Contemplatieve Cinema

Klinkt interessant!

van Mondriaan naar Benning?

Eindelijk eens een kritische analyse die inhoudelijk ingaat op de filmmakers waar anderen niet veel verder komen dan dat veel mooie films tegenwoordig zo langzaam en zo anders dan Hollywood zijn

Order and the Ordinary | photogenie

tegen het einde van het artikel is het punt wel gemaakt en gaat het meer om een bespreking van de Aziatische tak van de boom aan de hand van o.a. een diepere analyse van Hou en Tsai, maar dat is natuurlijk ook altijd leuk om te lezen.

enkele key quotes:

(over stijl versus stijlvol)

"...his proffered filmmakers – Bresson, Ozu, Rohmer, early Forman – manage to be visually eloquent without adopting an assertive style. He prefers an un-emphatic, ‘low-key’ style that seems to efface itself the better to ‘reveal’ the ordinary and even warns against a more visually assertive presentation that will ‘transform’ it."

"Bresson’s austere formal patterning makes him the prime example of a style-centered approach to filmic narration"

"The basis for the parametric style in filmmaking, a trend not tied to any national school, period or genre, he sees in the ‘serialist’ trends in European music of the 1950s"

"Serialism was adopted in art and architecture during the sixties, but already in the ‘cinéma pur’ movement of the mid to late twenties, especially in a film like Germaine Dulac’s Thème et Variations (1928), based on Messiaen’s piece, you can see the dialectic between spatial-pictorial and rhythmic values at work that was also typical of Mondriaan and Van Doesburg’s work for De Stijl"

"Bordwell therefore prefers to see Pickpocket as expressing ‘stubborn resistance to interpretation, preferring ‘order over meaning,’ that is ‘closer to music than to the novel.’"

"Structural cinema is the outcome of the divorce between style and narrative that Klevan attributes to parametricism"

Als je deze verwantschap tussen Ozu, Rohmer en Hou beschouwt, is het niet vreemd dat zij juist nu de nieuwe 500<400 lijst van ICM lijken aan te voeren (een behoorlijke cinefiele connaisseurs lijst)

tof, bedankt, ziet er tamelijk academisch uit (leuk dus)

Hmm, Slow Cinema als Shklovskiaanse vervreemding (ostranenie)? Waar heb ik dat eerder gehoord? O ja, dat roep ik zelf al tijden!

Bijvoorbeeld bij mijn bespreking van Tsais Journey to the West

Of bij mijn bespreking van Bennings Small roads:

De invloed van de Structurele Film en Warhol op Slow Film is ook niet helemaal nieuw, dat had bijvoorbeeld Flanagan ook al benoemd.

Maar goed, rigoureuze stilistische analyses van films (a la Bordwell), daar ben ik verder helemaal voor.

Oh en irritant dat de auteur niet aan bronvermelding doet trouwens.

Als hij het bijvoorbeeld over Klevan heeft, dan bedoelt hij diens dissertatie

Bij Small Roads vond ik het ritmische (muzikale) aspect veel interessanter dan de (nog) meer structurele interesses van Benning in de lange take, vandaar dat het nog steeds mijn favoriete werk van em is denk ik (al heb ik nog steeds niet veel gezien)

Als je alle "strategieën" van de slow cinema tot in de uiterste consequentie doorvoert, dan kom je vanzelf bij structurele cinema uit bleek voor mij uit het artikel op een manier waarop ik het zelf niet zo snel had kunnen verwoorden. Het voelt meer als een eindpunt dan een beginpunt. En de cinema zonder cinema is ook al verkend, door Debord bijvoorbeeld.

Waarom zou je zó radicaal willen zijn? Waarom het narratieve weg laten?

