Genre/Thema Challenge

#5. The Creature Walks among Us (1956) - 78 minuten - 13 stemmen - FTV - 26 oktober 2016 - 3 punten (Totaal: 15 punten)

Dit is dus het 3de deel. Deze keer wordt er een poging gedaan om het wezen te vermenselijken. Het eerste gedeelte van deze film lijkt erg op deel 1 waarin nogal wat tijd wordt gestoken om het monster wederom te vangen. Dat levert vrij leuk beeldmateriaal op. Daarna komt het monster wat minder in beeld en komt de wankele relatie tussen de professor en zijn vrouw meer op de voorgrond. De finale is dan ook nog best goed. Het is zeker op vlak van amusementswaarde beter dan het origineel, maar deel 2 vind ik persoonlijk het beste.

Star trek beyond - 120 min - ftv - 2 punten.

Goeie film waarin de bemanning van de Enterprise onverwacht tegenover een nieuwe vijand komt te staan. Wellicht meer van hetzelfde, maar dat betekend wel een vermakelijke film met meer dan genoeg actie, humor,avontuur en spektakel. Het verhaal is wat simpeler vergeleken met de vorige twee delen. De cast voelt inmiddels vertrouwd aan als de bemanning.

Totaal: 13 punten.

#. Her (2013) - Romantiek / Sciencefiction - 126 minuten - RW - 26-10-16

15+2= 17 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

RW - 0 punt

1609 stemmen - 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/95000/95355.300.jpg

Ook na het her-kijken van deze film blijft het ijzersterk. De romantische relatie tussen Theodore en het besturingssysteem is zo prachtig in beeld gebracht. In niets doet die onder voor een echte relatie: vlinders in je buik, elkaar willen horen, het aftasten van elkaar, jaloezie en in dit geval dan ook uit elkaar gaan en elkaar loslaten. Maar natuurlijk is er ook de vraag is dit een echte relatie, kan je een relatie hebben met een computer. Actueel, origineel, romantisch, een lach en een traan gewoonweg een heerlijke film. De bijna enige rol wordt gespeeld door Joaquin Phoenix en hij zet een super rol neer als Theodore Twombly. (what's in the name) Echt een prima prestatie! Verder is de tweede rol niet anders dan de opwindende stem van Samantha ingesproken door Scarlett Johansson. De enige die ook nog iets van doen had was Amy Adams. Regisseur Spike Jonze heeft een uniek talent voor bijzondere films. Die ik over en over kan bekijken.

6. Bicentennial Man (1999) - Scifi - 132 min. (2p) - FTV (1p) - >250. st. (0p) - 26 okt. - 3 punt (tot: 17 punten)https://hollywoodphony.files.wordpress.com/2007/10/bicentennial-man.jpgHet begint als een scifi-familiefilm met enkele humoristische noten: een gezin koopt een robot als huishoudhulpje. Maar gaandeweg ontwikkelt het zich een meer serieuze/dramakant op. De film is een soort van Boyhood geworden (gelukkig wel minder saai), maar dan eentje die een robot volgt tijdens zijn 200 eerste levensjaren. Naarmate de technologie met het verstrijken van de jaren beter wordt slaagt de robot erin zichzelf steeds verder te verbeteren. Een leuke variant onder de artificial intelligence-films, al kan het enkele clichés niet vermijden. Een mooie en warme film die makkelijk wegkijkt. 3,5*

Patton (1970) - FTV - 172 minuten - 250+ stemmen - 3 punten - 26/10/2016 (totaal 4 films, 11 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1846.300.jpg

