother! Of het nu in wezen ging over bijbelse taferelen, de teloorgang van moeder aarde, klimaatswijziging of whatever het boeide mij niet. Ja de film heeft zeker wel een indruk nagelaten zo toen dat die was afgelopen. Eerst dacht ik van ja toch wel op een originele manier gebracht dus ik snap de hoge waarderingen wel. Maar de manier waarop ik films waardeer is eigenlijk vrij basic, heb ik ervan genoten ja of neen? Joolstein heeft erg gefascineerd zitten kijken. Ik heb wel enigszins met interesse of toch met een zekere nieuwsgierigheid zitten kijken (en ik denk toch ook met een open geest toen ik eraan begon) maar gaandeweg toen ik begon door te krijgen ach het is zo een film met veel symboliek begon de frustratie toe te slaan en vond ik het moeilijk uit te zitten.

Neeje doe mij dan maar een HG Lewis veel minder nadenken, verhaal is nogal aan de dunne kant maar ik haal er toch steeds weer iets nieuws uit Bij The Beyond ligt dat wel moeilijker maar geef mij dan toch maar die aaneenschakeling van losse scènes tegenover het meer arty van Neon Demon.

En zijn die giallo's van ene zekere Dario Argento ook niet vaak style over substance (zeg ik met gevaar van neergebliksemd te worden door de woedende blik van oa baspls )

Hahha, nou je hebt gelijk hoor. Moderne Gialli zijn letterlijk style over substance omdat het verhaal irrilevant is ten opzichten van de visuele motieven. Oude Gialli zijn gekenmerkt om hun vrij slechte verhaallijnen. Bij Argento's films is er wel degelijk een uitgekiend verhaal, maar dat staat wel in dienst van het visuele. Dus je zou het zeker zo kunnen noemen. Of dat altijd slecht is is weer een tweede. Ik vind het zelf wel belangrijk dat er iets van verhaal in een film zit, maar als dat verhaal ondergeschikt is aan een ander aspect van de film vind ik dat niet perse een afknapper.

Battle overzicht

Battle 2:

The Innocents (1961)

vs

Haute Tension (2003)

t/m 10, 2 verschil

1-0 Innocents

Overigens blijf ik Art House een heel vaag begrip vinden. Ik gebruik de term zelf voor aparte kunstzinnige films, bijvoorbeeld Possesion, Mother!, Santa Sangre zou ik daar onderbrengen. Maar verder vind ik het nogal vaag. Is Argento nou Art House of Cult? Beide groepen waarderen Suspiria.

2-0

2-1

En Suspiria lijkt me gewoon genre + auteur. Niet zoveel arthouse aan toch?

Ik waardeer Argento ook wel maar om te zeggen dat ik er van hou, nee dat nu ook weer niet. Er zijn inderdaad wel bepaalde scènes die de films wel de moeite maken om toch eens 1 keer te zien maar opnieuw neen dat gaat mij niet meer doen genieten.

2-2

3-2

Toch maar gauw je stem veranderd, ik heb die 3-0 wel gezien hoor

Het zou mij verbaasd hebben als jij The Innocents zou hebben gestemd.

Dacht ik ook. Maar wat is dan precies arthouse als het niet auteurschap is?

Arthouse heeft toch vaak enige serieux over zich. Het staat doorgaans lijnrecht tov commerciële cinema in de zin dat van de kijker enige moeite verwacht wordt om de film te appreciëren. Dat kan dat gaan over vorm, tempo zowel als inhoud. Luchtigheid en entertainment zijn meestal niet het primaire doel van arthouse.

Auteurschap heb je zowel in commerciële cinema (Burton, Bay) als genre (Argento, Tsukamoto), als arthouse (Tarkovsky, Bergman).

Enige wat arthouse misschien wat bemoeilijkt is dat klassieke films vaak integraal onder arthouse geschoven worden (aangezien ze voornamelijk door filmliefhebbers bekeken worden), wat mij betreft niet echt terecht.

En zoals elke autist je kan vertellen, het gaat om een spectrum natuurlijk. Overlap is er meestal in zekere mate.

4-2

4-3 moeilijke keuze overigens. Films hebben werkelijk niks met elkaar te maken.

5-3

Een combinatie van Only God Forgives en Starry Eyes. Lost River ook wel.

Arthouse heeft vaak een of meerdere kenmerkende eigenschappen: ontwikkeling boven actie/sensatie, reis boven resultaat, maatschappelijke of controversiele kwesties belichten of bekritiseren (inhoud), symboliek, stijl boven narratie, experimenteren met audiovisuele technieken en narratie, diepgaande karakterstudies of nadruk op psyche, correlatie boven kant en klare causatie, problemen boven oplossingen, reflectie boven regelrechte medeleven, twijfel boven zekerheid, tegendraads t.o.v. (hollywood) conventies, realisme, traagheid.

6-3

6-4

Battle overzicht

Battle 3:

Ils (2006)

vs.

Dawn of the Dead (2004)

t/m 10, 2 verschil

pfff beide vind ik niet kwartfinale waardig, Dawn had er eigenlijk al in de 1e ronde uit kunnen liggen maar won nog miraculeus van The Others geloof ik. Ils tja standaard home invasion. Voor mij zwakste battle en echt wel 2 van de minste films bij de laatste 16.

och kom ik ga voor de totale uitschakeling van de Franse films

0-1

1-1

2-1

2-2

2-3

2-4