Hoeveel zijn jouw sterren waard?

Hilarisch: de gedachte om exáct het tegenovergestelde te beweren wandelde onmiddellijk mijn bovenkamer binnen toen ik de vergelijking belas. Echt een flutschrijver imo.

Hetzelfde zou ik kunnen beweren wanneer jij een film als Umfeld de ondergrond in boort: een persoonlijke smaak veroorzaakt persoonlijke emoties, waardoor een andere voorkeur simpelweg andere emoties oproept - logisch, niet?

Eens, vandaar ook dat ik (relatieve) abstractie prefereer.

Jawel, bínnen de wereld van de fictie, als concept: zonder een fictieve werkelijkheid kan er onmogelijk een fictieve verhaling plaatsvinden.

Wikipedia dan nog maar eens gebruiken:

Fictief betekent hetzelfde als 'verzonnen' of 'bedacht'. Een fictief idee is een idee dat niet correspondeert met iets in de werkelijkheid. In boeken,spellen en films komen vaak personen, volken, dieren, geografische locaties voor die nooit op deze wereld hebben bestaan.

Dus fictie is überhaupt volgens de definitie geen werkelijkheid.

Die 2 stroken echt niet lekker met elkaar.

Een fictief verhaal is dus prima te vertellen/verfilmen, zonder ook maar enige vorm van werkelijkheid in zich te hebben.

Fantasy-films als the lord of the rings zijn juist zo heerlijk, omdat het gewoonweg niet heeft plaatsgevonden en de wezens nooit bestaan hebben. Dat zorgt er even voor dat je uit de werkelijkheid ontsnapt en dat zorgt er dan ook gelijk voor dat emoties die in het dagelijks leven moeilijk getriggert worden, er toch zo nu en dan via een film uit kunnen komen. Zie het als training van de menselijke emotie via fictieve beelden.

Alsof één zo'n mafketel niet genoeg is. Het is besmettelijk.

Wellicht bedoel je dan: zonder fictieve (fictie) verhaling kan er geen fictieve verhaling plaatsvinden. Dat klopt. Maar er is geen fictieve werkelijkheid aanwezig, als zijnde een parallelle dimensie ofzo, waaruit verhalen ontstaan. En het brein van een auteur bevat ook geen werkelijkheid: het is eerder een persoonlijk idee: fictie.

Fictie correspondeert niet met ónze werkelijkheid, maar er ligt niettemin wel een fictieve realiteit aan ten grondslag.

Da's exact wat ook ik zoek binnen de filmische gebieden, doch wens ik ze te verkennen via de meer sferische, audiovisuele, abstracte en vormelijke wijzen, waar jij een ticket naar het verre rijk der verhalen en inhoud lijkt te prefereren. Was LOTR verfilmd door Noé, dan had de algehele reeks wellicht met vijf sterren staan prijken.

In dat geval zou de betreffende realiteit niet fictief meer zijn, hè? Nay, een fictieve realiteit bestaat inderdaad niet als een feitelijke, werkelijke realiteit (vandaar 'fictief'), maar wél als een concept binnen de grenzen van een fictieve verhaling.

Ik ben het er nog niet mee eens maar we komen beetje bij beetje tot elkaar.

Wanneer je gedurende jouw dromenzijn verkeert in een wereld waarin ongeboren kinderen als theelepels dienen correspondeert dat niet met de feitelijke werkelijkheid, doch betreft het weliswaar een bepaalde onbestaande realiteit, niet? Een fictieve.

Ik beoordeel films liever niet per 'onderdeel' zoals de originaliteit of genialiteit van het verhaal of de kwaliteit van het acteerwerk. Toch komen deze wel automatisch terug in het totaalbeeld dat ik van een film heb, hiernaar beoordeel ik hem ook.

Meesterwerk: identiteit ontwikkelen waarmee ik voornamelijk doel op herkenbaar zijn. Men moet zichzelf in een film kunnen vinden, dat betekent niet per se identificatie met de hoofdpersoon, kan ook met de situatie. Meesterwerken moeten zóveel beter weten te vermaken dan andere films dat ze de lat voor de volgende weer veel hoger leggen. Kortom, een meesterwerk is vooral een complete film.

