Noirvember

Noirvember film 18: Murder by Contract

https://www.moviemeter.nl/images/cover/38000/38986.jpg?cb=1407131651

Scorsese heeft dit keer heel heel erg gelijk. Dit is niet veel minder dan een meesterwerk. Als in een alternatief universum iemand als Antonioni in de VS terecht was gekomen en low budget studio films had gemaakt was het iets als Murder By Contract geworden. In alles een heel dwarse film. Gesteund door Vince Edwards, een sportieve atletische acteur die precies de toon vind om in deze stijloefening te acteren. Daarbij komt nog een voor Hollywood begrippen voor die tijd erg ongewone soundtrack met elektrische gitaar. Cameraman was ook niet zomaar iemand, namelijk Lucien Ballard, later bekend van films van Sam Peckinpah (The Wild Bunch) en ook werkte met von Sternberg, Boetticher, Stanley Kubrick en Samuel Fuller. Ben Simcoe schreef de film op basis van een boek samen met de blacklisted Ben Maddow die wel iets had met dwarsigheid en ook meewerkte aan The Wild One en Johnny Guitar.

Super stijlvol, veel van de actie is buiten beeld en soms onderkoelde ongrijpbare humor. Psychologisch uitdagend en zijn tijd een aantal jaren vooruit. Gewoon gemaakt voor een studio en voor Shadows wat in de VS een revolutionaire film was.

Mijn favoriete noirvember film tot nu toe en zoveel betere films zijn er in het Hollywood van de jaren '50 niet gemaakt.

Morgen: 711 Ocean Drive

Helaas laat mijn woon/werk situatie niet toe dat ik alle dagen films kan kijken. Allereerst een 9 to 5 job slikken en dan ’s avonds hoor ik een geklop op de deur met de woorden : Papa, kan je me helpen met het huiswerk ? Ik vraag me af of Tarantino ook dit probleem had in zijn videotheekperiode. Maar de Heer Zij Geprezen voor het bestaan van winkelcentra want zo heb ik wel enkele uren rust. Dan ook maar meteen 2 films bekeken gekozen uit de lijst van SB nl Detour en My name is Julia Ross. Je zou kunnen zeggen dat deze films elk aan het uiteinde van het noir spectrum hangen. Wat draagt de film : Inhoud of vormgeving.

Aan de ene zijde is er MNIJR : focus op plot, stijlvol gefilmd en boeiend verteld waarin een zweem van sociaal commentaar (de arbeidersklasse versus de aristocratie) te bespeuren valt. Geënt op de Gothic feeling van films als Rebecca en Gaslight maar niettemin zeer onderhoudend met mooie visuele momenten (die schaduw van de hand bv wanneer Julia in het bed ligt).

Aan de andere kant van het spectrum heb je dan Detour : hier ligt de nadruk op doem en fatalisme gecreëerd door die clair obscur belichting, door de isolatie (die wandeling in de mist is allesbehalve romantisch maar eerder een voorbode voor naderend onheil), door de personages (Tom Neal is een weinig succesvolle muzikant die in luidruchtige bars speelt, Anne Savage is een opportunistische schooister), door de flashback vertelling (opnieuw voorbode onheil). Weinig verhaal maar des te meer die nadruk dat het geluk niet voor hen is weggelegd. De eerste dode is door een banaal ongeluk en wanneer dan toch een tweede kans wordt die snel weer weggenomen. Neal is de sukkel die door het lot wordt gekruisigd en Savage (ze vertolkt haar personage als een barbaarse Viking) de vrouw die aan haar geldlust ten onder gaat.

Ik geef de voorkeur aan Detour omdat ondanks het mager verhaal de film meer gelaagd is in sociaal commentaar (de economische depressie van WO II zit erin) met een kritiek op The American dream dat vooral visueel (donker, sober universum) het pessimisme accentueert.

Noirvember film 19: 711 Ocean Drive
https://www.moviemeter.nl/images/cover/29000/29545.jpg?cb=1593070553

102 minuten is niet lang voor films in het algemeen. Ook niet in 1950. Maar voor een noir, dat waren vaak films met lage budgetten en B-films, was dat wel lang. Veel in dit topic is korter dan 90 minuten. Deze film telt er dus 102 waarin ook wel een rise & fall verhaal verteld moet worden.

