Genre/Thema Challenge

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/564x/de/f1/d8/def1d8e2578a8f1229897886a36d385d.jpg

Filmtitel, jaartal: Frequency (2000)

Speelduur: 118 min.

Genre: Misdaad (imdb), Drama, SF

Eigen score/beoordeling: 2.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 13e (73e)

Datum van kijken: 29-11 afgezien

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 34 (188)

Recensie:

Spelen met tijd. Na films als Interstellar, Donnie Darko en onlangs Arrival te hebben gezien, moet een werkje als Frequency echt verrassen in de aanpak om op dat vlak nog indruk te maken. Dat gebeurt in ieder geval niet.

Al vlug blijkt dat fluïde tijd hier meer een middeltje is om het plot voort te drijven dan een centraal thema. Ergens scheelt dat wel, want dan hoef je de uitwerking ervan wat minder serieus te nemen, en is geloofwaardigheid voor de film an sich een minder belangrijk issue. Maar een film als deze vereist dan vervolgens nog wel wat originaliteit buíten het tijdsaspect. En daaraan heeft Frequency een schrijnend gebrek.

Het scenario is degelijk, maar ontzettend braafjes. Spanning ontbreekt, en ook de cast lijkt alles op de automatische piloot te doen. De band tussen vader en zoon Sullivan (Quaid en Caviezel) moest de hoofdmoot van de film vormen, maar juist de scènes tussen die twee behoorden tot de meest slaapverwekkende sequenties. Buiten Quaid en Caviezel valt verder niemand op. Het is leuk Elizabeth Mitchell weer eens te zien, maar om daarmee te zeggen dat ze een meerwaarde had voor het verhaal...

Goed, de weinig overtuigende cast daargelaten vond ik Frequency een filmpje dat over het geheel genomen nog wel redelijk in elkaar stak. De editing was op orde, de redelijke pacing maakt dat een en ander nooit echt gaat slepen. Ik ging er met lage verwachtingen in, dus dat scheelt.

2.5*

Ik ben weer wat wijzer geworden met betrekking tot m'n favoriete tv-serie Lost trouwens, het kan natuurlijk geen toeval zijn dat Elizabeth Mitchell hier in een film over tijd en veranderd verleden speelt dat een character genaamd Jack Shepard herbergt...

http://www.asset1.net/tv/pictures/movie/road-to-perdition-2002/The-Road-to-Perdition-DI.jpg

Filmtitel, jaartal: Road to Perdition (2002)

Speelduur: 117 min.

Genre: Misdaad, drama

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 14e (74e)

Datum van kijken: 29-11

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 36 (190)

Recensie:

Cinematografie. Sfeer. Cast. Score. Camerawerk. Mise-en-scène. Production Design. Script.

Waarom deze recensie niet beginnen met het benoemen van de aspecten waarin Road to Perdition precies de juiste snaar raakt? Als je een film hebt met een (te) gedegen scenario, en enkele plotholes die de wenkbrauwen doen fronsen, moet je het anders aanpakken. En dat doet Sam Mendes, door een scala aan filmtechnische en sfeergerelateerde aspecten tot in detail te beheersen dan wel uit te werken.

Het filmwerk in de regen, de lichtval op het juiste moment op de juiste plaats accentueren, de score optimaal inzetten...(audio-)visueel is Road to Perdition een lust voor het oog (en oor). Daarnaast excelleert de cast. Tom Hanks speelt een atypische rol voor zijn doen. Michael Sullivan is duidelijk niet navenant zijn comfort zone, maar hij brengt het er toch goed vanaf. Jude Law krijgt beperkte screentime, maar weet daarbinnen wel te overtuigen. Newman heeft net dat stukje charisma dat nodig is om een geloofwaardige maffiabaas te zijn, terwijl Craig altijd nog z'n natuurlijke appearance mee heeft als 'ie op acteervlak niet z'n beste prestatie toont.

Het is wat jammer dat het scenario steken laat vallen. Het plotje had echt meer kunnen verrassen, en de onwaarschijnlijkheden moeten we de schrijver maar vergeven. Ook de samenwerking tussen vader en zoon Sullivan (Hanks en Hoechlin) oogde ietwat geforceerd, door de wijze waarop het narratieve concept de vader-zoonrelatie (ook bij vader en zoon Rooney) centraal stelt.

