Genre/Thema Challenge

#15. Nature's Playmates (1962) - 62 minuten - 2 stemmen - FTV - 26 november 2016 - 3 punten (Totaal: 45 punten)

Beetje vreemd dat deze gelabeld wordt met het genre misdaad. Er zit dan wel een detective verhaaltje aan verbonden, de focus ligt absoluut niet op het verhaal. Het is gewoon een nudie cutie met het gebruikelijke verhaaltje waar een of meer personen een beetje afkerig zijn ten opzichte van nudisme. En ook de gebruikelijke activiteiten in een nudistenkamp, sport en spel en zonnebaden. Wat ik nog niet eerder had gezien in een nudistenfilm was een trampoline scène. Leek me toch niet makkelijk om dit te filmen, want het was in die tijd immers verboden om de schaamstreek te filmen. HG Lewis zal wellicht ook hebben moeten knippen. Dat de rondborstigere dames zich niet waagden aan de trampoline zal ergens wel begrijpelijk zijn geweest

Alweer die naaktfilmpjes zijn niet het ding van Lewis. Gelukkig zou hij later wel furore maken als horrorregisseur en grondlegger van gore worden.

arno74 die Paper Moon ga ik op mijn kijjlijst zetten, zo jonge protagoniste dat spreekt me wel aan. Kan ik ook bewaren voor de drama challenge.

#20. Down by Law (1986) - Komedie / Misdaad - 107 minuten - FTV- 26-11-16

55+2= 57 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

521 stemmen: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2440.300.jpg

Deze film was totaal niet mijn ding! Wat een vehikel. De film is zo'n beetje op te delen in drie delen. De tijd voor de gevangenis erin en na de gevangenis. Waarvan het eerste gedeelte het leukste was. We zien het leven van Zack een mislukte diskjockey gespeeld door Tom Waits en het leven van Jack, een armzalige pooier gespeeld door John Lurie. Het acteerwerk van Waits was nog wel oké al is hij geen groot acteertalent. De rest van de acteurs was echter niet heel overtuigend, er wordt te houterig geacteerd. Tot zover viel het allemaal best mee mooie beelden, aardig sfeertje, en tja en dan geraken ze in de bak en komt Roberto Benigni te tonele. En daar ging het gigantisch mis. De 'clown' Roberto Benigni neemt de film over. Jim Jarmusch kan hem totaal niet in het gareel houden en tot overmaat van ramp komt aan het einde ook nog zijn liefje/vrouw (in reallife ook) opduiken. Waaarnaar zo'n beetje het slechtste gedeelte komt als hij tot overmaat van ramp een soort bronstige dans op voert met haar. Alhoewel de scream-scene deed niet veel onder als meest tenenkrommende stukje film. Er zal zeker nog wel een diepere betekenis aanwezig zijn: Het eind van de film met de twee wegen en waarschijnlijk iets met die ramen maar Benigni walst erover of doorheen als een idioot. Of was nu juist de betekenis van een Horrorclown?

18. Före Stormen (2000) - Misdaad (IMDb) - 106 m. (1p) - FTV (1p) - 186 st. (1p) - 26/11 - 3 pnt (tot: 54 punt)http://i43.tinypic.com/2lld181.jpg

Zweden en Iran zijn twee landen die bijzonder sterke films maken. Een Zweedse film met een Iraanse regisseur belooft dus wat. Före Stormen (Before the Storm) is een intense film geworden (hoofdzakelijk drama) waar twee verhalen naast elkaar lopen en in zekere zin elkaar weerspiegelen. Enerzijds vertelt het het verhaal van Leo, een jongetje dat wordt gepest op school, en op advies van Ali (de vader van een meisje uit zijn klas op wie hij verliefd is) een daad stelt, op zijn manier en heel anders dan Ali voor ogen had. Anderzijds is er het verhaal van Ali zelf, een man met een verleden die een oorlog ergens in het Midden-Oosten is ontvlucht en in Zweden een nieuw leven en gezin heeft opgebouwd. Op de achtergrond heerst er constant een soort van Butterfly Effect, waarbij elke kleine keuze elders grote onverwachte gevolgen kan hebben. Qua script zit de film heel sterk in elkaar. Het is een film waar niet alleen de verhalen van Leo en Ali elkaar kruisen, maar ook het heden en verleden, en het westen en het oosten.

In korte tijd komen veel onderwerpen langs; kalverliefde, pesten, familie, oorlog, terreur, enz. Naarmate de film vordert komen ook grote morele dilemma's naar voren waarvan een oplossing onmogelijk lijkt. Conflicten uit het Midden-Oosten hebben zo hun invloed op het dagelijkse leven van deze personages, zoals dit bijvoorbeeld ook gebeurt in films als Hævnen (2010) en Dheepan (2015). Aanrader. 4*

Snitch - 112 min - rw - 1 punt.