Interessanter in de minimalistische aanpak is de weglating van de mcguffin, het 'event', de emotie en de focus juist op het banale te leggen, waarbij de narratief in plaats van al die melodrama meer gestuurd wordt door een focus op patronen in tijd en beeld. Dan hoef je ook geen reactie op Hollywood te zijn maar doe je écht een eigen ding. Dat zijn de dingen die me ook altijd wel het meest aanspreken in veel films die onder slow cinema worden geschaard. Het gaat hier volgens mij om een puur cinematische manier van verhalen vertellen die echt totaal anders is dan de roman of het theater en veel kan vertellen over het leven van alledag dat niet altijd helemaal uitspreekbaar is. Maar er wordt wel degelijk een interactie met de kijker aangegaan; het blijft narratief.

Als een film alleen het verloop van de tijd bestudeerd, dan wil ik zeker nog wel een kijkje wagen, en vind ik de concepten vaak ook interessant, maar ik vind het toch moeilijk om daar iets meer in te zien dan structurele/experimentele cinema. En het woord contemplatie is dan naast een misnoemer, ook nog eens overbodig omdat die stroming al een naam had

... ik weet het niet... heb niet alles gelezen wat je ooit geschreven hebt, maar zie iig dat je zelf wel serieus met het thema aan de slag ben. Ook lijken er juist dit jaar eindelijk een paar boeken te verschijnen die ook wat diepgravender aan de slag willen met het (slow)thema. Dus als ik dan zo'n artikel op mijn pad vind, ga ik zeker weer eens nadenken over wat dit soort films zouden kunnen zijn. Maar ben dus lang niet zo ingelezen als jij en er zitten zoveel mogelijk ingangen in de discussie dat ze zo lastig te voeren is op het forum.

Aan de hand van dit voor mij overzichtelijke (al dan niet helemaal correct academisch dicht getimmerde ) artikel zou contemplatieve cinema voor mij nu gedefinieerd kunnen/moeten worden door Bresson, Rohmer en Ozu (deed Schrader dat niet al met zijn boek over transcendentale cinema? ook een mooi woord... alleen verkoos hij Dreyer boven Rohmer; net iets meer de religieuze kant) en loopt het uit de hand als iemand als Benning fanboys krijgt die allemaal hele trage en hele lege films gaan maken...

stijl vs stijlvol vind ik een interessant gegeven in die focus op het gewone. want hoe low-key (on-stijlvol) de films van Bresson, Rohmer en Ozu ook zijn, ze zijn uiteraard verre van gewoon; en doordrongen van rigoreuze stijl. Dat is dan die vervreemding dat voor jou het hoofdgegeven is. Het komen tot nieuwe inzichten door iets 'op een andere manier' te presenteren. Dat zou naast extreem trage takes dus óók door extreem snelle takes kunnen. Of door ipv op het banale juist op het compleet fantastische te focussen?? dat zou de discussie natuurlijk wegsturen bij wat je zelfs een genre noemt, slow cinema (het lijkt wel alsof dat het enige is dat ik altijd probeer te doen ) maar het voor mij wel een inhoud geven... meer inhoud dan een opeenvolging van posts over welke namen er nog meer ook langzame films gemaakt hebben. Maar goed, dat leek dit artikel mij dus te doen, en vandaar dat ik het wou delen, er zijn vast ondertussen zoals ik zei nog wel veel meer artikelen verschenen met een dergelijke strekking. Ik moet het accepteren, de term slow cinema is here to stay

Ik wil meer zeggen over bovenstaande, maar niet op iPad in trein. Gekkenhuis hier, niets slow cinema aan. Maar dit lijstje stond in mijn newsfeed. Geen nieuws of zelfs achterhaald nieuws voor jullie inhoudelijk, gok ik, maar wilde hem toch even delen.

slow cinema

Wat vinden jullie van zo'n lijstje?

Volgens mij zijn we het vaak wel met elkaar eens beavis. Zo ben ik het sterk met je eens dat het tijd is voor een positieve definitie, ipv per negatie, door het tegen te stellen aan wat het niet is (lees: Hollywood).

En inderdaad, ik ben het met jou (en de auteur van het bovenstaande stuk) eens dat Slow Cinema juist niet het best begrepen is als een vorm van 'realisme' oftewel Bazins ideaal van de 'totale cinema', maar eerder als een vorm van kunst (of narratief, zo je wilt) met eigen formele en stilistische kenmerken.

