Noirvember

Noirvember IV 20-11-2024 Film 21: Larceny (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/48000/48017.jpg?cb=1456759985

De toon van Larceny is aan de lichtvoetige kant. Lichter dan de plotomschrijving doet vermoeden. Het feit de oplichters misbruik maken van de stemming na de oorlog is niet een plotpunt dat echt noirish fatalistisch wordt uitgewerkt en dat is jammer. Dat de film nog best fijn is vooral te danken aan een gladde Dan Duryea, de charmante oplichter John Payne en vooral de foute verleidster Shelly Winters in een vroege rol.

Wat ook leuk is hoe de rol van Rick geschreven is in de film. Het is een oplichter maar zo'n overtuigende charmeur dat hij je als kijker bijna meekrijgt en dat is wat deze film vooral goed doet. De hele film ga je heen en weer tussen sympathie en juist niet,

Stillistisch zou je bijna denken dat het de jaren '50 zijn, want de typsche noirsferen en stijlen moet je echt zoeken. De cameraman is dezelfde van gisteren. De regie is vooral vakwerk.

De volgende film wilde ik al zien om de regisseur. Want de regisseur is Norman Foster, van de hele fijne noir Woman on the Run die ik in mijn eerste noirvember zag. Maar nog meer vanwege een van de betere titels ooit voor een film noir: Kiss the Blood Off My Hands (1948) . Ook nog met Burt Lancaster. En die zie ik ook graag. Dat belooft wel wat.

Noirvember IV 21-11-2024 Film 22: Kiss the Blood Off My Hands (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41649.jpg?cb=1523101864

Om realisme te benadrukken is locatie filmen vaak beter. Maar als je een nachtmerrie-achtige sfeer wil benadrukken en als je de sfeer en belichting zeer sterk in eigen hand wil houden dan is een studiofilm vaak ook erg fraai. Zoals deze film. Meer dan een misdaadfilm is dit een tragedie-noir over twee beschadigde mensen vlak na de oorlog. Er zijn elementen van donker melodrama. De studio is London. In de titels vooraf wordt benadrukt dat dit gaat over beschadigde mensen door de oorlog in een beschadigde stad door de oorlog. De film is visueel heel fraai.

Lancaster is zeker in deze tijd eigenlijk altijd erg goed en er is veel chemie met Joan Fontaine. Deze film zou eerst een project van Robert Siodmak worden, maar doordat hij films aan het maken was die belangrijker werden geacht werd hij vervangen door Norman Foster., Een hele sombere film noir met een anti held en veel gevoel voor wat had kunnen zijn. Het einde (zeg maar de laatste drie minuten) zijn niet zo sterk, maar daar is veel moois aan vooraf gegaan.

De volgende film is Abandoned (1949) met Dennis O'Keefe.

Ik heb er nog één. Kiss tomorrow goodbye uit 1950 met James Cagney. De titel kan het adaggio zijn van elke film noir. Doem, noodlot, fataliteit ... het zit allemaal in de titel.

Maar Kiss tomorrow goodbye is ook een zeer goede film. Het hoofdpersonage vertolkt door Cagney leunt wel sterk aan bij White Heat nl een psychopathische gangster. Toch één verschil. Hier is er geen enkel motivatie voor de personages. Ze zijn wat ze zijn. Zo is geld niet een doel maar een middel voor Cagney om te overleven. Hij lijkt voor gangster bestaan te kiezen omdat dit de eerste optie was. Maar ook de bijrollen zijn fantastisch. Warren bond als de corrupte flik is super intens, Luther Adler als de aan lager wal geraakte advokaat is fantastisch en Barbara Payton als de naïeve vrouw die valt voor Cagney zuigt de aandacht naar hoe toe. De scene waar Cagney haar aanvalt met een handdoek uit pure woede en zij werpt haar wenend in de armen van Cagney is geladen met een 120 volt.

Regisseur is Gordon Douglas en alhoewel hij niet echt een grote naam is, is zijn naam al verschillende keren gepasseerd in deze en vorige noirvembers. Niet alle films van zijn hand zijn goed. Walk a croocked miel heeft hier een consensus van matig tot zwak maar die heb ik niet gezien. Wel San Quentin en dat was inderdaad matig. Maar Between midnight and dawn is best goed en aan het einde van zijn carriere in de jaren '60 de schitterende western Rio Conchos en de Sinatra films met The dedective voorop. Maar misschien het bekendst is zijn sci fi film Them.

Kiss tomorrow goodbye heeft een ingewikkeld plot (iedereen is corrupt of een verrader die zo maar komen opdagen) en heeft een moordend (pun intended) tempo met geweldige momenten (de scene met de boek goeroe is er één van). Er is ook een nevenverhaal waar Cagney met een vrouw aanpapt die de dochter blijkt te zijn van één van de matigste mannen uit de regio maar dat zit een beetje in de weg. Maar de film blijft boeiend gans de rit en het is een genoegen om te zien hoe Cagney over alles en iedereen walst alsof hij gebeten wad door een hond met hondsdolheid. .

Noirvember IV 22-11-2024 Film 23: Abandoned (1949)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/43000/43285.jpg?cb=1409390505

Van regisseur James Newman zag ik eerder de noir 77 Ocean Drive en die was iets beter dan deze. Abandoned is een niet al te geloofwaardig verhaal terwijl de film het gepresenteerd wordt als een waarheid die alle steden voor kan komen. Het gaat om een soort van criminele adoptie-organisatie. Een meisje raakt vermist en dat blijkt daar mee te maken te hebben. De zus van het meisje en een tabloidreporter gaan op onderzoek uit nota bene deel met medeweten van de politie. Tuurlijk. Het is aardig om te volgen maar het script is niet het beste aan deze film.

Beter is de look van de film. Weer een William Daniels is de cameraman van dienst en was zeer ervaren. Hij werkte ten tijde van deze film al een kwart eeuw en had alles, dus ook noirs gedaan (The Naked City en Brute Force). O'Keefe is de ster van dienst maar Raymond Burr is waarschijnlijk de allerbekendste naam. En is het meest grijze karakter.

Een van de grote regisseurs in noir is Robert Siodmak. Een aantal van zijn bekendere noirs heb ik al gezien en de volgende film wordt een van zijn meer obscure: Deported (1950) en die speelt deels in Italie. Ik gok een Italie op de backlot van Universal.