Om maar eens positief te beginnen: het is wel eens fijn om een avond een film te kijken die me niet tot op het bot probeert te traumatiseren (zie: All Quiet on the Western Front, en The War Game). En verder is het een degelijke film waarin George C. Scott een overtuigende generaal Patton neerzet. Maar echt heel boeiend vond ik het allemaal niet. Het is misschien een klassieker, en het is in alle aspecten bijzonder competent gemaakt met prima actiescenes, cinematografie en acteerwerk, maar het is wel een beetje een standaard-biografie zonder veel verrassingen. Patton is een grofgebekte, harde bikkel met een kort lontje als generaal, maar ook iemand die tactisch bijzonder sterk is en zijn klassiekers kent - we zien hem regelmatig terugverwijzen naar allerlei historische invasies en situaties. We zien de carriere van Patton in de oorlog voorbijkomen: Noord-Afrika, Italie, Engeland, Malta, Frankrijk, de successen en de tegenslagen, in beide gevallen over het algemeen van zijn eigen makelij. Militaire successen, en zich af en toe politiek onmogelijk maken door zijn eigen gedrag. Maar het duurt ontzettend lang, en bijna drie uur biografie ophangen aan een maar gemiddeld interessant figuur als Patton is te veel van het goede. Wat punten voor de overduidelijke kwaliteit en het goede acteerwerk, zeker, maar het viel me uiteindelijk niet mee. 2.5*

haha, kan je niks beloven maar misschien wel oorlogfilms licht mij wel

#4 Oorlog - Heartbreak Ridge (1986) - 130 min - 250+ stemmen - FTV - 26-10-2016 - 3 punten (13 totaal)

https://image.tmdb.org/t/p/original/91u48Ye19SesVaBuoaETtwa8CxK.jpg

"You're gonna pay full price rummy. I don't believe in no serviceman's discounts."

- "Too bad, your old lady does."

Sergeant Tom Highway is een harde veteraan die bijna aan pensioen toe is. Als hij terugkeert naar de kazerne ontmoet hij oude bekenden en probeert hij de relatie met zijn ex-vrouw Aggie weer op te pakken. Tegelijkertijd probeert hij het zooitje rekruten dat aan hem is toegewezen klaar te stomen voor een eventuele oorlog en dan is er ook nog de trotse Major die hem in alles tegenwerkt.

Clint Eastwood vind ik een fantastisch acteur en ook een zeker niet onverdienstelijk regisseur. Net als in Gran Torino uit hij zijn kritiek op de huidige generaties in een Drama-film over een oude veteraan met een flinke dosis humor en stoerheid. Je kunt zeggen wat je wilt, maar Eastwood blijft voor mij een stoere persoonlijkheid. Hier levert hij de ene naar de andere oneliner perfect af, de een nog hilarischer dan de andere. Everett McGill (Twin Peaks, Dune) speelde ook prima als de Major die alles volgens het boekje doet.

Heer bijzonder wordt Heartbreak Ridge nergens en het verhaaltje van de rekruten die worden klaargestoomd kennen we ook al een tijdje. De drama is opzich wel redelijk, maar waar de film het vooral van moet hebben is Clint met zijn geweldige humor. Later zou Clint in Gran Torino met nagenoeg hetzelfde personage een iets betere film maken. Hoe dan ook een erg vermakelijke film.

#5 SF - Deadpool (2016) - 108 min - 250+ stemmen - FTV - 26-10-2016 - 2 punten (15 totaal)

http://www.movpins.com/big/MV5BMTY3NTI0ODA0OF5BMl5BanBnXkFtZTgwMDY2OTY5NzE/still-of-ryan-reynolds-and-stefan-kapicic-in-deadpool-(2016).jpg

Superheldenfilms liggen mij sowieso niet goed. Ik vind het zo infantiel en typisch Amerikaans, die 'onoverwinnelijke helden' en daarbij komt dat het plot altijd zo'n saaie formule is. De enige die echt goede superheldenfilms kan maken is Christoper Nolan, zijn Batman-trilogie bestaat uit intelligente actie-thrillers die toevallig op een superheldenstrip zijn gebaseerd. Ook Tim Burton's Batman is niet slecht door de grauwe sfeer en goede uitvoering. De Spiderman-films van Sam Raimi vind ik ook nog wel leuk en de Christoper Reeve Superman-films zijn zo fout en campy dat het weer leuk wordt. Deadpool herinnerd me er echter weer aan waarom ik het over het algemeen een waardeloos genre vind.

