Hoeveel zijn jouw sterren waard?

Waar komt die neurose vandaan? Het niet uit kunnen delen van 5*? Maar ook 4, en 4,5 lijkt je al moeite mee te hebben. Kijk je films voor de lol of 'ter beoordeling'?

Zo is mijn concept van perfectie dat het me in hoge mate raakt of vermaakt. En dat kan net zo goed met brakke stop motion effecten als met state of the art digitale effecten, of met een sterk verhaal, of dat in de technische uitvoering perfect is zal me worst wezen.

Concentreer je nou eens op films die wel goed zijn.. Maar zoals ik al zei: Die zijn er volgens jou dus niet.

Dit heeft niks te maken met hoeveel jouw sterren waard zijn..

Een gemiddelde van 1,94 is gewoon absurd en dat snap je zelf ook wel..

Ik denk dat perfectionisme vooral het specificeren van het concept van perfectie dat je hanteert betreft, waardoor het idee steeds laborieuzer te benaderen is: 'geraakt worden' is breed, 'geraakt worden door middel van het audiovisuele' al een stuk smaller, en wanneer je dat verlangen vervolgens onder gaat verdelen in bepaalde aspecten die meer of minder van belang zijn binnen de emotionering is het einde spoedig zoek.

Beide.

...wat exact is wat ik poog te doen?

Allemachtig, verricht tenminste énig empirisch onderzoek voordat je met zo'n dergelijke uitspraak aan komt banjeren: evenals de rest van MM heb ik gewoon films op 4*, > staan, dus evenals de rest van MM geloof ik in het bestaan van 'goede' films.

Niet bepaald, eigenlijk, gezien mijn uitleg.

Ieder stemt zoals hij/zij wilt. En users zoals Animosh hebben nu eenmaal een andere kijk op het stemmen waar natuurlijk niets verkeerds mee is.

0,5: Een film waar alles verkeerd aan is. De acteurs, het verhaal, de special effects... gewoon alles wat er kan gebeuren in een film, gaat fout... is niet eens de moeite om uit te kijken.

1,0: zelfde als 0,5, maar dan wel uitgekeken om redenen.

1,5: Een belachelijke film waar wel wat moeite is voor gemaakt, maar als eindproductie geflopt is.

2,0: zelfde als 1,5, maar dan betekend het meer dat ik hem niet zo goed vond. Bijvoorbeeld een kinderfilm. Terwijl het als film misschien voor een kind wel leuk kan zijn. (geldt dan meestal voor films die ik in me jeugd heb gezien, maar na paar jaar later herbekijken gewoon een stomme film is)

2,5: Een film die niet persé slecht hoef te zijn, maar alles is wel heel simpel gedaan. Slechte special effects die in de montage zijn gemaakt (dus geen echte explosies... of gewoon hele slechte special effects waar je ogen gewoon zien dat het nep is), geen rakende acteerwerk. Simpele verhaallijn. etc. Ook gebruiken zulke films vaak clichés van bekendere films.

3,0: Een vermakelijke film. Acteerwerk is geen sterrencast, maar wel professioneel. Het verhaallijn is aardig uitgewerkt, en er zijn weinig klaag punten in de film.

3,5: Deze film heeft goed de moeite genomen om mij te kunnen vermaken. De soundtrack is aardig, de camera werk is aardig. De special effects zijn aardig. Het acteerwerk goed. Dit is een film die ik op elke avond in mijn DVD speler aan kan zetten.

4,0: Een film die aandacht verdiend. Soundtrack is vaak geweldig. verhaallijn is geweldig or groots. Acteerwerk is uitmuntend. Kortom, een film die mij de aandacht geeft. En zekerweten niet snel vergeten zal worden.

4,5: Een film die vaak innovatief is. Dit soort films zijn uniek en geeft daarom extra veel vermaak of gevoel naar mij. Hierin wordt iets origineels gemaakt wat niet eerder is gedaan. Samen met geweldige acteerwerk, camerawerk, soundtrack, geluid, omgeving en etc, is dit een geweldige kunstwerk waar heel veel andere films hun duim van kunnen zuigen.

5,0: Zelfde als 4,5, maar dan is het zo realistisch, of heeft het mij zo diep geraakt, dat deze film gewoon een 0,5 extra. Meestla betekend dat als de film is afgelopen is, dat ik nogsteeds verbijsterd naar de end credits zat te kijken, of zelfs nog een uur naar de end credits... als een film dat bij mij lukt (en er zijn er maar heel weinig van), dan heeft dat voor mij een 5,0 verdient...