Dat is ook precies wat bijvoorbeeld Yvette Biro betoogt hier. Hoewel ook zij een valse start beleeft door het genre weer af te zetten tegen de vermeende 'snelheid' van de mainstream, vind ik dat haar argument toch uiteindelijk positief is als ze schrijft over

Ik begrijp dat verschil tussen realistische representatie en artistieke expressie als volgt: kunst is een expressie (externalisering) van het bewustzijn van een werkelijkheid (mogelijk fysiek, psychologisch of filosofisch van aard), niet een representatie van de werkelijkheid. Die eigenschap deelt het overigens met wetenschap, religie en filosofie. Het verschil is dat kunst eigen uitdrukkingsvormen kent om 'het leven van alledag dat niet altijd helemaal uitspreekbaar is' (voorwaar, mooi gezegd beavis) toch concreet vorm te geven in 'patronen in tijd en beeld' (in het geval van het medium film)

Overigens, deze tegenstelling is niet nieuw. De allereerste pogingen tot formalistische film theorie uit het begin van de vorige eeuw - die zich min of meer ten doel stelden film als uniek artistiek medium te profileren - stellen al dat film een kunstvorm is (Arnheim), juist omdat het niet zomaar de werkelijkheid re-presenteert maar haar artistiek presenteert. Bijvoorbeeld door het gebruik van de close-up (Bela Balasz), de fotogenie (Epstein) of montage (Eisenstein). Daar tegenover staat het realistische idee dat film, juist omdat het een mechanisch medium is, eindelijk zou kunnen uitstijgen boven de subjectiviteit (de menselijke hand) van de kunstenaar. Dat idee vind je bijvoorbeeld bij Benjamin en Kracauer.

Verder moet ik zeggen dat het hele idee van vervreemding uiteindelijk toch wel is dat je verschil opmerkt als kijker. En dat gaat dus op zijn beurt alleen maar als je eerder al patronen hebt opgebouwd waarmee je de wereld om je heen ordent (en begrijpt). Dat zijn basisgegevens van de menselijke perceptie en cognitie. Die patronen zijn er op twee manieren: natuurlijk/evolutionair en cultureel/conventioneel. Maw. iets kan vreemd zijn omdat we het nooit als zodanig in het 'echte leven' waarnemen of iets kan vreemd zijn omdat het breekt met de ons bekende manier van representeren (lees: genreconventies, narratieve structuren etc). Het gaat dus om verschil, iets is nooit inherent en blijvend vreemd. Of misschien is de begrenzing wel ons fenomenologisch in-de-wereld-zijn, dwz. onze lichamelijke, zintuiglijke ervaring van de wereld. Dus bijvoorbeeld leviterende, achterwaarts door de tijd bewegende, vorm-veranderende organismen zou je als inherent vreemd kunnen benoemen. Maar goed, ik steven nu wel erg hard af op filosofisch-ontologische haarkloverij, vrees ik

Dus ja, vervreemding kan op vele manieren. En ja, de attente lezer zal dan ook logisch moeten concluderen dat we mogelijkerwijs ook deze vervreemdende elementen weer zullen proberen in te passen in bestaande structuren, ofwel onze structuren (ook wel schema's genoemd) zullen moeten bijstellen. Anders gesteld: het vervreemde wordt door processen van gewenning onherroepelijk zelf weer de (mimetische) norm. Waarvan weer kan en zal worden afgeweken door latere avant-gardes.

Zo is de kunstgeschiedenis dan ook te begrijpen als een continu voortschrijdende norm, volgens kunsthistoricus Ernst Gombrich.

Dit is nu wat je noemt film-theorie! mooi! Maar in deze vorm komt het natuurlijk wel weer wat los te staan van wat men in dit topic zoekt Ik lees de laatste tijd het boek Filosofie & Film van Raessens waarin met de blik van Deleuze naar dit soort zaken gekeken wordt en vind daar ook heel veel raakvlakken met wat je hierboven schrijft. Het is dat ik zelf zo weinig lees, maar veel van het bovenstaande klinkt wel bekend en ik denk dat we het inderdaad gevoelsmatig wel helemaal met elkaar eens zijn dan.

