Knock-out: Komedie (2011)

7-6

8-6

9-6

2. Safety Last! (1923) - General, The (1926)

0-1

Hoezo haal MD erbij? Die muziek heeft toch niets te maken met de score uit AB? Een trucje dat je in wel meer drama's van de laatste tijd tegenkomt. Eentonige piano deuntjes die de films een zogenaamde ingetogen emotionele lading moeten geven. Echt emotie uiten is niet meer in, dus moet het allemaal arty. Misschien dat er daarom zo snel een komedie in wordt gezien.

Travis Bickle is ook een loser, maakt 'm nog niet grappig.

0-2

1-2

1-3

Dus omdat NG dramatisch gezien totaal leeg is en AB niet is het een betere komedie.... sorry hoor, maar ik kijk naar de humor en die van AB is zo veel sterker en geestiger en zit net zoals bij NG in elke vezel van de film. Die issues zijn niet zo heel anders als die van Drabont, het wordt enkel met veel meer gevoel en verstand gebracht. Die hele pa dochter rekatie incl de fetish voor de beste vriendin van z'n dochter is toch hilarisch. Idem de homo leger vader en zijn drugdealende wijsneus zoon. (Waarom zou ik met zo'n welhaast karikaturale homo hatende militaire fascist meeleven?) Zou zo uit Naked Gun kunnen komen lopen, enkel niet zo plat als in die film. Maar voor sommigen is die platheid blijkbaar een kwaliteit.....

2-3

American Beauty is een voorloper van dit soort films. Daarbij heeft de muziek in AB niet ten doel om tranen op te wekken, maar staat die gewoon mooi te wezen. Sommige films hebben immers de uiterst pretentieuze intentie ( voor sommigen blijkbaar ) om meer te wezen dan gewoon een pulpfilm.

Zeker maar om Travis Bickle moet ik dan ook niet lachen. Mendes laat ons i.t.t. Scorsese geen moment meevoelen met de vader en zet hem neer als een karikatuur: hij is zo bekrompen als wat, kan zijn frustraties niet uiten, zijn disciplinemaniertjes zijn lachwekkend autoritair etc.

hm die momenten vind ik juist sterk in dramatiek, hoe de relaties zich in dat gezinnetje van 3 ontwikkelen

Huh? Wat een rare conclusie. Ik zeg dat AB daar een podium voor biedt, waarmee ik ook bedoel dat in NG dat totaal niet aan de orde is. Alles staat daar in dienst van de humor. Denk niet echt dat Sam Mendes en Jerry Zucker/David Abrahams hetzelfde doel voor ogen hadden. Je kraamt nu wel een beetje onzin uit ter verdediging van je standpunt.

Maar het is toch allemaal behoorlijk karikaturaal. Elk cliche is aanwezig, maar in plaats van dat het wordt opgeblazen zodat je niets anders meer ziet, wordt het meesterlijk underplayed. Hoge school humor van de bovenste plank. Had zonder enige moeite deze ko moeten winnen, waren het niet voor de pizza margharita stemmers.....

Mendes had ook in elke scene humor voor ogen. Enkel niet van het lach of ik schiet niveau (dus gelukkig had hij iets anders voor ogen dan Z&A. Zie verder mijn comment hierboven.....

Vind het niet allemaal karikaturaal. Maar goed, hier kunnen we eindeloos over discussiëren.

Ik denk gewoon zo: in AB overheerst het drama, daarom zie ik NG meer als komedie. Of in dit geval PF

Maar Mendes laat ons wél meevoelen met wat de vader als agressor allemaal heeft aangericht. Aanvankelijk is zijn personage inderdaad enkel lachwekkend en karikaturaal, maar naarmate de film vordert wordt er veel meer blootgelegd. De vader is niet gewoon een bekrompen homofoob, maar een vreselijk getroebleerde vent die z'n gezin teistert.

Verder geen slecht woord over American Beauty, schitterende film. Daarom vind ik ook juist dat jullie hem tekort doen als pure komedie.

Uit een interview in TIME:

TIME: In that way it's a very intimate film. I wanted to watch it on my own.

Mendes: I'm pleased you say that. I really do hope it's a very private experience watching the film. It's not a public statement, it's a very private, interior film and much of what is good comes out of the moments of solitude, where a character is left alone and you as a viewer can share those moments with the character, and very often those scenes are wordless. To define those things is to find meaning where there isn't really any. It's more emotional.

Zo, dit gaat echt over een komedie.

Mooi gezegd

Mendes selecteerde een paar onderwerpen die hij signaleerde bij ( enkele ) Amerikaanse gezinnen:

- Midlife crisis

- Sleur

- Schone schijn

- Naast elkaar heen leven

- Onzekere tieners

- Homoseksualiteit

En werkt deze thema `s uit door ze extra aan te dikken, larger than life. Is het realistisch dat Lester ineens zo `n gedrag vertoond? Neen. Mendes beoogt in eerste instantie geen drama film te maken maar een komedie. Dat hij toch slaagt om op momenten dramatisch voor de dag te komen, geeft de klasse van American Beauty goed weer. American Beauty, een komedie als geen ander en gelukkig geen gewone Pizza Margarita.

Ja, een hele verfijnde. Maar blijkbaar kun jij enkel lachen om een één dimensionaal personage als Drebont.

Maar dit is natuurlijk erg dramatisch

YouTube - ‪American Beauty - My job consists of.....‬‏

Klopt, ik had vooral te doen met de schichtige moeder die bij haar man onder de plak zat en wiens spontaniteit helemaal verdwenen was. Desalniettemin is American Beauty meer een komedie dan een dramafilm.

Verfijnd wil zeggen onderhevig aan veel andere genre-elementen. Een komedie in elke vezel, zoals jij dit al noemde, vind ik het dan al niet meer.

Wees nou niet zo selectief. Zo wordt het wel moeilijk om je serieus te nemen. Ik kan net zo goed ook deze scène aanhalen:

YouTube - ‪American Beauty - There's so much beauty in this world‬‏

Wat ik al vreesde, je mis de nuance, moet blijkbaar lekker plat en eendimensionaal zijn met een bodem die naar karton smaakt.

Een pastic zak

Hoe komisch wil je het hebben, ze kijken gvd naar een plastic zak.....

Moet niks, ik geef enkel aan dat AB niet 100% een komedie is, dat is alles. Heb er verder echt wel mee kunnen lachen.

Je mist de nuance, Reinbo