4*

Qua niveau vond ik het origineel eigenlijk weinig onder doen voor de remake, maar ik vond het tempo net wat vlotter. De films van Tony Scott vermaken mij in het algemeen wel, maar deze The taking of pelham 123 vond ik een wat mindere in het lijstje wat ik van hem gezien heb. Vooral Enemy of the state, True Romance en Man on fire behoren tot de beste films die hij heeft gemaakt. Met daaronder nog voldoende vermakelijke films.

Ik zag Enemy of the State (1998) niet tussen je stemmen staan, misschien nog een goede voor je om deze challenge nog mee te nemen. (Staat op Imdb als crime omschreven)

In de formule 1 ben je een coureur, maar dat zal vast niet een typisch Nederlands iets zijn want ik vermoed dat dat in veel landen ook zo zal worden genoemd.

Ik vind dat eerder iets voor wielrenners te benoemen, terwijl het toch F1-piloten zijn.

Piloten vliegen in de lucht

#22. Paper Moon (1973) - FTV - 127 stemmen - 102 minuten - 3 december 2016 - 3 punten (Totaal: 65 punten)

https://neitshade5.files.wordpress.com/2015/03/paper-moon1973.jpg

De film viel me eigenlijk goed mee. Leuke rol voor een nog erg jonge Tatum O'Neill. De wisselwerking met sympathieke oplichter Moses Prayer vond ik zeer geslaagd. Dat ze uiteindelijk in het echt wel vader en dochter zijn, zal ongetwijfeld wel hebben meegeholpen hoewel ik bij een van de reacties lees dat ze niet zo een goede band hadden. Daar heb ik in de film weinig van gemerkt. Zeer vermakelijk en Tatum kreeg die Oscar ook wel terecht. Fijn dat ze deze ook in zwart/wit hebben gefilmd zodat ik nog meer het gevoel kreeg dat het zich daadwerkelijk in de jaren 30 afspeelde. Het comedy gehalte was net goed, niet overdreven en gelukkig werd het nooit te sentimenteel.

Nou ik dacht altijd dat ze dat vogels noemden

Of bedoel je Mega Mindy of Superman misschien

een absolute tip voor wie tijdens de muziekchallenge tegenwicht zoekt voor het prototype feelgood-muziekfilm

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/b1/7e/bb/b17ebbb312062fbd68e89a9627750bfe.jpg

Filmtitel, jaartal: Dancer in the Dark (2000)

Speelduur: 135 min.

Genre: Misdaad (imdb), muziek, drama

Eigen score/beoordeling: 4.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 15e (75e )

Datum van kijken: 30-11

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 39 (193)

Recensie:

Breaking the Waves vond ik echt helemaal niks. Het heeft dus even geduurd voor ik von Trier weer eens een kans gaf. Ik had weinig behoefte weer met een 1.5* of iets vergelijkbaars te zitten omdat de man gewoon niet mijn regisseur is. Maargoed, dit bericht bewijst dat ik van gedachten ben veranderd. En daar ben ik meer dan content mee

Ik denk niet dat ik een 'musical' ken die zo ironisch is, en op zo'n manier genre-conventies door de droogmolen haalt. Constant speelden er twee volledig tegengestelde gedachten in m'n hoofd. 'Wat een fantastische muziek, wat een fabelachtig sound design' ging de competitie aan met 'Von Trier maakt dat happy feeling dat musicals zo eigen is met de grond gelijk, en doet dat uiterst efficiënt'. En onderwijl leidt een excellerende Björk je met haar haast unheimliche zangstem en haar uitstekende, zeer geloofwaardige acteerwerk naar een uiterst tragische, brok-in-de-keel-slotscène.

Ik had voorheen echt niets met de muziek van Björk. Toen ik aan deze film begon, wist ik niet dat zij de hoofdrol speelde, en ik moet zeggen dat mijn visie toch aanzienlijk gewijzigd is. Wat een film niet al kan doen. Morse, Deneuve, Stormare; ze zijn er allemaal wel, maar vervagen telkens volledig als Björk in beeld komt, ergens een hand op een stalen plaat hoort tikken en vlucht naar een utopische droomwereld, waar alleen ritme nog bestaat. Alleen de angstvallig sterke zangstem van Peter Stormare leidde af, maar dat was uiteindelijk ook gewoon Thom Yorke

Ergens baal ik wel dat deze von Trier visueel zo matig is. Het beeld is overwegend onscherp en de settings ogen grauw en somber. Het zal te maken hebben met het beperkte budget (?), maar het fantastische sound design had een gelijkwaardige cinematogafie verdiend.

