Genre/Thema Challenge

Horror-familie:) romantiek duurt nog even.

https://i.ytimg.com/vi/QEO62wE21sM/maxresdefault.jpg

Filmtitel, jaartal: Sicario (2015)
Speelduur: 121 min.
Genre: Misdaad, drama
Eigen score/beoordeling: 3.5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 8e (68e)
Datum van kijken: 22-11
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 21 (175)
Recensie:

Ik wist niet hoe snel ik deze moest inplannen na het zien van Arrival. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, en in dat kader viel Sicario uiteindelijk toch een klein beetje tegen. Dat zegt meer over mijn verwachtingen dan over de film, want die getuigt wederom van vakmanschap.

Want wat te zeggen over de fenomenale aanloop naar de grensscène, waarin de donkere score van Johannsson in combinatie met de prachtige cinematografie en de subtiel volgende camera's voor filmische perfectie zorgt. En wat te zeggen over de soms confronterende beelden (de lijken aan de brug) en de sterk opgebouwde spanning (met name in het laatste halfuur, en ook op weg naar de grens dus)?

Tóch beviel Sicario me iets minder dan verwacht, omdat het verhaal me net iets minder deed dan bij Enemy, Prisoners en Arrival. Dat lag voor mij nu eens niet aan de rol van Emily Blunt. Dit is in mijn ogen één van de actrices met genoeg pit en uitstraling om een rol als deze te spelen, en haar morele twijfels onderscheiden dit werkje juist van andere war on drugs-films. Films waarin alle characters gewetenloos hun werk doen zijn er ook zat; was dat hier het geval geweest, dan was het verhaal een stuk eenzijdiger geweest. Nu creëert Villeneuve een stukje contrast, en dat zorgt weer voor spanning. Niet tussen de kartels en de drugspolitie, maar binnen de eigen gelederen. Rechteloos en wetsgetrouw aan dezelfde zijde van het spectrum.

Maar los daarvan was met name het middenstuk mij iets te gewoontjes qua plotverloop. Het is dan aan de cinematografie en de kleine details in het camerawerk te danken dat je aan het beeld gekluisterd blijft. Na het sterke laatste kwartiertje sluit Sicario vrj plotseling af met een kort segment dat qua inhoud een beetje deed denken aan het slotstuk van Cidade de Deus. At the end of the road is het het geweld dat blijft. En als met het ene kwaad is afgerekend, staat ergens anders wel weer een nieuw kwaad op.

Sicario is sterk, maar nét niet uitzonderlijk genoeg voor een 8. Daarvoor leunde de film mij net iets te veel op score en cinematografie voor de overdracht van sfeer. Thematisch heeft Villeneuve zich scherper getoond, en het narratief is me uiteindelijk te conventioneel (ondanks de spanning die Blunt's character oproept).

3,5* (3,7*)

#7 - Dédales (2003) - Misdaad/Drama - 100 min - 8 stemmen - FTV - 01/12/20106 - 3 punten (subtotaal: 19 - totaal 79)

Een beetje dubbel gevoel bij deze.
Een onmiddellijk minpunt was het personage dat door Wilson wordt neergezet: zeer irritant, vooral het eerste half uur. Allicht is dat, ook al gezien de afloop van het verhaal, de bedoeling, maar toch... het irriteerde me gewoon.
Bovendien had ik bij verschillende scenes het gevoel naar een arthousefilm te zitten kijken, o.a. bij de beelden waarin gereflecteerd wordt naar Claude in de kelder. De manier waarop het personage van Wilson werd uitgebeeld sluit daar op aan.
Absoluut dieptepunt is het einde: een anti-climax die veel eerder het gevoel van 'mystery' dan van 'drama' geeft.

Gelukkig zijn er ook een aantal heel sterke punten.
In beide verhaallijnen (het plegen van de moorden en het zoeken naar wat Claude zo ver heeft gebracht) wordt de spanning gestaag opgebouwd, en uiteindelijk zit je bijna aan je scherm gekluisterd, wachtend op wat de afloop zal zijn.

Bovenal is er het acteerwerk van Sylvie Testud - het ene moment een doodbraaf meisje, het andere moment uitzinnig van woede, en even later een ijzersterk ego dat door niemand onder tafel kan worden gepraat. Zelden zozeer het gevoel gehad dat acteren toch best wel een zware taak kan zijn.

Jammer van het slot, het neemt wat mij betreft minstens één volledige ster weg van de waardering...:
2,5*

Thursday - 90 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Aardige film over een voormalig drugdealer die zijn nog steeds criminele broer onverwacht op bezoek krijgt. Een onderhoudend verhaal waarbij de ontwikkelingen zich in een vlot tempo opvolgen. Allemaal al eens eerder gezien, maar er zitten genoeg vermakelijke momenten in (zoals een prima openings-scene). Echt verrassend wordt het nergens.