Uitstekende films: Behoren tot de top van hun genre of soort.

Gaat net niet diep genoeg voor een meesterwerk, maar heeft wel alles binnenboord om te slagen en doet dit op alle vlakken.

Geweldig: Weet d.m.v. het goed uitvoeren van één aspect veel indruk te wekken, andere moeten goed kunnen aanvullen en naar behoren uitgevoerd te zijn.

Goed: Klopt als geheel, de film weet te onderhouden, maar is nergens speciaal of enorm bijzonder.

Voldoende: Leuk, kan door een sterke hoofdrol of leuke cinematografie plezierig zijn, maar is niet een film waar je lang bij zult stilstaan. Laagste beoordeling waar ik een positieve houding tegenover een film houdt.

Onvoldoende: Komt niet helemaal eruit wat erin zit, weet bij vlagen te amuseren. Toch is de uitvoering duidelijk niet goed genoeg.

Matig: Films die zichzelf verkeerd presenteren of ernstige fouten maken, een andere aanpak had het project misschien iets beter gedaan.

Zwak: Vervelende prul, meestal ontstaat na een halfuur ergernis en is duidelijk dat het gedoemd is om te mislukken.

Dieptriest: Er zijn zeldzaam weinig piepkleine lichtpuntjes te vinden in een pikzwarte nacht.

Zwakzinnig: Grootst mogelijke catastrofe op het gebied van film.

Onbestaande en realiteit sluiten elkaar ook al uit. Nee dus. Hou het lekker bij fictie of fantasie. Bij films kan je hooguit zeggen: dit lijkt me geloofwaardig. Realisme bestaat niet. wat voor Papieren Piet realiteit is, is dat weer niet voor Kratt'n Henkie

Nou, wake up zou ik zeggen. Emotioloos en onnodig gecompliceerd is hoe de meesten het zullen ervaren.... Er zit ook een groot verschil tussen 'zonneklaar' en 'abstract en gestyleerd'.

Animosh is ook echt het type persoon dat zich zal laten raken door wat "de meesten ervaren".

Maar wat is nou de lol ervan om bijna nooit een goed cijfer uit te delen? Of films op zulke smalle criteria te beoordelen en er dan van die wollige recensies over te schrijven die niemand echt begrijpt.

Je gaat bepaalde creatieve kunstzinnige, audiovisuele criteria toepassen op 90% van de films die helemaal niet met die insteek gemaakt zijn, vrij onzinnig imo, ga dan naar het museum.

Ik vraag me dan ook vooral af... Waar haal je dan het plezier in film kijken vandaan? Als ik op deze manier films zou moeten kijken zou ik echt een andere hobby gaan zoeken

Da's precies een van de punten; hij is nogal slecht in de communicatie en heeft het zelf niet eens door. En als 'm dat niet interesseert vraag ik me af waarom hij uberhaupt de moeite neemt hier van die eindeloze volzinnen neer te pennen. Daarbij lijkt hij, zoals madecineman al schrijft, niet echt veel plezier aan het medium te beleven.

Wanneer heb ik beweerd dat ik relatief lage cijfers uitdeel 'voor de lol'? Het aantal sterren dat ik schenk zijn een reflectie / beoordelingsinterpretatie van mijn ervaring: hoe minder interessant de ervaring, hoe lager het aantal sterren. Zo simpel is het.

Sinds wanneer ben je verplicht om in je persoonlijke beoordeling expliciet rekening te houden met de intentie van de kunstenaar? Het zal me een worst wezen of de beste man heeft bereikt wat hij wil; of het resultaat mij heeft geraakt / vervoerd, dat is wat me (uiteraard) interesseert.

Simpel: zou ik geen films kijken, dan heb ik minder plezier.

