Regisseurs & Visuele stijl

Ik zou het nog een beetje proberen verdraaien en dan purple monkey dishwasher filmsmaak.

Kunnen jullie nu echt niet lezen ?

Waarom zou je iemand die een andere mening heeft 'niet serieus nemen' (ook al kan je er totaal niet inkomen)?

Mann is duidelijk een hollywood exponent. Iets afwijkender misschien ten opzichte van de rest van dat gamma, maar netjes binnen de lijntjes zodat hij naast prijzen binnenrijven toch nog het grote publiek kan blijven lokken ook. The Last of the Mohicans, Heat, The Insider, Collateral, Miami Vice... maak me wijs dat het geen grote dosis hollywood-elementen bevat?! Niet dat dat zijn films daarom per se slecht maakt, maar zijn half/half aanpak werkt bij mij meestal toch niet zo goed.

Ik zie geen half/half aanpak hoor.

Al weet ik wel dat als er geen losgelagen zombies, robots met dildos, scenes zonder dialoog van 3 kwartier of stroboscoop-belichting in zit het hier al 'Hollywood' is.

Tijd voor welles nietes;

Eh nee, echt niet;

En dan zeker niet bij de door jou genoemde namen. Beloftevol kan verschillend geïnterpreteerd worden zoals beloftevol, want deze man heeft een nieuwe (en liefst revolutionaire doch goede) genre uitgevonden (als je het mij vraagt, géén).

Zoals ontzettend populair; Nolan, Jeunet (na 5 films moet men een bevestigd waarde zijn dus kunnen ze uiteindelijk ook geschrapt worden.

Zoals ontdekt worden door een oude rot (Scorsese, De Palma, Wong Kar Wai, Scott etc) en twee goede films uitbrengen.

Zoals talenten die op drie films twee keerkunnen bevestigen.

Na één film kan men vaak spreken van geluk.

Je zegt dat het niet goed bij u werkt, maar je gaat dan regisseurs in je top 10 zetten die alleen maar Hollywood elementen bevatten. Dat moet je mee eens uitleggen.

Ik heb het over half/half. Die films uit mijn top 10 kiezen resoluut voor breinloze hollywood-actie shit entertainment. Geen compromis om ergens tegelijk ook door te kunnen gaan als iets dat prestigieus genoeg is om oscars in ontvangst te nemen.

Neem Heat (om maar in 1 adem Kos te beantwoorden): Enerzijds een politiefilm met veel hollywoodelementen: wilde shootouts, auto-achtervolgingen, groots opgezet, zonnebrillen, dure effecten, clichematige karaktertrekken... en dan aan de andere kant 2 oscarmagneten die opvallend gedetailleerd uitgewerkt worden, veel 'gelul' alom en een emmer verhaal en zijplotjes om dan toch weer het aanblik te krijgen van het zogenaamde "verfijndere" publiek ook. Bij mij gaat die (geforceerde) combinatie er moeilijk in.

Na één film valt een heleboel te zeggen en is duidelijk te zien of iemand talent heeft of niet. Groot struikelblok vormt; wat gebeurt er wanneer er geld in het spel komt of wanneer artistieke vrijheid wordt beperkt door toedoen van een produktiemaatschappij.

Vergelijk Jackson's vroegere werk met dat van nu, en doe hetzelfde eens met dat van bijvoorbeeld een Lynch en je begrijpt wat ik bedoel. De bal ligt niet meer geheel in het kamp van de regisseur wanneer er zeggenschap wordt verloren in ruil voor een smak geld.

Jackson heeft vrijwel alle zeggenschap van de wereld. Ook met betrekking tot Lynch snap ik niet waar je het over hebt, eigenlijk.

Bij Prestige, The (2006):

Als dat zo was, was hij waarschijnlijk momenteel bezig The Hobbit te verfilmen.

Denkt dat ie bedoeld als Jackson aan een film bezig is, dan is dat het geval.

Denk je dat als Jackson een LOTR ala Braindead had willen maken, dat hij dat gemogen zou hebben ?

Je bedoelt dus met over the top gore, zoveel als maar kan? Is maar de vraag of hij dat nodig zou hebben gevonden. Dat lijkt mij niet. Als je Sneeuwwitje wilt verfilmingen op een goede manier en aan het verhaal je trouw wilt blijven, ga je er niet eeen groot feest van bloed van maken toch?

Naast de kwestie. Als je beweert dat hij alle zeggenschap van de wereld zou hebben, zou hij het dus gewoon kunnen gemaakt hebben.

Als je goed, trouw en braaf een boek verfilmt moet de studio uiteraard ook niet veel schrik hebben.