Totaal: 72 punten.

http://fr.web.img6.acsta.net/videothumbnails/14/11/07/09/50/118880.jpg

Filmtitel, jaartal: Ne le dis á personne (2006)
Speelduur: 131 min.
Genre: Misdaad, thriller, drama
Eigen score/beoordeling: 2*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 9e (69e)
Datum van kijken: 23-11 afgekeken
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 24 (178)
Recensie:

Frans misdaaddrama dat veelbelovend aanvangt, maar op den duur toch gaat slepen. Het verhaal is oerdegelijk doch wat (te) conventioneel. Hetzelfde geldt voor de overmatig brave uitwerking van het scenario. Bovendien raakte ik hier en daar afgeleid door de nodeloze zijpaadjes die ingeslagen werden. Liever had ik dan een wat vlottere film van anderhalf uur gezien. Tijdens het laatste halfuur maakt Canet met een dozijn achtereenvolgende flashbacks duidelijk hoe de vork in de steel zit, maar wie goed oplet, ziet de uitgebeelde verwikkelingen al wel aankomen. Het werd me daarnaast allemaal met teveel drama gebracht. In dit geval werkte dat voor mij niet zo, omdat de nodige feeling met het reilen en zeilen van de meeste characters volledig ontbrak. Enkel Francois Cluzet toonde zich een capabele hoofdrolspeler (het voelde trouwens wat surrealistisch aan 'em als een gek te zien rondrennen).

Lichtpuntjes lieten zich vinden in een select aantal scènes. De achtervolging vond ik bijvoorbeeld best aardig, en het nachtelijke schouwspel aan het begin (ik moest aan R.E.M.'s Nightswimming denken) wordt door de film heen niet meer geëvenaard. Aan het einde had ik het wel gehad met dit werkje, maar de belichting en cinematografie in de slotscène deden me toch met een positieve noot afsluiten.

2*

https://media1.giphy.com/media/zuQ7Zik94r7zy/giphy.gif

Filmtitel, jaartal: Gone Baby Gone (2007)

Speelduur: 114 min.

Genre: Misdaad, Mystery, Drama

Eigen score/beoordeling: 2*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 10e (70e)

Datum van kijken: 23-11

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 26 (180)

Recensie:

Mijn aandacht was wel gewekt: een narratief concept dat het vaak prima doet bij mij en een kwaliteitscast. Toch bleek Gone Baby Gone een film waar ik (helaas) maar niet in kwam. Geen deceptie, wel een fikse teleurstelling.

Vanaf het begin was het al zoeken naar een balans tussen het misdaad-element (inclusief onnodig grof taalgebruik) en het bijbehorende drama. Die balans kwam er nooit echt. De film bleef in mijn ogen maar laveren tussen de vertraagde, op het sentiment inspelende scènes en de hardere crime-elementen. De score van Gregson-Williams sloot eigenlijk alleen bij die eerste gedeelten aan, en dat wrong nogal. Hier en daar had ik bijna het gevoel naar twee films tegelijk te kijken.

Soit, dat is één ding, Gone Baby Gone wist verder helaas ook nergens echt te boeien. Het scenario (naar het boek van Dennis Lehane) is op zichzelf prima, maar heeft verder geen verrassingen in petto. De plottwists zijn er uiteraard wel, maar voelen na de opbouw van het eerste uur wat geforceerd aan. De cast vond ik ook matig. Affleck doet het nog wel redelijk, maar Monaghan is erg vervelend, terwijl Freeman weer te weinig screentime krijgt. Harris laat daarentegen weer te veel van zich horen, waardoor je een wisselwerking krijgt tussen vlakke characters die elkaar eerder af lijken te stoten dan dat ze geloofwaardig samengaan.

Gone Baby Gone wist maar nergens de aandacht te trekken, en gaat daardoor de herinnering in als een wat kleurloos filmpje. De sfeer ontbreekt en de balans tussen misdaad en drama is zoek. In combinatie met het gebrek aan een complementaire cast genereert dat een situatie waarbinnen de dilemma's die aan de orde worden gesteld nergens goed overkomen.

2*

The Friends of Eddie Coyle (1973) - FTV - 102 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 01/12/2016 (totaal 26 films, 81 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9637.300.jpg

Puike onderwereldfilm uit de jaren '70, met een goede rol van Robert Mitchum als Eddie Coyle. Eddie begeeft zich in de criminele wereld, maar is nooit ver de ladder opgeklommen, en is op middelbare leeftijd nog steeds een kleine vis in het milieu. Als hij vervolgens gepakt wordt en tegen het vooruitzicht van enkele tientallen jaren in de gevangenis aankijkt, weegt hij zijn opties af - is het het waard om een deal te maken en zijn criminele connecties te verlinken? Ik zal het verder om spoiler-technische redenen niet over het plot hebben, en zoals bij vele misdaadfilms bulkt het niet van de originaliteit, maar dit is in z'n genre gewoon prima. Robert Mitchum komt erg goed over als rommelaar in Boston die niet is gekomen waar hij wil zijn, en ook zijn collega-acteurs doen het leuk. Het is wel wat traag; de mensen in het criminele milieu hier praten als harde mannen, maar handelen op een doordachte, weloverwogen wijze, zonder veel bloedvergieten tenzij het niet anders kan. Realistischer dan veel van de meer actiegerichte misdaadfilms, dat dan wel weer. Kortom, gedegen misdaadfilm die voor de liefhebber zeker de moeite waard is. 3.5*