De film is ontzettend druk en heeft een ongelovelijk puberale vorm van humor. Dingen worden opzettelijk debiel en absurdistisch gehouden om de aandacht van het publiek maar weer vast te houden. Toegegeven, ik vond het interessant om een keer een 16+ komedie uit Hollywood te zien, maar ik verbaas me er echt over dat dit nou populair is. Parodieën liggen mij sowieso niet en die stomme onderbroekenhumor komt echt mijn neus uit. Het gegeven van een anti-held spreekt me dan wel weer aan, maar Ryan Reynolds zet Deadpool neer als een onuitstaanbaar, irritant en nichterig personage. De dialogen zijn erg druk en vaak moeilijk te volgen.

De film onderscheid zich door zijn humor, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het plot is verder flinterdun en een behoorlijk matige uitvoering van het aloude red-de-prinses-thema. Verder heeft de film de productiekwaliteiten van de gemiddelde Marvel spektakel onzin-film.

Ok, toegegeven, bij vlagen wordt de film zo droog dat zelfs ik heb moeten lachen en het was op zich wel vermakelijk. De soundtrack van de Nederlandse Tom Holkenborg vond ik erg goed, met mooie 80s synthesizers. Dus helemaal ruk was het ook weer niet. Ik hoop gewoon echt dat die superhelden rage snel voorbij is en er een leuker genre in de mode komt.

2*

Zulu - 138 min - ftv - <250 stemmen - 4 punten.

Goeie film over een Engelse missiepost in Zuid-Afrika die wordt aangevallen door een grote groep Zulu's. Deze groots opgezette oorlogsfilm is gebaseerd op een waargebeurd slagveld dat zich afspeelde in 1879. Wel wat eentonig. Prachtig in beeld gebracht met mooi camerawerk. Met gemak 3.5 sterren.

Totaal: 17 punten.

Doctor Who (1996) - FTV - 95 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 27/10/2016 (totaal 5 films, 14 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/21000/21188.300.jpg

Ik zal het vast toegeven: ik ben fan van Doctor Who. Tenminste van de nieuwe serie vanaf 2005 - het blijft natuurlijk af en toe een beetje cheesy en het is soms familiegerichte wegkijk-TV, maar ik vind het altijd bijzonder vermakelijk kijkvoer. Mijn paar excursies naar de oude Doctor Who vielen niet mee, zeer gedateerd, maar het had tenminste op zijn manier toch wel z'n charme. Maar dit is echt een dieptepunt. Jezus, wat is dit kut. Excusez le mot.

Dit is wat er gebeurt als je Doctor Who laat maken als goedkope Amerikaanse B-film. Op die manier valt alles wat charmant en kneuterig Brits is aan de serie weg, en wat vooral opvalt is een boutverhaal, ontzettend slechte acteurs en allerlei on-Doctor-Who achtige taferelen. Schietpartijen, achtervolgingen, twee ontzettend ongeinspireerde kneuzen als de Doctor (de Doctor die uit z'n Tardis stapt, neergeschoten wordt, en vervolgens overlijdt op de operatietafel. Kom op zeg). En die Eric Roberts, wat een clichematige bad guy legt die op de mat als de Master. En geen Dalek te bekennen, verdomme. Ik ga nu stoppen met schrijven voor ik in verder gevloek verval. Wat een prul is dit. Als ik het nul sterren zou kunnen geven had ik het gedaan, maar die halve moet dan maar. 0.5*

27 oktober 2016

#6. Invaders from Mars (1953) - 78 minuten - 86 stemmen - FTV - 3 punten

Ergens te vergelijken met Invasion of the Body Snatchers. Hoewel het best leuk in elkaar steekt, blijft de film uiteindelijk toch een beetje te familievriendelijk naar mijn zin. De film heeft zeker wel zijn spannende momenten maar echt eng zal het niet worden. Ook was het mij niet duidelijk wat die marsbewoners nu precies hun bedoeling was mensen te brainwashen en criminele activiteiten te laten doen. Het einde vond ik ook een beetje raar, niet duidelijk wat men hier precies mee wilde vertellen of bereiken. Had het jongetje nu alles gedroomd of was hij nu gedoemd om alles in een oneindige loop te beleven? . Aan de andere kant wel knap dat de makers gingen voor een minder conventioneel einde zeker voor die tijd.