Kan jij misschien wel vinden - al vind ik dat je vreemde zaken met Hollywood verbindt! (Zonnebrillen? Dan denk ik aan Wong Kar Wai!). Initieel begin van deze discussie was dat ik van mening was dat er buiten een aantal gevestigde waarden in Hollywood - en dat zijn er niet veel! - bijzonder weinig jonge regisseurs zijn die nog over een bewuste stijl en visuele flair beschikken.

Ik neem dat mensen als Nolan niet kwalijk - de jongen is een taal- en letterkundige dus wat kan je verwachten van zijn montage? Dat is een verhààlverteller! Maar kom dan ook niet af met zaken waar je niet over hebt nagedacht als "de visuele inbreng van Nolan & generatiegenoten.

Michael Mann is zeer zeker een Hollywoodexponent - zij het niet om de redenen die onze vriend djelle aanhaalde. Maar dat is helemaal niet slecht! Mann gebruikt typische Hollywoodgenres en de typische Hollywood beeldtaal zoals ze in feite nu niet meer bestaat. Geen flitsende Matrix-achtige scènes, maar magistrale klassiek gemonteerde scènes met aandacht voor lenzen, kleurenfilters, belichting etc. Zaken die Nolan en heel véél "jonge Amerikaanse talenten" niet meer beheersen!

Los van het feit of ik Jacksons begin van zijn carrière apprecieer mààr Lord Of the Rings is - naast een erg groot project en een knappe productie ook niét bepaald een prent met een verzorgde look en nette cuts. Wat kan je verwachten van een film die met weet ik hoeveel camera's tegelijk wordt opgenomen en alles dan gemengd wordt?!

Toch sluit ik me verre van aan bij Onderhond. Volgens mij verwart hij "hollywood" met een gebrek aan stijl en dat klopt niet. Spielberg is abolùùt Hollywood, net als Ford, Hawks, Capra, Huston, Wilder, Kazan, etc, maar is iemand die wél erg bewust omspringt met filmtaal, stijl & belichting. Iets wat beetje zoek is in 'the prestige' en ik vond dat nergens duidelijker dan wanneer Nolan in een scène een compleet ongepaste wrack-focus ging gebruiken die hij verder nérgens gebruikt om "eens iets anders uit te proberen". Film is niet alleen acteren, verhaal en spanning, maar evenzeer techniek en originaliteit op het vlak van audiovisuele en dààr wringt het schoentje tegenwoordig nog wel eens!

Maar dat deed hij dus niet, wat niet meteen duidt op het niet hebben van zeggenschap, maar op die getrouwe verfilming manier. Tot nu toe heeft de man altijd gedaan zoals hij het wilde, van Bad Taste tot aan nu.

Wat ik wou zeggen is dat Mann, naast de look waar jij het over hebt (en ook beaamd dat het hollywoodiaans is tot mijn dank), het grote publiek ook op andere vlakken probeert in te winnen. De 'look' is slechts de veiligheidszegel tot succes bij alle walletjes. Het gros van zijn films zijn stuk voor stuk veilige concepten dat volk naar de zalen lokt. Echt iets "aparts" heb ik hem nog nooit zien maken.

Een ware hollywoodexponent, en dat is in zijn geval wel degelijk slecht. Om de redenen die ik aanhaal, maar zijn visuele stijl maakt het nog erger. Hij beheerst zijn techniek misshien wel, maar is nergens echt vooruitstrevend of origineel.

Leuk, ik ben het in alle opzichten oneens met je.

Beweer ik ook niet, daarom dat ik vraag of hij van LOTR ook een Braindead achtige film kunnen gemaakt hebben ?

Dat hij vroeger alles kon doen wat hij wou betwist niemand.

Ja inderdaad. Rare denksprongen van Djelle toch. Hoe kan het behéérsen van een techniek en een kunstvorm iets nu "erg(er)" maken? Waarom perse de drang om een film die vele mensen aanspreekt af te schilderen als inferieur? Blijven steken op arthouse-middens of foute B-films is naar mijn mening veel meer bekrompen à la "ik ga me toch niet op het niveau van de massa stellen"! Mann maakt zoals veel Hollywood-regisseurs uit het verleden genrefilms en dat kan op jou de indruk geven van "cliché" of "klassiek", maar dat is toch wel een nogal kortzichtige houding.