Een unieke, hartverscheurende film.

Regression - 106 min - ftv - 2 punten.

Matige film over een rechercheur die onderzoek doet naar mishandeling wat leidt naar een satanische cult. Een sfeervolle thriller met een redelijk onderhoudend verhaal. Helaas wordt het nergens echt spannend en komen de toch al clichématige personages niet goed uit de verf. Verreweg de minste film van regisseur Alejandro Amenábar.

Totaal: 79 punten.

http://smallvilletalk.com/wp-content/uploads/2013/07/627.jpg

Filmtitel, jaartal: JFK (1991)

Speelduur: 205 min. (DC)

Genre: Misdaad, Thriller, Drama

Eigen score/beoordeling: 4.0*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 16e (76e )

Datum van kijken: 30-11

Aantal punten: 4 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 43 (197)

Recensie:

Als Kevin Costner de resultaten van jarenlang onderzoek in de rechtbank nog eens uiteenzet, wordt één aspect van de film JFK in ieder geval nog eens goed uitgelicht: de urgentie. Of Oliver Stone nu gelijk heeft of niet door (uiteindelijk nog verrassend expliciet) te stellen dat de CIA achter de aanslag op Kennedy zit, doet mij nog niet eens het meest ter zake. Belangrijker is mijns inziens dat JFK overtuigend aantoont dat Lee Harvey Oswald nooit de enige schutter geweest kan zijn. Of, zoals Roger Ebert mooi stelt:

Simplistisch gesteld, maar wel erg doeltreffend, is dit tegelijk een belangrijke conclusie van één van de meest controversiële films ooit gemaakt. Het verdere hoe en wat, het is een gevecht met de geschiedenis dat we nooit zullen moeten winnen. Of het moet in 2038 zijn...

JFK bestaat primair uit een indrukwekkende collectie van informatie en archiefbeelden. De speelduur van bijna drieënhalf uur was me wat te gortig (ik zag de director's cut), maar in die tijd neemt Oliver Stone wel alle ruimte om het verhaal goed op te bouwen, en alle informatie die er voor de kijker toe doet in een respectabel tempo over te dragen. De archiefbeelden zijn ijzersterk gemonteerd, waardoor hetgeen je ziet aandoet als een tamelijk accurate reconstructie van de bewuste novemberdag. Nee, de vele dialogen en de karrenvracht aan informatie zijn het probleem niet voor diegene die (zoals ik) geïnteresseerd is in het onderwerp.

Eerder had Stone kunnen korten op de hier wat overbodige gezinsdramatiek, verpersoonlijkt door de rol van vrouwlief Liz Garrison (Sissy Spacek). De casting zorgde er überhaupt voor dat JFK hier en daar wat ging slepen, op die momenten dat de aandacht wat verlegd werd van de aanslag naar de personages zelf. David Ferrie (Joe Pesci) maakt zich schuldig aan een tergende vorm van overacting, en Tommy Lee Jones weet niet te overtuigen in de cruciale rol van de homoseksuele Clay Shaw. Costner is vooral erg gedreven als een zelf aangewezen adjudant van de waarheid, maar mist daardoor als personage tegelijk een stukje gelaagdheid.

In de slotspeech overtuigde hij me wel volledig. Niet omdat hij daarin alle onderzoeksresultaten nog eens herhaalt, maar omdat hij zich van zijn meest menselijke kant laat zien. Een stukje reële emotie, dat ontstaat bij een acteur die inziet hoe groot het belang is van hetgeen hij verhaalt. Want als het waar is wat hij gelooft, wankelen de pijlers van de democratie. Wat dat betreft is JFK in veel opzichten vergelijkbaar met Snowden. De eenzame held, die het opneemt tegen een overheid die alive and kicking is.

Dat Oliver Stone zijn verhaal zo weet te brengen dat we geneigd zijn hem op zijn woord te geloven, is mijns inziens de grootste verdienste die JFK kan worden toegeschreven.