#7. The Angry Red Planet (1960) - 83 minuten - 10 stemmen - FTV - 3 punten (Totaal: 21 punten)

https://prowlerneedsajump.files.wordpress.com/2014/04/angry-red-planet.jpg

Zo slecht dat ie goed wordt, vind ik zwaar overdreven. Ik vond dit eigenlijk wel een goede film. Ok de effecten werden verdoezeld door de constante rode mist die over de planeet Mars hing, maar dat vond ik net zo leuk aan deze film. Het gaf het een mysterieuze sfeer. Ik vond em in elk geval al een pak beter en interessanter dan "Invaders from Mars" en effectiever dan al de voorgaande sci-fi films die ik deze week al heb gezien. En ook al zagen de monsters er nep uit, maar om eerlijk te zijn al die monsters uit die periode komen nep over (inclusief de Gill Man), ik vond ze hier wel dreigend en getuigen van creativiteit. Een van de betere sci-fi films uit de jaren 50 en in kleur.

#8. Operation: Daybreak (1975) - Avontuur / Oorlog - 118 minuten - FTV- 27-10-16

17+3= 20 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

25 stemmen - 1 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/14000/14698.300.jpg

Redelijke film over de aanslag op Reinhard Heydrich Reichsprotector van Protectoraat Bohemen en Moravië die werd vermoord door twee Tsjechen. De film is vrij tam en laat voornamelijk de historische feiten zien van de Tsjechen die bij de aanslag betrokken waren. We horen de legerleiding zeggen dat Heydrich een 'bijzonder gevaarlijk man', was die koste wat het kost geliquideerd moest worden, maar helaas zien we alleen Heydrich in dagelijkse beslommeringen en niet wat hij in werkelijkheid was, heette niet voor niets de slager van Praag? Anton Diffring was wel een prima Heydrich. In de film speelt ook een jonge Martin Shaw (George Gently Judge John Deed) als Karel Curda. En na deze film zal regisseur Lewis Gilbert twee James bonds gaan filmen.

#6 SF - Gattaca (1997) - 106 min - 250+ stemmen - FTV - 27-10-2016 - 2 punten (17 totaal)

https://i.ytimg.com/vi/_Bp5dlj38jU/maxresdefault_live.jpg

In de toekomst is het mogelijk om van te voren de genetische eigenschappen van je kinderen te bepalen. Mensen die op de natuurlijke manier zijn geboren hebben weinig aanzien en vormen de onderklasse van de futuristische samenleving. Vincent is ook zo'n zogenaamde In-Valid, maar heeft toch de droom om naar de maan van Saturnus te reizen. Om dit te bereiken neemt hij de identiteit aan van een ondergedoken Valid. Als de teamlijder van de ruimtereis wordt vermoord is hij echter verdacht...

Gattaca is een Sciencefiction film met een bijzonder origineel uitgangspunt. Bovendien is het nog erg aannemelijk ook, dat vinden zelfs de geleerden van NASA die de film in 1997 tot meest realistische sciencefiction film ooit hebben uitgeroepen. De ontwikkeling die in de maatschappij plaats zal vinden als de meerderheid 'perfecte' genen heeft is ook wel interessant in beeld gebracht en de identiteitsverwisseling was ook leuk gedaan met huidschilvers en dergelijke.

De film is prima opgenomen, mooi kleurgebruik ook. De combinatie van moderne technologie met architectuur, auto's en kledingstijl die aan de jaren '50 en '30 doet denken vond ik erg geslaagd. Michael Nyman maakte een mooie soundtrack voor de film.

Het enige minpuntje van de film vond ik dat Ethan Hawke en Jude Law totaal niet op elkaar lijken en de persoonsverwisseling dus vrij onrealistisch is. Beide heren acteren overigens wel erg goed in hun rol, net zoals Uma Thurman.

Al met al is Gattaca een erg interessante en bij vlagen spannende Sciencefiction thriller.

https://s3.amazonaws.com/auteurs_production/images/film/close-encounters-of-the-third-kind/w448/close-encounters-of-the-third-kind.jpg

Filmtitel, jaartal: Close Encounters of the Third Kind (1977)
Speelduur: 137 min. (DC, denk ik)
Genre: Drama, SF
Eigen score/beoordeling: 3,5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 4e (38e )
Datum van kijken: 26-10
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 10 (92)
Recensie:

Jaws (1975) garandeerde de doorbraak van Steven Spielberg naar de absolute top van de filmindustrie. Het duurde niet lang of een tweede klassieker diende zich aan: Close Encounters of the Third Kind is de eerste echte familiefilm van Spielberg's hand, en zou daarom model staan voor E.T. (1979) en alle andere fantasievolle familiedrama's die nog zouden volgen.