Goeie film waarin een vader undercover gaat voor de DEA om zo zijn zoon uit de gevangenis te krijgen. De film draait min of meer om een belachelijke Amerikaanse wet omtrent handel in drugs. Het verhaal zit goed in elkaar en werkt toe naar een climax. Onderhoudend en bij vlagen spannend en een fijne cast.

Amanda Knox - 92 min - ftv- 2 punten.

Redelijke documentaire een jonge Amerikaanse studente die in Italië beschuldigd wordt van moord. Een documentaire waarbij zo'n beetje alle betrokken partijen wel aan het woord komen en waarbij maar weer eens blijkt hoe gemakkelijk je voor een moord veroordeeld kunt worden. Ook de hele mediahype wordt uitgebreid belicht. Zeker niet slecht, maar qua documentaires zijn er betere in dit genre.

Totaal: 52 punten.

#21. Victoria (2015) - Misdaad / Drama- 138 minuten - FTV- 27-11-16

57+3= 60 punten

120 tot 179 minuten: 2 punten

FTV- 1 punt

427 stemmen en te jong: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/103000/103228.300.jpg

*Waarschuwing* deze film kan je het beste in gaan zonder te veel voor kennis. Dan werkt hij het beste! Dus STOP met lezen. Direct aan het begin zien we een meisje dansen op heerlijke technomuziek. Ze ontmoet wat jongens buiten de club en besluit met hun mee te gaan. Dat meisje is Laia Costa en wat een goede en mooie actrice is dat! Zij trekt de hele film! Zekere het eerste uur hierna verplaats de focus zich meer op wat actie maar Laia Costa weet ook dan de aandacht goed vast te houden. Daarnaast zit de kracht van de film vooral in manier waarop er gefilmd is. Dit tilt de film boven de middelmaat uit. Minpunten zijn er helaas ook! Alles speelt zich af in de stad Berlijn maar dit had net zo goed elke andere stad kunnen zijn aangezien er weinig gebruik van gemaakt is. Daarnaast zitten er ook wat gaten in het script en naar het einde toe leek het of ze speelduur wilde oprekken met iets te lange oninteressante scenes. Ergens op het midden is er een prachtig pianospel van Franz Liszt Mephisto Waltz. Ik ben geen fan van klassieke muziek en als je mij dan zo weet te treffen met beelden met een klassiek muziekstuk is dat erg knap. Zeer mooie film die net niet de eindstreep ongeschonden weet te halen.

19. Sin City: A Dame to Kill For (2014) - Misdaad - 102 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 27/11 - 2p (tot: 56 p)https://static01.nyt.com/images/2016/04/27/movies/video-sin-city-a-dame-to-kill-for-old-town/video-sin-city-a-dame-to-kill-for-old-town-superJumbo.jpgEnorm verschil met het origineel, waar dit zogenaamd een vervolg op is. Het verhaal in dat eerste deel was pakkend, de film was sfeervol, acteerwerk was uitstekend, kleur werd op de juiste momenten spaarzaam toegepast, een geweldige cast, en ga zo maar door. Deel 2 is het tegenovergestelde, er is nauwelijks sprake van verhaal, het is een aansluiting van gewelddadige lege scenes met veel blote borsten en wat gore, het acteerwerk en de cast komen niet in de buurt van het eerste deel, het kleurgebruik is kitsch. Alles wat in het origineel goed werkte, werkt in deze goedkope kopie voor geen meter, qua tempo is het ook niet vooruit te branden. Tijdverspilling. 1*

#9 Misdaad - Indagine Su un Cittadino Al di Sopra di Ogni Sospetto (1970) - 115 min - 66 - FTV - 25-11-2016 - 3 punten (24 totaal)

http://pad.mymovies.it/cinemanews/2012/82780/indagine03.jpg

i]Investigation of a Citizen Above Suspicion[/i] is een Italiaanse Misdaad-Thriller uit het Giallo tijdperk. Hoewel de film een aantal knipogen aan de Giallo bevat (het gele pulpromannetje bijvoorbeeld), is het zeer zeker geen Giallo. Het had bij vlagen zelfs wat Orwelliaans, zeker met al die spionage en politieke gevangenen.

De film verteld het verhaal van een politie-inspecteur die zijn maîtresse vermoord en opzettelijk sporen achter laat. Gian Maria Volontè en Florinda Bolkan speelde hun rollen goed. Volontè leek haast wel op Mussolini tijdens de toespraken met dat geschreeuw.

Ik had een zeer mooie 4K-restauratie van de film weten te bemachtigen. De film is op een aparte en typisch Italiaanse manier geschoten. De vele Point-of-view-shots doen nog enigszins aan de Giallo denken. Ook goede muziek van Ennio Morricone en Bruno Nicolai, alleen mischien net wat te Western-achtig.

Interessante film over de onaantastbaarheid van positiebekleders met een fijn Italiaans sfeertje.