Noir regular Edmond O'Brien speelt een medewerker van het telefoonbedrijf dat van een laag loontje moet leven en ook wat illegaal gokt. Door zijn technische talent komt hij in dat illegale gokcircuit uit, waar hij zich omhoog werkt en uiteindelijk te hoog grijpt. De film begint met sensationele onzin die ook op de poster staat. Er is geen enkel bewijs dat de film echt in de problemen kwam door criminelen. Dat lijkt vooral promoties en we eindigen met flauw moralisme daartussen is het vaardig amusement met een tamelijk spectaculair einde op de Boulder Dam (later Hoover dam).

Newman was een trouwe filmer voor de studio's die strakke en goed vertelde films maakte en later bij TV uitkwam (weer en er is een patroon hier, bij The Twilight Zone). Op basis van deze film had hij als regisseur niet zoveel persoonlijkheid, maar dit voldoet uitstekend als goed amusement voor een vrijdagavond.

Ik keer morgen terug naar een regisseur die ik al eerder heb bekeken deze maand, Vincent Sherman en twee hoofrolspelers die we ook al zagen: Glenn Ford en Rita Hayworth: Affair in Trinidad

Noirvember film 20: Affair in Trinidad
https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3305.jpg?cb=1363583056

Iets minder dan de film van Sherman die ik eerder zag (en die dicht bij een halfje meer zit): The Garment Jungle. Dit is vooral gemaakt rondom de comeback van Rita Hayworth. Hayworth is van oorspring danseres en geeft een tweetal demonstraties in deze film. Hayworth is een toegevoegde waarde. Het is bekend dat Hayworth geen zin had in deze film maar contractspeler uiteindelijk niet zoveel keus had. Ze was na een aantal jaren min of meer stilte (en een mislukt huwelijk) terug bij Columbia en ze werd herenigd met Glenn Ford met wie ze haar grootste succes had behaald met Gilda. Het is niet te merken dat ze geen zin had, want ze is fantastisch. Deze exotische noir, waarvan de hele marketing rondom Hayworth werd gehangen was een stevige hit.

Toch is het niet het enige wat goed is. Erg tijdgebonden qua thema's. De film baadt in een soort koloniaal sfeertje. Met name de heerlijk spelende Alexander Scourby, die van Max Fabian iets maakt dat het midden houdt tussen een koloniale Brit en een understated James Bond-villain. Of de heerlijke Valerie Bettis (ook de choregrafe van Hayworth!) die een lekker over de top foute vrouw mag zijn. Het is sowieso een film die bij elkaar wordt gehouden door de acteurs die er zoveel uithalen dat je vrij makkelijk over een weinig indrukwekkend script stapt. Dat plus het decor maken de film.

Sherman zette meer een stijlvol stempel op The Garment Jungle dan op deze film. Maar er zijn dus elementen die veel goed maken.

Gilda ga ik later deze maand zeker nog langs laten komen.

Morgen gaat Phil Karlson in de herkansing en ga ik Tight Spot zien. Met Edward G. Robinson en nota bene Ginger Rogers, een actrice die je niet associeert met film noir.

Noirvember film 21: Tight Spot
https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15252.jpg?cb=1593023490

In deze jaren, ik heb het al eerder genoemd, begon de Amerikaanse justitie georganiseerde misdaad op ongewone wijze te bestrijden en dat inspireerde het toneelstuk waarop deze film gebaseerd is. De film is nog steeds voor een groot deel op een locatie spelend, maar er zijn wat touches die er een film van te maken.

En na de teleurstellende Karlson eerder deze maand, blijkt dit de beste die ik tot nu toe van hem zag (het zijn er maar drie). Robinson en Green zijn prima maar de sterren van deze film zijn Rogers die haar rol niet subtiel maar wel lekker tegen haar karakter speelt en volgens mij daar juist zin in had en Keith die een intens corrupte agent speelt. Zowel Robinson als Rogers waren enigszins op hun retour in deze tijd.

Veel leuke details zoals een herhalende anti TV-grap met een geweldig slechte inzamelshow op de televisie die letterlijk dagen duurt.

De film is vaak lollig en zit vol scherpe dialogen maar is vooral spannend. Het is ook een goed geschreven film die met niet al te veel middelen tot een knappe evenwichtige film gemaakt. Je moet wel tegen een wat praterige film kunnen.