En tóch lijkt deze film een beetje ondergesneeuwd, want qua naamsbekendheid doet Close Encounters of the Third Kind aanzienlijk onder voor Spielberg's grootste klassiekers. Enigszins onterecht, want dit sci-fi drama is een visueel spektakel van de bovenste plank, dat anno 2016 nog steeds een prettig sfeertje in de huiskamer weet te projecteren.

Uiteindelijk is dat immers waar het Spielberg hier om draait. Op gewiekste wijze smeedt hij sci-fi elementen en een stukje familiedrama samen, met als doel tot een aangename crowdpleaser te komen. Dat de speelduur hier en daar ten faveure van de sfeer te veel gerekt wordt, neem je als kijker dan wel op de koop toe. Dat de characters nogal kleurloos zijn is ook geen al te groot manco; een fijn maniakale Roy Neary (Richard Dreyfuss) geeft immers wel wat tegenwicht. Een prettige werkwijze van Spielberg om zo'n komische scène zoals die met de zelfgemaakte Devil's Tower de plaats te laten innemen van het wat zwaardere geneuzel en gefilosofeer over Aliens waarmee de film evengoed gevuld had kunnen zijn. Luchtig vermaak is de sleutel voor een formule die zich later meermaals succesvol zou bewijzen.

Gelukkig is Close Encounters wel meer dan alleen vermakelijk. Filmtechnisch grossiert de film in schitterende settings, sterk kleurgebruik en een aantal adembenemende shots, die het geheel tot een visueel plaatje maken. Het slotakkoord is wat dat betreft het summum; dat op schaal tot leven gekomen ruimteschip is echt prachtig, en maakt de laatste scène mede tot de beste van de film. Ook de score van John Williams komt dan eindelijk echt tot leven, en maakte dat ik met een glimlach afsloot.

3.5*

scorsese

joolstein

Night's Watch

Gh8st

tbouwh

Woland

Gang_Star

arno74

baspls

dualcia

Boenga

TornadoEF5

John Milton

LuukRamaker

chevy93

Miszmi

rensie32

U96

John Barry

Zwolle84

wendyvortex

Flat Eric

jOERI

leatherhead

EW101

Beste deelnemers. Na overleg met mijn medewerkers voor de genrechallenge tijdens de decembermaand zijn we tot de volgende voorstellen gekomen. Omdat we niets zomaar eenzijdig en zonder jullie inspraak willen veranderen zodat mensen af zouden haken, geven we jullie de gelegenheid om te stemmen voor een van de volgende opties:

A) alles blijft zoals het is (huidige schema blijft behouden en geen vrije keuze week)

B) vrije keuze week (5 tot 11 december) en challenge 5 (12 december tot 1 januari 2017) is horror-familie, winnaar challenge 3 kiest voor challenge 6, winnaar challenge 4 kiest voor challenge 7, challenges 5 tem 8 schuiven 1 week op

C) vrije keuze week (5 tot 11 december) en challenge 5 (12 december tot 1 januari 2017) is romantiek-fantasie, winnaar challenge 3 kiest voor challenge 6, winnaar challenge 4 kiest voor challenge 7, challenges 5 tem 8 schuiven 1 week op

D) vrije keuze week (5 tot 11 december) en challenge 5 (12 december tot 1 januari 2017) wordt bepaald door winnaar challenge 3 , challenges 5 tem 8 schuiven 1 week op

De vrije keuze week houdt in dat je die week eender wat mag kijken, alle genres zijn toegestaan (behalve pornografie) zolang het maar voldoet aan de algemene regels (films van minstens 45 minuten, miniseries die op MovieMeter staan). Dezelfde puntenregeling blijft van toepassing. Punten gescoord tijdens deze mini challenge tellen ook mee voor het algemeen eindklassement. Winnaars van challenges die uiteindelijk geen genrecombinatie meer kunnen kiezen omdat de combinaties zijn opgebruikt, zullen in een latere fase een voorrecht krijgen (als jullie tenminste een vervolg willen op deze genrechallenge).