#16. Cop Hater (1958) - FTV - 75 minuten - 3 stemmen - 27 november 2016 - 3 punten (Totaal: 48 punten)

https://lh5.googleusercontent.com/-1XL_Cm1ei0M/VAZrGBni_KI/AAAAAAAASlo/8UF4SybpPbc/w851-h638-no/CopHaterE.JPG

Geen slechte film in zijn genre al heeft het verhaal zelf niet zo erg veel om het lijf. De titel zegt het al, het gaat dus om een persoon die dus politie haat en ze een voor een omlegt of beter gezegd laat omleggen want de opdrachtgever was er zelf niet toe aan staat. Ik moet wel toegeven dat de dader en vooral de opdrachtgever een verrassing was. Verschillende pistes worden bewandeld, enkele thema's gebruikelijk binnen het misdaadmilieu worden aangeraakt zoals een jeugdbende. Ook de ondervraging van mensen die de wet overtreden vond ik heel vreemd en geen idee of dat gebruikelijk was in die tijd of enkel op die plaats. De overtreder wordt op een soort podium gezet waarna een politieman achter een soort lessenaar vragen stelt als een professor of rechter. Ook spelen er nogal wat scènes binnen de huiskamer af van de politiemensen waarbij hun vrouwen een belangrijke rol spelen. Aardig is de rol van de mooie en charmante Ellen Parker die een doofstom meisje speelt. De andere politievrouw speelt dan vooral haar sex-appeal uit door schaars gekleed te gaan. Het was dus blijkbaar al mogelijk in 1958!

#10 Misdaad - Raising Cain (1992) - 91 min - 242 - FTV - 26-11-2016 - 3 punten (27 totaal)
https://i.vimeocdn.com/video/241943156_1280x704.jpg
Brian De Palma blijft een van mijn favoriete regisseurs. Hij kan van die heerlijke Hitchcockiaanse thrillers maken en heeft altijd een uitstekende visuele handtekening in al zijn films.

Raising Cain begint als een vrij standaard overspel-drama maar loopt uiteindelijk uit in een bloedstollende thriller over meervoudige persoonlijkheden waarin alles kan gebeuren. Briljant gespeeld door John Lithgow, die wel 5 verschillende identiteiten moest vertolken. Niet zo goed als Jeremy Irons in Dead Ringers, maar het komt in de buurt. Verder waren Lolita Davidovich en Steven Bauer ook wel aardig.

Ik heb de gloednieuwe Director's Cut gezien die door de Nederlander Peet Gelderblom is ge-edit. De originele versie is in chronologische volgorde ge-edit, De Palma had hier later heel erg spijt van. De Director's Cut is dan ook ge-edit in de volgorde van De Palma's originele script. In de originele versie beginnen we met het verhaal van Carter/Cain en komt het verhaal van Jenny daarna gek over. In de Recut beginnen we met het verhaal van Jenny (a la Psycho/Dressed to Kill) en komt Cater's ware aard als een totale verassing. Hoewel ik de originele versie nooit heb gezien durf ik gerust te stellen dat de Director's Cut vele male beter is.

In Raising Cain citeert De Palma zowaar mijn andere favoriete regisseur Dario Argento. Net zoals in de Giallo gebruikelijk is draagt Lithgow zwarte leren handschoenen en een lange regenjas. En dan is er natuurlijk dat magistrale allerlaatste shot van de film, een citaat uit Dario Argento's Tenebre. Ook was het zinken van de auto een leuke knipoog naar Psycho.

Raising Cain is weer zo'n heerlijk onvoorspelbare De Palma-film. Je kunt met geen mogelijkheid voorspellen wat er de volgende scène gaat gebeuren. Dat is nu net zo heerlijk van de films van De Palma. Waarschijnlijk is die onvoorspelbaarheid ook meteen de reden waarom Raising Cain bij de massa uit de gratie valt, veel mensen klagen namelijk wel over voorspelbaarheid bij films, maar eigenlijk willen ze helemaal geen écht onvoorspelbare film. Voor een Thriller had Raising Cain zelfs een aantal bijzonder sterke schrikmomenten, de doden blijven niet altijd dood.

De film heeft zijn problemen. Het plot had beter uitgewerkt kunnen worden, zo had er meer gedaan kunnen worden met Carter/Cain's achtergrond. Voor De Palma's doen waren de opnames niet heel bijzonder, op enkele zeer mooie shots - zoals het 4 minuten durende steadycam-shot en het Tenebre-shot - na dan. Toch is het een bijzonder spannende kijkervaring en bevat Raising Cain voldoende elementen om het tot een pareltje te maken. Pino Donaggio's soundtrack is ook bijzonder mooi.