Ben benieuwd wat je vanuit dit oogpunt van de minimalistische cinema van Duras zou vinden, een naam die ik zelf te pas en te onpas drop, maar die je eigenlijk vrij zelden hoort in het slow cinema debat

En ook benieuwd naar je mening over / ideeën bij dit briljante filmpje van Dick Tuinder

Tijdreiziger - Dick Tuinder - Exclusief op Cineville! - YouTube

Ik lees vanaf de zijlijn lekker mee met jullie discussie en de bijgevoegde links! Voor The Fullness of Minimalism bevat enkele zeer herkenbare beschrijvingen.

Ik kijk er toch wat anders tegenaan. Zeker als ik dit citaat lees van het Unspoken cinema blog:

En verschillende zeer lovende recensies zie van CCC films in de filmkrant. Zijn we niet bezig een tak van incrowd films te creëren die het weinige arthouse publiek de zaal uitjaagt? Waarbij enkel ingewijden deze tak van kunst waarderen. Als je vervelend zou willen zijn, zou je het citaat hierboven kunnen omdraaien en zeggen dat de keizer geen kleren aanheeft.

Hoe schrijf je een recensie / waardering over een film waarin bovenstaande NO's allemaal terugkomen? Zonder te vervallen in filosofische praat. Is het geen enkel probleem dat slow cinema de ene keer wel werkt en de andere keer niet. Zonder dat we kunnen uitleggen waarom?

"Wij" creëren geen films, dat doen de filmmakers. Het zijn de journalisten die er vervolgens het label op plakken. Nu heb ik zelfs zoals bekend ook moeite met het label, maar vind het toch wel jammer dat je het als een afkeuring ziet blijkbaar. Want als ik kijk naar de gemiddelde namen die onder slow cinema of contemplatief besproken worden, dan zou ik daar zelf gewoon het simpele label 'art-house' op plakken terwijl jij denkt dat het hier gaat om films die zelfs voor art-house liefhebbers ergens te ver in gaan (in moeilijkheid? pretentieus geneuzel? tergende saaiheid? )

Mensen die onder art-house vertederende romantische komedies verstaan die niet uit de USA komen, zouden zich misschien eerder moeten afvragen of ze wel echt van films houden die wat meer van de kijker vragen...

Volgens mij valt het opzich wel uit te leggen waarom een film wel of niet werkt. Je kunt zien of ze met vakmanschap is gemaakt, of 'het ritme' klopt (een belangrijk aspect voor mij, en zie ook het artikel waar ik eerder naar linkte) en tenslotte natuurlijk of het ergens over gaat. Maar als het juiste gevoel ontbreekt, dan stortten dit soort filmervaringen ook wel heel snel enorm in. Vooral bij Akerman is bij mij de verdeling tussen hele hoge voldoendes en hele lage onvoldoendes extreem groot. Is ze dan een slechte filmmaker die me een enkele keer weet te bedotten of een goede filmmaker die me een enkele keer niet mee weet te slepen... dat is lastiger uit te leggen (ik denk dat het bij haar komt omdat ze zo heel persoonlijk te werk gaat en niet elk aspect van haar persoonlijkheid me evenzeer boeit...?)

nu is Aita ook écht een matige film

maar hier zie je gelijk waarom ook het 'slow cinema' label niet echt helpt, een argeloze kijker die zich door een term als dit laat leiden zonder nog even verder na te denken, komt niet verder dan dat de regisseur waarschijnlijk alleen maar langzaam wou filmen... en ja, dat gaat inderdaad nergens over

Ik haal even dit citaat uit zijn verband . Dat is precies wat ik bedoel met een tak van filmkunst enkel voor de ingewijden. Zo vondt ik bijvoorbeeld "Boven is het stil" tenenkromend slecht. Ik kan me zo voorstellen dat "Mensen die onder Arthouse...." hetzelfde zullen vinden, maar zich dom voelen omdat de film wel overal lovende recensies kreeg. Het gaat me dus even heel specifiek om het ophemelen van dit type film in de filmkrant / serieuze pers.