Zo zit mijn sterren 'machine' in elkaar, en gebruik het bijna overal waar ik dingen hoef te reviewen. Zelfs op m'n werk bijvoorbeeld. En dus ook op deze site.

Kan je dat proberen uit te leggen in 'klare taal'. ik ben de draad kwijt. Heb geen moeite met de 'moeilijke woorden', maar vooral de lengte van de zin doet me de weg kwijt raken.

Ben het er overigens niet mee eens dat perfectie laborieus te benaderen is, dat is voor een ieder anders. Makkelijk he. Zie ook niet echt het verschil tussen geraakt worden en geraakt worden door het audiovisuele. Lijkt me een nog al enge benadering van film. Het is immers (veel) meer dan enkel het audio visuele aspect.

Echt heel pretentieus om minder bekende woorden maar alvast te linken naar een woordenboek omdat je blijkbaar al weet dat bijna niemand het woord kent. Schrijf dan gewoon een synoniem op dat wel gangbaar is. Ik heb net als Reinbo niets tegen 'moeilijke woorden', maar dit is de boel nodeloos ingewikkeld maken.

Inderdaad, dat hangt af van het betreffende persoonlijke concept dat iemand hanteert: hoe specifieker het concept, hoe perfectionistischer de persoon (en andersom), alhoewel je daarop natuurlijk weerom uren kan discussiëren over de exacte inhoud van het woord 'specifiek'.

Ik doelde uiteraard op een relatieve scheiding: 'geraakt worden door voornamelijk...'

Begrijp je het nu? (Probeer anders eens om de zin onder te verdelen in twee gedeelten: (1) een concreet deel en (2) een deel dat dient als voorbeeld)

Dat betrof een poging tot humor.

Dan is het goed

Nee, ik snap het nog steeds niet en heb liever dat jij het wat makkelijker op schrijft. Het is toch absurd om wel een link naar de uitleg van de term voor laborieuzer te verwijzen, dan gewoon het bekendere synoniem te gebruiken. Of wil je graag onbegrepen zijn?

Heb de humor ook al gemist.....

Begrijp je beide of één der beide onderdelen niet?

Ik ben de draad volledig kwijt.....

Met andere woorden: perfectionisme is het specificeren van het idee van perfectie waar jij naar streeft / op zoek bent binnen een bepaalde context. Door het specifieker maken van dat idee voldoet een bepaald verschijnsel (b.v. film) moeilijker aan je eisen, waarmede het idee logischerwijs moeilijker te bereiken is.

De eis 'geraakt worden' is breder dan 'geraakt worden door middel van het audiovisuele', waarmee je jezelf namelijk enorm beperkt. Deze kan vervolgens worden onderverdeeld in enkele aspecten - het camerawerk, de editing, het kleurgebruik et cetera - waarvan je er enkele belangrijker vindt dan andere, wat leidt tot een weeral specifieker criterium en zo voort. Het uiteindelijke, uiterst specifieke criterium is moeilijker (= wellicht onmogelijk) te benaderen dan een breed criterium.

Indien je het na bovenstaande uitleg nog steeds niet zou begrijpen mag iemand anders een poging wagen .. ik ben nooit een goede leraar geweest, vrees ik.

Ik vraag je me niet iets te leren. Ik vraag enkel waarop je films beoordeelt. En de reden dat dat meestal vrij laag is. Je uitleg blijf ik te omslachtig en onduidelijk vinden.

Voor zover ik het begrijp wil Animosh vooral audiovisueel getriggered worden en zoekt hij daar de perfectie. En blijkbaar nog op een iets neurotischere manier dan ik dat doe.

Hoe meer aspecten waaraan je eisen stelt, hoe groter de kans dat een film niet hoog scoort.

Per aspect kun je weer veel of juist weinig eisen stellen (een boomstructuur).

En het ene onderdeel telt zwaarder voor je mee dan het andere. Is dat in drie zinnen samengevat wat je bedoelt Animosh?

Goed, één iemand die afwijkt, één op 10.000 gaat deze film echt niet aan onderdoor.

Ik zou graag willen reageren op zijn stukje, maar ik snap er geen snars van.

Sorry dat ik slechts in 5 VWO zit en mijn doctoraat nog niet heb gehaald

@ Onderhond: inderdaad.

@ Bottleneck: volgens mij zeg je in feite exact hetzelfde als ik, ja (al ontbreekt wel de context rondom perfectionisme in je uitleg, dus ik hoop dat Reinbo de link kan leggen)

Nu nog een uiteg, wat je onder perfectie verstaat cq wat je op het audio visuele vlak verlangt en waarom en we zijn er.

Hoe is dat relevant binnen deze discussie?