Noirvember IV 23-11-2024 Film 24: Deported (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/61000/61449.jpg?cb=1431862053

Ik had vooraf dus gedacht dat dit wel een nagebouwd Italie zou zijn. Ik zat er dus naast. De film is grotendeels geschoten op locatie in Italië. Daarmee was hij dus een Europese regisseur die terug ging naar Europa. En dan krijg je een opvallende combinatie: een soort mix van italiaans neo-realisme, Amerikaans film noir en ook een beetje melodrama. Dat zou elkaar kunnen bijten maar ik vond het werken en vond dit alweer een hele sterke film van Siodmak, die kan op noir gebied niet tegenvallen. Siodmak was minder tevreden met de film en na nog een film vertrok hij definitief weer naar Europa.

Veel Italiaanse acteurs in de bijrollen. De hoofdrollen zijn echter voor Jeff Chandler, die een Joodse achtergrond heeft en Marta Toren was van Zweedse afkomst (en stierf al in 1957 en was toen pas 31, aan een hersenbloeding). Dat waren beide opvallende keuzes, niet alleen om de afkomst, maar ook omdat ze beiden niet al te ervaren waren. Toren was wel populair in Italie. Dana Andrews was de eerste keus, maar ook John Garfield zou zijn overwogen.

Ik hou vooral van de neorealistische tintjes. De kinderen in het begin bijvoorbeeld. Prachtige scenes. De film is (hoewel dat ook wel ontkent is) losjes gebaseerd op Lucky Luciano die een paar jaar eerder erg in het nieuws kwam en ook de VS was uitgezet en naar het oude land moest.

Ik vond Deported dus een boeiende botsing tussen Europa en Hollywood.

De volgende film: Naked Alibi (1954) met Gloria Grahame en Sterling Hayden.

is besteld ! Bedankt voor de tip. Lijkt me een interessante box.

Met vandaag 17° graden op de thermometer en zonnetje aan de hemel wordt noirvember een beetje gesaboteerd. Dus een kort bericht vooraleer de wandelschoenen aan te trekken. Crack-up (1946) is een prima mysterie met een zeer intrigerend begin (die treinscenes) en gaandeweg vallen mooi de puzzelstukjes in elkaar (wie de echte criminelen zijn, wordt pas laat duidelijk). Toch is het plot overgecompliceerd (waarom die professor O'Brien een hallucinerend drug toe dienen in het begin ? Hij was toch niet betrokken ? ) maar de zwart wit fotografie van Robert De Grasse maakt veel goed. Regisseur Irving Reis is niet meteen een A list regisseur maar toont hier wel capabel te zijn in efficientente en suspensrijke scenes. Onderhoudend tot het eind maar hoofdrol van Pat O'Brien als een would be detective is een beetje kleurloos.

Noirvember IV 24-11-2024 Film 25: Naked Alibi (1954)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11996.jpg?cb=1418375759

Dit was fijn. Een mid-50’s noir met Gloria Grahame in de vrouwelijke hoofdrol. Sterling Hayden als de agent die buiten zijn boekje treed en Gene Barry als het object van zijn onderzoek. Leuk verhaal vol twists en turns en wederom grotendeels in een grensplaatsje. Dit keer genaamd jawel Border Town. En daar wordt de film ook heerlijk sfeervol.

Cameraman van dienst heb ik dit jaar in noirvember al vaker gezien. Het is Russell Metty die ook Ride The Pink Horse en Kiss The Blood Of My Hand schoot. En dat zijn drie van de betere films deze maand en ook drie van degenen die er het best uitzag. Dat was net wat minder bij The Female animal die hij ook deed. Hij deed van alles, vooral in dienst van Universal. Bringing Up Baby, een stel films van Douglas Sirk, Touch of Evil, Spartacus en The Misfits. Met zo'n staat van dienst kun je wel wat.

De volgende film is een van de eerste docunoirs en dat was in de jaren '40 een ware trend: The House on 92nd Street (1945) .

Noirvember IV 25-11-2024 Film 26: The House on 92nd Street (1945)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/35000/35497.jpg?cb=1430459822

Louis de Rochemont was de producent van deze film en nog een boel meer. De Rochemont was de uitbater van een bioscoopjournaal. Hij was een vriend van J. Edgar Hoover en had daardoor goede contacten met de FBI. Toen hij films ging produceren putte hij daaruit. Dit was de eerste. Hij zette ze op als een documentaire en presenteerde ze als zo ongeveer de waarheid (wat nogal overdreven was). De Rochemont was eerst fel antinazi toen de VS nog betrokkenheid bij de conflicten in Europa trachten te vermijden en werd later ook fel anticommunistisch. Het zette met deze film een trend neer. Dit was een succes en kreeg ook nog goede recensies en al snel werden film gepresenteerd als de waarheid en bijna in de vorm van een nieuwsuitzending gegoten. De Rochemont zat achter een deel van die films (naast deze bijvoorbeeld ook Boomerang en Walk East On Beacon) maar anderen namen het over.

Meer een intessante film dan een echt goede. Vooral een poging om de FBI in een zeer goed daglicht te zetten en ze zowat de overwinning van WO2 in de schoenen te schuiven. Henry Hathaway die al behoorlijk ervaren was vond het pattriottische script zeer goed en ging ermee akkoord de film te maken. Zonder sterren en alleen met bijrolacteurs en wat eufemistisch karakteracteurs werden genoemd. Dat was nog net een trapje lager dan de bijrolacteur. De types die een barman speelden, of de baas, of de buurman. Met twee zinnen tekst.

De film begint bijna als een echte documentaire met zowaar wat echte beelden. En een voice over die klinkt alsof het een achtergrondreportage bij het nieuws is.Ondertussen krijgen we een vrij vroeg voorbeeld van een spionagefilm met microfilms, codetaal en zowaar ook een waarheidsserum. De film is wat te keurig en niet ruw genoeg om echt indruk te maken. En mist de mooie taal en de fraaie beelden van een navolger als The Naked City. Ja, verschillende navolgers zijn aanzienlijk beter dan deze film. Toch is het een leuk tijdsbeeld.

De film kreeg zelf nog een soort van vervolg.en een van de acteurs, namelijk Lloyd Nolan speelde daar dezelfde rol. Die van de politieagent George Briggs. Briggs neemt het niet meer op tegen de oorlogsvijand maar tegen de georganiseerde misdaad, Die film heet The Street with No Name (1948) en dat is de volgende film.

Veel respect voor dit project, lees de updates met veel plezier!