Morgen een grote klassieker: Max ophuls' The Reckless Moment

starbright boy het is op zich een leuk idee, maar ik vraag me eigenlijk af waarom je dit op jezelf doet? Ik organiseer geregeld challenges en voor mij houdt het in dat je dat met anderen doet. Een beetje jammer dat je niet hebt gepolst bij andere users of ze zin hadden om hier aan mee te doen. Dat is natuurlijk mijn mening, no hard feelings.

Gewoon, omdat het me alleen op mijn eigen voorwaarden bevalt. Iedereen mag zich aansluiten, maar ik doe dit niet om te onderhandelen met anderen over de voorwaarden of het idee, ik doe dit puur op mijn eigen manier en in de eerste plaats voor mezelf. Topic stond er al voor november en daar stond dit ook in.

Noirvember film 22: The Reckless Moment
https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11759.jpg?cb=1399831481

Ergens had ik het kunnen weten. Ik zag vier keer eerder een film van Ophuls en drie ervan waren een stuk fraaier dan verwacht. Ook, hoewel ik hem (te) laag heb staan zijn Nederlandse director for hire-film Komedie Om Geld. Alleen Caught viel me vele jaren terug niet mee (maar zou ik ook moeten herzien). Maar deze film maakt het definitief. Ik ben een groot liefhebber van Ophuls. Dit is een complex melodrama vol met morele vragen en prikt op hoog niveau de samenleving van die tijd door. Nog voor mensen als Nicholas Ray en Douglas Sirk daar in de jaren '50 menig topfilm mee vulden. Daarbij is er nog de bewegelijke en zeer levendige stijl van Ophüls die heel veel van de inhoud weerspiegelt.

De film bevat met de hoofdrol van Joan Bennett een van de fraaiste hoofdrollen in het studiotijdperk Hollywood die ik ken en met de scene waarin zij zij het lijk gaat verbergen een van de mooiste scenes. Dan heb ik het nog niet gehad over de fraaie rol van Mason en alle andere acteurs. De bijzondere rol die het personage van de zwarte huishoudster Sybil in deze film heeft en het perfecte einde. Nooit verwacht dat dit zou gebeuren met mijn noircyclus deze maand, maar ik maak een plekje vrij in mijn top 10.

Morgen ga ik Woman on the Run zien.

Noirvember film 23: Woman on the Run

https://www.moviemeter.nl/images/cover/33000/33201.jpg?cb=1599204253

In de VS is film noir heel groot geworden, hoewel de eerste ontdekking van de stijl in Frankrijk was. Nog steeds worden er films herontdekt, bijvoorbeeld via de Noir Foudation. Deze film is er een van. Ondanks zijn public domainstatus waardoor bepaalde films ook herontdekt werden was dat hier niet gebeurd. The Noir Foundation doet aan norfestivals, restauraties, boeken en aftikelen en zoals op deze blu-ray audiocommentaren.

Ross Elliott en Norman Foster waren beide niet erg bekend. Ann Sheridan was (net als Joan Bennett gisteren en Ginger Rogers eergisteren) een prima actrice in de herfst van haar carrière, en soms lijken dat de mooiste rollenin het studiotijdperk. Dennis O'Keefe is een noir-regular die een zwik rollen in dit soort films speelde. Sheridan en haar zoektocht naar Elliot staan centraal. Er is een plottwist die zich al flink eerder aankondigt en een tof einde. Verder is dit vooral een heel smakelijke lowbudget noir in San Francisco met een fraai gevoel voor decor. Ik word alleen maar meer noirfan deze maand. Veel leuke zijstapjes als de dronken dame in de kroeg die Sheridan afraadt om nog naar haar man te zoeken ("Once they're gone, they're gone") en een fijn beetje cynisch.

Morgen kies ik voor een film met Lucille Ball die je misschien nog minder met noir associeert dan Ginger Rogers. The Dark Corner

Noirvember film 24: The Dark Corner

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9282.jpg?cb=1390774171

Hoewel ik niet veel ervan zag ben je Lucille Ball zo gaan associëren met haar comedyseries dat je vergeet dat ze ook ooit jonger was en een carrière had. Zoals hier waar ze geen femme fatale speelt maar een secretaresse en love interest van een privé detective en eigenlijk is ze ook heel ad rem een soort buddy in bijna een buddy cop achtige rol. Verder in veel opzichten een volbloed 40's noir met schaduwen en zo en met een stel acteurs een regisseur en een cameraman die wel meer met de stijl deden en misschien wel deels de ontwerpers ervan waren.