Dat is voor mij persoonlijk het probleem met CCC, als het werkt is het prachtig. Als het niet werkt ben je 9 euro verder en heb je je tijd zitten te verlummelen met pretentieuze onzin. Ik kan er bij bij dit type film geen enkel peil optrekken of het prachtig is of letterlijk niks. Omdat het een buitencategorie is, valt het zeer lastig letterlijk te waarderen / recenseren.

Voor de duidelijkheid, want we zitten op internet te discussiëren: Quatro Volte, The Return, Stellet Licht, Goodbye Dragon inn vindt ik erg fraaie films.

je moet niet gelijk na de jongen jaren van leuk vermaak de overstap naar serieus drama willen maken en tegelijkertijd ook nog gaan van een vertelstructuur waarbij alles wordt uitgelegd en altijd op zijn plaats valt naar een meer open raamwerk waar er ook plaats is voor eigen interpretaties... om de uitersten even te schetsen... het beste is een geleidelijk proces waarbij je langzaam leert kijken zonder zwembanden.

Maar buiten de academische assay cinema is er toch wéinig cinema echt zo moeilijk dat je je dom moet voelen of op het terrein van ingewijden zou bevinden. Het heeft ook gewoon met eigen inzet en gevoel te maken en niet elke film zal een breed publiek aanspreken. Dat is opzich geen probleem... maar waarom dan toch altijd ook gelijk de film tot pretentieus en onzin bombarderen? voel je je dan nu te dom of te slim? Het is zeker niet vreemd dat mensen wat huiverig zijn voor 'de grote namen' ivm met vermeende moeilijkheid. Zo ging een vriend van mij heel lang Fellini uit de weg om die reden, terwijl hij er nu vorig jaar achter kwam dat hij diens films echt geweldig leuk en mooi vind; voor niets zo lang getreuzeld, het is allemaal geen rocketscience zoals de Engelsen zeggen. Voor bepaalde films is er alleen wat levenservaring (of filmkijkervaring) nodig...

ook nog: als iets mooi gevonden wordt dat een breed publiek aanspreekt, dan is het een goede recensie, maar als iets mooi gevonden wordt dat een klein publiek aanspreekt, dan is er sprake van ophemelen? Ik ben waarschijnlijk in de minderheid, maar dat soort taalgebruik stoort me toch echt een beetje. In het kunst topic werd recent ook de hele tijd door een aantal kritische stemmen gesproken over (uiteraard op negatieve wijze) een elite of elitair gedrag... ik ben een groot arthouse liefhebber en moet me nu dus blijkbaar in een hoekje weggezet voelen of mezelf 'verdedigen' met de niet terzake doende claim dat ik de laatste Transformers film cool gemaakt vond? wat is er toch met de Hollandse nuchterheid gebeurt...

valt uiteraard buiten het onderwerp van deze discussie, maar moest het toch even kwijt

Waarom zou ik dat niet ophemelen mogen noemen? Als er in een recensie geen aandacht is voor eventuele negatieve bijwerkingen bij wat we dan maar de minder geoefende kijker zullen noemen. Die ziet namelijk een film zonder plot, zonder actie, zonder ontwikkeling met kale beelden. We krijgen toch ook een waarschuwing als we een transformers recensie lezen? "Bevat een overmaat aan ontploffingen en gaat helemaal nergens over"

Nogmaals ik heb niets tegen CCC, het kan prachtig zijn, ik kan alleen op geen enkele manier uitleggen waarom het soms werkt en waarom soms niet. Ik zeg niet dat ik slimmer of dommer ben omdat ik boven is het stil niets vondt. Ik probeer te discussieren over de onmogelijkheid om van te voren te weten hoe een CCC film valt. En de volgende onmacht als je het vervolgens prachtig vindt of knudde. Ik kan met geen mogelijkheid uitleggen waarom ik Goodbye Dragon inn wel mooi vindt en Boven is het stil 3 x keer niks.

Kunst kan wel tegen een stootje hoor

Haha?

Ik snap je niet danuz wat bedoel je met je Haha?