Noirvember IV 26-11-2024 Film 27: The Street with No Name (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15869.jpg?cb=1386410422

Nou, een vervolg was het niet echt. Het leek me haast een moetje van de studio om de films aan elkaar te knopen. De films hebben een beetje dezelfde soort titel. Lloyd Nolans rol hier is behoorlijk bescheiden ook en ook de toon van de film is anders. Er zijn wat documentaire sporen maar lang niet zoveel als in The House on 9nd Street.

Het goede nieuws is dat deze film duidelijk veel beter is. En stilistisch veel meer (40's) noir dan de vorige. Met locatieshots uit LA dat om onduidelijke redenen Center City wordt genoemd, En er is noir regular Richard Widmark. Het verhaal is vaak geïmiteerd en draait om de infiltratie van een agent bij een bende overvallers.

De film vertelt het verhaal vlot maar neemt dan weer de tijd voor enkele losse scenes die vrijwel zonder woorden worden neergezet. Dat geeft de film een fijn ritme. En de film heeft een onweerstaanbare ruwheid die je vaker ziet bij noirs uit de jaren '40. Eerder zijn al Infernal Affairs en de remake daarvan The Departed genoemd als vergelijkbare film. Maar het gaat nog een beetje verder bij de kleurennoir van Sam Fuller, House of Bamboo, die in essentie exact hetzelfde plot nog eens over doet maar dan met een Ierse bende in Japan of all places. Fuller is een held dus die maakt er in alles buiten het plot een compleet andere film van.

Geen existentialisme hier of fatalisme of complexe karakters en nog steeds is het plot soms een commercial voor de FBI die over de Amerikanen waakt (hoewel minder overdreven dan gisteren). Maar er is hier behoorlijk veel fijns om dat flink te compenseren. Opvallende naam in de cast is Joseph Pevney. Die speelt hier Matty en ging na een korte filmacteercarriere (allemaal noirs) regisseren. Dat waren vaak goedkopere genrewerkjes waaronder veel noirs. Vorig jaar zag ik zijn Six Bridges to Cross in noirvember.

Eerder had ik het al over overeenkomsten in titels. Toen ging het over exotische locaties. De film van gisteren bracht niet alleen deze film voort met een titel met overeenkomsten maar ook de volgende film. The House on Telegraph Hill (1951) . Qua plot heeft het dan weer niks te maken met de films van gisteren en vandaag. De film is geregisseerd door Robert Wise. Die vooral bekend is van zijn jaren '60 films maar eerder in zijn carriere ook wat noirs regisseerde. De twee die ik eerder in dit topic zag: The Set-Up en Odds Against Tomorrow beide tot grote favorieten van me zijn gaan behoren. Dat belooft dus wat.

Noirvember IV 27-11-2024 Film 28: The House on Telegraph Hill (1951)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/18000/18737.jpg?cb=1385840047

Je zou dit een Women in Peril-noir kunnen noemen. Er zijn ook een aantal filmhistorici die dat een apart genre vinden. Ik hoor bij de school die dat als een subgenre van film noir zien. Deze film heeft verwantschap met films als Rebecca, Gaslight en My Name is Julia Ross. Een vrouw bedriegt zich in een goed leven in een groot huis en haalt het vervolgens in haar hoofd dat haar man en haar nanny het op haar gemunt hebben. De film begint in een concentratiekamp in een deel dat oorspronkelijk langer had moeten zijn. Ze neemt daar de identiteit van een overleden vriendin aan zodat ze naar Europa kan. Het is goed dat dat niet langer is, want die opening is het minste stuk van de film en nogal toneelmatig. De film knapt echt op als we na een dikke tien minuten in de San Francisco zijn.

Ook in deze tijd zag Hollywood Europa toch een beetje als een pot nat. En waar een paar dagen terug we een Zweedse actrice die een Italiaanse moest voorstellen, nu hebben we een Italiaanse die een Poolse speelt. Valentina Cortesa was een actrice die schijnbaar van Darryl Zannuck een ster moest worden. Ze was min of meer doorgebroken met de klassieke neo-realistische film Rome, Citta Aperta en maakte in deze tijd wat films in de VS. Ze trouwde uiteindelijk met haar tegenspeler Basehart en samen verlieten ze Hollywood en Basehart ging in Italiaanse films spelen in plaats van andersom. Ze is erg goed, maar wat de ster is van deze film is het decor van het huis. Vol met antiek en bijna een doolhof. Ook een noir met een kind in een belangrijke rol. Gordon Gebert speelt de zoon en speelde in toch een stuk of 10 films als kind met opvallend veel films die nu nog een naam hebben. Vooral deze, Flying Leathernecks, The Narrow Margin en To Hell and Back.

Een heel andere film als de schitterende boksnoir The Set-Up en de fijne jazzy anti-racisme noir Odds Against Tomorrow. Een prima film maar deze haalt het niet bij die twee. Maar het is een vlot verteld verhaal. Een beetje gothische horror (en dat is het fraaist) en een leuk verhaal. Dat wel.

We gaan naar het einde van deze noirvember. Nog twee films te gaan. De volgende is een noir over een acteur die een beetje gek wordt. A Double Life (1947) van George Cukor.

Ik ben een boek aan het lezen over het werk van Nicolas Ray en het leek me interessant om met deze studie in het achterhoofd de film In a lonely place te herzien.

Nicholas Ray is een cineast die vooral een emotioneel landschap visueel vertellen. Zijn geprefereerd thema is in deze film sterk aanwezig : destructie van geïdealiseerde romance, tussen 2 outsiders die door de harde realiteit gedoemd zijn. De hoofdpersonages Dix en Laurel functioneren als een omgekeerde noir nl homme fatale en onschuldige/naïeve vrouw die meegesleurd wordt door de demonen van haar geliefde. In feite een melodrama, een mix tussen noir en romantisme waarin de donkere kanten van geweld, isolatie en hier ook het universum van Hollywood boven komen : verbitterd en pessimistisch/sarcastisch. Commercie boven kunst. Destructieve relaties. Verbitterde personages.