Hoewel in veel opzichten heerlijk amusement mist de film die onverklaarbare sparkle waardoor ik echt onder de indruk was.Vooral een degelijke noir zonder veel extra voor me. Eentje die uitieindelijk iets achterblijft bij zijn reputatie voor mij.

Vond het trouwens wel humor dat je schijnbaar in New Yorkse galeries Het Meisje met de parel van Vermeer kopen kan, terwijl dat natuurlijk al in 1902 is nagelaten aan het Mauritshuis (en 1881 door een verzamelaar voor 2 gulden 30 op een veiling werd gekocht trouwens, maar dat is een ander verhaal).

Morgen kijk ik Black Angel, ook uit 1946, met Petter Lorre.

Noirvember film 25: Black Angel

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8260.jpg?cb=1410699471

Gebaseerd op een boek geschreven door dezelfde schrijver als Phantom Lady en voor een deel een vergelijkbaar verhaal. Maar dit vind ik toch in bijna alles de mindere film. Wat minder sfeer en een script dat laten we zeggen niet uitblinkt in geloofwaardig. Lorre is goed, Duryea is ook prima en Vincent is goed genoeg. Deze film was er een van lowbudgetfilmer Roy William Neill, maar met een budget van 600.000 dollar was het voor zijn doen een dure film. Het was ook zijn laatste want kort na het voltooien ging de nu bijna vergeten regisseur dood.

Genietbaar en de eigenlijk vrij idiote plottwist trekken de boel wel wat omhoog. De gekke manier waarop de realisatie heeft dat hijzelf de moordenaar is is lekker dik aangezet. En de schaduwenfans komen hier volop aan hun trekken.

Morgen wellicht de allerberoemdste film van deze maand: Gilda

Belgie opnieuw in lock down en dus doet Noirvember zich alle eer aan. Ik heb de film '5 against the house' eruit gepikt omdat ik benieuwd was naar het oeuvre van Phil Karlson. Velen prijzen zijn politie films (waaronder de Franse regisseur Bertrand Tavernier) zoals The Phenix city story, Kansas city confidential en 99 river street. Ik heb enkel de film "Gunman's walk' gezien en het was een kleine parel. Maar dat was een western (Karlson was thuis in alle genres ook drama en zelfs een film met Elvis Presley) dus keek ik wel uit naar zijn noirs. Alhoewel 5 against the house van een middelmatig niveau is, zag ik toch één opmerkelijke feit. De motivatie om een casino te beroven was niet voor geld of vrouwen (DE thema's van een noir) maar uit een soort verveling, uit een verzadiging van hun huidig routine leventje. Uit een soort wanhoop. Personages lijken onschuldig maar ontkomen niet aan het kwaad. Helaas wordt de noir angel op het einde eruit gehaald en hebben we volledig in tegenstelling met de geest van een noir een happy end.

Wat staat er nog op het menu ? Ah, Gilda ! Als dessert kan dit wel tellen. Dit wordt smullen. De film Gilda is voor mij een 'love to hate (of is het 'hate to love - zie je : Gilda brengt mij nu al in verwarring) waardoor ik iedere keer als ik de film zie halsstarrig weiger om dit een meesterwerk te noemen. Nochtans zit de film vol onvergetelijke one liners, is de driehoeksverhouding intens en zijn er sublieme shots te bewonderen. Maar in de tweede helft wordt de amour fou repetitief en daardoor voelt de film onevenwichtig aan. Vanavond sluit het café om 23.00 h maar geen nood want Gilda ligt al te wachten waardoor de nacht veelbelovend donker zal worden.

Noirvember film 26: Gilda

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2139.jpg?cb=1485015938

Wat cinemanukerke hierboven zegt daar kan ik wel een eind in mee. Ik heb er ook moeite mee om van Gilda een meesterwerk te maken. Het plot was bepaald mager en vooral een excuus voor de Johnny en Gilda-show waarin haat en liefde elkaar afwisselen gekruid door sterke dialogen.