#28. Kawaki (2014) - Misdaad / Mystery - 118 minuten - FTV- 01-12-16
74+3= 77 punten
45 tot 119 minuten: 1 punt
FTV- 1 punt
78 stemmen: 1 punt
https://www.moviemeter.nl/images/cover/99000/99511.300.jpg
Heerlijke film die alle tijdslijnen door elkaar gooit maar die je aan het einde met voldoening achterlaat. Voormalig politieagent Akikazu Fujishima gaat op zoek naar zijn 17-jarige dochter Kanako. Dit wordt een dolle rit waarin het lieve jonge meisje uiteindelijk verandert in een gruwelijk femme fatale. Die zoektocht is tevens een mix van keiharde actie, waar papa zelf ook de nodige klappen ontvangt, hyper-korte fragmenten van een soort combinatie tussen snapchat en muziekclips en schitterende bijna rustgevende zeventige jaren beelden. De film is sowieso een kruisbestuiving tussen die zeventige jaren en dit decennia. Papa rijdt in een oude wagen (goh, dat deze auto nog kan rijden) en we horen veelal op de achtergrond muziek die niet zal misstaan in een blaxploitation film. Terwijl de jongere er heel wat wilder lifestyle op na houden.

Rhymes for Young Ghouls (2013) - FTV - 88 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 01/12/2016 (totaal 27 films, 84 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/93000/93014.300.jpg

Tja, weliswaar krijgt Rhymes for Young Ghouls een misdaad-tag mee op IMDb, maar dit is toch echt in de eerste plaats een (familie-)drama. Weliswaar eentje die zich afspeelt in een criminele familie die leeft van drugshandel in een Crow-indianenreservaat, en waar ook zeker wel misdaad en geweld in te zien is, maar een echte misdaadfilm hoef je niet te verwachten. De centrale rol, ook goed gespeeld, is voor Devery Jacobs, die de 15-jarige Aila speelt - moeder heeft zelfmoord gepleegd, vader zit in de bak, en Aila zelf is al geheel ingeburgerd in de criminele wereld van vader en oom Burner. En ook de overheid in de vorm van een nogal karikaturale reservaatsofficier Popper, die op sadistische en corrupte wijze zijn macht gebruikt om de Indianen onder de duim te houden en er nog wat aan te verdienen ook, speelt een belangrijke rol als de nemesis van Aila en co. Naast het realistische aspect van de film, dat me in de eerste helft wel wat deed denken aan een Indiaanse Cold Mountain, is er ook ruim baan voor magisch realisme, met name zodra Aila het graf van moeder bezoekt. Het drama-aspect kon me niet altijd bekoren, maar verder is dit best een interessant filmpje, waarbij de setting zeker een positief punt was. Je kan het slechter treffen met een redelijk willekeurig Netflix-filmpje. 3.5*

Report from the Aleutians (1943) - FTV - 47 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 01/12/2016 (totaal 28 films, 87 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/35000/35443.jpg

Report from the Aleutians is een rechttoe rechtaan documentaire/propagandafilm uit de Tweede Wereldoorlog van de hand van John Huston. De film documenteert grotendeels het dagelijkse leven van de soldaten, en het reilen en zeilen van een legerbasis op de barre Aleoeten, een eilandenketen in Zuidwest-Alaska die echter strategisch van groot belang is. Verder volgt de docu ook daadwerkelijk een bombardementsmissie naar het door de Japanners bezette eiland Kiska. Het is een officieel gesanctioneerde legerdocumentaire, dus de nadruk op de goede soldatenmoraal en de heroiek is niet verbazend, al wordt er ook regelmatig met enig realisme gepraat over de verveling, het gevaar en de barre omstandigheden aldaar. Het is technisch allemaal niet heel bijzonder, maar uiteindelijk is het redelijk interessant om een inzicht te krijgen in hoe het er op zo'n basis en bij de bombardementen aan toe gaat, al is het natuurlijk een gekleurd beeld.

En nee, de poster doet geen recht aan de werkelijkheid.