Hoe brengt Ray dit Inhoudelijk ? Voor Dix is zijn beroep als scenarist een kanaal om geweld te uiten (diep verlangen om gewelddadig te zijn). Dix is een passé, een nobody die al lang geen succes meer heeft gehad. Met zijn relatie met Laurel bereikt hij een nieuw artistiek hoogtepunt. Laurel is een gekwetst persoon (ongelukkige relatie voorheen) maar heeft in het begin vertrouwen in deze man. Ze verschaft hem een alibi omdat ze in zijn onschuld gelooft maar daarna twijfelt ze aan zijn onschuld (scene met de bestuurder na het strand toont de uitbarsting van Dix die bijna de bestuurder vermoordt) waardoor een relatiebreuk ontstaat. Het moordonderzoek loopt dus parallel met de romance. Treffende scene om de twijfel te laten manifesteren met de masseuse : die waarschuwt Laurel voor Dix en raadt haar aan om terug te keren naar die andere rijkere ex. Ray filmt dit met een kikvorsperpectief zodat de masseuse als een geweten boven Laurel staat.

Hoe brengt Ray dit visueel ? Mildred, een assistente vertelt het boek dat Dix in script verwerken en we zien de POV van Dix die naar Mildred kijkt. Mildred vertelt dus aan de camera (dus aan ons en aan Dix). Dix ( en dus de camera) gaat achteruit en Mildred komt dichter bij de camera. Is om te tonen de positie van Dix tgo vrouwen nl onwennig en timide. Dix' karakter wordt dus geschetst aan de hand van een camerabeweging.

Ray bestudeert ook de locatie en 'gezien worden'. 1) locatie : Dix en Laurel ontmoeten elkaar op neutraal pad, dan in het huis Dix een gesprek, dan het inwonen van Laurel maw we zien een goede relatie (huis Dix). In de tweede helft wordt Laurel bedreigt door Dix, Laurel vlucht in haar huis, Dix breekt in, Laurel sluit zich op maw we zien een slechte relatie (huis Laurel). 2) Gezien worden : de film begint met de ogen van Dix in de autospiegel = hoe wordt ik gezien door anderen. Dix en Laurel kijken naar elkaar (bv tijdens de eerste ondervraging) = goede relatie. Dix en Laurel kijken niet naar elkaar = slechte relatie (bv na de ruzie op het strand).

Dit alles toont aan hoe doordacht Ray gebruik maakt van camera, ruimte en oriëntatie om een emotie te tonen. Misschien iets te academisch om alles door te hebben maar In a lonely place bezit een intensiteit en een psychologische klaarheid dankzij deze aanpak.

cinemanukerke Fijn stukje over een cinema-held van me : Nicholas Ray. In a Lonely Place, They Live By Night en On Dangerous Ground behoren tot de fraaiste noirs die er zijn. Party Girl is volstrekt uniek. Een film noir, uitbundig in kleur met musical-elementen. En het werkt ook nog. Born To Be Bad is leuk campy. En ook Knock on Any Door is beter dan zijn reputatie. Van zijn noirs moet ik alleen nog A Woman's Secret. Dat ga ik dit jaar niet meer doen. Maar het komt er wel ooit van.

Als afsluiter op aanraden van starbright boy Party girl van Nicholas Ray. Bijzondere noir want is in kleur. Echter ook thematisch is dit toch op de grens met noir. Zoals meer bij Ray is dit een romantiek noir. Een koppel Tommy en Vicky worden bedreigd door de buitenwereld, hun liefdesaffaire gedoemd door de demonen van hun leven. De film kent gelijkenissen met In a lonely place. Maar we ruilen de Hollywood setting van IOLP om voor het Chicago jaren ’20. Party girl is dan ook eerder verwant met de gangster films in de jaren “30.

Het mank lopen van Tommy gebruikt Ray als metafoor voor de vuile moraal die het personage heeft. Tommy is een briljante advokaat die zorgt dat de gangsterbaas Rico en zijn onderdanen steeds hun verdiende loon ontlopen. Hij zuivert hun moorden in onschuld. Het manken van Tommy is een sociale handicap, wordt niet als vol aanzien en krijgt enkel waardering van de criminelen. Hij gebruikt dit ook als medelijden (in de rechtbank voor een jury). Eens zijn been is hersteld, eens hij op zijn 2 benen kan staan als het ware is hij zelfzeker, zelfstandig en puur. Hij wordt nu door de maatschappij aanvaard.

Ook Vicky is een prostitué voor de mob (in bedekte termen weliswaar wegens de Hays code nl krijgt geld om een feestje bij te wonen). Als danseres en als gezelschapsdame. Ook zij is laag gevallen moreel gezien en wil nu terug respectabel worden. Zij is de eerste die initiatief neemt door Tommy te wijzen op zijn afhankelijkheid van de gangsters en zelf het geld terug geeft aan één van de lijfwachten van Rico.

Zoals reeds gezegd is de film in kleur en Ray maakt daar handig gebruik van. Rood is belangrijk en staat voor liefde, passie en gevaar. Zo is de kleur van Vicky's jurk steeds navenant met de situatie. Rode jurk bij de verleiding (eerste afspraak), grijs bij de breuk wanneer Tommy naar de kliniek gaat voor de operatie. De zelfmoordscene van een danseres in bad is nog een voorbeeld.

Zelf de musicals nummers zijn een metafoor (alhoewel zeer vaag) en weerspiegelen Vicky’s situatie. Ze danst steeds tussen 2 mannen (= tommy en rico) met de eerste dans als een striptrase act dat verwijst naar haar verleden en naar haar wens om Tommy te verleiden en in de tweede dans in een luipaard motief dat verwijst naar haar gevaarlijke situatie op het eind.

Dan is er nog het thema dat misdaad overal is en integreert is in de samenleving bv op het feestje zijn ook rechters en politici. De advokaat openbare aanklager is zelfs een spiegel van Tommy, ook hij gebruikt trucs, is een opportunist (wil een onschuldige Tommy veroordelen om zo tot Rico te komen) en heeft politieke ambities. Wet en orde vs misdaad zijn twee delen van dezelfde kant.

Als klap op de vuurpijl is er nog een Oedipus conflict zichtbaar nl : Rico is als een vader voor Tommy (een vadermoord wordt dan gesuggereerd) met Vicky als moeder (ze wordt meer als een bezorgede moeder dan als lief getekend in sommige scenes) en de eerste kus wordt onderbroken door een telefoon van Rico.

Party girl is klassiek van opzet en is het plot is voorspelbaar en cliché matig maar Ray tekent zijn gedoemde personages met een psychologische gelaagdheid (door kleur en karakter) zodat de film bruist in een oogstrelende fotografie van melodrama en innerlijke conflicten.