Niet het feit dat Mann vuurgevechten in beeld zet of woeste achtervolgingen maken zijn films memorabel (dat doen er immers zovelen) maar wel zijn volmaakte beheersing van de filmtaal. Wat zou een Hitchcock-film zijn zonder zijn virtuoze camera, hetzelfde geldt voor Ozu, Kubrick, Hawks, Kar-Wai & Lynch om eens een aantal totààl tegengestelde voorbeelden te geven.

Om even verder te gaan op Onderhonds opmerking ivm Lynch; de Lynch-films zijn wel dégelijk vooruit gegaan op vlak van techniek bij het verkrijgen van een groter budget. 'Blue Velvet' & 'Lost Highway' zijn films die uitblinken qua beheersing van de facetten van het beeld! Punt is dat Lynch iets heeft gedààn met dat geld en dat Nolan dat naar mijn mening niet heeft gedaan en dus een visueel erg oppervlakkige film heeft uitgebracht.

Wat mij betreft heeft Lynch geen stylistisch betere film geschoten dan Eraserhead. Blue Velvet en Lost Highway zijn stappen achteruit, en brachten vooral een bravere visuele stijl. Maar sowieso vind ik dat vooral qua tempo en editing Lynch's films wel meer wat te wensen overlaten.

Man die in deze discussie ook niet ongenoemd mag blijven is PT Anderson. Iemand die binnen het Hollywood stramien wél visueel weet te imponeren.

PT Anderson doet inderdaad mooie dingen met zijn camera. Maar 'boogie nights' is een evocatie van de door jou niet zo geapprecieerde Scorsese-films. En zijn andere prenten lijken toch wel verdacht hard op Altman. Dat is niet bepaald een groot probleem, ware het niet dat je dan vanzelfsprekend niet kan spreken van Anderson als een groot vernieuwer binnen de Amerikaanse cinema. Maar binnen de nieuwe generatie steekt hij er inderdaad bovenuit. Ook één van de weinige die zich niet is gaan bevuilen met blockbuster-nonsens en nog steeds zijn eigen ding blijft doen.

Uit diezelfde generatie is Alexander Payne dan weer de ultieme minimalist, maar binnen zijn gamma maakt hij dan ook geen stijlfouten en dat is tegenwoordig in de cirkel van Amerikaanse "talenten" al een erg grote verdienste.

Lijkt me trouwens dat deze discussie beter verplaatst kan worden.

Zal ook gebeuren, maar we hebben op het moment geen inspiratie voor een topic-titel.

het grote Hollywood en mooie, eigen stijl zijn geen onverenigbare termen-topic

.

Verre van zelfs

Wel, neem het eerste werk van Lynch en vergelijk dat met z'n laatste. Dan zie je iemand die consequent is gebleven, z'n eigen stijl niet heeft verloochend en in een oogopslag herkenbaar is.

Jackson is iemand die 180° is gedraaid in vergelijking met z'n beginperiode. Een eigen en herkenbare stijl veranderd in een dertien-in-een-dozijn aanpak waardoor ikzelf alleszins, echt niet meer kan zien of iets nu van Jackson's hand is of niet. Kan er niet bij dat dit de eigenlijke bedoeling van de man is.

Zeg . Jij maakt rare denksprongen, door er iets anders van te maken dan ik bedoel. Maar enfin.

Simpel. Het erge is dat zijn films voor een groot deel 'Hollywood' impliceren (de look is dan het toppunt), maar dat inhoud & bepaalde details in uitwerking daar tevens een stuk te prestigieus voor zijn om daarmee te klikken. Dat hij de Hollywood-achtige stijl goed beheerst is juist, maar dat maakt mijn probleem alleen maar groter. Stel je Eyes Wide Shut eens voor met een hollywood-gehalte a la Mann. Extreem voorbeeld misschien, maar zo zie je misschien in wat ik bedoel. Heat is te traag voor een genrefilm, en tegelijk te hollywoodcliché om iets méér te zijn. Het enige wat je kan zeggen is dat hij idd zijn techniek beheerst. Maar dat lost niks op natuurlijk.

[Om het even louter over zijn look te hebben: Uiteindelijk heeft Mann niet echt een eigen stijl. Zoals OH al aangaf, een samenraapsel van Hollywoodkitch (de typische filters, panoramashots, slowmotion en close-ups op een manier zoals we die inderdaad kennen uit dat wereldje), hetzij wat uitvergroot. Daarom noemde ik het ook niet origineel/vooruitstrevend]

Wat zeg jij nu allemaal? Ik heb niks tegen genrefilms (integendeel zelfs), films die geliefd zijn etc; Ik heb alleen iets tegen bepaalde stijl & content combinaties die niet passen.

Neem Irreversible voor mijn part. Zolang mijn punt maar duidelijk is...