#29. The Taking of Pelham One Two Three (1974) - Misdaad / Thriller - 104 minuten - FTV- 01-12-16

77+2= 79 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

292 stemmen: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2443.300.jpg

Wat moet het in de jaren '70 toch makkelijkere geweest zijn. Zeker als je naar deze film kijk want er is niets te bespeuren van politieke correctheid. Alles en iedereen wordt zo niet serieus genomen. Maar wat heerlijk was dit. De titel van de film is gewoonweg voldoende als plot meer is er niet nodig maar door de nietsontziende humor weet de film zich goed te handhaven. Het viel me ook op dat toentertijd 1 miljoen dollar erg veel geld moet zijn geweest maar anno nu niets meer voorstelt. De door mij gemiste remake van Tony Scott heeft bv. al over 10 miljoen dollar. Daarin heeft de film dus niet de tand des tijds overleefd maar als mooi filmdocument uit de 'jaren 70 zeer geslaagd.

#20. Let Me Die a Woman (1977) - FTV - 79 minuten - 5 stemmen - 2 december 2016 - 3 punten (Totaal: 59 punten)

http://www.elumiere.net/exclusivo_web/acontecimientos13/02_img/49/camporesi_3.jpg

Een documentaire over transseksualiteit geregisseerd door Doris Wishman. Gezien Wishman nogal thuis is in (s)exploitation had ik het schokkender verwacht al wordt er behoorlijk wat bloot getoond. Dit is echter vooral wetenschappelijk bedoeld en niet zozeer om de kijker te choqueren of op te winden. Ik heb al meerdere reportages en getuigenissen gezien en gelezen over de transgender (want zo moeten we het tegenwoordig noemen) problematiek, maar geen enkele was zo grafisch als deze. Er wordt met echte transgenders gewerkt die hun naakte lichaam tonen waarbij de dokter de nodige tekst en uitleg geeft. Als er nu zulke reportages zouden worden gemaakt zou het gezicht van de personen niet worden getoond of gecensureerd. Ik kreeg echter nooit het gevoel dat ze zich geëxploiteerd voelden, ze vertrouwden deze dokter volledig. Dat er in de jaren 70 al geslachtsoperaties werden uitgevoerd, had ik niet meteen verwacht. Uiteraard stonden deze nog niet zo ver als nu. Veel van de transgenders zagen er echter al van voor hun transformatie vrouwelijker of mannelijker uit dan hun biologische geslacht deed vermoeden. Interessant als tijdsdocument, opvallend voor de expliciete beelden van een geslachtoperatie van man naar vrouw (stukje is wel kort en gelukkig vond ik niet meteen prettig om te zien) en de dokter die de "nieuwe" vagina onderzoekt van één van zijn patiënten.

#30. Xue Mei Gui (1988) - Misdaad / Horror - 78 minuten - FTV- 02-12-16

79+3= 82 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

3 stemmen: 1 punt

https://4.bp.blogspot.com/-YyhIE6eslpE/U5CEqrHkioI/AAAAAAAApeg/lD7PyRMKEe0/s1600/her_vengeance_1988_poster_01.jpg

Een nogal vreemde rape/revenge film. Het meisje Kit-Ying wordt in Macao verkracht door een stel dronken toeristen en na een gekke en hopelijk grappige bedoelde scene bij een dokter gaat ze naar Hong-Kong om wraak te nemen. Hier vind ze hulp bij stiefbroer Hsiung die een bar bezit en een soort Kung-fu meester is maar dan in een rolstoel? Tja, natuurlijk vallen één voor één de daders te prooi aan haar wraak. Tot op het moment dat er na wat omzwervingen nog twee over zijn hierna veranderd de film in een soort Home Alone-achtig tafereel. De film deed me ook een beetje denken aan Day of the Woman (1978) ( I Spit on Your Grave) maar dan in Aziatisch stijl. Helaas is het die typische jaren '80 stijl (en een te klein budget) die de film in de weg zit en waardoor het allemaal maar zozo is.

24. The Sting (1973) - Misdaad - 129 m. (2p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 30/11 - 3 punten (totaal: 69 punten)http://www.winwallpapers.net/w1/2014/01/The-Sting-1973-Wallpapers-10.jpgEen film over twee meesteroplichters die elkaar beconcurreren. Wel aardig, maar de redenen van de status van deze film ontgaan mij volledig. Het begin is maar moeizaam, pas na een minuut of 45, als ze eenmaal in de trein zitten en het kaartspelletje begint, wordt het interessant. Acteerwerk is prima, en het verhaal is wel aardig, maar bij gebrek aan andere opvallende kwaliteiten zat ik de hele tijd te wachten op die enorme twist die de score dan zou rechtvaardigen, maar die kwam niet... Het is allemaal behoorlijk rechttoe-rechtaan en het verloop laat zich redelijk raden. Ook de geloofwaardigheid is niet zo sterk als wordt beweerd. Dus voor mij een beetje een raadsel wat hier nou zo geweldig aan is. Een kleine 3*

25. A Bronx Tale (1993) - Misdaad - 121 m. (2p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 01/12 - 3 punt (totaal: 72 punten)http://www.ebertfest.com/seventeen/photos/a-bronx-tale2.jpgDeze debuutfilm van De Niro als regisseur was een aangename verrassing. Ik hou niet zo van maffiafilms maar deze zit wat mij betreft tegen de 4* aan. Het onderscheidt zich van andere genrewerken door de hoofdpersoon in twee werelden te houden, enerzijds de maffiawereld die hem intrigeert en waartoe hij zich getrokken voelt, en anderzijds de "gewone mensenwereld" waarin zijn omgeving hem een nuchtere kijk op die wereld geeft. Geen film dus die eenzijdig de maffia verheerlijkt of waarin de hoofdpersoon helemaal opgaat in dat wereldje, maar eentje waar sprake is van balans. Met het acteerwerk, soundtrack, dialogen en sfeer zit het ook wel goed. Eigenlijk is het een soort van feelgood maffiafilm. Richting de 4* dus.