Noirvember IV 30-11-2024 Film 29: A Double Life (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6305.jpg?cb=1453021068

George Cukor stond niet bekend om zijn noirs. Toch heeft hij een drietal noir(ish) films gemaakt. Gaslight is veruit de bekendste, maar daarnaast zijn er nog de Joan Crawford film A Woman's Face en deze.
Cukor was met name meestal de vertrouwde kracht om ambiteuzere films te verfilmen, waar een grote ster in zat en/of waar gemikt werd op oscars. En noirlemementen vind je nou eenmaal meer in minder ambitieuze films. Ronald Colman paste in dat plaatje. Dat was ook een academy favorite die al drie keer genomieerd was geweest en met deze rol het beeldje wilde winnen. En dat lukte ook.

In A Double Life speelt Colman een ouder wordende acteur die zich meer en meer met zijn rollen gaat identificeren. Het gaat mis als hij in een langlopende toneelproductie van Othello staat en werkelijkheid en de rol door elkaar gaan lopen. Colman speelt naar de smaak van toen de rol theatraal en de rol als hij Othello speelt nog theatraler. Ook tegen het eind gaan de registers flink open door de acteur inderdaad een te maken met zijn rol en hem te laten sterven. Visueel is dit een slag minder dan Gaslight en de oorzaak is dat film nooit compleet gaat leven. Het is net iets te statisch allemaal. Dat doet haast een toneeloorsprong vermoeden, maar dat is niet zo. Dit was de eerste van maar liefst zeven samenwerkingen tussen schrijvers Ruth Gordon en Garson Kanin en George Cukor. Die werden later vaak komisch (Born Yesterday en Adam's Rib bijvoorbeeld. Maar dit is een theatraal noirish drama. Ik zie kwaliteiten maar de film ligt me uiteindelijk niet helemaal.

Vorig jaar heb ik aandacht gehad voor de noirs van Preminger. Een van zijn beroemdste noirs heb ik echter nog niet gezien. De laatste film van dit jaar is Angel Face (1953) .

Noirvember IV 30-11-2024 Film 30: Angel Face (1953)

https://cdn11.bigcommerce.com/s-yzgoj/images/stencil/1280x1280/products/11941/11320/api89mhgb__43904.1625724955.jpg?c=2

Normaal zet ik hierboven de poster die we op de site hebben, maar ik heb hem hier vervangen omdat die poster een megaspoiler bevat. Ik ga er even achteraan dat die vervangen wordt.

Vorig jaar al erg genoten van Preminger noirs en dit is veruit de bekendste van de twee noirs van hem die ik nog niet zag.

Angel Face heeft Robert Mitchum als een ambulancechauffeur die geroepen wordt naar een rijk huis waar de vrouw des huizes beweerd slachtoffer te zijn van een moordpoging. Maar de meeste mensen daar denken dat het een ongeluk was, Of deed ze het misschien zelf denk je als kijker dan. En dan lijkt het even dat daar de film over zal gaan, maar dat blijkt niet zo. De dochter des huizes annex femme fatale wordt gespeeld door Jean Simmons. Mitchum wordt verliefd op haar en zegt zelfs zijn baan op en gaat voor de familie werken.

De verwikkelingen daarna zijn vooral een opmaat naar de laatste twintig minuten die een zeer fraai en tragisch verhaalverloop tonen. Over manipuleren om te krijgen wat je echt wil. Dat lukt deels. Mitchum is zijn relaxte zelf en dat past prima in deze film, maar Simmons steelt hier de show. De muziek is groots en bijna over de top als bij een klassieke tragedie.

Misschien komt het omdat ik noir liefhebber ben, maar bij Preminger steken ook een aantal van zijn noirs boven de rest van zijn oeuvre uit. Erg goed.

Dat waren ze alle dertig voor dit jaar. Ik maak in de komende dagen nog mijn traditionele eindlijstjes. En spreek alweer af voor volgend jaar.

Er zijn nog zekerheden in het leven. Bedankt voor het gul strooien met tips en weetjes, SB. Noirvember is alweer voorbijgevlogen. Om ons een beetje te troosten hebben we reeds de kerstboom binnengehaald en zijn we die volop aan het versieren. Het is nu aan de beurt aan december om te spreken en traditiegetrouw gebeurt dit door de zang van Frank Sinatra die met Let it snow de toon aanvoert. Onder duizend flikkerende kerstlichtjes toosten we nog eens op Noirvember en zeggen we geen vaarwel maar tot ziens.

Top 30

1. Ride the Pink Horse (Film, 1947) Robert Montgomery 4.0*

2. Act of Violence (Film, 1948) Fred Zinneman

3. Side Street (Film, 1950) Anthony Mann

4. Crime Wave (Film, 1954) Andre de Toth

5. Kiss the Blood Off My Hands (Film, 1948) Norman Foster

6. Deported (Film, 1950) Robert Siodmak

7. Angel Face (Film, 1953) Otto Preminger

8. Naked Alibi (Film, 1954) Jerry Hopper

9. The Street with No Name (Film, 1948) William Keighley

10. T-Men (Film, 1947) Anthony Mann

11. His Kind of Woman (Film, 1951) John Farrow 3.5*

12. Border Incident (Film, 1949) Anthony Mann

13. Where Danger Lives (Film, 1950) John Farrow

14. Tension (Film, 1949) John Berry

15. Lady in the Lake (Film, 1947) Robert Montgomery

16. The Female Animal (Film, 1958) Harry Keller

17. The Web (Film, 1947) Michael Gordon

18. Mystery Street (Film, 1950) John Sturges

19. Illegal (Film, 1955) Lewis Allen

20. Larceny (Film, 1948) George Sherman

21. The Big Steal (Film, 1949) Don Siegel

22. The House on Telegraph Hill (Film, 1951) Robert Wise

23. He Walked by Night (Film, 1948) Alfred L. Werker

24. Decoy (Film, 1946) Jack Bernhard 3.0*

25. Abandoned (Film, 1949) Joseph M. Newman

26. The House on 92nd Street (Film, 1945) Henry Hathaway

27. A Double Life (Film, 1947) George Cukor

28. Calcutta (Film, 1947) John Farrow

29. Outside the Law (Film, 1956) Jack Arnold

30. A Bullet for Joey (Film, 1955) Lewis Allen 2.5*

Toen was het al weer over drie maanden. Heb al weer een stuk meer films verzameld dan nodig. Ik wil de volgende keer een aantal Britnoirs voorbij laten komen. Ik heb een van de zeldzame noirs in kleur klaarliggen.