Hayworth gaat zeker in de jaren '40 volop langs de randen van de Hays-code en is zo uitdagend en sensueel als nog net mocht en ook Ford had nog een aardige carrière met het spelen van vergelijkbare types wat Gilda was een iconisch succes. Hayworth mag ook haar specialiteit, dansen, laten zien. Het zijn die twee en hun onderlinge dialogen die film dragen en eigenlijk niets anders. Het laatste half uur raakt de film wat energie kwijt. Maar de kanten van de film die goed zijn zijn ook erg goed.

Sport gaat soms samen met film noir en wat is dan de noirsport bij uitstek? Boksen natuurlijk. Morgen een van een aardige rij boksnoirs. Met een acteur die aardig wat in deze stijl deed maar die ik deze maand ook nog niet heb gezien: Bogart: The Harder They Fall

Noirvember film 27: The Harder They Fall

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5439.jpg?cb=1630418275

Omstreeks 2003 of 2004, ik had nog tamelijk weinig klassieke films gezienen ik mijn DVD's nog heel snel geteld had kocht ik een Bogartbox met 5 van zijn films op DVD (deze zat er niet bij), die heb ik nog steeds. Ik merkte toen dat hij zeker geen brede acteur is die alle rollen zou kunnen spelen,maar in de bandbreedte waarin hij goed was, was hij het ook echt. Bogart was ook een vroeg voorbeeld van een acteur die zich probeerde los te maken van al te veel studiobemoeienis en zijn loopbaan in eigen hand probeerde te nemen. Zijn latere films zijn zuiver zijn eigen keuzes en films die hij via zijn eigen productiemaatschappij liet uitbrengen via Columbia.

Toen hij 56 was kreeg Bogart keelkanker, niet het enige noirslachtoffer van het roken. En toen hij al ziek was maakte hij nog één laatste film: The Harder They Fall. Een film die zijn noirreputatie haalt uit het feit dat een totaal rot systeem portretteert en Bogart speelt iemand die daartoe verleid wordt. Het is niet Bogeys allerbeste rol of allerbeste film (ik kies voor In A Lonely Place of Casablanca), maar wel een uitstekende afsluiter van zijn carrière en een rol die hem op het lijf geschreven is. Derde film (en veruit de vroegste) die ik van regisseur Robson zag en het lijkt dat zijn carrière steeds minder werd. Von Ryan's Express was minder dan deze om over Valley of the Dolls nog maar te zwijgen.

Morgen: No Way Out

Noirvember film 28: No Way Out

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12028.jpg?cb=1391254213

Indrukwekkende film. Darryl F, Zanuck, de baas van Fox, las het verhaal en een combinatie van idealisme (wat hij het meeste had van alle studiobazen) en lef (wat hij het meeste had van alle studiobazen) zorgde ervoor dat hij zijn favoriete regisseur bij Fox op dat moment smeekte het te verfilmen. Er waren nog maar nauwelijks films over racisme gemaakt en soms was een verhaallijn over racisme in een verhaal weleens verdwenen in de film. De film laat knap de onderliggende effecten zien en is verbazingwekkend actueel voor een film van 71 jaar terug.

Minstens zo indrukwekkend als het thema is Poittier. Dit is nota bene zijn debuut en zowel het acteren als de hele uitstraling moeten toen echt een verpletterende indruk hebben gemaakt. Hij is geweldig. Widmark had geen zin in het spelen van de racist maar Zanuck en Mankiewicz haalden hem over. Widmark excuseerde zich bij Poittier na elke scene voor de racistische taal die hij moest zeggen. De film is ook razend goed in spanningsopbouw, zeker in langere scenes en weet op het juiste moment te stoppen. elke scene meer had er afbreuk aan gedaan. En had er meer een boodschapfilm van gemaakt, maar dit is toch ook echt een film noir.

Pas mijn tweede Mankiewicz, na het veel bekendere All About Eve dat hij nota bene in hetzelfde jaar maakte. Deze is heel anders maat behoorlijk gelijkwaardig. Ik heb nog het een en ander liggen.

De laatste twee films worden Suddenly en Boomerang!

Noirvember film 29: Suddenly

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11744.jpg?cb=1521484762

Een stuk minder dan de film van gisteren, dit Suddenly. De tijd heeft er nogal aan zitten vreten en hoewel vier jaar jonger komt de film een stuk ouder over. Door de acteerstijl van een deel van de cast, door een wat flauwig plot. Hayden is het beste. Sinatra zag ik al beter. Het maffe is dat ik hem eigenlijk altijd meer als zanger zie terwijl dat eerder gelijkwaardig was en hij in dezelfde periode in de film als op de plaat debuteerder (eerste helft jaren '40) als min of meer stopte (jaren '80).