#12. Irréversible (2002) - Misdaad (imdb) - 97 minuten - 29 november 2016 – FTV - 2 punten

Totaal: 30 punten

Deze stond al lange tijd op mijn lijstje, maar toch nooit opgezet omdat ik wel op de hoogte ervan was dat het niet de meest gezellige film is.

Bijzondere film door de manier waarop het verhaal verteld wordt. Dit zorgt ervoor dat de film meteen nogal heftig en chaotisch begint, maar al snel zit je er toch goed in. De beruchte verkrachtingsscene is, op zijn zachtst gezegd, een zware zit, maar als deze geweest is dan is het helaas ook een stuk minder boeiend. Het wordt nergens saai, maar het kon me allemaal een stuk minder interesseren hierna.

#31. The Last Executioner (2014) Petchakat - Misdaad / Drama - 95 minuten - FTV- 02-12-16

82+3= 85 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

1 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/100000/100054.300.jpg

Geen idee waarom ik deze film keek? Kijk nooit waar een film overgaat en tja daar ging het deze keer mis, want echt een goede film was het niet. Het gaat over Chavoret Jaruboon de laatste man die executies uitvoert door middel van het geweer in Thailand. Chavoret was een bestaand persoon en in de film zien we hem dan ook als hij van jonge man uitgegroeid tot de beul van de gevangenis. Maar af gezien van zijn beroep was zijn leven verder nu niet echt schokkend en tja dat is er dus ook precies mis met de film. Het is allemaal niet zo heel interessant. Oké er wordt geprobeerd om aan te tonen dat hij ook met gewetensvragen zat. En er is wat aandacht voor het boeddhisme vooral het goede en slechte Karma maar ook dat is niet heel erg boeiend. Een film over niet zo'n heel boeiende man die per ongeluk een nou niet zo florissant beroep koos.

The seven five - 104 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Goeie documentaire over het grootste corruptieschandaal binnen de politie in Amerika. Dit alles speelde zich af tijdens de criminele hoogtijdagen van het New York midden jaren '80. Een simpele talking-heads documentaire, maar de talking heads zijn de direct betrokkenen en larger than life personages die de meest ongelooflijke verhalen vertellen over hoe de corruptie te werk ging. Misschien iets te sensationeel voor 4.0 sterren.

Totaal: 75 punten.

Het valt me mee dat je niet de link legt naar Reservoir Dogs. Quentin Tarantino was tenslotte duidelijk door deze film geïnspireerd. Kijk maar naar de 'namen' in deze film en die in Reservoir Dogs. Of was dit je toevallig niet opgevallen?

Ik vond overigens de remake met Denzel Washington en John Travolta beter (maar ik ben dan ook wel een actiefilm liefhebber )

Gang_Star

Zekers wel op gevallen Ik vond/vind Reservoir Dogs van Quentin Tarantino fantastisch!

De meeste mensen die deze film hebben gekeken en niet veel uit de zeventige jaren hebben gezien, zijn waarschijnlijk ook door hem deze film gaan kijken. Daarom vond ik het niet nodig om te vermelden.

Tja zoals ik al aangaf niet gezien, maar heel slecht kan hij denk ik niet zijn met Tony scott aan het roer Meestal staat hij wel garant voor visuele degelijkheid.

1 (2013) - FTV - 57 stemmen - 111 minuten - 2 december 2016 - 3 punten (Totaal: 62 punten)