#22. Chu Tai Chiu Fung (2016) Trivisa- Misdaad / Drama - 97 minuten - FTV- 27-11-16

60+2= 62 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

3 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/440000/440148.300.jpg

Film uit Hong-kong over drie criminelen die alle potentie zien om geld te verdienen vlak voor de overdracht van Groot-Brittannië naar China in 1997. Elke verhaal van een crimineel wordt gefilmd door een andere jonge regisseur. Hierdoor is de film nogal chaotisch, de stijlen van alle drie lopen dwars door elkaar heen wat ik niet erg positief vond. Afgezien dat er soms wel mooie beelden waren was het geheel te saai. Leuk probeersel die met vlagen ook wel goede ideeën laat zien maar die kampt met te veel onevenwichtigheid en zich te weinig onderscheidt.

#6 - Wall of Silence (2004) - Misdaad/Drama - 95 min - 44 stemmen - FTV - 27/11/2016 - 3 punten (subtotaal 16 - totaal 76)

Sober; maar dat is, voor alle duidelijkheid, een pluspunt.
Geen overbodige franjes en tierlantijntjes - niet in het verhaal, niet bij de personages, niet in de (beperkte) scenes waar geweld getoond wordt,... De makers van deze film wilden duidelijk niet (te ver) afwijken van de ware gebeurtenissen.

De spanning is aanwezig van bij het begin: eerst naar de moord toe, daarna bij het zoeken naar getuigen, en naar het einde toe rondom de afloop van het proces.

Maar de sterkte van de film zit vooral in de acteurs: Nesbitt als de vader, en Davis als de inspecteur geven je zo het gevoel naar British Real-life te zitten kijken. Maar zeker ook Stephanie Leonidas, als vriendinnetje van een van de daders, en als kroongetuige in de rechtbank: hoe ze de marginaliteit van haar personage neerzet, de angst, de woede: heerlijk !

Aanrader !

#23. Joshuu Sasori: Kemono-beya (1973) Actie / Misdaad - 87 minuten - FTV- 27-11-16

62+3= 65 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

27 stemmen:1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/27000/27111.300.jpg

Deze film op basis van de cover en titel: Female Prisoner Scorpion: Beast Stable gaan kijken. En tjonge wat is dit goed! Paf boem direct aan het begin is het al raak! De hoofdrolspeelster is Meiko Kaji en zij speelt Sasori -Scorpion. Veel praten doet ze niet maar de rol zet ze wel overtuigend neer! Daarnaast wordt ze geholpen door de vrouw Yuki die een prostituee is en bovendien een seksuele relatie heeft met haar broer. Visueel is deze film een waarspektakel want wat ongelooflijk een (vermoedelijke) B-film met dit soort cinematografische beelden, die moet je koesteren. Ik had hier nog nooit van gehoord maar wat blijkt dit is al het derde (of vierde) deel uit een reeks. Heel erg nieuwsgierig naar de rest? En voor de dames is er nog een goede tip mochten die het koud krijgen, gewoon wat lucifers tussen u benen en weg kou.

Ik heb jullie van de week allemaal bericht omtrent Netflix. De resultaten hiervan wijzen uit dat er meer voor- dan tegenstanders zijn. Ik kan mij echter goed vinden in enkele argumenten en de belangrijkste daarvan is dat het nadelig kán uitpakken voor niet Netflix gebruikers. Hierdoor zijn we tot de volgende oplossing gekomen: Tijdens de horror / familie challenge zal het in eerste instantie WEL toegestaan worden. De eerste twee weken worden door ons gebruikt om te evalueren. Mocht daaruit blijken dat het (veel) negatieve gevolgen heeft, zal het niet doorgezet worden. Mocht er (vrijwel) geen hinder van ondervonden worden, zal het worden doorgezet. De nieuwe regel zal alexspyforever ook meenemen in de nieuwe regels die altijd voor een nieuwe ronde worden geplaatst. Uiteraard is het in de laatste week ook toegestaan om Netflix te gebruiken, wij hebben echter voldoende tijd nodig om het te evalueren en jullie op de hoogte te stellen voor de actie / muziek challenge. Schroom niet om je te melden als je hinder ondervindt van het Netflix gebruik, hiervoor hebben we juist gekozen voor de proefperiode.

Een verzoek aan de Netflix gebruiker: mocht er een film zijn die je via Netflix hebt bekeken en IMDb/MM hanteren dat genre niet, graag expliciet vermelden. Dit hoeft niet uitgebreid, bijvoorbeeld na je tussenstand tussen haakjes (Netflix) zetten is voldoende.

Female convict Scorpion Jai... - 90 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Goeie film over een groep van zeven vrouwen die weet te ontsnappen uit de gevangenis. Ondanks dat ik het eerste deel niet gezien heb, was deze film goed te volgen. Vooral goed vanwege het visuele aspect. Stijlvol en vooral ook origineel in beeld gebracht allemaal en onderstreept met een goed bijpassende soundtrack. Hier en daar lekker grof, waarbij de humor ook niet achterwege blijft.

Totaal: 55 punten.

