Regisseurs & Visuele stijl

Bij Prestige, The (2006):

Gaat wat mij betreft al 9 jaar achteruit, dus een beetje wrange omschrijving.

En als je moderne films wil met een eigen look zal je toch een keertje verder moet kijken dan de bioscoop vrees ik.

Wat een onzin.

Ooit zelf zoveel van deze nietszeggende berichtjes moeten verwijderen, en ze dan toch zelf plaatsen ...

Hoezo, is net zo nietszeggend als jouw bericht. Omdat jij als enige op de wereld vindt dat er in recente bioscoopfilms absoluut nooit iets moderns met eigen look te vinden is, ga je er hopelijk niet van uit dat iemand die mening deelt.

Dus ik begrijp de 'tip' niet helemaal.

Ik geef enkel een suggestie, net aan iemand die daarover klaagt. Dus wat loop je nu over mij te mekkeren ?

En een bericht is niet nietszeggend als je het er niet mee eens bent, wel als er niks uit te halen valt dat lijkt op een motivatie.

Het is bewust een wrange omschrijving. Is het niet erg dat "hét grote talent" van de nieuwe Amerikaanse cinema niet echt weet hoe hij een film visueel gestalte moet geven? Dat hij in heel zijn carrière films heeft gemaakt die in féite door iedereen zouden kunnen zijn gemaakt. Ik heb nog nooit het gevoel gehad "hé dat is nu typisch Nolan". Niettegenstaande het feit dat de man wel een verhaal kan brengen maar die capaciteit staat er volledig los van.

Veel plezier met Following Audiovisueel pareltje.

Zoals zovelen weet Nolan gewoon erg slecht om te gaan met geld.

'Following' wél visueel de moeite?

Denk inderdaad ook dat het kwestie van poen is. De decors ogen allemaal groots en dus denkt men dat dàt de look van de film wel zal bepalen maar dat is natuurlijk reinste onzin. Er was één dialoogscène dat Nolan constant over en weer sneed vlak voor het einde van de zin, en dan plots weer na de zin, en uit die uiterst knullige montage (een doodsimpele dialoog!) bleek overal dat de man niet eens had nagedacht over wijze van filmen/monteren/etc. Maar als het er allemaal imposant uitziet, vinden de studio's het allemaal best...

Is dit niet altijd al het probleem geweest met Hollywood? En was iedereen daar het al niet, stilzwijgend of uitdrukkelijk, over eens?

De enkele pareltjes zijn de uitzondering op de regel, maar die zijn maar schaars.

En Bowie is geen acteur, da's een zanger.

Dat betwijfel ik ten zeerste. Gedurende lange periodes is men in Hollywood héél bewust omgegaan met het medium film, camera- & lichtgewijs om maar twee aspecten aan te kaarten. Vaak in verschillende stromingen enzo en naargelang de periode op héél uiteenlopende manieren, maar het is vooral een recent probleem denk ik dat heel weinig moderne Amerikaanse cineasten nog kijken naar de visuele look van de film.

"C'est assez miraculeux de trouver un aussi grand styliste dans le cinema Americain contemporain." ("It's miraculous to find such a great stylist in contemporary American cinema.") (Olivier Assayas on Michael Mann)

http://www.sensesofcinema.com/contents/directors/02/mann.html#2

Vind het gewoonweg hemels dat je dat citaat aanhaalt. Als ik drie moderne Amerikaanse regisseurs zou aanhalen die wél nog als stylist met film omgaan, zit Mann daar zeker bij! Bevestigt je citaat trouwens niet weer wat ik al zei?

Ja, ik vroeg me alleen af of je in het echt Olivier Assayas was.

Van Sant, Aronofsky en Lynch ?

Mag Mann terug op het bankje doorsnee gaan zitten.

Het is en blijft maar een mening.

Ik ga voor: Haynes, Lynch en Mann (ook goed: Darren Aronofsky, Wes Anderson en John Sayles)

Mee eens. Wat een lelijke visuele stijl hebben die laatste twee films van Mann.

Elephant en Last Days zijn minder glossy, maar stijlvoller. Gerry veegt Mann's werk in een hoekje en legt er een matje over zodat het de kamer niet ontsiert.

Vind Mann maar een Hollywood exponent. Alles wat storend is aan de Hollywood look uitvergroot.

Dankje! Van Sants ellenlange trackings mogen dan wel bij tijd en wijlen virtuoos zijn, maar 'last days' was toch echt niet nodig om me daarvan te overtuigen. Toch wel erg eenzijdig hoor! Aronofsky vind ik nogal videoclip-achtig monteren en dat stoot me ontzettend af. Dat Lynch een groot auteur is, tja dat lijkt buiten alle twijfel te staan. Hoe ontregeld de films van de man ook moge zijn, zijn techniek is eeuwig en altijd meer dan keurig in orde.