Lewis Allen was een regisseur van genrefilms met doorgaans lage budgetten. Hij ging uiteindelijk voor de TV regisseren waar een hele berg aan afleveringen maakte al profiterend van zijn ervaring met werken met beprerkte tijd en budgetten.

Suddenly is niet meer dan amusant.

Ik had het gisteren al verklapt, maar morgen een vroege film van Elia Kazan en volgens mij een van de twee die vrij algemeen tot film noir gerekend wordt (al zitten wat anderen er niet ver vanaf): Boomerang!

Sinatra mag dan wel een Academy Award gewonnen hebben, meestal wordt in zijn biografieën toch gesteld dat acteren voor hem maar een tussendoortje was. Iets om de populariteit gaande te houden of zelfs een comeback te realiseren in de muziekwereld (in het geval van From Here to Eternity). Terwijl hij wél perfectionistisch was wanneer het aankwam op platen opnemen, arrangementen etc. was hij blijkbaar nogal gemakzuchtig op de filmset. Liever een take minder dan nog een extra inspanning leveren. Maar ook los daarvan zal het wel niet zo maf zijn dat je hem eerder als zanger ziet. In de muziek heeft hij zijn stempel kunnen drukken terwijl dat in de filmwereld niet echt het geval was ondanks enkele goeie films waarin hij verzeild geraakte.

Toffe filmkeuze en inderdaad erg amusant.

Noirvember de laatste film: Boomerang!

https://www.moviemeter.nl/images/cover/27000/27360.jpg?cb=1522689012

Niet de eerste van deze maand, een wat meer documentaire getinte noir, een van de vele substijlen die er bestaan. Gebaseerd op een werkelijk gebeurd verhaal. En een sterke en kritische film over smalltown america dit keer. En voor een Amerikaanse film: opvallend veel amateuracteurs. Darryl Zanuck zat ook hier achter net als achter No Way Out. Hij was moedig en een idealist zoals ik al eerder aangaf. Deze vroege film van Kazan. En zoals bijna altijd bij Kazan. Er is veel goed aan, maar op een paar punten struikel ik een beetje. Ook dit wordt een 3.5* en dat is van de negen Kazans die ik zag al de zevende keer.

De film lijkt wat op No Way Out van twee dagen terug of iets als 12 Angry Man of sommige films van Frank Capra of Stanley Kramer. Het biedt echter net niet genoeg extra om echt een boodschapfilm te ontstijgen. Dat had No Way Out meer; Wat mij betreft gaat de vergelijking in toon van de film en lichte geforceerdheid van het script meer in de richting van 12 Angry Man, ook een film die ik goed vind maar niet fantastisch om grotendeels vergelijkbare scriptredenen.

Kortom: zoals meestal bij Kazan. Erg goed, maar een echte, echte favoriet zal het nooit worden.

Morgen een paar lijstjes om de boel af te sluiten. Als het goed is ook een stukje op de voorpagina van de site. Wat te doen in december? Ik heb besloten omdat ik nog niet helemaal los kom van dit om volgende maand films te gaan kijken van de regisseurs van deze maand. Er kan een noir tussen zitten of (vaker) een neo-noir. Maar vooral ook andere genres (westerns bijvoorbeeld). Misschien wel een hele cyclus aan Fritz Lang, wie weet. En volgend jaar november doe ik het gewoon weer. Eerste film van het decemberproject wordt Terror in a Texas Town , een western van Joseph H. Lewis. De enige regisseur van wie ik deze maand drie films zag. Ik sla wellicht in december wel wat dagen over of de iets heel anders tussendoor.

Terror in a texas town heb ik een tijd terug eens gezien , als western is het een wat vreemde eend in de bijt , niet slecht

maar echt indruk maakte de film op mij niet , Hayden heeft wel in betere films gespeeld .

Zoals eerder beloofd een complete lijst.