#24. Drifter (2016) - Misdaad / Horror - 86 minuten - FTV- 27-11-16

65+2= 67 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

0 stemmen:Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/978000/978468.300.jpg

Tjonge die viel tegen! Een wannabe iedereen maar haalt nergens ook maar de kwaliteit om in de schaduw te mogen staan. Bij aanvang van de film is er een verwijzing naar Rodriguez From Dusk till Dawn (1996) om vervolgens George Millers Mad max te misbruiken. Desolate zanderige beelden en mannen die het niet zo nauw nemen. Hierna komen ze bij een dorpje. Wat dan weer Cravens The Hills Have Eyes of misschien de remake van Aja nabootst. De freaks leken ook zo weg gelopen te zijn uit Rob Zombies House of 1000 Corpses en het eind gedeelte had een vleugje Tobe Hoopers The Texas Chainsaw Massacre. Helaas hebben alle genoemde films meer kwaliteiten dan de verwijzingen in dit slappe aftreksel. Nee, dit kan echt niet aanbevelen.

#17. The Fabulous Bastard from Chicago (1969) - FTV - 95 minuten - 1 stem - 28 november 2016 - 3 punten (Totaal: 51 punten)

Als producer Friedman erbij betrokken is, is de kans erg groot dat er veel naakte vrouwen worden getoond zo ook in deze. De film kan het best worden omschreven als een erotische versie van The Godfather maar de afrekeningsscènes worden dan meestal vervangen door sexploitatie. Het verhaal en de karakters zijn niet bijster interessant, de dialogen nog veel minder. De film is gewoon een excuus om zoveel mogelijk blote borsten te tonen. En hoewel de seksscènes aan de saaie kant waren, waren de niet-blootscènes ontzettend slaapverwekkend. 90 minuten voor een film als deze is dan ook minstens een half uur te lang.

https://chrisandelizabethwatchmovies.files.wordpress.com/2013/07/g90io.jpg

Filmtitel, jaartal: True Romance (1993)

Speelduur: 120 min.

Genre: Misdaad

Eigen score/beoordeling: 3.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 4e (64e)

Datum van kijken: 19-11

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 11 (165)

Recensie:

You're so cool

Dit had net zo goed een Tarantino kunnen zijn. Eigenlijk is True Romance dat ook bijna, want alhoewel Tarantino de set van de film nooit bezocht, schreef hij wél het script. En dat zie je terug.

De dialogen zijn immers zo Tarantino-esk als ze maar zijn kunnen, waarbij de interactie tussen Hopper en Walken zich op eenzame hoogte bevindt. Ook het acteerwerk is uitstekend. Veel bekende namen, maar ze hebben allemaal een meerwaarde. Zelfs Pitt. Niet omdat 'ie nu zoveel uitvreet, maar puur omdat het bij z'n character past om stoned op een bank te liggen en verdwaasd om zich heen te kijken als de maffia binnenvalt

True Romance is daarnaast prettig gefilmd, heeft een fijne score (van Hans Zimmer, die je later niet meer zo snel bij dit soort films zou zien als componist) en blijft leuk om naar te kijken door de ironie, de snelle pacing en de algehele luchtige ondertoon. Regisseur Tony Scott gaf de film daarnaast qua cinematografie en sfeer een fijne twist mee, al deed True Romance me op dat vlak bij vlagen weer aan Lynch (Wild at Heart) denken. Het verhaal is helaas wel erg matig. Dat wordt alleen wat verhuld door het sterke script. Niet overal, want de dialogen gaan ook met pieken en dalen. Tel daarbij op dat de characters aan de oppervlakte blijven, en je krijgt een werkje waarin diepgang ver te zoeken is.

Heel erg is dat verder niet, al blijft een écht hoge score mede hierdoor buiten bereik.

3.5*

http://screenmusings.org/movie/blu-ray/Only-God-Forgives/images/Only-God-Forgives-082.jpg

Ik had hier zonder moeite vijftig screenshots kunnen plaatsen die even betoverend zijn

Filmtitel, jaartal: Only God Forgives (2013)
Speelduur: 90 min.
Genre: Misdaad/Drama
Eigen score/beoordeling: 4.5* (een dikke aanrader voor deze challenge)
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 5e (65e)
Datum van kijken: 19-11
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 13 (167)
Recensie:

Maakt alle verwachtingen waar. Een modern meesterwerk van Refn, dat in de toekomst hopelijk nog eens de algemene waardering krijgt dat het verdient.

Ik heb een rush van een uur of anderhalf achter de rug langs een aantal fora en filmpjes die hun licht hebben laten schijnen op de metaforen en achterliggende thema's die op deze film van toepassing zijn. Want zo'n werk is Only God Forgives dus: wie niet verder komt dan de opmerking 'wat een vaag verhaal' mist veel. Vul ik de info die ik tegenkwam aan met wat ik zelf zoal uit deze Refn haalde, dan kom ik tot de conclusie dat ik voor mezelf een goed idee heb waar de film zoal over gaat. Ik laat een spoiler review voor nu achterwege, en richt me kort op enkele andere aspecten. Maar wat zit er hier veel onder de oppervlakte, en wat is het prijzenswaardig dat Refn niet de gemakkelijkste weg naar succes heeft genomen.