4*

#12 Misdaad - Double Indemnity (1944) - 107 min - 695 - FTV - 4-12-2016 - 2 punten (31 totaal)

http://filmforum.org/do-not-enter-or-modify-or-erase/client-uploads/thumbs/DOUBLE-INDEMNITY_IN-TEXT1520.jpg

Een verzekeringsagent maakt samen met de knappe echtgenote van een oliemagnaat een plan om hem te vermoorden en er samen met het geld van zijn levensverzekering van door te gaan.

Double Indemnity (ik dacht eerst dat het 'Double Identity' was...) is een degelijke film uit de hoogtijdagen van de Film Noir. De film is mooi opgenomen in de typische zwart-wit-stijl met clair obscure-achtig schaduw gebruik. Het verhaal is niet onaardig, maar ook niet bijzonder origineel. In Hollywood is de regel dat een misdadiger nooit onbestraft mag blijven, en daardoor is de film ook niet zo spannend.

De film doet opzich wel Hitchcock-achtig aan, al denk ik dat die meer de nadruk had gelegd op de Suspense en de angst om ontdekt de worden. Wilder doet dat natuurlijk ook wel aardig, maar zonder Hitchcock's beeldtaal.

Al met al een vermakelijke en vakkundig gemaakte Film Noir, maar in mijn ogen geen top 250-materiaal.

Ik wil even de leden erop attent maken dat deze challenge om 18 u stopt. Indien je dan al films wil gaan kijken voor de volgende dan kan dat. Registreren doe je dan wel pas na middernacht. Kan je met deze regeling leven Gang_Star?

Ja, daar kan ik zeker mee leven.

#8 Tracks (2005) Drama/Misdaad - 27-11-2016

FTV: 1 punt

92min: 1 punt

30 stemmen: 1 punt

Totaal Tracks: 3 punten

Een zeer zwakke dramafilm over een groep jongens die een catastrofale gebeurtenis in gang zetten waarna de veroorzaker de gevangenis ingaat. Een zeer standaard film waarin er geen hoogtepunten zijn, maar ook geen spanning. Kabbelt traag vooruit zonder ook maar een enkele keer interessant te worden en ook de uitwerking die een ingrijpende impact heeft op het hoofdpersonage is gewoonweg niet boeiend uitgewerkt. Acteerwerk is ronduit zwak. Een kansloze uitwerking, met dit onderwerp valt er simpelweg meer uit te halen.

Totaal 23 punten

Gelukkig is het vrijekeuze en kan ik de films die ik helaas niet heb kunnen kijken voor deze Challenge alsnog kijken

#13. Kiss Kiss Bang Bang (2005) - Misdaad - 103 minuten - 2 december 2016 – FTV - 2 punten

Totaal: 32 punten

Best leuk. Robert Downey Jr zorgt voor leuke humor in zijn samenspel met Val Kilmer. Beetje jammer dat ik het verhaal zelf alleen niet zo boeiend vond. Op het begin is het allemaal nog tof: verfrissende stijl en Downey Jr vertelt het verhaal op een leuke manier. Dit leuke verhaal zet alleen niet echt door en dit zorgt ervoor dat die verfrissende stijl een beetje wegvalt. Blijft nog wel fijn om te kijken door de grapjes tussendoor.

*3

Ja, ik heb hier nog zo eentje liggen, zo een miniserie van rond de 5 uur uit de silent periode (1916) waar ik maar niet aan kon beginnen. De vrije keuze week komt dan ook goed uit om die dan te bekijken.

Gang_Star

Enemy of the State (1998) heb ik wel gezien maar het is/was zolang geleden dat ik hem geen rating wil geven. Er zijn nog veel meer films die ik wel heb gezien maar geen rating heeft. Ben pas de laatste jaren hier echt actief maar kijk natuurlijk al veel langer films

#8 - The Trial (2010) - Drama/misdaad - 101 min - 50 stemmen - FTV - 04/12/2016 - 3 punten (subtotaal 22 - totaal 82)

Middelmaat troef.

Het eerste kwartier is gewoon een ramp: een overdosis aan clichés op alle vlakken: van de basis van het verhaal, over de personages, tot zowat elke zin die uitgesproken wordt: allemaal al tig keer gezien en gehoord.