De oorspronkelijke vraag was wat je zoekt in een film en waarom je ze veelal zo laag beoordeeld (ook de films die je recent ziet).... Dus: ja.

Dat was de oorspronkelijke vraag helemaal niet:

Het eerste onderdeel van jouw recentelijke vraagstelling ontbreekt compleet (en is daarnaast volstrekt irrelevant binnen dit topic).

Er schiet me overigens nog een reden voor mijn relatieve strengheid de hersenpan te binnen: ik besef veelal te sterk dat ik naar een fictieve werkelijkheid aan het kijken ben, waardoor ik slechts zeer zelden werkelijk kan worden ontroerd / vervoerd door een film; vandaar ook dat ik abstractie als een fenomenale pro beschouw.

Als dat zo is, zou ik je een ander interesse gebied aanraden. In de (speel)film(industrie) wordt zelden de abstractie nagejaagd. Je zal waarschijnlijk meer voldoening vinden in de schilderkunst (in de brede zin) en experimentele video art. Je lage gemiddelde lijkt me hiermee verklaard....

Niet absoluut, inderdaad - à la Umfeld of Gantz Graf - maar wel (in steeds meerdere mate) relatief: emoties worden op een meer abstracte, gestyleerde, 'gekunstelde' wijze op de kijker overgebracht, waarmee ik evenzo uiterst ingenomen ben.

Schilderkunst? Nah, dan liever de dynamiek van film! Video art spreekt me conceptueel wél ten zeerste aan, maar zijn uitwerking is naar mijn weten slechts zeer incidenteel geslaagd (en veelal gebonden aan een live-optreden).

Het vormt één van de verklaringen, ja. Overigens lijk je over de relativiteit heen te lezen, want alleszins kan ik me welzeker enigszins verplaatsen in een fictieve realiteit, doch 'slechts' beduidend minder dan zowel de gemiddelde mens als mijn vroegere persoon.

De gemiddelde mens. Daar moet je maar eens een boek over schrijven. Ben benieuwd wie of wat dat is.

Voor de rest is het mij duidelijk.

Jammer en zonde eigenlijk dat je inlevingsvermogen en het accepteren van fictie in een film niet aanwezig is.

Je klinkt als een robot en zo schrijf je ook. Bijna gevoelloos, waar ik ook je recensies lees op MM.

Misschien ben je gewend om Harry Mulisch-achtig te schrijven,maar het merendeel hier zal je dan al snel kwijt (willen) raken.

Ik hoop dat je inziet dat je hier geen punten scoort op moeilijke woorden, maar vooral met het overbrengen van je mening, in voor bijna iedereen te begrijpen woorden. Zo zonde van je tijd anders. Je denkt namelijk diep na bij elke film en ik zou je mening dus best op prijs kunnen stellen, mits ik niet elke keer een dedain stuk hoef te ontcijferen. En nee dit heeft niet altijd te maken met de lezer,maar ook vaak met de schrijver.

Niets meer dan een intersubjectief, immaterieel, puur verstandelijk concept, waarmee wij hopelijk ruwweg hetzelfde bedoelen.

Werkelijk? Ik vind mijn recensies veelal juist zonneklaar een bepaalde emotie uitstralen .. hoogstens druk ik deze abstracter, gestyleerder en wetenschappelijker uit dan velen, maar zelfs dat valt in mijn opinie behoorlijk mee.

Waar grijp je dat vandaan? Ik kan me namelijk gemakkelijk inleven in anderen; mééleven met andere personen, echter, daar zit 't probleem hem in.

Voor een antwoord op het tweede gedeelte van je bericht verwijs ik je door naar dit vers besproken topic.

Kom, je gaat die idiote schrijfseltjes toch niet met Mulisch vergelijken.

Ik heb het andere topic ook even gelezen.

Als je altijd zo schrijft in het dagelijks leven vind ik dat verder prima hoor. Als ik het geduld zou hebben, zou ik je recensies zelfs uitlezen.

Inlevingsvermogen sloeg op inlevingsvermogen in een film.

Dat films als TSSR en the green mile bijvoorbeeld helemaal, maar dan ook helemaal niks met je doen, vind ik gewoonweg jammer en niet echt getuigen van enig aanwezig gevoel.

Klinisch kijken naar een fictief geheel werkt toch nooit eigenlijk?

@BoordAppel: Ik dikte het een beetje aan met mijn Mulisch-vergelijking. Dat niveau bereikt hij bij lange niet, maar het gebruik van veel bijwoorden en bijv.naamwoorden deden me er gewoon even aan denken.Niet te letterlijk nemen dus.