Krijgen we die waarschuwing echt?

Nogmaals, ik denk dat ik dat wel kan (vind beiden goed overigens) en dat als ik de films zou reviewen het verschil in principe wel duidelijk zou moeten worden. Maar films waarbij duidelijke ruimte is voor een eigen interpretatie, behoren inderdaad toch wel wat voorzichtiger gereviewed te worden om dat niet te veel in de weg te gaan zitten (vergelijkbaar met plot spoileren in meer commercieel werk). Het is bij dergelijke films dus wellicht nuttiger om niet vooraf, maar achteraf een wat diepgaandere analyse te lezen (waarin je dan leest dat Bu San wat meer reflecteert op cinema en Boven is het stil wat meer op onderdrukte gevoelens. Beide gaan op een bepaalde manier ook over afscheid nemen, maar wellicht dat die andere invalshoek bij jou de interesse zo sterk verdeeld). Om vooraf de keuze te bepalen zou ik meer afgaan op trailers voor de sfeerimpressie en het aantal sterren van de reviewer die het best bij je smaak past...

Zo vreemd is dat natuurlijk niet. Arthouse in z'n totaliteit wordt vaak als verheven cinema neergezet. Ook in berichtjes hierboven, waar gesproken wordt over "na de jongen jaren van leuk vermaak de overstap naar serieus drama maken" en zelfs "zwembandjes" worden bovengehaald.

Om even een zijsprongetje te maken: ik heb niks met waarzeggerij en dergelijke, maar ze hebben één geweldige baseline die ook van toepassing is op film. Volgens hen wordt de toekomst niet letterlijk gelezen in koffiedik, theeblaadjes of glazen bollen, maar zijn het slechts zaken die een persoon helpen te focusen. Filosofie en beleving werkt eigenlijk gewoon net zo.

In een nauwe context kan je dit vertalen naar het feit dat een bepaalde film mensen kan aanzetten tot denken terwijl een ogenschijnlijk soortgelijke film dat niet lukt. Elke film bestaat maar uit een eindig aantal variabelen die inspelen op de kijker. Bij sommigen werkt het, bij anderen niet. Soms is er één dingetje dat alles uit balans brengt, waardoor het niet meer werkt.

Ruimer gezien kan je ook zeggen dat bepaalde kunst mensen kan beroeren en/of aanzetten tot nadenken, terwijl andere kunstvormen daar niet geschikt voor zijn. Maw, het is niet omdat iemand niet getriggerd wordt door "diepgaande" arthouse dat die persoon liever niet over dingen nadenkt. Misschien leest hij liever, misschien haalt hij z'n inspiratie uit muziek of actualiteit. Misschien rijdt hij veel met de wagen en gebruikt hij die tijd liever om over zaken na te denken.

Qua term vind ik "slow cinema" ook een misser. Het is cinema die via niet-plotgerelateerde wegen een soort van denkplateau probeert te creëren, maar traagheid of minimalisme hebben daar weinig tot niks mee te maken. Het is enkel een cliché dat jammer genoeg veel te vaak aangeboord wordt. Ook chaos en drukte kunnen naar hetzelfde einddoel leiden, maar dat lijken maar zéér weinig mensen in de filmwereld te beseffen. Maar "contemplatieve cinema" dekt de lading ook niet echt, want de aantrekkingskracht zit zeker niet altijd in het ruimte laten voor interpretaties en eigen invulling.

Persoonlijk is het een tak van films die me steeds minder aanspreekt. Vaak omdat de thematiek eerder eenzijdig is. De regisseurs die erin rondwaren richten zich toch vooral op negatieve gevoelens en themas, waarbij de bottom line meestal niet strookt met mijn persoonlijke visies en vaak niet voldoende zijn uitgewerkt om ze te challengen. Daarnaast vind ik cinema nog steeds niet echt een geslaagd medium voor dit soort zaken. Het is extreem manipulatief en ik heb verder ruimte genoeg in m'n leven om over zaken na te denken. Maar dat is absoluut geen kritiek naar mensen die er wél bij baten.