https://mybrazilianbrasil.files.wordpress.com/2008/09/f1senna.jpg

Hoewel ik niet meer zo een grote F1-fanaat ben als in de dagen dat mijn held Ayrton Senna er nog was, blijf ik het toch nog steeds volgen. In deze docu gaat het vooral om de gevaarlijke kant van de sport, de ongelukken vaak met een dodelijke afloop. Zo ben ik tot het besef gekomen dat het echt wel heel gevaarlijk was in de begin jaren tot zelfs de late jaren 70. Zeer interessant was vooral het gedeelte over Jochen Rindt en François Cevert. Het nogal uitgesponnen gedeelte over Hunt en Lauda vond ik minder wellicht omdat er al zoveel over is gezegd en geschreven (en ik heb de film Rush niet eens gezien), maar veel nieuws bracht het me niet bij. Ook het gedeelte van Watkins vond ik zeer interessant (helaas nogal kort) ook omdat hij een nauwe band had met Senna. Dat men bij Senna uiteindelijk ook niet zo lang bleef stilstaan vond ik ook niet erg, daar is ook al een andere documentaire voor. Zoals door anderen al opgemerkt na de dood van Ronnie Peterson, maakt men plots een grote sprong voorwaarts van eind jaren 70 naar 1994, het zwarte weekend in Imola. Het tragische ongeluk van Gilles Villeneuve in 1982 wordt slechts vermeld. Anderen die het leven lieten: Riccardo Paletti (1982), Elio De Angelis (1986) alsook niet te vergeten de crashes van Philippe Streiff (1989) die hem verlamde en die van Martin Donnelly (1990) die het wonderwel overleefde maar zelfs weer aan het racen ging na herstel. Het was zeer aangenaam om racewagens in actie te zien uit die ver vervlogen tijden. Vaak hoopte ik toch op meer racebeelden en minder ongelukken en beelden naast het circuit, hetgeen de toch vrij lange speelduur ten goede was gekomen. Nu goed ik heb me evenwel niet verveeld.

Ik ben het trouwens eens dat speelfilms over formule 1 niet de correcte manier zijn om een juist beeld te geven. 'Grand Prix' is een beetje een uitzondering omdat het toch een aantal uniek racebeelden bevat met oa het racen op de befaamde Monza banking.

Dank ook aan Gh8st voor de tip.

Trouwens is het typische iets uit Nederland om de F1-rijders coureurs te noemen? Ik vind dat eerder iets voor wielrenners te benoemen, terwijl het toch F1-piloten zijn.

#11 Misdaad - To Live and Die in L.A. (1985) - 116 min - 303 - FTV - 2-12-2016 - 2 punten (29 totaal)

https://04jjhawkins.files.wordpress.com/2013/03/title_to_live_and_die_in_la_blu-ray.jpg

"I'm gonna bag Masters, and I don't give a shit how I do it."

Als de beruchte valsmunter Masters zijn oude partner vermoord, zet Chance van de Secret Service alles op alles om hem te pakken te krijgen.

To Live and Die in L.A. moet het vooral hebben van het fijne jaren '80 sfeertje. Het plot heeft niet heel veel om het lijf, maar is toch zeer degelijk voor een standaard Misdaad-Thriller. Zowel qua plot als qua uitstraling heeft de film veel weg van Miami Vice. Allemaal erg mooi geschoten en nachtscènes die van Michael Mann hadden kunnen zijn. Het namaken van de dollars was ook erg mooi in beeld gebracht. Ze hadden hulp gekregen van een echte valsmunter uit de gevangenis en hebben daadwerkelijk biljetten vervalst, die gewoon in de circulatie zijn gekomen en door de echte secret service moesten worden opgespoord.

William Friedkin is natuurlijk bekend van The French Connection, de film met de beste achtervolgingsscène aller tijden. Dat evenaren is natuurlijk moeilijk, maar To Live and Die in L.A. heeft toch weer een zeer aardige achtervolgingsscène, waar er zelfs door de kanalen en tegen het verkeer in word gereden (wat dat betreft ook een aanrader voor mensen die wel eens Grand Theft Auto hebben gespeeld).

De muziek van Wang Chung was ook geslaagd met mooie jaren '80 synthesizer-klanken. De drumcomputer die ze hebben gebruikt is volgens mij precies de zelfde als die in Crockett's Theme te horen is.

De film heeft een paar goede shot-outs waarbij lekker veel bloed is gebruikt. William L. Petersen en Willem Dafoe spelen hun rollen erg goed. Het einde van de film was ook veel origineler dan ik had verwacht.

Net als Manhunter, Thief en Scarface weer een erg sfeervolle en vermakelijke Misdaad-film uit de jaren '80. Een aanrader voor de liefhebbers.

#32. Blood Simple. (1984) - Thriller / Drama (misdaad op IDMB) - 99 minuten - FTV- 02-12-16

85+2= 87 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

1028 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/244.300.jpg

Low-budget debuut van de filmmakers Joel en Ethan Coen. en tevens het speelfilmdebuut van actrice Frances McDormand. Verder een prima film die al wel alle elementen van de Coens in zich heeft maar de finetuning nog wat mist. Maar de film is ook hard, scherp en zit buitengewoon strak in elkaar. Visueel is het al zeer onderhoudend met donkere schaduwen, aparte camerastandpunten en dubieus gemotiveerde personages. De meest legendarische vertolking in deze film is die van M. Emmet Walsh (‘Blade Runner’, 1982) als de gestoorde privédetective Loren Visser. Aan het begin van de film horen we hem ook de boodschap "In Texas is het ieder voor zich." vertellen. En het duurt niet lang voor je inziet wat hij daarmee bedoelt. Ethan en Joel Coen hebben zich met ‘Blood Simple’ op de kaart gezet en zijn vanaf deze redelijk goede film niet meer weg te denken.