Verder moet ik nog twintig films uit een lijstje met de 100 meest essentiele noirs. Het plan is om er daar 10 van te kijken en de laatste 10 in 2026. Maar ook weer genoeg obscuurders dat in elk geval klaarligt. Een film die is gefilmd in gebombardeerd naoorlogs Europa bijvoorbeeld, een kerstnoir en ook een obscure koude oorlogsnoir. Ik beslis vaak letterlijk een dag vantevoren welke het morgen wordt, dus ik weet niet zeker of ik ze allemaal ga zien dit jaar, maar ze komen er wel ooit van.

Over anderhalve week begin ik weer. De eerste film wordt weer een van de "eerste noirs" uit 1940: The Letter (Film, 1940) geregisseerd door William Wyler en met Bette Davis. Zowel van Wyler als van Davis ga ik ook nog een tweede film zien.

Noirvember V: 1-11-2025 Film 1: The Letter

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3206.jpg?cb=1635741040

Zoals wel vaker, ook in die tijd en al helemaal bij Warner was The Letter een remake. Het was al eerder als gemaakt als in zowel een zwijgende als een talkie-versie in 1929. Dat was pre code, dus wil ik die ook nog weleens zien. De ster van die film, de nu totaal vergeten Jeanne Eagles overleed een aantal maanden na de premiere al. Nadat ze al jaren een heroineverslaving had.
Deze remake komt uit 1940 en heeft de beperkingen van de Hays Code dus loopt het verkeerd af met Davis, De film is duidelijk opgezet als een stervehikel voor de toen erg populaire actrice. In de andere rollen zijn geen grote namen gecast. Prima acteurs verder, maar niemand die Davis kan overschaduwen en Davis zit in bijna alle scenes.
Het verhaal van de film graaft niet erg diep. De film vrij straight forward. Maar in veel opzichten uitstekend gemaakt. Sfeervolle studiofotografie vooral. Spelend in een koloniale wereld. In de toenmalige Britse kolonie Singapore in dit geval. Wat neer wordt gezet als een exotische locatie met gevaren. Als ze op een gegeven moment de bezitter van de brief gaan bezoeken krijgen we een overigens zeer fraaie scene flink wat cliches opgelepeld over aan opiumpijpen lurkende duistere Aziaten enzo. 1940 was in die zin heel anders dan 1960 in films en zelfs ook anders dan 1950.

Het einde was niet onomstreden. Er werden er twee gemaakt een met de bekentenis van Davis dat ze van de overledene houdt en niet van haar man en een zonder. Davis vond zonder beter, het werd met. De andere staat wel op de DVD. Bette Davis had gelijk.

The Letter is een aangenaam Bette Davis-verhikel, maar geen meesterwerk.

De film is een van de drie Willam Wyler films die als noirs worden gezien. De andere twee zijn Detective Story die ik in een eerdere noirvember zag. En The Desperate Hours . Een late Humphrey Bogart en dat is de volgende film voor Noirvermber editie 5.

Noirvember V: 2-11-2025 Film 2 The Desperate Hours

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2662.jpg?cb=1380877129:

The Desperate Hours is de een na laatste rol van Humphey Bogart en niet een vroege maar eerder een late noir. The Desperate Hours is een home invasion thriller. Erg effectief. Behoorlijk spannend ook. Bogart is een van de bad guys. De een na bekendste naam is Frederic March die een hele riedel aan emoties afwerkt als de vader des huizes. De thema’s zijn typisch jaren 50. De bedreiging van het comfortabele Suburbia leventje.

Voor de rol van March was oorspronkelijk Spencer Tracy gecast. Maar er ontstond een strijd tussen Tracy en Bogart wie top of the bill mocht zijn, Tracy haakte af en daardoor speelde March zijn rol. Net als bij de vorige film die los gebaseerd was op een moord uit 1911, had ook deze een waargebeurde aanleiding. In 1952 werd een gezin 19 uur gegijzeld. Een artikel daarover leidde tot deze film en overigens ook tot rechtzaken. Omdat het geijzelde gezin zei dat het artikel vol onjuiste details zat.

Dit was een grote film. Er zaten bijna twee supersterren in. Wyler regisseerde (en werd eigenlijk alleen ingezet voor wat prestigieuzere projecten). Wyler doet veel waardoor de film werkt. Hij neemt de tijd, heeft oog voor detail en maakt er een precieze film van.

De volgende is weer een late Bogart, een wat minder bekende ditmaal: The Enforcer

Noirvember V: 2-11-2025 Film 3: The Enforcer

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3839.jpg?cb=1472581730

Bogart is wel de nummer 1-acteur op noirgebied. Hij heeft er in de jaren 40 en 50 meer an 15 gemaakt. Afhankelijk van hoe je telt moet ik er na deze nog een stuk of twee, drie.

The Enforcer is een politiefilm die zijn inspiratie duidelijk haalde bij de murder inc. -processen in het begin van de jaren 40. Toen het voor het grote publiek ineens duidelijk begon te worden dat zoiets was als georganiseerde huurmoord. Criminelen die mensen betalen die een ander vermoorden en mensen die van moord hun beroep maken. Murder inc, was hoe de New Yorkse losse groep huurmoordenaars werd genoemd. Er wordt geschat dat ze in een jaar of 12 tussen de 400 en 1000 mensen hebben vermoord,

Gek genoeg ie The Enforcer niet eens echt een Bogart-film en dat lijkt de belangrijkste reden waarom deze minder bekend is. Bogart krijgt wegens zijn status de grootste rol, die van politieagent. Maar dat is nou net de meest kleurloze rol in de hele film. En Bogart slaagt er niet echt in om er meer van te maken. Het plot in het licht van de gebeurtenissen 10 jaar eerder en de sfeer in vooral de eerste helft helpen meer mee bij deze film.

In het begin krijgen we een kroongetuige gespeeld door Ted de Corsia die bang is dat hij vermoord gaat worden op de vooravond van een groot proces om een Mysterieuze man genaamd Mendoza van de straat te krijgen. De film probeert wat spanning te halen uit het feit dat we Mendoza eerst niet zien, maar dat lukt niet helemaal. Dan volgt er een reeks flashbacks die bij vlagen sterk beelden laten zien over de innner workings van zo'n organisatie van contract killers. Deze film doet ook een beetje zijn best om de kijker dingen uit te leggen over huurmoord en verklaard termen als contract en hit., Ook wel opmerkelijk.