Ik heb mijn recensies inderdaad nooit als werkelijk difficiel bevonden: twee, drie lastige woordjes, wiens betekenis je veelal eenvoudig kan afleiden uit de context, en wat lange zinnen waar je met enige concentratie makkelijk een route doorheen kan vinden, meer heb ik er nooit in gezien.

Allereerst ter reflectie, omdat het uitgebreid beschouwen van een beoordeling nu eenmaal meer nadenken vereist dan het slechts stemmen, en ten tweede omdat ik inschat - hoop, wellicht - dat er enkele MM'ers zijn die wel mijn recensies doorspitten en van kritisch commentaar wensen te voorzien, waardoor ik zou kunnen 'groeien'.

Het zijn ook niet zozeer de nodeloze minder bekende woorden die je gebruikt, maar meer de lengte van je volzinnen. Zoals ik in, meen ik, mijn allereerste commentaar aangaf: Gebruik eens wat vaker een punt.

Daarnaast gaf je zelf aan dat je bepaalde 'moeilijke woorden' gebruikt uit esthetisch oogpunt. Daarmee beoog je dus niet vooral duidelijkheid na te streven.

Verder vind ik het prima hoor.

Maar als je meer wilt groeien door kritisch commentaar, kan het geen kwaad je eigen commentaar wat helderder te poneren. Nu lok je voornamelijk taaldiscussies uit. Groei ze!

Voor mijzelf is het een duidelijkere weergave van mijn gevoel, maar dat heeft uiteraard weinig van doen met de communicatie.

Ach, de wérkelijke liefhebbers van een bepaalde film zullen veelal alsnog een poging wagen om mijn recensie te bekritiseren, hoe vaag deze hun op het eerste gezicht ook toe zal schijnen. Ik zal wellicht minder 'lege' kritiek verkrijgen die slechts imperialisme van smaak in zich verhult, maar da's verre van een nadeel imo.

Eenvoudiger, helder is het m.i. meestal wel.

Nee, juist niet, het is alles behalve helder. De boodschap wordt immers vertroebeld door het gebruik van 'moeilijke woorden' en te volle zinnen. Voorlopig moeten de echte liefhebbers van The Green Mile en Shawshank zich nog melden zo te zien....

Edit: Zie de laatste opmerking van Chevy bij SSR

I rest my case

Weet ik niet? Dat beweer ik toch ook niet? Ik vraag me alleen af waarom je zo overdreven zuinig bent om hogere beoordeling te geven. Als beoordelingen een reflectie zijn van je ervaringen zijn dan lijk je dus weinig "lol" te beleven aan het overgrote deel van deze ervaringen.

Je bent natuurlijk niets verplicht maar het feit dat je hier het woord "kunstenaar" gebruikt geeft al aan dat je een referentiekader toepast op films dat helemaal niet aan de orde is. 90% van de films is geen kunst en zijn ook nooit met die intentie gemaakt waarom ze dan wel op deze manier beoordelen?

Ik zie daar niet zo het nut van in. Ik hou ook van (moderne) kunst maar ik beoordeel en ervaar dat heel anders dan dat ik films beoordeel of ervaar. Waar zit de zin in het kijken van een Hollywoodfilm en daar vervolgens criteria op toepassen die je ook toepast op conceptuele visuele videokunst (om maar wat te noemen), dan weet je toch al van te voren dat het niet veel zal worden dus wat is dan de insteek waarom je zo'n film gaat kijken en beoordelen? Het zal je zeer waarschijnlijk toch niet weten te raken, vervoeren op deze manier. Dus waarom überhaupt al de moeite nemen?

Het staat het je vrij om te kijken en te beoordelen wat je wilt hoor, laat daar geen misverstand over bestaan maar dit is geen antwoord op mijn vraag.

Het stukje bij SSR valt nog mee, het is de recensie bij The Green Mile die echt gruwelijk is. Niet omwille van het woordgebruik, maar door de veel te omslachtige zinnen.

Je gaat weinig inhoudelijke reacties krijgen op je stukje vrees ik, enkel kritiek op het vormelijke. En ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het vormelijke bij jou primeert op het inhoudelijke. Geen probleem, ik lees ook liever een verzorgd stukje tekst, maar het moet natuurlijk leesbaar blijven.