Stemmen mag je hier doen of door een pm te sturen naar mij of Miszmi. Volgende week vrijdag of als iedereen al eerder een stem heeft uitgebracht, wordt er dan beslist welk voorstel het heeft gehaald. Ik ga mij onthouden van stemmen tenzij er op het einde een ex-aequo zou zijn.

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/e0/44/94/e04494690a68938c276042efbaffa8b2.jpg

Filmtitel, jaartal: We Were Soldiers (2002)

Speelduur: 138 min.

Genre: Drama, Oorlog

Eigen score/beoordeling: 1*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 5e (39e )

Datum van kijken: 27/28-10

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 13 (95)

Recensie:

Een beproeving. Ik wist al van tevoren dat ik een flinke dosis patriottisme zou moeten gaan slikken, maar dat het zo erg zou zijn… Na een half uur had ik het echt al wel gehad, maar ik wilde We Were Soldiers toch wel afkijken; dit was immers een van de laatste echt bekende Vietnamfilms die nog op mijn kijklijstje prijkten. Ik heb de film daarop maar in twee delen bekeken.

We Were Soldiers is zo ontzettend eenzijdig verteld dat het me bij vlagen bijna misselijk maakte. De Amerikanen zijn helden, de Noord-Vietnamezen zijn kwade mensen. Het wordt nog het best zichtbaar door de (tenenkrommende) dialoog die lt. Moore (Mel ‘John Wayne’ Gibson) met zijn dochtertje heeft. ‘Als kwade mensen met elkaar vechten, dan moet papa daar soms heen om te zorgen dat ze stoppen’. Waarom niet: ‘als papa’s land haar politieke en ideologische hegemonie bedreigd ziet, reist papa af naar de andere kant van de wereld om andere mensen van het leven te beroven’? Iedere nuance ontbreekt. De parallel tussen de Noord-Vietnamezen en de Indianen wordt zonder schaamte getrokken. Het maakt Randall Wallace duidelijk niets uit; door de gehele film heen wordt de gemiddelde Noord-Vietnamees neergezet als een primitieveling met een rijstkapje, die hersenloos op de vijand afrent (en daarbij, als het even kan, het leven laat). De Amerikanen zijn daarnaast strategisch superieur, wat wel blijkt uit het feit dat lt. Moore richting het einde van de film moeiteloos de tactiek van de vijand doorziet. Dat de Amerikanen hier stuitten op het NVA (North Vietnamese Army, niet alleen een groepje ondergronds gelokaliseerde Vietcong dus), dat zeer strak georganiseerd was én het terrein veel beter kende, lijkt bewust terzijde geschoven.

Nee, de Amerikanen zegevieren, met God aan hun zijde, die de heidense gebeden van de vijand niet verhoord heeft. In feite was dit de slag die Ho Chi Minh ervan overtuigde op dat moment dat de Amerikanen te verslaan waren. De pathologische score, het sentimentele thuisfront onder aanvoering van een stuitende Julia Roberts, het zielige vlaggetje aan het eind; als kijker wordt je overladen met propagandistische elementjes die de sympathy vote bijna uit je trekken.

Een ‘knap’ stukje geschiedmanipulatie, dat gelukkig filmtechnisch niet al te slecht in elkaar steekt. Anders was ik daar ook nog over gevallen, en was de bodemscore helemaal bereikt.

1*

#7 SF - Dark City (1998) - 111 min - 250+ stemmen - FTV - 27-10-2016 - 2 punten (19 totaal)
http://www.tasteofcinema.com/wp-content/uploads/2016/01/Dark-City.jpg
John Murdoch ontwaakt in een badkuip en lijdt aan geheugenverlies. Hij wordt verdacht van een aantal mysterieuze moorden. Als hij probeert om de stad te verlaten ontdekt hij echter een duister geheim.

