Genre/Thema Challenge

Juice (1992) - FTV - 95 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 15/11/2016 (totaal 3 films, 10 punten)

Matige misdaadfilm over een groep vrienden die opgroeien in een ghetto in New York. Het begint nog wel aardig met een portrettering van de verschillende jongens, hun vriendschap en een schets van hun leefwereld en sociale situatie. Maar na pak 'm beet een half uur begint het allemaal uit de hand te lopen, niet alleen in de film, maar ook filmtechnisch. Vanaf het moment dat de overval gepland wordt, is het een serie van ongeloofwaardige bochten, slecht gemotiveerde acties en een matig acterende Tupac. Dan was Boyz n the Hood toch een stuk beter.

What happened, Miss Simone? - 101 min - ftv - 2 punten.

Goeie documentaire over het leven en carrière van zangeres, pianiste en burgerrechtenactiviste Nina Simone. Aangezien ik eigenlijk helemaal niet bekend was met haar, wist deze documentaire me veel nieuws te vertellen over deze vrouw, gezegend met een uniek stemgeluid. Uiteraard veel archiefmateriaal, en Nina Simone is grotendeels zelf aan het woord hier (niet alleen maar anderen die over haar praten).

Totaal: 11 punten.

#7. Into the Inferno (2016) - documentaire - FTV - 104 minuten - 10 stemmen – 2 punten - 15 november 2016 (totaal: 7 films, 17 punten).

1 punt ftv, 1 punt speelduur

https://pmcvariety.files.wordpress.com/2016/09/into-the-inferno-telluride.jpg?w=670&h=377&crop=1

"It is hard to take your eyes of the fire that burns deep under our feet." - Werner Herzog

Mijn tweede Herzog docu in korte tijd, na zijn bespiegelingen over het internet in Lo and Behold, Reveries of the Connected World (2016). In Into the Inferno reist Herzog de hele wereld rond om de impact van vulkanen op geologie, de maatschappij en onze verbeelding te onderzoeken, samen met vulkanoloog Clive Oppenheimer, die hij nog kende van Encounters at the End of the World (2007). Zelfs een tripje naar Noord-Korea, waar ik deze challenge een aantal docu's over kijk, mocht niet ontbreken.

Persoonlijk heb ik vulkanen (vooral als kind, maar ook nu nog) altijd interessant geworden, en wanneer een markante figuur als Herzog zijn aandacht erop vestigt, dan ben ik erbij. “Do vvvollcaaaynooos dreaaam offff themmmselvvvves?” Die zin spreekt hij gelukkig niet uit, maar je kunt natuurlijk de nodige Herzogiaanse mijmeringen verwachten. Persoonlijk houd ik daar erg van, en ik mag Herzogs kenmerkende narratie graag horen. Het heeft iets geruststellends, en prikkelt net genoeg om je even over dingen na te laten denken, zonder je al te dwangmatig in een bepaalde richting te duwen. Net als Reveries is Into The Inferno wat ‘bijeengeraapt’. De rode draad is er wel degelijk, maar het is niet voldoende voor een echt harmonieus geheel. Geen punt, want beeld, geluid en Herzog waren voor mij ruim voldoende om van deze recente Netflix Original te kunnen genieten.

3,5*

#8. Le Jour Se Lève (1939) - misdaad - FTV - 93 minuten - 58 stemmen – 3 punten - 15 november 2016 (totaal: 8 films, 20 punten).

1 punt ftv, 1 punt speelduur, 1 punt <250 stemmen

http://emanuellevy.com/wp-content/uploads/2014/11/Le_Jour_se_leve_Daybreak_7_carne.jpg

"You're the type women fall in love with . . . I'm the type that interests them." - M. Valentin

Marcel Carné’s Les Enfants du Paradis (1945) stelde mij vorige jaar een tikkeltje teleur, gezien de loftuitingen waarmee de film doorgaans wordt ontvangen. Le Jour Se Lève is iets minder bekend, maar alsnog een behoorlijke 'lijstjesfilm'. In de film zie we Francois iemand neerschieten en zich in zijn kleine appartement verschuilen voor de steeds meer toestromende politie, terwijl we daarna pas geleidelijk achter de oorzaak gaan komen. De toegepaste techniek van het zien van een gebeurtenis, en daarna in flasbacks de zaken die ertoe geleid hebben, was destijds nog vrij vernieuwend, maar werkt uitstekend.

Jean Gabin was een van de grootste Franse acteurs van zijn de tijd, en speelt ook hier goed. Cinematografie en belichting zijn net als bij Enfants ook hier van hoge kwaliteit, ondanks dat er vier verschillende cameramannen voor verantwoordelijk waren. De stroming van het poëtisch realisme waar Le Jour Se Lève onder valt echter, zal de komende tijd vrees ik nog niet tot mijn favorieten gaan behoren. Het lijkt echt hit and miss: La Grande Illusion en L'Atalante kon ik behoorlijk waarderen, maar La Règle du jeu weer totaal niet. En ook deze film komt niet verder dan een beleefd zeventje. Echt opgaan in het verhaal en de dialogen van Jacques Prévert kostte me meestal redelijk wat moeite, en regelmatig tevergeefs.