Nee, In Only God Forgives zitten de emoties en de betekenislagen in de gezichtsuitdrukkingen van Gosling, de prachtige score van Cliff Martinez en de subtiele editing. Het zoeken is niet naar wat er on screen gebeurt, maar naar wat erachter zit. Wat dat betreft is het bijna jammer als de dialogen je uit je trance halen; bij vlagen had ik het idee dat als ik maar goed genoeg oplette, ik alles niet hoefde te horen, maar überhaupt gewoon kon zién.

Vooral in de eerste minuten volgde het ene belachelijk mooie shot het andere op. Prachtige cinematografie van Larry Smith, die natuurlijk gewoon in beeld had moeten zijn voor de Golden Globes destijds. Respect ook voor het prachtige camerawerk en de vaak voyeuristische camerastandpunten, die dat gevoel nog eens bevestigen dat je geen kijker, maar deelnemer bent. En tenslotte schuilt er natuurlijk grote kracht achter het 'Reffiaanse' lichtspel, dat sfeerbepalend is en Bangkok laat baden in een soms bedwelmende, en soms verlossend lichte gloed (lees: de etablissementen respectievelijk de slotscène).

Only God Forgives is een weergaloze film. Optimale waardering heeft, wat mij betreft, meer nodig dan één kijkbeurt, vereist gevoeligheid voor Refn's wereld, en, dat vooral, is gebaat bij kijkers die niet afgeschrikt worden door een film wier betekenis eens in alles behálve de dialogen zit.

4.5*

#25. Miller's Crossing (1990) - Misdaad / Drama - 115 minuten - FTV- 28-11-16

67+2= 69 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

1408 stemmen: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/633.300.jpg

Films van de Coen broers zijn altijd goed. Tenminste ik kan me niet heugen dat ik er één gezien heb die mijn niet beviel. En zo dan ook deze. En oké in het gangster-genre zijn er misschien betere gemaakt maar deze houd zich makkelijk staande in de sub-top. Gabriel Byrne speelt Tom Reagan die middenin een machtsstrijd belandt tussen wat gangsters. Die machtsstrijd is net als schaken vooruit denken en dat is wat we dan ook zien. Een plot dat steeds net even anders zit dan we dachten. Iets wat de Coens als geen ander kunnen. Aankledingen en dialogen zijn daarnaast heerlijk. De actie is zo geschoten dat die ook voor een komische noot zorgt. Er is verder gewoonweg niet veel op deze film aan te merken.

20. Sister Act (1992) - Misdaad (IMDb) - 100 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 27/11 - 2 punt (tot: 58 punten)http://www.flickeringmyth.com/wp-content/uploads/2015/06/sisteract1.jpgAardige komedie, al had ik hogere verwachtingen bij deze bekende titel. Het verhaal (over een vrouw die in nachtclubs optreedt, voor een gangster moet onderduiken en zich daarom als non voordoet) is wel eenvoudig en rechttoe-rechtaan. Het is ook een film die inmiddels wat verouderd aanvoelt, komische nonnen zijn tegenwoordig wellicht een gepasseerd station in de filmwereld. Wel leuk om een keer gezien te hebben, vooral vanwege de muzikale intermezzo's. 2,5*

#18. The Night of the Hunter (1955) - FTV - 499 stemmen - 93 minuten - 28 november 2016 - 2 punten (Totaal: 53 punten)

http://2.bp.blogspot.com/-YsAp2-ZHohg/Tu5e2hSU5OI/AAAAAAAAOAQ/sTe1P2uIXak/s1600/NightoftheHunterStill3.jpg

Een film met twee gezichten eigenlijk. Het eerste uur vond ik ontzettend spannend, duister met sterke acteerprestaties vooral van de twee kinderen. De moeder vond ik evenwel zwak en ongeloofwaardig. Wel leuk om Evelyn Varden (de bemoeizieke landlady uit the Bad Seed) hier in een rol te zien die haar ook goed past. Robert Mitchum als de slechterik is sterk in dit gedeelte, maar wordt in het tweede gedeelte nogal karikaturaal (zeker dat zingen begon me toch te irriteren). De manier waarop hij uiteindelijk verslagen worden is nogal flauwtjes. Dus ja het half uur wat na het sterke eerste uur volgt vond ik al veel minder interessant en krijg je toch weer die christelijke moraaltjes en verhaaltjes (alsof Disney er plots tussenkomt). Zeker de moeite voor het eerste uur, maar ik vind het ergens jammer dat ik deze film niet hoger kan beoordelen, al blijft 7/10 natuurlijk een goede beoordeling.
Ik ben toch verrast dat ik eigenlijk pas recentelijk van deze film heb gehoord terwijl die toch blijkbaar een klassiekerstatus heeft en vrij veel reacties heeft hier voor een oude film.