Rufus Sewell vertolkte een prima hoofdrol en William Hurt was ook goed als de detective. Kiefer Sutherland speelde wel goed, maar de manier waarop hij praatte (voortdurend buiten adem) werd op een gegeven moment erg irritant. Jennifer Connelly is natuurlijk altijd fijn om te zien.

Dark City is een geniaal bedachte en zeer creatieve Sciencefiction film. De film combineert op een geslaagde manier Film noir met Cyberpunk tot het zogenaamde Tech noir. Prachtige jaren '30 architectuur en mooie donkere designs. De Strangers vond ik ook erg gave figuren, zo'n beetje hoe cenobites eruit zouden zien als Terry Gilliam ze ontworpen zou hebben. Ze deden me een beetje denken aan de Nosferatu-variant van de Vampier, wat nog niet zo gek is als je bedenkt dat het dode lichamen zijn met een buitenaards ras erin.

Het verhaal zit vol symboliek en cryptische aanwijzingen. Toch is het niet echt een plottwist dat de Strangers alle de herinneringen van alle mensen inplanten, dat had op zich spannender gekund. De film is duidelijk een grote inspiratie geweest voor The Matrix; de alternatieve realiteit en de mensen van het systeem die de hoofdpersoon uit willen schakelen. Ik heb de director's cut gezien en dat is een absolute aanrader, gezien in de bioscoopversie het hele verhaal meteen al verpest wordt door de uitleg van Kiefer Sutherland's personage.

De schaalmodellen die voor de stad zijn gebruikt waren prachtig gemaakt en verder is het hele production design van zeer hoog niveau. Tijdens de finale werd de CGI aan de matige kant, maar dat zie ik makkelijk door de vingers. De film is mooi opgenomen en duidelijk goed gestoryboard. De stijl van filmen doet heel erg denken aan de Film noir, met name de belichting en camerahoeken.

Er valt nog zoveel toe te lichten over de details van het plot en de ontwerpen, maar je moet het gewoon zelf gaan zien. Dark City is een bijzonder originele en mooi opgenomen Sciencefiction-film met een production design waar je U tegen zegt.

7. Upstream Color (2013) - Scifi - 96 min. (1p) - FTV (1p) - 237. st. (1p) - 27 okt. - 3 punt (tot: 20 punten)http://www.slate.com/content/dam/slate/blogs/browbeat/2012/10/29/upstreamcolor_kris_jeff_starlings.jpg.CROP.cq5dam_web_1280_1280_jpeg.jpgTe laat kwam ik erachter dat deze film van dezelfde regisseur is als Primer (2004) (1*) anders was ik er niet aan begonnen. Nu snap ik ook de populariteit van deze film, die ik vooral aan de naam van de regisseur wijt. Primer vond ik niks, een volstrekt vaag onvolgbaar verhaal, waarvan beweerd werd dat je het minstens 3x moest bekijken om de film te 'begrijpen'. Upstream Color blijft vaag, weliswaar veel minder vaag, en heeft veel meer kwaliteit, bijvoorbeeld qua cinematografie. Maar het blijft een film met vulling die uit beelden bestaat waarvan het grootste deel weinig met het verhaal te maken heeft. Het verhaal blijft het zwakke punt van deze regisseur die hier meer de style over substance-kant opgaat (die mij niet zo ligt). Dat verhaal kent een interessant begin, over een soort van drugs die de wil van een ander ontneemt, en ook een interessante (vergezochte) plotomschrijving. Maar na dat begin verzandt het in zijpaadjes die alleen visueel wat toevoegen, afleiden van het verhaal waarmee het begon en in mijn geval ook de nodige slaap verwekten. De regisseur, Shane Carruth, mag van mij op zoek gaan naar een goede scriptschrijver voordat hij aan zijn derde film begint. Deze film is meer iets voor de liefhebbers van Lynchiaanse taferelen (waar ik niet toebehoor). 1,5*

8. Ghostbusters (2016) - Scifi (IMDb) - 134 min (2p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 27 okt. - 3 pnt (tot: 23 punten)https://www.geek.com/wp-content/uploads/2016/06/empiregbcover.jpgDe verwachtingen waren erg laag, maar een remake van Ghostbusters moet je toch gezien hebben, dacht ik. Nou, deze remake kan gerust overgeslagen worden. Het is een film geworden met mislukte kinderachtige humor en verder niets. Het idee, vier vrouwen als Ghostbusters had best goed kunnen uitpakken als ze het ook goed hadden uitgewerkt, maar deze remake is alleen als een slechte parodie op het origineel bedoeld. Met moeite uitgezeten, overslaan. 1*

Ik ga niet meer meedoen met de challenges, sorry.

filmdip? één vote in 2 weken?