Een degelijke 3,5*

#9. Der Ewige Jude (1940) – documentaire - FTV - 62 minuten - 65 stemmen – 3 punten - 15 november 2016 (totaal: 9 films, 23 punten).

1 punt ftv, 1 punt speelduur, 1 punt <250 stemmen

http://torrentking.eu/covers/movies/65/24/0156524.jpg

"This is not a religion - it's a conspiracy against all non-Jews by a sick, deceitful, poisoned race against the Aryan peoples and their moral laws." - Narrator

Kun je verachtelijke films waarderen om hun technisch vakmanschap? Indrukwekkende staaltjes propaganda als Triumph des Willens (1935), of een racistische film als The Birth of a Nation (1915)? Mag je nog genieten van films wanneer de maker bedenkelijk is, zoals in de gevallen van Roman Polanski, Woody Allen, Nate Parker of Bill Cosby? Het zijn soms moeilijke vragen. Ik meen van wel, al is het soms behoorlijk lastig. Het vereist hoe dan ook een zekere aanpassing in de blik, waarmee we naar een film kijken. In het geval van Der Ewige Jude een flinke.

Na de Kristallnacht in 1938 constateerde Hitler dat er niet genoeg draagvlak onder de bevolking was, om het door hem gepropageerde geweld en antisemitisme effectief uit te kunnen voeren. Film was het middel bij uitstek om die publieke opinie vorm te kunnen geven, en Goebbels lanceerde vervolgens een campagne om antisemitisme te promoten. Het Duitse volk zou op die manier zelf oproepen tot geweld tegen de Joden. In 1937 was er al een tentoonstelling geweest met de naam Der Ewige Jude, en een gelijknamig boek. Deze als documentaire vermomde propagandafilm van Fritz Hippler (die aangeeft dat het meer het kindje van Goebbels en Hitler was) ligt in het verlengde daarvan.

De functie van de film was volgens sommigen tweeledig: het moest de parasitaire natuur van het Joodse ras aantonen, en de drastische maatregelen tegen hen legitimeren. We zien dus een opeenstapeling van beelden waarin Joden worden afgebeeld als vies, onbeschaafd, onbetrouwbaar, manipulatief, abnormaal en verdorven. Zelfs Fritz Langs M (1931) wordt aangehaald, waarbij geponeerd wordt dat ‘de Jood Peter Lorre een kindermoordenaar speelt met de notie dat niet de moordenaar schuldig is, maar zijn slachtoffer, waarmee een normale rechtsgang verwrongen wordt, door een sympathiek portret van een crimineel.’ En dat gaat een uur zo door.

De film werd wat lauw ontvangen na het populaire Jud Süß (1940), dat de walgelijke boodschap slim verpakte in een aangrijpend drama, wat Goebbels verkozen aanpak was. Hitler zelf prefereerde een meer rechtstreekse aanval, zoals in deze film. Het is al met al verachtelijke materie, en hoe beoordeel je dat? Gelukkig maakt Der Ewige Jude het ons makkelijk, want het heeft naast de (film)historische waarde als propagandafilm die je kunt analyseren, weinig te bieden.

2*

#2 War Dogs (2016) - Misdaad - 114 minuten - 280 stemmen - FTV – 14 november 2016 – 2 punten – Tussenstand: 5 punten

http://i.imgur.com/KsAbmTa.jpg

De film is vermakelijk en vertelt een boeiend en eigenlijk absurd verhaal. Toch mis ik op bepaalde vlakken wat uitwerking. Vooral op de personages die niet heel diep uitgewerkt worden.

Miles Teller en Jonah Hill zetten hen personages op zich goed neer, maar kwamen door de oppervlakkigheid toch niet helemaal tot zijn recht. De film is ook zo uitgewerkt dat het geheel nogal voorspelbaar blijft. Er zitten wat momenten in die er meer een komedie van proberen te maken, maar de toon is toch grotendeels serieus. Het komische effect werkt vooral wanneer het het absurde karakter van het verhaal benadrukt. De film heeft verder een fijne soundtrack en ziet er visueel goed uit.

#4 Dirty Lies (2016) Actie/Misdaad 14-11-2016

FTV: 1 punt

94min: 1 punt

Totaal Dirty Lies: 2 punten

Door de dame met het pistool op de poster en de aanwezige auto, had ik hoop op een wat vlotte film met een aantal race scenes. Echter bleek de film volledig anders te zijn. Bevat een heel erg standaard verhaal waarin de weinige actiescènes saai zijn, er van spanning geen moment sprake is en waarin ook nog eens zwak wordt geacteerd. Het kent de gehele film lang dan ook geen hoogtepunten en dus is de speelduur alsnog een vrij lange zit.