Blood Simple. (1984) - IMDb

Filmtitel, jaartal: Ocean's Twelve (2004)

Speelduur: 125 min.

Genre: Misdaad, komedie

Eigen score/beoordeling: 2.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 11e (71e)

Datum van kijken: 24-11 afgekeken

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 29 (183)

Recensie:

Gezien de scores op moviemeter en de algemene kritiek op deze sequel zou je vermoeden dat deel twee van de Oceans-trilogie fiks tegenvalt, en dat deel drie de serie vervolgens weer wat uit het slijk omhoog trekt. Mijn conclusie is eigenlijk precies andersom.

Ocean's Twelve vond ik namelijk fijn luchtig, met een script dat zichzelf verfrissend beperkt serieus neemt. Dat zorgt ervoor dat de cast plezier kan uitstralen, en steracteurs als Pitt en Clooney duidelijk genieten van hun 'tussendoortje'. Überhaupt vond ik dat de cast hier misschien wel het best in balans was van alle delen. Ten opzichte van deel één betonen Catherine Zeta Jones en vooral Vincent Cassel zich leuke toevoegingen. Julia Roberts was wél weer ouderwets vervelend, maar omdat Twelve hier en daar bijna iets weghad van een parodie, kon ik haar rol hier beter slikken dan in het meer serieuze Eleven.

Sowieso is Ocean's Eleven wel wat beter dan Twelve. Dit heeft er vooral mee te maken dat Twelve wat rommelig is. Zo luchtig het script is, zo rommelig is het scenario. Voeg hier nog een overmatig aanwezige score en onnodige trucjes in de editing aan toe, en je krijgt een audiovisueel vehikel dat iets te gemaakt en geforceerd overkomt. Het production design is wel weer aardig: het is leuk om Amsterdam langs te zien komen, en de verplaatsingen qua setting doen de film goed. Zo zit je niet, zoals in Ocean's Thirteen, twee uur naar een vermaledijd casino te kijken.

Nog best een leuk filmpje dus. Niet geloofwaardig, maar dat poogt het ook niet te zijn. Narratief een niemendalletje, maar ook daar ligt de focus niet. Ocean's Twelve draait eerder om een sterrencast die zich eens een beetje kan uitleven en plezier mag hebben. Verhip, daar zit Bruce Willis ook nog in de foyer trouwens...

2.5*

http://cdn01.cdn.justjared.com/wp-content/uploads/2007/03/oceans_13_trailer/oceans-13-trailer-38.jpg

Filmtitel, jaartal: Ocean's Thirteen (2007)

Speelduur: 122 min.

Genre: Misdaad

Eigen score/beoordeling: 1*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 12e (72e)

Datum van kijken: 24-11

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 32 (186)

Recensie:

Na Ocean's Twelve gezien te hebben, ben ik direct maar doorgegaan met de afsluiter. Dan had ik ze toch meteen maar mooi gehad. En dat viel me zwaar.

Alles wat ik leuk vond aan deel twee, was in deel drie verdwenen. Soderbergh doet weer een poging een 'goede' film neer te zetten. Hij schetst een wat strakker verhaal, waagt een poging een coherente opbouw te genereren, en laat de flitsende editing van het tweede deel weg (al komen er aan het einde weer split screens tevoorschijn, zoals in deel één). Dat pakt, in mijn ogen, desastreus uit.

Want waar de cast in Ocean's Twelve nog vrijheid uitdroeg, en de meest onzinnige dialogen elkaar opvolgden, ademt het acteerwerk hier plichtmatigheid. Toevoeging Al Pacino oogt ongeïnteresseerd, Cassel's leuke rol uit het tweede deel is geminimaliseerd en wat de volstrekt overbodige Andy Garcia nog moet in deel drie is mij een waar raadsel. De luchtige ondertoon van deel één en twee is verloren, op wat positieve uitzonderingen na.

Nee, zo'n oerdegelijke misdaadfilm hoefde ik echt niet meer zo nodig te zien. Een sterrencast als deze biedt de mogelijkheid de boel lekker op te ruien, zoals in deel twee, en om het verhaal vooral niet te veel op de voorgrond te zetten. Dan kon immers nog wel eens pijnlijk duidelijk worden dat het Ocean's-concept, zeker na twee films, niets (meer) voorstelt.

Soderbergh lijkt Ocean's Thirteen gemaakt te hebben met het idee een kwalitatieve afsluiter van de serie neer te zetten. Ik heb me stierlijk verveeld.