Wanneer de camera's naar de rechtszaal verhuizen, is er gelukkig beterschap. Niet dat het eindeloos spannend wordt, maar de max 1* waar ik in eerste instantie mee in m'n hoofd zat, die verdwijnt dan gelukkig wel.

Er zit wat in, maar misschien moet zoiets tot een rechtbankdrama van +3u uitgewerkt worden, met oog voor alle details - in plaats van het snelle en goedkope afhaspelen dat hier gebeurt. Om nog niet te spreken over de mega-voorspelbare afloop.

Er mag anderzijds ook wat uit: wat die religieuze inslag hier komt doen is me een raadsel. Sponsoring

of zoiets... ?

Ook het acteerwerk is zo middelmatig als 't maar kan; met ene Randy Wayne als dieptepunt - zit bij elke scene droevig te zijn - en met gelukkig ook een positieve noot: Robert Forsters gelaat maakt veel goed.

Sterkste punt is de poster: het type dat me zo'n dvd automatisch doet kopen.

Cijfer: middelmaat - uiteraard... 2,5*

https://projectedperspectives.files.wordpress.com/2015/11/le-trou-5the-hole.jpg

Filmtitel, jaartal: Le Trou (1960)
Speelduur: 132 min.
Genre: Misdaad, Thriller, Drama
Eigen score/beoordeling: 3*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 17e (77e )
Datum van kijken: 1-12
Aantal punten: 4 (ftv, (250))
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 47 (201)
Recensie:

Op z'n best is deze Franse ontsnappingsfilm als de camera geruime tijd blijft hangen boven de betonnen ondergrond van de cel, die zich langzaam gewonnen geeft aan de geïmproviseerde pikhouweel van de gevangenen. Hoewel de camera überhaupt de gehele speelduur dicht op de actie zat, voelde ik me slechts op spaarzame momenten écht betrokken.

Misschien heeft het iets van doen met de grauwe cinematografie, of met de beperkte uitdieping van de characters. Eigenlijk draagt alleen de hopeloze opportunist Claude Gaspard (Marc Michel) een echt verhaal met zich mee. Daarbuiten ligt de focus op het ontsnappen zelf. Het probleem daarmee is dat dat proces zich wat gewoontjes volstrekt. Wezenlijk verschillen van andere films in het 'genre' (want dat is het inmiddels bijna) doet Le Trou niet, en dan gaat de aandacht op den duur toch een beetje verloren.

Dat de film toch een voldoende scoort, is te danken aan het einde. Het shot door het gaatje van de deur heen kwam nogal rauw op m'n dak, en de wanhoop in het vervolg is duidelijk voelbaar. Het dringt dan tot je door dat je twee uur hebt gekeken naar een ontsnappingspoging die onder de naarst denkbare omstandigheden verijdeld wordt. Le Trou bewoog zich daarmee toch iets naar boven in de rangorde. Een conventionele, wat droge film, die uiteindelijk toch voldoet.

3*

http://cdn2-www.comingsoon.net/assets/uploads/2016/06/PastoralBar640.jpg

Filmtitel, jaartal: American Pastoral (2016)

Speelduur: 126 min.

Genre: Misdaad, Drama

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 18e (78e )

Datum van kijken: 2-12

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 50 (204)

Recensie:

Door de gehele film heen is duidelijk te zien dat Ewan McGregor worstelt met de verwerking van zijn bronmateriaal (het boek van Philip Roth). Ik moet eerlijk bekennen dat ik de roman (nog) niet heb gelezen, maar deze lijkt te draaien om een gelaagd plot, een veelheid aan historische referenties en een duidelijke psychologische ontwikkeling van de characters. En dat is voor een regie-debutant als McGregor, die en passant ook nog even de hoofdrol op zich neemt, duidelijk te veel gevraagd.

American Pastoral stelt veel aan de orde, maar slaagt er niet in een coherente eenheid te creëren. McGregor doet een nobele poging fragmenten met elkaar te verweven, dat wel, maar uiteindelijk zal hij het overzicht verloren zijn. De film springt van de hak op de tak, en kent een aantal scènes die de eindversie nooit hadden mogen halen.