Regisseur van dienst was ene Bretaigne Windust, een verder vrij onbekende regisseur met Franse roots. hij regisseerde een aantal films, maar kram uiteindelijk vooral aan de bak als Tv-regisseur,

De film is vooral sterk in het neerzetten van die moordclub als een soort meedogenloze organisatie uit wiens klauwen je maar moeilijk wegkomt. Hoe graag je ook zou willen.

Ik neem weer vast wat voorsprong omdat ik ook weleens een dag ga overslaan deze maand. Bretaigne Windust heeft een naam die me meer doet denken aan een boekpersonage dan aan een echte naam. Ook de regisseur van de volgende film heeft zo'n naam en heette St. John Legh Clowes. Hij maakte in 1948 een Britse film die naar het schijnt nogal Amerikaans probeert te zijn. Destijds heel slecht ontvangen, maar inmiddels zijn er genoeg verdedigers: No Orchids for Miss Blandish

Noirvember is alweer gestart. Geen drones nodig om te spioneren boven noirland, het is business as usual. Doem, noodlot en vrouwen (voor sommigen synoniem met de eerste twee) is nog steeds al wat de klok slaat.

Ik begin waar SB de vorige keer afsloot nl met Angel face van Otto Preminger. Maar eerst een kleine zijsprong naar de eerste film van SB en meer bepaald naar de actrice Bette Davis. Geen evidente naam in film noir. Bette Davis is dan ook verre van een femme fatale zoals bv Rita Hayworth of Barbara Stanwyck zijn. Bette Davis vocht dan ook hard om als serieuze actrice geboekstaafd te staan. Met 2 oscars op haar schouw en als eerste vrouw die een life time achievement award kreeg als gevolg. Lag ook geregeld in de clinch met haar eeuwige rivale Joan Crawford. Nadat ze samen te zien waren in de film What happened to baby jane zei Davis het volgende : I wouldn’t piss on Joan Crawford even if she was on fire. Je ziet zo waarom de rol van Margo Channing in All about Eve haar als gegoten zat.

Over naar Angel Face. Met Jean Simmons als femme fatale die Robert Mitchum meesleurt in een verhaal van moord en passie. Nu was ook Simmons allerminst een traditionele femme fatale en werd ook eerder beschouwd als een serieuze actrice. Haar eerste jaren als actrice was in de UK voor regisseurs als David Lean en Laurence Olivier. Haar eerste jaren in USA waren onder contract met Howard Hughes die meer dan een fascinatie had voor haar en in die periode - blijkbaar onder zachte dwang van Hughes - deed ze Angel face.

Angel face is een rasechte film noir tot het laatste half uur of zo. We gaan de voorspelbare richting uit van een duivels femme fatale die een sul als Mitchum zal gebruiken om een moord te verdoezelen om geld te erven. Een beetje double indemnity. Maar dan. Mitchum ziet het warempel aankomen en maakt zich uit de voeten, Simmons kreunt om het verlies van haar geliefde. De zaken worden dan toch complex, Simmons krijgt een geweten, wil opbiechten, wil haar geliefde redden. Maar de geliefde wil niet gered worden en wil zeker geen geliefde meer zijn. Het koppel is gedoemd, maar de rollen zijn eerder omgekeerd want het is de vrouw die zich verraden voelt. De vrouw heeft werkelijke gevoelens, de man niet. Hij is bezig te schipperen tussen 2 vrouwen (zijn eerste liefje en Simmons oftewel tussen goed en kwaad). Het eindigt als een melodrama, een gedoemde liefdes affaire die letterlijk op de afgrond afstevent.

Preminger's stijl staat bekend als de objectieve kijk op de gebeurtenissen. Iedereen heeft zijn redenen, is het credo van Preminger. Zijn personages (hier Simmons en Mitchum) zijn geen slechteriken pur sang. Ze doen gewoon wat ze denken dat goed is. Zijn studie van hun logica is scherp. Mitchum volgt zijn verstand, Simmons neemt verantwoordelijkheid en wil Mitchum er buiten laten. Maar de gerechtelijke procedure ziet het anders. Het is aan de kijker om te oordelen. Simmons die op de piano speelt, is ze manipulaties aan het uitdenken of wil ze gewwon de aandacht van Mitchum ? Is Mitchum te trots om zich door een vrouw te laden redden of heeft hij gelijk om haar te wantrouwen ?

Angel face begint met een klassieke noir premisse maar veranderd naar een getormenteerd melodrama waar net als bij de noir geen onschuldigen zijn.

Een andere beroemde uitspraak van Bette Davis was haar reactie op de dood van Joan Crawford: "You should never say bad things about the dead, only good. Joan Crawford is dead. Good"

Noirvember V: 3-11-2025 Film 4: No Orchids for Miss Blandish

https://www.moviemeter.nl/images/cover/47000/47054.jpg:

Toen No Orchids for Miss Blandish uitkwam extreem slecht ontvangen, De Britse pers riep dat het de slechtste film ooit was. Dat het beschamend was dat in hun Engeland zulke rommel was gemaakt. Het was vergelijkbaar met de laagste en smerigste films uit Hollywood.

We zijn nu bijna 80 jaar verder en de reputatie is wat beter. Maar is het ook goed. Nah. De film begint rommelig en al meteen valt op dat in de film de boeven vooral proberen zich uit te drukken als Amerikaanse tough guys, terwijl de rijkelui utterly British klinken. De dialogen hebben ook een duidelijk een hoog gehalte van iemand die geen echt gevoel heeft van dat taalgebruik maar toch schrijft alsof we een film met Bogart zien (jake La Rue doet ook een poging om hem te spelen). Na een kwartier of drie gaat de film beter lopen, maar echt boeiend wordt dit verhaal waarin een rijke jonge vrouw verliefd wordt op haar ontvoerder nooit. De film is dan nog best te kijken maar komt te kort op zowel script als acteren als regie vergeleken bij de meeste films in dit topic.

De film heeft zich niet te houden aan de Hays-code en gaat hier en daar net iets verder, maar ook weer niet zoveel en is al helemaal niet zo erg als de recensies in 1948 deden voorkomen, Er vallen veel doden in het laatste deel van de film, maar aan het einde zijn ook alle slechteriken overleden, alsmede de vrouw die met de allerslechtste aanpapte.