Ik heb het ook zeker niet over strips in het algemeen en al helemaal niet over Japanse strips (die over het algemeen toch wat intelligenter zijn, denk ik). Nee ik bedoel echt puur, superhelden: onverwinnelijke megaman die gebouwen opblaast, dat soort gedoe. Ghost in the Shell moet ik nog zien, maar volgens mij is dat geen superheldenfilm.

Dat vind ik een erg eenzijdig beeld van wat een superheld zou zijn, maar afijn.

Ik denk dat ik baspls zijn afkeer voor superhelden wel begrijp. Het zijn personages voor wie het allemaal wat makkelijker gaat dankzij hun krachten en dat neemt natuurlijk al veel uitdagingen weg, de oplossing van een probleem wordt zo wel erg simpel. Neem nu bijvoorbeeld Jerom uit de stripverhalen van Suske en Wiske. Al te vaak zorgde hij voor de oplossing van het probleem, door zijn bovenmenselijke kracht, snelheid en hij is dan ook nog zo goed als onkwetsbaar. De beste Suske en Wiske verhalen zijn dan ook waar hij niet in meespeelt vind ik.

#8. The Return of the Living Dead (1985) - 91 minuten - 322 stemmen - RW - 28 oktober - 1 punt (Totaal: 22 punten)

Denk dat ik deze voor de 3de keer heb gezien. Het blijft een leuke film al is het eentje die ik niet al te vaak moet opzetten. De film is heel leuk voor de eerste 50 minuten. Eens als de de zombie apocalyps losbarst begint het allemaal wat langdradig te worden en is het een beetje wachten op het einde dat toch enigszins tegenvalt. De 80s sfeer, muziek en de typisch lelijke (foute?) kapsels en kleding zorgen allen voor wat nostalgie soms in de positieve (Michael Jackson look a like) dan weer in de negatieve zin (Trash met haar silliconentieten) . Geef mij toch liever Braindead die sterk blijft tot het einde.

Thomas est amoureux - 97 min - rw - <250 stemmen - 2 punten.

Aardige film over een man die al jarenlang zijn appartement niet heeft verlaten. Een origineel gegeven waarbij we het hoofdpersonage niet te zien krijgen (slechts zijn stem en het beeldscherm waar hij naar kijkt). Het verhaal mist een beetje een richting en blijft te oppervlakkig om te kunnen boeien. Zeker op het begin een aantal vermakelijke scenes.

Totaal: 19 punten.

#9. Zombi 3 (1988) - 95 minuten - 57 stemmen - FTV - 28 oktober 2016 - 3 punten (Totaal: 25 punten)

Een mix van actie en zombiefilm gefilmd op de Filippijnen en het resultaat is Zombi 3, een zogenaamd vervolg op Zombi 2 of misschien op Dawn of the Dead? Het maakt niet uit, in 1988 was het concept van virus breekt uit en mensen die worden geïnfecteerd en vervolgens veranderen in zombies al lang niet meer nieuw en zelfs dan al een beetje uitgemolken aan het geraken. De film getuigt van weinig inspiratie, nauwelijks verhaal, geen uitdieping van de karakters en ook de actie doet me eerder aan een of andere domme Kung Fu film denken. De zombies zijn ook bijna allemaal Aziaten, met vaak dezelfde kleding en zwarte make-up. Af en toe wel wat leuke gore, maar het duurt allemaal veel te lang. Nu goed het kan nog altijd erger als ik aan Bad Taste terugdenk. Overigens heeft deze niets met Burial Ground te maken die ook vaak wordt gecrediteerd als Zombie 3. Burial Ground had ook geen al te best verhaal of diepe karakters, maar was wel entertaining en de zombies vond ik erg gaaf uitzien. Deze Zombi 3 vond ik dus geen moer aan.