1. The Reckless Moment (1949) Max Ophuls 5.0*

2. Murder By Contract (1958) Irving Lerner 4.5*

3. The Undercover Man (1949) Joseph H. Lewis 4.0*

4. Naked City (1948) Jules Dassin 4.0*

5. The Lineup (1958) Don Siegel

6. Detour (1945) Edgar G. Ulmer 4.0*

7. Brute Force (1947) Jules Dassin 4.0*

8. Tight Spot (1950) Phil Karlson 4.0*

9. The Lady From Shanghai (1947) Orson Welles 4.0*

10. Force of Evil (1948) Abraham Polonsky 4.0*

11. Nightfall (1957) Jacques Tourneur 4.0*

12. No Way Out (1950) Joseph L. Mankiewicz 4,0*

13. Woman On The Run (1950) Norman Foster 4.0*

14. The Garment Jungle (1957) Vincent Sherman 3.5*

15. My Name Is Julia Ross (1945) Joseph H. Lewis 3.5*

16. Drive a Crooked Road (1954) Richard Quine 3.5*

17. Gilda (1946) Charles Vidor 3.5*

18. The Harder They Fall (1956) Mark Robson 3.5*

19. Secret Beyond the Door (1947) Fritz Lang

20. So Dark The Night (1946) Joseph H. Lewis 3.5*

21. Affair in Trinidad (1952) Vincent Sherman 3.5*

22. Boomerang! (1947) Elia Kazan 3.5*

23. 77 Ocean Drive (1950) Joseph M. Newman 3.5*

24. The Mob (1951) Robert Parish 3.5*

25. Black Angel (1946) Roy William Neill 3.5*

26. Framed (1947) Richard Wallace 3.0*

27, The Dark Corner (1946) Henry Hathaway 3.0*

28. Escape in the Fog (1945) Budd Boeticher 2.5*

29. Suddenly (1954) Lewis Allen 2.5*

30. 5 Against The House (1955) Phil Karlson 2.5*

Regisseurs waar ik meer dan een film van zag:

Joseph H. Lewis 3

Phil Karlson 2

Jules Dassin 2

Vincent Sherman 2

Naast een ode aan noir was dit ook een ode aan fysieke media. De meeste films zag ik op Blu Ray en een aantal op DVD. Alle Blu Rays waren Brits, want je moet over de grens voor dat spul. Er is ook wel wat in Duitsland te krijgen. Of als je regiovrij bent, in de VS.

Hofleverancier was Indicator met 14 films:

Escape in the Fog (1945) Columbia Noir #1 box

The Undercover Man (1949) Columbia Noir #1 box

Drive a Crooked Road (1954) Columbia Noir #1 box

5 Against The House (1955) Columbia Noir #1 box

The Garment Jungle (1957) Columbia Noir #1 box

The Lineup (1958) Columbia Noir #1 box

Framed (1947) Columbia Noir #2 box

77 Ocean Drive (1950) Columbia Noir #2 box

Tight Spot (1950) Columbia Noir #2 box

The Mob (1951) Columbia Noir #2 box

Affair in Trinidad (1952) Columbia Noir #2 box

Murder By Contract (1958) Columbia Noir #2 box

The Reckless Moment (1949)

The Lady From Shanghai (1947)

Er is ook een Columbia Noir Box #3 en #4 maar die heb ik nog even bewaard.

Ook veel kwam er van Arrow, 9 stuks

Naked City (1948) Tales From the Urban Jungle boxset

Brute Force (1947) Tales From the Urban Jungle boxset

Force of Evil (1948) Four Film Noir Classics boxset

Secret Beyond the Door (1947) Four Film Noir Classics boxset

Nightfall (1957)

Woman On The Run (1950)

My Name Is Julia Ross (1945)

So Dark The Night (1946)

Black Angel (1946)

De andere twee films in de boxset met vier klassiekers had ik al gezien

Van Eureka/ Masters of Cinema kwamen er ook nog twee:

No Way Out (1950)

Boomerang! (1947)

Boomerang! is geloof ik niet meer leverbaar

En dan nog een Criterion

Detour (1945)

En van DVD zag ik vier films:

Gilda (1946) een van de zeldzame noirs die ik ooit in een kringloopwinkel vond.

The Harder They Fall (1956)

The Dark Corner (1946)

Suddenly (1954)

Tussen wat ik nu in bestelling heb staan zitten weer een aantal noirs.