Totaal 11 punten

#1. Dr. Mabuse, der Spieler - Ein Bild der Zeit (1922) - 234 minuten - 64 stemmen - FTV - 15 november 2016- 5 punten

http://aphasic-letters.com/mabuse/Mabuse-Head.jpg

Mijn eerste registratie voor deze challenge is meteen een lange. Stond al heel lang op mijn kijklijst en de speelduur was de reden dat ik er maar niet aan kon beginnen. Deze challenge dus een uitgelezen kans om deze dan eindelijk eens te bekijken al heb ik het over 2 dagen moeten doen. De speeluur is ook meteen het zwakke punt. Dit had zeker in de helft van de tijd kunnen verteld worden. De film wordt verteld in 2 delen, waarvan ik het 2de zonder meer het beste vond. Het eerste is een aaneenschakeling van misdaad- en gokscènes (kaartspelen) waarin de titulaire slechterik zijn hypnosekrachten gebruikt (of beter misbruikt). Deze worden echter erg lang uitgesponnen. Deel 2 is veel sfeervoller met nachtmerriescènes en voor mij alvast veel aangenamer om te kijken. Hier kwam Rudolf Klein-Rogge zijn expressieve gezicht en ogen nog beter tot hun recht. Moest er een versie zijn die het 1ste deel inkortte en deel 2 integraal behoudt zou ik em zeker opnieuw kijken. Goede film al blijft mijn voorkeur uitgaan naar andere silents uit die tijd.

John Milton wat heb jij gegeten man, precies Duracellkonijntje!

#3 Inferno (2016) - Misdaad - 121 minuten - 248 stemmen - FTV – 15 november 2016 – 3 punten – Tussenstand: 8 punten

http://web-dl.net/wp-content/uploads/2016/05/113.jpg

Ik heb van deze film ook het boek gelezen, maar was veel details al wel weer kwijt. Daardoor miste ik die in de film minder, al voelde bepaalde gedeeltes er alsnog wel aardig snel doorheen gejaagd.

Het voelde hier allemaal ook minder uitgedacht, terwijl ik wel nog weet dat het boek je beter en langer in het onwetende liet en de stukjes niet zo plots ontrafeld werden. Het tempo zat er aan de andere kant dan wel goed in en de film was qua aankleding, filmwerk geluid en editing wel prima.

Ik was bij het einde al bang dat ze het veranderd zouden hebben en ja hoor. Datgene wat misschien wel het sterkste aan het boek was, hebben ze hier toch weer op een laffe manier tot een hollywood einde omgegooid.

Erg jammer, want de rest van de film heb ik hoewel storend aan een paar dingetjes, nog aardig vermaakt zitten kijken.

#2. Tell Your Children (1936) - 67 minuten - 67 stemmen - FTV - 15 november 2016 - 3 punten (Totaal: 8 punten)

Documentaire film die handelt over het gevaar bij gebruik van drugs en in het bijzonder marihuana. De mensen die hieraan hebben meegedaan zijn zijn zeker geen grote acteurs en actrices verloren gegaan. Anno 2016 is dit natuurlijk niet meer schokkend, over de top en vrij ongeloofwaardig. De scènes waarbij de jongeren high worden zijn dan ook eerder lachwekkend. Toch leuk om eens gezien te hebben.

#04. Bowling For Columbine (2002) - Documentaire/Misdaad - 120 minuten - 15 november 2016 – FTV - 3 punten

Totaal: 12 punten

Had deze documentaire eigenlijk nog nooit gezien, dus de genrechallenge was een goed moment om hem toch eens te bekijken. Ook al is het een flinke tijd geleden dat deze uitgekomen is. Toch interessant om eens gezien te hebben. Ik heb me zelf nooit in het onderwerp verdiept, maar ik krijg het beeld dat dit allemaal nog steeds aan de orde is zo'n 14 jaar later. Vooral nu die angst alleen maar groter en groter blijft worden op deze aarde. Moeite waard om toch eens gekeken te hebben. Verveelt nergens en Moore is een aangename interviewer en verteller.

*4

#05. Catfish (2010) - Documentaire - 87 minuten - 15 november 2016 – RW - 1 punt

Totaal: 13 punten

Ik ben een fervent kijker van de MTV serie. Als ik erlangs zap op televisie, blijf ik zowat altijd hangen. Ook al is het een aflevering waarvan ik het einde inmiddels kan dromen. Ik kijk het voornamelijk voor de chemie tussen Nev en Max, op wie ik allebei inmiddels een beetje verliefd ben. Ik heb een aantal jaar terug deze documentaire al een keer gezien, maar ik vond het wel eens tijd voor een rewatch nu ik Nev wat beter ken door al die jaren Catfish de serie.

Het is leuk om te zien hoe het allemaal is begonnen en hoe het Catfish verhaal van Nev is en de puzzelstukjes steeds meer op zijn plaats vallen. De jongens zijn allemaal erg sympathiek en dat is de kracht van zowel de documentaire als de serie. Nev is een fijne jongen en behandelt iedereen met respect.