Dat ik de film tóch wel kon waarderen, heeft voornamelijk te maken met het acteerwerk. Het Oedipuscomplex dringt zich al snel op, maar beide vertolkers van Meredith Levov kwijten zich van hun taak hun complexe personage geloofwaardig neer te zetten. Vooral Dakota Fanning vond ik erg sterk, en de relatie tussen dochter en vader (McGregor) kent gelukkig voldoende uitdieping. Jennifer Connelly zette zichzelf daarentegen wel wat te kijk, en het meisje dat Merry's vriendin speelt (Valorie Curry) was idealiter helemaal niet in de film voorgekomen.

American Pastoral verdrinkt in de pretenties van een scenario dat zich moeilijk naar het scherm laat vertalen. Een gewezen regisseur was er misschien in geslaagd een goede weergave te bieden van de maatschappelijke reuring van de sixties. Onder McGregor blijft het bij proberen.

3*

#33. Le Trio Infernal (1974) - Komedie / Misdaad - 85 minuten - FTV- 03-12-16

87+3= 90 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

9 stemmen: 1 punt

http://www.dominiquebesson.com/photos_gm/trio-infernal-le.jpg

In 1974 was deze film zeer controversieel, dat kwam doordat mensen de combinatie van Romy Schneider en de groteske scenes niet trokken. Anno nu is daar nog maar weinig controversieel aan. Oké er zijn wat bloederige scenes en ook wat onschuldige naaktscènes. Verder is de film erg beschouwelijk. Door die afstandelijke manier van filmen krijg je totaal geen binding met welke acteur dan ook. Dit gaat tevens ten kostte van de spanning. Schneider en Piccoli spelen twee meisjes die een relatie krijgen met advocaat Sarret en samen bekokstoven ze een manier om snel rijk te worden. Daarbij gaan ze natuurlijk over lijken. Deze moorden zijn op zich best macaber maar komen nu dus totaal niet over. Het verhaal is bizar’ en klaarblijkelijk is het als een inktzwarte komedie te beschrijven maar echt humoristische vond ik het ook niet. De handelingen van de personages zijn zondermeer verwerpelijk, maar een morele veroordeling roepen ze niet op. Een merkwaardige misdaadfilm die veel te tam en afstandelijk is om echte spanning op te roepen.

30. The Edukators (2004) - Misdaad (IMDb) - 127 m. (2p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 03/12 - 3p (tot: 87 punt)https://edge.mycliplister.com/cls/content/thumb/86605/25560/dvd-die-fetten-jahre-sind-vorbei.jpg

Aardige film die bij mij niet helemaal de juiste snaar wist te raken. Dit soort themas (jonge activisten / idealisten) spreken me wel aan, en ondanks de sterke cast (Daniel Brühl en Julia Jentsch), was het voor mijn smaak te conventioneel. In die zin prefereer ik dus bijvoorbeeld een film als The East (2013). 3*

http://3.bp.blogspot.com/-KjEOI-F_cr0/VLIkB5DeqkI/AAAAAAAAAwg/GCAynsMoN8c/s1600/6.png

Filmtitel, jaartal: Goodfellas (1990)

Speelduur: 146 min.

Genre: Misdaad, Drama

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 19e (79e )

Datum van kijken: 3-12

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 53 (207)

Recensie:

Martin Scorsese regisseerde met Goodfellas een gangsterfilm die terecht wordt beschouwd als een van de grootste klassiekers in het misdaadgenre. Het verhaal van een hechte groep criminelen valt vooral op door de vlotte vertelstructuur en navenante editing. Het acteerwerk is uitstekend, met name van Joe Pesci. De soundtrack tot slot had niet beter ingezet kunnen worden om de tijdsgeest over te dragen.

4*

Na de tip van John Milton wist ik al wel dat ik deze voor de docu-challenge wilde zien, maar het kwam uiteindelijk aan op de laatste middag. Ik ben verre van teleurgesteld of, om vast in de Ebert-sfeer te komen:

http://geekspodcast.com/geekpress/wp-content/uploads/2015/04/ebert.jpg

Filmtitel, jaartal: Life Itself (2014)

Speelduur: 120 min.