Ik heb meer Brits in de planning. Ik hoop dat die wel wat beter gaan zijn.

De volgende film wordt Dillinger, een goedkope B-film, maar die zijn vaak leuk.

Noirvember V: 4-11-2025 Film 5: Dillinger

https://www.moviemeter.nl/images/cover/19000/19172.jpg?cb=1549270385

In de jaren '40 was er naast alle officiele regels ook een officeuze. Echte namen van criminelen werden niet gebruikt in films. Dat was een afspraak tussen de grote studio's. Maar Monogram Pictures was daar niet een van. Dat was een goedkope studio. Die maakten korte films, B-films vaak als de tweede in een double bill . Allerlei genres, maar vooral heel erg veel westerns. John Dillinger was een beroemde crimineel die tot 1934 allerlei breed uitgemeten misdaden op zijn geweten. Dus Monogram maakte gewoon een film ervan. Niet dat het veel met het werkelijke verhaal van doen had. Maar het maakte wel nieuwsgierig en het was een serieuze hit.

Opvallend genoeg was het ook een kritisch succes en de film kreeg zowaar een oiscarnominatie voor beste scenario, zeer ongewoon voor zo'n low budgetfilm en meteen de doorbraak van scenarist Philip Yord, die veel schreef maar later ook vaak de credits waarnam voor blacklisted schrijvers. Daardoor lijkt hij een betere schrijver dab hij was, Dillinger is een rise and fall verhaal in een enorm tempo en in een dik uur zit je er doorheen. En de film doet van alles om geld te besparen, Zoals stockfootage, een aparte opening met een biosvoorstelling. Misdaden die worden voorgesteld met een krantenkop en een beeld van een schietende Tierney.

Laurence Tierney was en jongeman die acteur wilde worden nauwelijks ervaring had, maar meteen doorbrak met deze rol en meteen in meer gangsterfilms werd gecast, Hij had nogal sterk twee kanten. Kon verlegen zijn maar ook een bad boy die regelmatig opgepakt werd voor vechtpartijtjes. Iets wat uiteindelijk zijn carrière flink deed ontsporen en hij verviel tot steeds betekenislozer bijrollen. Ook was hij moeilijk om mee te werken. Tarantino die hem als fan caste in Reservoir Dogs kan daarover meepraten.

De film is erg amusant. Verre van een meesterwerk, maar het is gewoon leuk om te zien hoe ze zoiets met zo weinig budget konden maken, En Tierney is prima.

Morgen is het voor de eerste keer dat een film van de legendarische Josef Von Sternberg zie. Maar deze noir erg laat uit zijn carrière is een vreemd punt om te starten, want dat is niet waar de man beroemd om was, Het wordt Macao met Robert Mitchum, Jane Russell en William Bendix

Noirvember V: 5-11-2025 Film 6: Macao

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9287.jpg

Howard Hughes en RKO was geen match made in heaven. Hughes bemoeide zich overal mee en liet vaak scenes opnieuw schieten door andere regisseurs. Dat zorgde ervoor dat die films duurder werden en geen winst meer maakten. Hughes had de ongenade gevallen Josef Von Sternberg weer uit zijn gedwongen pensioen gehaald en bood de werkloze regisseur een deal aan voor twee films. De ene was Jet Pilot, een fklm die door alle bewerkingen pas zes jaar na dat hij geschoten was uitkwam en vernietigend werd ontvangen. De andere was deze Macao.

Von Sternberg maakte Macao met tegenzin, Hij vond het een script van niks. Hughes was wederom niet tevreden met het resultaat en liet Nicholas Ray onder andere een sleutelscene opnieuw schieten. Macao was geen groot succes. Von Sternberg zou nog maar een film erna maken.

Groots is de film niet, maar zeker de eerste helft is erg vermakelijk. Macao wordt als een exotisch verdorven oord voorgesteld. Waar gegokt wordt bij het leven en de misdaad welig tiert. Hughes favoriet Jane Russell speelt de vrouwelijke hoofdrol. Mitchum mag nonchalant doen als altijd en Bendix speelt een belangrijke bijrol. Macao is opgebouwd uit wat documentairebeelden zonder de hoofdrolspelers en studiowerk met en het is geing om te zien hoe deze aan elkaar geregen worden. De drie belangrijkste acteurs spelen allen Amerikanen die Macao terecht komen maar zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Als de film in de steigens staat is de uitwerking van het plot teleurstellend en niet zo boeiend. Deze film is een stuk beter in het neerzetten van de personages en het decor waarin ze rondlopen.

Overigens kan Jane Russell prima zingen. Dat bewijst ze in een tweetal nachtclubliedjes in deze film. Tijd om na deze maand eens wat prominenter werk van Von Sternberg te zien.

Van Nicholas Ray, die dus ook deze film deels uncredited maakte moet ik nog een film zien die en nor is en waarvoor hij een credit heeft en dat wordt de volgende: A Woman's Secret

De geel oranje avondzon wordt langzaam door de horizon opgeslokt en de duisternis treedt gestaag in. Ik maak me opnieuw klaar voor een film noir. Deze is van grootmeester Fritz Lang : Beyond a reasonble doubt. De laatste Amerikaanse film van Lang maar laat U niet verschalken van het eerste zicht low budget look. Beyond ... is een schitterende film.

Lang valt het Amerikaans gerechtssysteem aan en poneert de stelling dat justitie gaten vertoont. Andrews en Blackmer manipuleren bewust een moordzaak om te bewijzen dat indirecte bewijzen toch een onschuldige man kunnen veroordelen. De ironie is (waar Lang nooit vies van was) dat Andrews net het slachtoffer wordt van wat hij wil bewijzen.

De film begint klassiek en bouwt langzaam en methodologisch op. Vanaf het auto ongeval (prachtige scene met in de brand die radio stem dat meldt Andrews veroordeelt zal worden terwijl wij als kijker weten dat hun plannetje letterlijk in vlammen opgaat) wordt de doem en noodlot zichtbaar. Het venijn zit in de staart. De gewetenskwestie van Fontaine is intens, Andrews blinkt in al zijn zelfvoldaanheid van Andrews tot net voor het doek valt. Alles wordt op zijn kop gezet.

Beyond a reasonble doubt schuurt tegen de grijze lijn tussen schuld en onschuld, tussen schijn en waarheid. Wie is te vertrouwen en wie manipuleert wie ? Noir op zijn best.