Dit is het begin geweest van het fenomeen Catfish en dat vind ik nog steeds heel interessant.

Verhoging van een *3 naar een *3.5

#06. Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) - Misdaad - 116 minuten - 15 november 2016 – FTV - 2 punten

Totaal: 15 punten

Bijzondere film door de vreemde combinaties van genres. Waarvan ik hoopte dat het goed zou werken, maar helaas werkte dit elkaar juist allemaal tegen. Het muzikale gedeelte zorgt ervoor dat het duistere gedeelte niet genoeg overkomt en hier was ik juist het meest geïnteresseerd in. Het duistere blijft allemaal te braaf en komt te laat op gang. De liedjes zijn verder gewoon niet goed en halen de vaart nogal uit de film.

Dat is jammer, want ik vond het verhaal wel tof. Er zaten ook mindere delen aan, zoals dat liefdesverhaaltje met die Anthony, maar het algehele verhaal met het samenspel tussen Bonham Carter en Depp is tof. Het duistere sfeertje en de beelden erbij passen goed.

Ik vind het jammer, want als het geen musical was geweest was het waarschijnlijk niet bijzonder genoeg geweest. Maar het feit dat het een musical is zorgt ervoor dat het gewoon niet werkte voor mij als film.

*2

JM had een nachtje doorgetrokken, maandag én dinsdag vrij en houdt van docu's, alexspyforever. Maar mijn batterijen zijn nu wel wat leeg. Misschien nog een kortje zo, of een halfje

10. Camp 14: Total Control Zone (2012) – documentaire - FTV - 104 minuten - 14 stemmen – 3 punten - 15 november 2016 (totaal: 10 films, 26 punten).

1 punt ftv, 1 punt speelduur, 1 punt <250 stemmen

http://www.clevelandfilm.org/files/films/detail/camp14.jpg

trailer

Officieel bestaan ze niet, de Noord-Koreaanse kampen, waar naar schatting 200.000 mensen opgesloten zitten. En lang moest men raden naar de situatie daar. Toch treden er af en toe mensen naar voren, die meer weten. Bewakers vluchten soms naar Zuid-Korea, maar heel af en toe ontsnapt er ook iemand. Echter niet uit zo'n kamp als dit. Shin Dong-Huyk werd geboren in een Noord-Koreaans kamp, waar niemand ooit vrijgelaten wordt. Er is altijd honger, en lijfstraffen en executies zijn aan de orde van de dag. Camp 14: Total Control Zone, gebaseerd op het boek van Blaine Harden, geeft ons een zeldzaam kijkje in het bestaan van de kampen in de Volksrepubliek, door zowel de ontsnapte jongeman als enkele voormalige bewakers van een ander kamp te interviewen.

Shin Dong-Huyk, die nu een mensenrechtenactivist is, moet zichtbaar moeite doen tijdens de interviews. Vaak willen de woorden simpelweg niet komen, omdat het te moeilijk is voor hem om aan die tijd terug te denken. De schrijnende situatie komt onvermijdelijk naar voren, waarbij de scènes in de kampen in animatie zijn weergegeven. Helaas blijft veel informatie achterwege: Wie zitten er zoal in die kampen? Wat was hun overtreding? Na vier documentaires over Noord-Korea blijft de puzzel incompleet, alsof je meerdere dozen hebt waarvan grotendeels dezelfde stukjes missen. Slechts af en toe vind je een stukje dat je nog niet had.

3,5*

11. Unity (2015) – documentaire - FTV - 99 minuten - 6 stemmen (maar te jong) – 2 punten - 15 november 2016 (totaal: 11 films, 28 punten).

1 punt ftv, 1 punt speelduur

https://unitythemovement.com/wp-content/uploads/2015/10/unity_banner_on_demand.jpg

trailer

We leven allemaal in dezelfde atmosfeer, moeten hier ons lot vormgeven, maar waarom maken we onderscheid en streven we naar macht en heerschappij? Dat soort vragen worden in Unity gesteld. Shaun Monsons Earthlings (2005) heb ik nog nooit durven kijken, afkerig als ik ben tegen dierenleed. Deze opvolger waar hij zeven jaar aan gewerkt heeft om het van de grond te krijgen, opent weliswaar ook gelijk gezellig met twee bange koeien die geslacht gaan worden. Wat we vervolgens uiteraard ook gaan zien.

Hoewel dat soort ellende de rest van de film vergeleken met zijn voorganger minder aanwezig lijkt te zijn, valt er genoeg andersoortige gruwelijkheid te zien, van operaties tot gelynchte african-americans. Waarom kunnen we niet lief voor elkaar zijn, waarom doden we elkaar en eten we dieren? Geen onbelangrijke vragen, maar de manier waarop Monson het aanpakt is behoorlijk prekerig, en het moet gezegd: zweverig. Ik eet zelf uit eigen beweging vanaf mijn 8e al geen vlees meer, dus je zou zeggen dat ik dat reeds tot zijn ‘parochie’ behoor. Maar de drammerige aanpak van Unity, waarbij de ene celeb na de andere een zinnetje mag uitspreken, afgewisseld met wijze spreuken van guru’s en citaten uit de Bhagavad Gita, stond me echt tegen.