21. A Story of Children and Film (2013) - Docu - 101 m. (1p) - FTV (1p) - 23 st. (1p) - 28/11 - 3 pnt (tot: 61 pnt)https://aworldoffilm.files.wordpress.com/2014/04/the-red-balloon.jpg

Fraaie docu over films met kinderen in de hoofdrol. Middels ruim 50 films komt 90 jaar aan filmhistorie voorbij, de oudste die in de docu voor komt is The Kid (1921) en de nieuwste Moonrise Kingdom (2012). De still hierboven is afkomstig uit de short The Red Balloon (1956) - IMDb. Van de 50 films heb ik een stuk of 10 gezien, maar de docu is duidelijk te kort om alle toppers in dit genre aan bod te laten komen.

Zo miste ik zeker een stuk of 20 films. Films zoals Turtles Can Fly (2004), Cría Cuervos (1976), Sonagi (1979), Marcelino Pan y Vino (1955), Birth Certificate (1961), The Children of Heaven (1997) hadden hier absoluut niet mogen ontbreken, en dit is maar een kleine greep uit films die ook in deze docu een plaats verdienden. Al met al is het wel een prima docu om goede films met sterke kinderhoofdrollen te ontdekken, al is het verre van compleet. 3,5*

#26. La Isla Mínima (2014) - Misdaad / Thriller - 105 minuten - FTV- 28-11-16

69+2= 71 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

312 stemmen: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/99000/99028.300.jpg

Zeer mooie film die boven andere thrillers uitstijgt door de prachtige beelden. Direct aan het begin zien luchtopnames van het moerasgebied rondom de Zuid-Spaanse rivier Guadalquivir. Naar wat ik heb gelezen zijn die beelden geïnspireerd op het werk van fotograaf en journalist Atín Aya en de luchtfotografie van Hector Garrido. Naar dit stukje visuele pracht komen zowel de kijker als de Madrileense rechercheurs Juan Robles en Pedro Suárez aan op het Iberisch schiereiland. Het is zomer ergens rond 1980 en Spanje is bezig om zich te herstellen van de nadagen van Franco. De agenten moeten de verdwijning van twee zusjes onderzoeken. En dan ontvouwt zich een plot vol met intriges maar ook met onderlingen ideologische verschillen. De motor van de film is natuurlijk de gewetenloze dader maar het is geen traditionele whodunit, sterker de film focus zich meer op de verborgen agenda’s, geheimen en de voor een eiland zo bekende saamhorigheid. Dat plot en de smalle weggetjes en de moeraslanden dragen daarom samen bij om er een fantastisch en spannende thriller van te maken.

#27. Johnny Eager (1941) - Film noir / Misdaad - 107 minuten - FTV- 29-11-16

71+3= 74 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

20 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8338.300.jpg

Uitstekend gemaakte film met Robert Taylor als gangster Johnny Eager die verliefd wordt op Lisbeth Bard (Lana Turner) De film wordt gepromoot door de combinatie van hun achternamen in het woordgrapje: TnT. Echter is het een beetje vreemd dat Turner voor een heel groot gedeelte niet in de film is te zien. Taylor is wel de hele film in beeld en speelt een glansrol maar wordt voorbij gestreefd door een fantastische Van Heflin. Door zijn dronken aanwezigheid en quotes uit literaire werken zorgt hij dat de film kijken waard is. Deze kreeg dan ook terecht een Oscar voor zijn rol. Zonder hem had deze film niet heel erg bijzonder geweest. Het eind van de film is een beetje jammer want het sluit af met het moraal: "misdaad loont niet."

https://i.ytimg.com/vi/OoSz_4cvfbg/maxresdefault.jpg

Filmtitel, jaartal: Earth (2007)

Speelduur: 97 min.

Genre: (Natuur)documentaire

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 6e (66e)

Datum van kijken: 20-11

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 15 (169)

Recensie:

Als ik het goed heb de hoogst genoteerde docu hier op MM. Ik kijk eigenlijk zelden natuurdocumentaires/series (ook al vind ik ze vaak wel erg mooi), maar deze wilde ik in ieder geval graag eens gezien hebben.

Bovenal zijn de beelden echt prachtig geschoten. Ik genoot echt van vrijwel alles wat getoond werd, waardoor zelfs het belerende toontje aan het einde er bij mij wel mee door kon. Flora en fauna worden immers steeds meer bedreigd, en docu's als deze laten goed zien wat we zouden missen als we alles volstorten met beton (en de rest aan het broeikaseffect ten onder laten gaan).