1*

Blogpost van mijn hand over de gehele Ocean's trilogie

26. Difret (2014) - Misdaad (IMDb) - 99 m. (1p) - FTV (1p) - 19 st. (1p) - 02/12 - 3 punt (totaal: 75 punten)http://dvd.nl/media/temp/files/2015-10-12-14-40/136/header2.jpgGoede film gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1996 en geproduceerd door Angelina Jolie. Het gaat over een 14-jarig meisje die conform de lokale traditie moet trouwen met de man die haar ontvoert. In plaats daarvan probeert ze te vluchten en schiet ze hem daarbij met zijn geweer dood. De politie weet vervolgens te voorkomen dat ze (conform de traditie) wordt gelyncht, maar ze moet wel wegens moord voor de rechter verschijnen. Het is vooral het waargebeurde verhaal wat indruk maakt, ook het acteerwerk van de jonge hoofdpersoon en haar advocate (still) is prima. Wat de andere personages betreft merk je dat er in Ethiopië niet al teveel goede acteurs rondlopen, vooral van de personen die de 65-plussers spelen merk je dat acteren niet hun sterkste punt is. En al zal Ethiopië qua films nog in de kinderschoenen staan, Difret is zeker het bekijken waard. 3,5*

27. Matando Cabos (2004) - Misdaad (IMDb) - 94 m. (1p) - FTV (1p) - 4 st. (1p) - 02/12 - 3 punt (tot: 78 punt)http://planoinformativo.com/stock12/image/2016/Mayo/10/cabo2.jpg

Aardige actie/misdaadkomedie over twee ontvoeringen die elkaar kruisen en mislopen, waardoor de twee bendes per ongeluk elkaars ontvoerde in hun macht hebben in plaats van de persoon die ze zelf wilden ontvoeren. Tempo is vlot en ook de grappen volgen elkaar snel op, aanvankelijk was het voor me wel wat wennen aan dit type humor maar eenmaal gewend is het zeker vermakelijk en bevat het enkele memorabele scenes. Er gebeurt zoveel dat het best knap is om dat allemaal in een film van amper 90 minuten te stoppen. Een prima Latijns-Amerikaanse komedie, deed me in de verte een beetje denken aan Relatos Salvajes (2014), al vertelt deze film maar één verhaal. Ruim 3*

28. Crónica de una Fuga (2006) - Misdaad (IMDb) - 103 m. (1p) - FTV (1p) - 145 st. (1p) - 02/12 - 3p (tot: 81p)http://www.losandes.com.ar/files/image/2006/9/24/148471.jpgEen film over de Argentijnse dictatuur, waarbij o.a. een keeper uit ik meen de tweede divisie door het regime ontvoerd, opgesloten en gemarteld werd. Deze film vertelt zijn waargebeurde verhaal, welke hij kon vertellen door de ontsnapping waar deze film zijn titel aan te danken heeft. Geweld wordt in deze film niet geschuwd. De werking van de dictatuur was simpel en wordt hier duidelijk getoond, iemand wordt gemarteld (schuldig of onschuldig maakt niet uit) net zolang totdat hij iemand anders verraadt (die evengoed ook onschuldig is), dan pas stopt de marteling en wordt die persoon opgepakt en ondergaat ie hetzelfde lot tot ie een andere naam noemt, en ga zo maar door.

Zelf prefereer ik over dit onderwerp de film La Noche de los Lápices (1986), die gaat over de begindagen van die dictatuur, wanneer honderden scholieren en studenten werden opgepakt en hetzelfde ondergingen, het volledige verhaal krijgt in die film meer de aandacht terwijl in deze film de focus vooral op de opsluiting en marteling ligt. Toch krijgt ook deze 3,5* van mij.

29. Asier ETA Biok (2013) - IMDb - Docu - 94 m. (1p) - FTV (1p) - 0 st. (1p) - 03/12 - 3 punt (totaal: 84 punten)http://www.cineaticafilms.com/uploads/7/7/6/2/7762853/aeb_foto_2.jpgDeze zal ik binnenkort aan MM toevoegen. Asier en Ik is een vlot vertelde (misdaad)documentaire over de lange vriendschap tussen twee Basken, Asier en Aitor. Aitor (still) is acteur en regisseert tevens deze film over hun vriendschap en over de ETA. Aitor en Asier kennen elkaar sinds hun jeugd, maar hun paden verliepen anders. Aitor Merino is een succesvolle acteur en Asier werd een voortvluchtige ETA-lid. Aitor vertelt op een vlotte manier over 'het Baskische probleem', over zijn langdurige vriendschap maar ook over zijn verschil van mening met Asier ten aanzien van terrorisme. Het toont de mens Asier zonder zijn ETA-verleden te bagatelliseren, en de verschillende opvattingen over het Baskenland die er bestaan in het Baskenland en in de rest van Spanje, in dit geval Madrid. Een ruime 3,5*

Touch of evil - 112 min - ftv - 2 punten.

Aardige film waarin een Mexicaanse agent en zijn bruid wordt opgeschrikt door een explosie. Vooral op het begin een wat ingewikkeld plot. Stijlvol in beeld gebracht allemaal, maar soms ook iets te druk (wat niet ten goede komt voor de personages). Charlton Heston is niet helemaal op zijn plek hier. Dit in tegenstelling tot Orson Welles die zijn rol lekker dik aanzet.

Totaal: 77 punten.