Nee, de vragen zijn niet oninteressant, maar een film van iemand die iets meer met beide benen op de grond en in de realiteit staat, was fijner geweest.

2*

Gokudô Kyôfu Dai-gekijô: Gozu (2003) - FTV - 130 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 15/11/2016 (totaal 4 films, 14 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12265.300.jpg

Takashi Miike, wat een baas. Gozu is een vrij gestoorde, bizarre, en bijzonder vermakelijke misdaadfilm cq zwarte komedie (het horrorlabel is niet echt gepast). Het verhaal gaat over de jonge yakuza Minami, die op opdracht wordt gestuurd om zijn oudere, door hem gerespecteerde maar hard gek wordende collega Ozaki om te brengen. Dit leidt tot een compleet gestoorde road movie, waarbij Minami als in een odyssee een hele rits bizarre karakters tegenkomt: een gestoorde broer en zus die een hotelletje runnen, een vrouw geworden Ozaki, een minotaurus, de maffiabaas die het lekker vindt om pollepels in z'n aars te duwen, enzovoorts. In het begin raakt Minami er nog van slag van, maar op een gegeven moment laat hij alle nieuwe malloten en hun bizarre praktijken ook maar over zich heen komen. Zeker de moeite waard als je een hoop surrealisme, zwarte grappen, niet zoveel plot en af en toe wat gorigheid kunt waarderen (al is het meeste geimpliceerd). De beginscene met dat hondje is trouwens al fantastisch, ik lag dubbel na vijf minuten. Ik kan iedereen aanraden om in ieder geval dat begin te bekijken. Een welverdiende 4.5* voor Gozu.

#3. Marihuana (1936) - 57 minuten - 3 stemmen - FTV - 15 november 2016 - 3 punten (Totaal: 11 punten)

Deze film krijgt geen docu tag (en terecht ook) maar wel misdaad op imdb vandaar dat ik deze toch voor deze challenge gebruik en ook omdat ie goed aansluit bij mijn vorige bekeken film.

Van hetzelfde jaar als Reefer Madness en zoals de titel als prijsgeeft wordt hier hetzelfde onderwerp behandeld. Reefer Madness is voluit anti-drugs propaganda, vingerwijzend, documentaire stijl, probeert educatief te zijn. Marihuana doet dit niet op een waarschuwing na bij de introducerende tekst. Hoewel het verhaal meer potentieel heeft dan zijn tijdgenoot, wordt het lamentabel uitgewerkt. De over de top scènes die Reefer Madness zo amusant maakten, zijn hier veel minder aanwezig. Je ziet de verslaafden ook nauwelijks gebruiken. Ze proberen het dan wat interessanter door ongeveer een minuut vrouwelijk naakt (borsten en billen) te tonen maar het blijft een saaie bedoening. Ik neem aan dat deze film destijds niet op het grote doek werd vertoond. Zelfs met een speelduur van onder het uur toch moeilijk uit te zitten.

#12. Handsworth Songs (1987) – documentaire - FTV - 61 minuten - 3 stemmen – 3 punten - 15 november 2016 (totaal: 12 films, 31 punten)

1 punt ftv, 1 punt speelduur, 1 punt <250 stemmen

https://s3-eu-west-1.amazonaws.com/sheffdocfest.com/attachments/data/000/238/560/large/hands_bw_(640x360).jpg?1429455294

Gefilmd tijdens de rellen in Handsworth en Londen in 1985, waarvan ik niet van het bestaan afwist. De documentaire is nogal gefragmenteerd, wat bewust gedaan schijnt te zijn geweest. Nieuwsfragmenten, foto's en geluid worden vermengd om de kijker een beeld te geven van de onrust en de rellen destijds, en wat er speelde in 'Black Britain'. Het was een blind watch voor mij, zoekend naar een korte docu voor het slapen gaan op de Sight & Sound lijst die ook nog eens op YouTube stond. Naast deze wordt de docu ook door BFI en Harvard aangedragen als recommended viewing. Ik snap waarom, zeker als historicus, maar voor nu was het eigenlijk niet de juiste film.

3*

Ik blijf het raar vinden dat docu's op MM onder films geschaard worden. Voelt voor mij hetzelfde als dat er opeens een categorie series tussendoor komt.