Net dat is wat kunst zo subjectief en onvoorspelbaar maakt. Voor de ene werkt het, voor de andere niet, en het enige wat je kan doen is je eigen gevoel over een kunstwerk vormgeven.

Laten we eerlijk zijn, hoeveel reviews op MM houden er rekening met de eventuele uitwerkingen op anderen? Nog nooit iemand die 5* geeft bij 2001 de bemerking zien maken dat mensen met een niet-liefde voor de '60s, visueel verouderde film en sterk negatieve ideologie de film misschien wel niet goed zouden kunnen vinden. Dat gaat het petje van MM te boven.

Haha, nee klopt als een bus, als we elke recensie zouden afsluiten met een reeks mogelijke bijwerkingen zou het lastig worden. Maar in de filmkrant bij bv een stuk over Boven is het stil zou het niet mistaan. Het hoeft geen hele alinea te zijn, maar een hint dat het een lange zit kan zijn als je niet in de stemming bent kan al veel goed doen. Ik heb het dus niet over de MM recensie's maar over de zichzelf serieus nemende filmpers.

Natuurlijk blijf ik braaf naar die CCC of slow cinema of zo je wilt trage films gaan. Het risico op teleurstelling in die tak is alleen wel erg groot helaas. Mischien hoort het er wel bij, als je als filmmaker de grens van filmmaken opzoekt kan je er natuurlijk ook overheen gaan.

Maar ergens blijft het dwars zitten dat er geen criteria zijn om dit type films te beoordelen. Even advocaat van de duivel. Er zijn toch ook wel slechte CCC films? Hoe benoemen we dat dan? Of scherper als het een serieuze filmtak is, moet kritiek toch ook mogelijk zijn?

Ja, probeer eens een positieve recensie in de media van de laatste transformers te vinden.

Objectief bestaan er natuurlijk geen goede of slechte films

Maar als je een "CCC film" als slecht ervaart noem je toch gewoon hem slecht (of boring of leeg of .. )?

Verder eens met Onderhond wel. Termen als slow cinema en contemplatieve cinema hebben in het verleden voor mij vooral gediend als een mooie kapstok om meer films in een "bepaalde richting" te zien (wat trager vooral, qua sfeer zit/zat ik vooral op de term "meditatief").

Haha, dat zag niemand aankomen natuurlijk dat we met zon fraaie dissolve weer naar dat bed zouden terugkeren. Dank je voor je voorbeeld.

Waarom zou men alle films 'die via niet-plotgerelateerde wegen een soort van denkplateau probeert te creëren' onder één noemer willen scharen? Dat alle slow cinema tot denken aanzet (als dat al zo zou zijn, maar laten we dat even aannemen), wil dat niet zeggen dat alle films die tot denken aanzetten dan ook logisch gezien tot slow cinema zouden gerekend moeten worden. Ik snap uw vreemde omgekeerde redenering in dezen niet geloof ik.

Slow cinema als label beschrijft, van het geheel aan kunstzinnige films (allen die een denkplateau creëren), enkel dat kleine subgenre dat traag en minimalistisch is. Alle slow cinema is traag (ja, daar kunnen we dan nog over soebatten) en minimalistisch, per definitie!

Uw brede definitie van non-narrativiteit leidt ertoe dat hele andere cinema er ook toe gerekend zou moeten worden: bijvoorbeeld zo ongeveer alle experimentele film, van Vertov tot Kubelka, van Brakhage tot Morrison. Tevens nagenoeg alle na-oorlogse New Waves (Frankrijk, Tsjecho-Slowakije etc) die experimenteren met het film medium en diens narratieve structuren.

Slow cinema is geen normatieve (nou ja, voor sommige critici wel misschien) of voorschrijvende categorie volgens mij. Ik zie het enkel als beschrijving van een trend binnen de art house cinema.

En ja: als het als benaming bestaat, dan zal het ook zijn effect hebben. Dan gaan er onvermijdelijk ook maniëristische (lees: 'slechte') variaties op het genre komen. Maar dat doet verder niets af aan de beschrijvende geldigheid van de term.