Ging het constant daarom, dan was het wél vervelend geweest, maar dat was gelukkig niet zo. Gedurende de anderhalf uur prachtbeeld en prachtgeluid staan de dieren en de natuur centraal. Alhoewel, wel jammer dat de orkestrale toevoegingen de prachtige natuurlijke geluiden hier en daar vergallen. Verrassen doet Earth nergens, de opbouw van het 'verhaal' is erg braafjes, maar minder dan 4* kan en wil ik voor dit visuele spektakel niet geven.

http://boydownthelane.com/wp-content/uploads/2015/03/ByX6nl3IIAA435k.jpg

Filmtitel, jaartal: Citizenfour (2014)

Speelduur: 114 min.

Genre: documentaire

Eigen score/beoordeling: 3.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 7e (67e)

Datum van kijken: 21-11 afgekeken

Aantal punten: 3 (ftv, onder 250)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 18 (172)

Recensie:

Belangrijk werk. Vorige week zag ik Snowden, en nog meer dan de gedramatiseerde bio van Stone ademt Citizenfour urgentie. Nog steeds, want terwijl de man vastzit in Moskou, gaat het debat over privacy gewoon door.

Waar Snowden in retrospectief een beetje een reconstructie is van de documentaire, zit je in Citizenfour met je oog op de 'actie'. Ik hoor mensen dat saai noemen, zelf vond ik het waanzinnig interessant te kunnen zien hoe de echte klokkenluider (en niet Gordon-Llevitt) uitleg gaf, nieuws verwerkte etc. Dat een en ander zich dan afspeelt in een doodnormaal hotelkamertje geeft de docu een haast claustrofobisch sfeertje. Op een gegeven moment gaat er in het hotel een alarm af, en voel je de spanning: is er iets aan de hand? is het maar een test?

Naast het verhaal van Snowden zelf krijg je ook een goed inkijkje in de juridische en journalistieke verwikkelingen die na de onthullingen plaatsvonden. Is Snowden wel te verdedigen, en hoe moet dat dan gerealiseerd worden? Hoe kunnen journalisten als Glenn Greenwald (the Guardian) en Laura Poitras (de documentairemaakster) hun werk uitoefenen zonder zelf ook de adem van de NSA en de Amerikaanse overheid in hun nek te moeten voelen? Het zijn zaken die in de film onderbelicht bleven, omdat daar niet de periode ná Snowden's vlucht uit de VS, maar de periode daarvoor nadruk krijgt. Ook zien we in Stone's gedramatiseerde versie in mijn ogen te veel van de relatie tussen Snowden en Lindsay Mills. In Citizenfour is die romantische factor nagenoeg verdwenen, en dat zag ik persoonlijk als een groot voordeel voor de scherpte en het realistische gehalte dat de docu uitdroeg.

Wél vond ik dat het niveau na de gesprekken in de hotelkamer wat achteruit ging. De montage werkt dan niet altijd mee, met soms wat doelloze beelden en weinig begrijpelijke overgangen. De materie wordt daarnaast niet altijd even prikkelend gebracht, maar dat is ook niet de insteek van Poitras geweest. Citizenfour draait echt om de relevantie van de inhoud. Ik zou hem iedereen aanbevelen, en dan niet omdat de docu zo waanzinnig in elkaar steekt, maar omdat ze tot denken aanzet, en inzicht verschaft in een kwestie die iedere zichzelf respecterende burger aangaat.

Net geen 4*.

Recensies van Snowden en Citizenfour in één blogpost

Supersonic - 122 min - ftv - 3 punten.

Aardige documentaire over de beginperiode van de band Oasis. Een documentaire bestaande uit zo'n beetje louter archiefmateriaal. Wellicht dat het hierdoor wel enige structuur mist. Desalniettemin kijkt het gemakkelijk weg (mede door een vlotte montage) en krijg je een goed inzicht in de dynamiek van de band destijds en waar het succes toe leidde. Met gemak 3.0 sterren.

Totaal: 58 punten.

22. Mildred Pierce (1945) - Misdaad (IMDb) - 111 m. (1p) - FTV (1p) - 191 st. (1p) - 29/11 - 3 pnt (tot: 64 pnt)http://i.cdn.turner.com/v5cache/TCM/Images/Dynamic/i220/mildredpierce1945_678x380_08022013024150.jpgEen film die me niet echt wist te pakken. Tegen mijn verwachting in is dit vooral een melodrama met film noir-trekjes. Het acteerwerk is behoorlijk theatraal, en ook al is dat wel gebruikelijk voor films uit die tijd, wat Mildred Pierce in mijn geval tegen heeft is dat de personages ontzettend dik aangezet worden. Hierdoor kon ik niet in de film komen omdat de personages behoorlijk onrealistisch aandoen, helemaal voor de tijd waarin deze film zich afspeelt. Ik denk dat weinig ouders zich destijds als Mildred gedroegen en dit gedrag van hun kinderen accepteerden. Ander minpunt is de ronduit racistische wijze waarop het dienstmeisje wordt neergezet, vooral wanneer ze voor het eerst in de film verschijnt.

Wat de cinematografie betreft, en het acteerwerk, daar valt niets over te klagen, beide zijn erg sterk. Vandaar dat ik nog op 3* uitkom.