Genre: Documentaire

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 20e (80e )

Datum van kijken: 4-12

Aantal punten: 4 (ftv en onder 250)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 57 (211)

Recensie:

De laatste weken heb ik het verzameld werk van Roger Ebert, Awake in the Dark, doorgenomen. Ik heb niet alles gelezen; reviews van films die ik (nog) niet heb gezien bewaar ik graag voor een later moment. Maar wat ik las, maakte veel indruk. De man heeft ontzettend veel gezien en gerecenseerd, en uit zijn stukken spreekt niet alleen kennis over de films, maar ook over life itself.

Zo ook in deze documentaire, die een inkijk geeft in het verloop van Ebert's leven. Veel aandacht gaat uit naar de ziekte die hem uiteindelijk fataal werd. Initieel vroeg ik me af waarom dit het geval was. De man wilde zelf juist niet al te veel geassocieerd worden met zijn ziekte (zo ging hij lange tijd gewoon door met schrijven, alsof er niets aan de hand was), en zou een documentaire over een filmcriticus niet in de eerste plaats moeten gaan over zijn recensies?

Naarmate de film vorderde, geraakte ik wel wat af van die gedachte. De film heet immers Life Itself, wat maar aangeeft dat regisseur Steve James verder heeft willen gaan dan alleen 'the movies'. Deze documentaire is een portret van Ebert zelf, waarin we hem zien op de momenten dat zelfs voor een optimist als hij de kaars lijkt te doven. Ebert zo afgetakeld en beschadigd zien zitten op het ziekenbed creëerde tijdens het kijken een soort betrokkenheid waar ik lastig de vinger op kon leggen; het voelt alsof je hem al jaren kent, terwijl dat geenszins het geval is.

Ik heb een groot respect voor een man die maar liefst een jaar of vijftig zij aan zij wandelde met de filmindustrie. Een man die zo schreef, dat zijn recensies twee persoonlijkheden bevatten: die van hemzelf en die van de film. Een goede film is een reflectie van het leven zelf, zou Ebert zo ongeveer gezegd kunnen hebben. Daar sluit ik me graag bij aan.

4*

31. Plemya (2014) - Misdaad - 130 m. (2p) - FTV (1p) - 71 st. (1p) - 03/12 - 4p (tot: 91 punt)http://histeriasdecine.es/wp-content/uploads/2016/05/plemya-the-tribe-2014-film-HdC-3.jpgEen film vrijwel zonder geluid en in gebarentaal, weer eens wat anders. Het speelt zich af in een doveninstituut waar een groep jongeren een gewelddadige bende vormen die ook meisjes uit het instituut prostitueert. De stijl heeft wat contemplatiefs, maar qua verhaal is het wat aan de zwakke kant. Ook jammer dat men ervoor kiest om de film niet te ondertitelen, een bewuste keuze, maar wel flauw aangezien films wel voor doven worden ondertiteld, maar een film in gebarentaal voor horenden ondertitelen, dat gebeurt niet. 2,5*

32. En El Mundo a Cada Rato (2004) - Docu - 116 m. (1p) - FTV (1p) - 1 st. (1p) - 04/12 - 3p (tot: 94 punt)http://gestioncultura.cervantes.es/COMUNES/28257_I_en_el_mundo_cada_rato.jpgBijzondere docu van Unicef, het bestaat uit vijf korte filmpjes waarvan eentje voor de Oscars werd genomineerd. De verhalen gaan over de problemen van kinderen in diverse (arme) delen van de wereld. Hoewel het luchtig eindigt is het best een heftige film. Van de vijf filmpjes zijn twee echte documentaires en die maken het meeste indruk.

De eindstand van deze challenge is: (tromgeroffel)

1. joolstein 90

2. Woland en arno74 87

3. scorsese 79

4. alexspyforever 65

5. tbouwh 50

6. John Milton 43

7. Gh8st 38

8. dualcia 32

9. baspls 31

10. Gang_Star, U96 en Night's Watch 23

11. Boenga 22

12. Miszmi 9

13. Rodajc 5

tbouw heeft nog een flinke inhaalslag gemaakt de laatste week.

Nog steeds de top 10, ik was er al bang voor dat ik daar niet meer in zou zitten. Deed het slecht deze challenge. Tijdens de Horror/Familie challenge zullen we dat eens flink inhalen.

Zeker scorsese, het zijn zelfs nog zeven punten meer (zie laatste twee updates)