@ Reinbo: mja, mijn recensie bij Det Sjunde Inseglet was weinig minder laborieus, en daarop kreeg ik horden reacties .. 't hangt ook maar net af van de betreffende film waar ik mijn recensie post, natuurlijk.

Klopt, aan het bekijken van de overgrote meerderheid van de films beleef ik weinig plezier, alhoewel het verder immer heerlijke bezigheidstherapie blijft.

(1) Ik wens ontroerd / vervoerd te worden door een film. (2) Ik word ontroerd / vervoerd door middel van het audiovisuele. (3) Ik stel belang in het audiovisuele. Makkelijker dan dit kan ik het echt niet zeggen.

Ten eerste wil ik als filmliefhebber een betrekkelijk aantal klassiekers tot me hebben genomen omdat ik ze als 'verplichte kost' beschouw, en daarnaast wil ik tenminste het 'befaamde' gedeelte van mijn dvd's die ik in het verleden heb aangeschaft gerecenseerd hebben.

Zo dan: ik voel meer wanneer ik een film aan het kijken ben dan wanneer ik met een willekeurig persoon over willekeurige nonsens aan het verhandelen ben, dus prefereer ik veelal film. Waar haal ik het plezier vandaan in het kijken van film? Het ervaren van relatief veel emotie; een beter alternatief ben ik vooralsnog niet tegengekomen - naast het beluisteren van muziek dan wel.

Ik stel belang in beide.

Je eerste zin bestaat daar uit slechts 11 gebruikelijke woorden! Moet wel zeggen dat ik ook daar in de derde alinea het spoor bijster raakte, maar het is qua woordgebruik een stuk helderder dan je laatste posts. En de discussie die volgt bestond vooral uit gaap smileys en verwijten van simplisme en vooringenomenheid, om uiteindelijk te verzanden in een welles/nietes discussie. Ik hoop dat je er veel aan hebt gehad.

Tip

Dat was me al duidelijk maar het gaat om het referentiekader wat je toepast. Film is (meestal) geen kunst maar je beoordeelt het wel als zodanig maw je weet al van te voren dat wat je gaat beoordelen nooit aan de geldende criteria kan voldoen. De kunst van het beoordelen en genieten van film is imo voor een gedeelte je refernetiekader te weten aanpassen. Ik zou het niet prettig vinden om op zo'n smalle basis films te moeten beoordelen, ik zou daar geen "lol" aan beleven.

Zo lijkt het wel alsof je film prefereert boven het "echte" leven. Ik hou erg van film maar het kan nooit evenaren met werkelijk contact met mijn medemens.

Berichten verplaatst naar Overigen > Algemeen > het grote taaltopic

Dat heeft bar weinig met 'lol' (of wat voor keuze dan ook) te maken: de overige films emotioneren / interesseren me nauwelijks tot niet, dus beoordeel ik ze laag.

Niet altijd, wel vaak: me dunkt dat er in films veel boeiender dingen gebeuren dan in het 'werkelijke' bestaan, waardoor je emoties ontmoet die je normalerwijs nimmer zou tegenkomen, hoe relatief weinig intens ze ook zijn. Driemaal hoera voor escapisme!

Je moet wel de verhoudingen in het leven goed blijven zien he.

Ik stem voor escapisme, maar bepaalde emoties die in een film worden vertolkt winnen wel aan kracht als je deze emoties toch (deels) in het echt leven ook hebt mogen ervaren.(bijvoorbeeld liefde)

Wees gerust, ik ben niet volkomen levensvreemd - slechts een charmante tikkel.

Ik vind het wel fijn dat mannen (toch?) zo goed over hun emosies kunnen praten.

Voor degene die deze film willen hebben, TSR kun je kopen in Bart Smit voor €2.

Ik was ook zo overdreven zwart-wit op die leeftijd. En ik kon het ook heel goed voor mezelf verantwoorden. .