#04. Goongnyeo (2007) -Thriller / Horror Crime misdaad op IDMB -126 minuten - FTV- 15-11-16

10+4= 14 punten

120 tot 179 minuten: 2 punten

FTV- 1 punt

137 stemmen: 1 punt

http://img.news.zing.vn/img/24/t24111.jpg

De film speelt zich af tijdens de Joseon-dynastie,een dynastie die 500 jaar heeft bestaan en die grotendeels het gezicht van de hedendaagse Korea bepaald heeft. Kostte of moeite zijn dan ook gespaard om het leven binnen de muren van het paleis zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Die beelden waren dan ook erg indrukwekkend. Honderden bedienden zorgde voor het wel en wee van koning en andere hoog geplaatsten. En als dan een dienstmeisje zichzelf ophangt, ontrafelt zich een web van intrige, machtsmisbruik, doofpot affaires, verboden liefdes en het veiligstellen van posities. Paleisarts Chunryung ligt ze niet bij de conclusie van zelfmoord neer en start een onderzoek. We volgen haar onderzoek en zien ondertussen het harde en wrede leven in en rond het paleis. Verdriet, wanhoop, angst en zelfs de lijfstraffen alles wordt in beeld gebracht. Een fantastische heerlijke sfeervolle Koreaanse kostuum-film. Goongnyeo (2007) - IMDb

Night Will Fall (2014) - FTV - 75 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 15/11/2016 (totaal 5 films, 17 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/102000/102280.300.jpg

Behoorlijk indrukwekkend, maar wat een deprimerende documentaire. Night Will Fall is eigenlijk twee documentaires tegelijkertijd: het is een soort van meta-documentaire over de ontwikkeling en geschiedenis van een documentaire van de hand van (met name) Bernstein en later ook Hitchcock, waarmee aan het einde van de Tweede Wereldoorlog begonnen is. Deze documentaire ging over de bevrijding van de Duitse concentratie- en werkkampen, en was ook mede bedoeld als registratie van de gruwelijkheden die daar plaatsgevonden hebben. Maar uiteraard gaat NWF niet alleen over de maak van die documentaire, maar onvermijdelijkerwijs ook over haar onderwerp, de bevrijding van kampen als Bergen-Belsen, Dachau, Majdanek en Auschwitz. En dat is niet mals.

Ik geloof niet dat ik ooit zoveel lijken gezien. Verschrikkelijk. Hopen uitgemergelde doden, massagraven waar stapels lijken heengesleept worden, binnenplaatsen van kampen die bezaaid zijn met half ingesneeuwde lijken, nog maar net levende zielige hoopjes mens die net op tijd bevrijd zijn. Ik wist dat ik een Holocaustdocumentaire ging kijken, maar dit is wel een extreem heftige. Tussen de beelden in komt er ook nog wat geschiedenis voorbij - verhalen van zowel Britten, Russen als Amerikanen die betrokken zijn geweest bij de bevrijdingen en de toendertijdse opnamen, en waarvan sommigen na zestig, zeventig jaar nog steeds door emotie overmand worden door de gebeurtenissen van toen. En de geschiedenis van de Bernstein-Hitchcock documentaire, die lang in de maak was en daarna eigenlijk door politieke gebeurtenissen ingehaald werd. De Amerikanen hadden haast en lieten Billy Wilder zijn Death Mills maken, de Britten beseften dat ze met de Duitsers samen moesten werken en wilden ze niet teveel voor het hoofd stoten, en tenslotte waren de bevrijde Joden alsnog een soort van politiek probleem voor de Britten: de Joden wilden (logischerwijs) vaak niet terug naar waar ze vandaan kwamen, ze waren niet welkom in de VS of het VK, dus veel van hen trokken naar Palestina/Israel, zeer tegen de wens van de Britten. En ook om niet teveel sympathie te kweken voor deze Joden werd de documentaire nooit uitgebracht, al zijn beelden wel uitgebreid gebruikt als bewijsmateriaal in de Nurnberg-processen.

Enorm lastig om hier een beoordeling bij te geven. De holocaustbeelden hakken er keihard in, maar daarnaast was het als documentaire over de documentaire net even wat minder interessant. Alsnog de moeite waard, maar alvast de waarschuwing: dit is loodzware kost. 4.0*

#05. Iggi (2010) -Moss -Thriller - Crime,misdaad op IDMB -163 minuten - FTV- 16-11-16

14+4= 18 punten

120 tot 179 minuten: 2 punten

FTV- 1 punt

12 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/66000/66962.300.jpg

Sfeervolle en door de tijdsduur van 2 uur en 43 min. ook een redelijk pittige zit. Gelukkig is de film het ook waard. We zien eerst een intro dat al minstens een 20 min. duurt en waar al heel wat verborgen actie te zien is. Daarna begint de film en zien we Hae-guk Ryu, die heeft gehoord dat zijn vader is overleden, verschijnen in het dorp. De film is zeker niet makkelijk, mede doordat er ook nog meerdere flashbacks tussendoor te zien zijn. Dit is ook het grote manco van de film het wil te veel verhaallijntjes vertellen. Toch zijn er genoeg momenten dat de film zeker mooie, grappig of harde scenes laat zien. De film is zeker niet slecht en een aanrader voor een ieder die tijd heeft en eens wat anders wil. De titel Mos vind ik achteraf wel een hele goede titel.