Hoe dan ook, lijkt alsof we het er wel over eens zijn dat stijl en bewuste film momenteel ver zoek is en niét alleen in de VS!

Bij Prestige, The (2006):

Huh?

Enige waar ik het over eens wil zijn is dat mensen die zulke dingen zeggen totaal geen besef hebben van wat er in filmland gebeurt. Als ik zie welke recente films je bekijkt kan ik dat alleen maar verder beamen.

Je lijkt trouwens ook een paar ideeën te mixen. Dat je de "videoclip look" afstotelijk vindt is één ding, wil natuurlijk niet zeggen dat het stijlloos of onbewust zou zijn. Integendeel.

(mag ondertussen wel in een apart topic ?)

Wat weet jij toch altijd weer op een subtiele manier mensen met een andere filmsmaak dan jij de grond in te trappen met een dergelijke kutopmerking.

@ Ramon: Nou, het is toch niet bepaald zo dat we in Europa waardige opvolgers voor Visconti, Fellini, Bergman, Truffaut & Godard hebben?

@ Onderhond: ik vind het ontzettend aangenaam iemand te ontdekken die bewust nadenkt over filmstijl. Net als jou ben ik van mening dat stilisme en virtuoze regisseurs in de moderne Amerikaanse cinema helaas zeldzaam zijn. Wat jij echter niét inziet, is dat virtuoze, geniale cinema in Amerika wél bestaan heeft. En geloof het of niet, maar in het door jou ô zo uitgespuwde verleden. Ik vind het geweldig dat er mensen op deze site rondlopen die zéér kritisch staan tegenover hedendaagse Amerikaanse standaard-crap die wel degelijk een gebrek aan visuele inbreng heeft, de vraag is alleen; in hoeverre heeft iemand kaas gegeten van cinema, als die van mening is dat er tussen jaren '20 & '90 niets zinsvols is gemaakt en dus het toppunt van de Amerikaanse cinema volkomen afschildert als "onzin"? Gevoel voor stilisme toch wel erg ver zoek he

Ehm

Deze discussie gaat over het wel of niet aanwezig zijn van regisseurs die bewust omgaan met filmtaal en stijl. Wat dit met filmsmaak van individuen te maken heeft ontgaat mij compleet.

Uit olivier's stemmenlijst maak ik enkel op dat hij de segmenten van de hedendaagse cinema waar dit wel gebeurt zo ongeveer compleet naast zich neerlegt.

Want ? Voor de tweede keer lijk je smaak te verwarren met het veel eenvoudigere gegeven dat regisseurs wel of niet bewust met beeld/filmtaal omgaan.

Mijn aversie tegen een hoop ouder (Hollywood)werk heeft weinig te maken met het ontbreken van of niet bewust omgaan met stijl, wel met de voor mij knullige uitvoering daarvan.

Jeunet, Tykwer en Noé staan vrij stevig, Du Welz en Pálfi zijn erg beloftevol, en allemaal hebben ze een zeer kenmerkende visuele stijl. Het is maar net hoe en waar je wil kijken natuurlijk.

Het neemt trouwens niet weg dat ik Azië het meest boeiende filmcontinent blijf vinden.

Na één film kan je moeilijk beloftevol worden genoemd...

Die zijn er echt wel hoor (al zie ik te weinig recente Europese films om tot een degelijke opsomming te komen). Zelf denk ik aan een Tarr of een Sokurov. Mijn opmerking had vooral betrekking op Azie: Kitano, Oshii, Kar-Wai Wong, Hou Hsia-hsien, Ki-duk, Yimou Zhang, Tsukamoto (ook al kan ik mezelf niet echt fan noemen van de laatste) etc. En dan belooft Azie nog veel goeds met regisseurs als Ratanaruang, Ishikawa en Ichikawa. Ik kan zo'n rijtje zelfs maken terwijl ik eigenlijk nog zo weinig recente cinema heb gezien en terwijl ik immer de gedachte had dat de cinema op zijn eind zat. Het valt allemaal echt wel mee.

Eh ja, juist wel.

Tja, zijn stijl mag je misschien afschuwelijk vinden, maar om Michael Mann “een Hollywood exponent” te noemen gaat voor mij echt te ver. Hoe kan ik jouw nog serieus nemen?

Tja, hij vindt dat filmsmaak niks te maken heeft met het beoordelen van een visuele look en of een regisseur daar bewust mee bezig is, dus dan wordt het al moeilijk discussieren.