En tenslotte een lijstje per jaar:

1941 0

1942 0

1943 0

1944 0

1945 3

1946 4

1947 5

1948 2

1949 2

1950 4

1951 1

1952 1

1953 0

1954 2

1955 0

1956 2

1957 2

1958 2

Meestal wordt dit als het noirtijdperk gezien. The Maltese Falcon en High Sierra zijn uit 1941. Stranger on the Third Floor is uit 1940, dus dat is ook een optie. Meestal wordt het afgesloten met 1958 (het jaar van Touch of Evil). Al komt met name 1964 ook wel voor (het jaar van de Siegelversie van The Killers en The Naked Kiss vooral). Opvallend zijn de vele films uit het midden van de jaren 40. 1945-1947 steken er wel een beetje bovenuit.

Vandaag maak ik weer een zeldzaamheid mee, een noir op dvd bij de kringloop voor 0,50. En het was nog wel Detective Story. De enige uit het lijstje van gauke die ik niet gezien heb.

Ik heb Noirvember passend afgesloten met het sublieme Touch of evil (zoals SB reeds aangaf, is het volgens de filmboeken Touch of evil het sluitstuk van de studio film noir periode). De blu ray van The masters of Cinema / Eureka is voor de liefhebbers een must met 3 versies, commentaren en een boekje. Veel background info maar vooral een superieure fotografie (in 1.85 of 1.37 - je kan kiezen) van Russell Metty.

Interessante lijst waar voor mij The lady Of Shanghai geldt als absoluut meesterwerk. Die sequentie in het circus en spiegelpaleis is toch ongeëvenaarde cinema waarin auteurschap en mainstream hartelijk elkaar de hand schudden. Ook Detour staat hoog op mijn lijst en ik heb het gevoel dat Secret beyond the door ... een beetje onderschat wordt. Visueel fantastisch en inhoudelijk diep Freudiaans met Dantesque nachtmerries.

Ter info wil ik ook meegeven dat de Columbia Noir box een prachtige uitgave is. De films zijn wisselend van matig tot zeer goed en dus niet echt grote meesterwerken maar een prachtige transfer met commentaren en een prachtig uitgegeven boekje.

December is reeds ingetreden en dus is het aan Frank Sinatra die met 'Let it snow' tot aan kerstmis de toon zal voeren ten huize cinemanukerke. Tot volgend jaar, beste Noirvember

En Fritz Lang kun je nooit te weinig kijken, zijn filmografie bevat meer dan 10 films die voor noir door zouden kunnen gaan

Ik heb nog een aantal Criterion-noirs, stuk voor stuk sowieso prachtige exemplaren. Ga je daar nog wat van aanschaffen?

Mijn favoriet daarvan: In a Lonely Place.

Op noirgebied heb In A Lonely Place en They Live By Night en de twee Fulles (Naked Kiss en Shock Corridor) zijn onderweg. En er komen er zeker meer, Ik ben nog niet regiovrij qua blu rays, dus voorlopig wel uit de UK.

Deze Film Noir Boxset (Dvd) is een mooi startpunt. Het valt me overigens op dat de besproken boxsets nogal duur zijn terwijl DVD/BluRay. Die twee interessante box sets van Columbia waar starbright boy naar verwijst zijn erg prijzig, ook al omdat het op een enkele uitzondering na niet de meest prominent Film Noirs zijn. Uit het overzicht op basis van jaartal concludeer ik voorzichtig dat starbright boy The Maltese Falcon (1941), Double Indemnity (1944) en Laura (1944, de erkende blauwdruk voor het genre) niet heeft (gezien)? Dat zou me verbazen...

En wat Frank Sinatra betreft: wat mij betreft de beste, meest invloedrijke, meest populaire zanger van de 20e eeuw. Sinatra was vooral een intelligente acteur die rollen koos die perfect bij hem pasten. Zijn personage in From Here To Eternity stond dichtbij zijn eigen leven op dat moment. Hij was bovendien fantastisch in The Manchurian Candidate en wist dat hij niet geschikt was voor de hoofdrol (gespeeld door Laurence Harvey).

Naar verluidt was Suddenly de laatste film die Lee Harvey Oswald zag voor hij John F Kennedy neerschoot. Sinatra, die een sleutelrol speelde in JFKs verkiezingscampagne, was daar kapot van. Toch is juist deze nagelbijter voor mij het bewijs dat Sinatra wel degelijk een veelzijdige, uiterst bekwame acteur was.