Nuja de vergelijking met series gaat dan toch niet op hoor. Het gaat wel degelijk over documentaire films waar vaak een vorm van verhaal in zit geen documentaires zoals die op TV worden uitgezonden. Wat is je gedacht dan over miniseries?

#4. This Naked Age (1933) (This Nude World) - 56 minuten - 1 stem - FTV - 16 november 2016 - 3 punten (Totaal: 14 punten)

Een documentaire over nudisme uit de jaren 30. Is het interessant? Niet echt. Naakte lijven in zwart-wit gefilmd het is niet meteen goed promotie voor zon en zee. Ook de manier waarop het naakt in de nudistenkampen wordt gefilmd (eerst in New York, later in Parijs en tenslotte in Duitsland waar het blijkbaar is ontstaan en niet zoals ik eigenlijk verwachtte in Frankrijk) is ronduit saai. Vaak worden de naturisten van de achterkant gefilmd waarbij ze gymnastiek of andere atletische oefeningen doen solo maar ook vaak in groep. Het wordt op den duur repetitief en slaapverwekkend. In het midden van de film dan verrassend full frontal nudity van een jonge dame die van een trap afkomt. Het is voorbij voor je het weet. De film gaat daarna weer verder op dezelfde monotone wijze. Ik had liever gehad dat ze iets meer met beelden uit het verleden hadden gewerkt, een soort evolutie haddden geschetst. Dit was gewoon te eentonig om een uur te kunnen boeien.

#13. Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (1927) – documentaire - FTV - 65 minuten - 80 stemmen – 3 punten - 16 november 2016 (totaal: 13 films, 34 punten)

1 punt ftv, 1 punt speelduur, 1 punt <250 stemmen

http://www.espressokino.ca/wp-content/uploads/Berlin-1.jpg

trailer (van de Tronthaim versie die ik graag eens zou zien)

De stadssymfonie die de meeste filmkijkers al eerste zien, is Chelovek s Kino-Apparatom (1929). En aangezien ze beide langere tijd in productie waren krijg ik niet even snel gegoogeld welke nu echt eerder was. Niet betrouwbaar genoeg naar mijn zin in elk geval. Hoe dan ook, het lijkt buiten kijf te staan dat Vertov en regisseur Ruttmann elkaar beïnvloed hebben. Ruttmann was sowieso op de hoogte van de Sovjet montage theorie. Beide kwamen echter sowieso niet als 'eerste' met dit idee, aangezien Charles Sheeler and Paul Strand in 1921 met Manhatta kwamen, en Cavalcanti in 1926 met Rien Que les Heures.

Berlin: Die Sinfonie der Großstadt geeft ons een uniek kijkje in het leven van Berlijn tijdens de Weimar Republiek, in het decennium voor Hitler en de Nazi's het leven aldaar ingrijpend zouden veranderen. Toch is dit geen documentaire over de mensen in Berlijn, maar eerder de stad als functionerend apparaat. Avant-garde, zeker, en dus niet voor iedereen even interessant. Maar liefhebbers van (film)geschiedenis en montage die Man with a Movie Camera konden waarderen, moeten deze korte film zeker eens bekijken. Wat de onvermijdelijke vergelijking betreft, beide films zijn de moeite waard. Maar in mijn persoonlijke beleving is Vertov's film de sterkere. Wat de vergelijking oneerlijk maakt, is dat ik die tweemaal op het grote doek heb mogen zien, waarvan eenmaal met live muziek. Het zou leuk zijn als dat bij deze ook ooit lukt...

4*

Edit: de Tronthaim score staat op Spotify. Die kunnen we er desgewenst dus zelf bij draaien ipv de Meisel of Brock score.

Miniseries zijn net als o.a. series, films en documentaires vormen. Ga je een laag dieper, dan kom je bij de genres, zoals drama, thriller, sci-fi etc. Nu lopen die twee lagen m.i. door elkaar (een docu kan ook weer drama, thriller, sci-fi etc. als genre hebben).

Ik ben wel akkoord hiermee. Ook op imdb wordt het echter als genre gehanteerd. Hetzelfde kan ook worden gedacht bij stijlen zoals film noir, animatie en found footage die soms worden aangeduid als genre maar steeds met een ander genre worden getagd. MM zal wel zijn redenen hebben om docu net als film noir en zelfs roadmovie toe te staan als genre. Omdat er een vrij groot aanbod is aan docu films kon ik deze ook moeilijk uitsluiten van de challenge. Ik zou denk ik liefhebbers als John Milton ongelukkig hebben gemaakt.

Dit staat niet in de weg dat we misschien in de toekomst een challenge kunnen doen met de stijlen die als genre zijn aangeduid en niet specifiek vertegenwoordigd. Ik veronderstel dat er best wel animo zou zijn voor een animatie challenge.

Ik ben het eens met Zwolle (of, nuja, eigenlijk denk ik dat 'ie überhaupt aantoonbaar gelijk heeft).

Desondanks wel prettig dat de documentaire er hier toch tussen zit. Het mag dan niet per se een 'genre' zijn als zodanig, het is wel een duidelijk afgebakende categorie waarvoor vaak te weinig aandacht is in filmland (als je het mij vraagt). Die afbakening (bij iedere documentaire is het in ieder geval geheel duidelijk dát het een documentaire is, los van verdere genres daarbinnen) maakt de docu w.m.b. alsnog erg geschikt voor de challenge. En ze vallen in de smaak onder de deelnemers

Ik vind het verder ook geen ramp hoor. Het valt me alleen op en persoonlijk kan ik er iets minder mee. Maakt verder niet uit, volgende ronde ben ik weer van de partij, of misschien nu al als er een misdaadfilm voorbijkomt.

Black widow - 102 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Matige film waarin een medewerkster van justitie onderzoek doet naar een vrouw die opvallend veel mannen verliest. Een prima verhaal voor een thriller als deze. De personages zijn wel wat ongeloofwaardig en soms springt het wat van de hak op de tak. Het tweede gedeelte is wel vermakelijk (mede door de twee hoofdrolspeelster). De rol van Dennis Hopper is verwaarloosbaar.

Totaal: 14 punten.

#07. Crazy Love (2007) - Documentaire - 92 minuten - 9 stemmen - 16 november 2016 – FTV - 3 punten

Totaal: 18 punten

Een werkelijk waar bizar liefdesverhaal. Ik was blij dat ik de omschrijving hier op Moviemeter niet gelezen had, want dit had de twist van de aanval met zuur nogal verpest. Daarvoor lijkt het een standaard liefdesverhaal, maar deze liefde wordt op een gegeven moment inderdaad wel erg gestoord. Totaal niet wat ik had verwacht als vervolg op het eerste kwartier.

Het verhaal is erg interessant en dit zorgt ervoor dat de documentaire ook interessant blijft. Het wordt verder allemaal niet heel erg spannend gebracht. Toch leuk om een keer gezien te hebben, vanwege het verhaal van Burt en Linda.

*3

25th hour - 134 min - rw - 2 punten.

Geweldige film over een man die een dag doorbrengt met zijn vrienden voordat hij zeven jaar de gevangenis in moet. Een ontroerend verhaal dat in alle rust verteld wordt, met mooie personages en waarbij de 9/11-nasleep prima in is verweven. Een sterke cast met Edward Norton voorop (prachtige 'fuck you'-monoloog). Een mooie soundtrack en wellicht één van de allermooiste eindes ooit.

Totaal: 16 punten.

#06. Rånarna (2003) -Actie / Misdaad -100 minuten - FTV- 16-11-16

18+3= 21 punten

45 tot 119 minuten: 1 punten

FTV- 1 punt

19 stemmen: 1 punt

http://moviefiles.alphacoders.com/980/poster-thumb-9803.jpg

Een zeer middelmatige detectivefilm. Duidelijk nog van voor dat Zweedse krimi een household-naam werden. Het is bijna niet meer voor te stellen dat uit een land waar series als The Bridge, Wallander, The Killing of het drieluik van Stieg Larsson nog van dit soort simpele en gemakzuchtige thrillers komen. Nergens wordt dan ook de sfeer gehaald van bovenstaande voorbeelden. Het verhaal zit vol met voorspelbare en/of vreemde keuzes. Het acteerwerk was dan wel gelukkig nog van een goede kwaliteit. Sofia Helin en Mikael Persbrandt zijn nu redelijk bekende acteurs.

#4 The Accountant (2016) - Misdaad - 128 minuten - 136 stemmen - FTV – 15 november 2016 – 3 punten – Tussenstand: 11 punten

http://screenrant.com/wp-content/uploads/2016/10/Ben-Affleck-in-The-Accountant.jpg

Goed onderhoudende misdaadfilm. Interessant personage, wat toffe actiescenes, grappige momentjes. Hele film wist goed te boeien en het verhaal is dan ook origineel genoeg om er niet verveeld door te raken. Hij springt er verder niet direct uit boven andere films, maar het is er toch zeker een die het waard is om te kijken.

Over een half uur heb ik al tien uur geen docu gekeken. #Ontwenningsverschijnselen

#5. Escort Girl (1941) - 68 minuten - 1 stem - FTV - 16 november 2016 - 3 punten (Totaal: 17 punten)

Qua verhaal zit deze film wel goed in elkaar al is de dramatiek toch behoorlijk over de top. Het is daarom ook meer drama dan misdaad. Van acteren heeft de cast niet veel kaas gegeten, maar dat is op zich niet zo storend. En ook al was de tijd van de nudies nog lang niet aangebroken, weet de film het geheel toch een beetje op te smukken met wat scènes waarbij escortdames over hun werk praten in lingerie, een beschonken man die via een automaat een topless scène opzet waar de kijker mag van meegenieten en een ludiek gesprek tussen een escort boy (ja ook die bestonden toen al) en een oude dame die zijn moeder kon zijn. Al bij al vermakelijk al vond ik de finale nogal geforceerd melodramatisch.