Noirvember

Blade Runner 2049

Noirvember 10

Als een film bij herziening beter wordt, is dat een teken dat het echt een goede film is.

De eerste keer dat ik BR2049 zat het verwachtingspatroon in de weg en was ik niet erg onder de indruk. Bij herziening thuis op 4k raakte ik al meer onder de indruk. Maar nu bij de derde kijkbeurt ben ik toch wel erg enthousiast. De film is prachtig in beeld gebracht en strak vormgegeven. Het verhaal komt wat traag op gang maar is wel sterk en een goed vervolg op het origineel.

Wat ik wel mis is het levendige rommelige karakter van het origineel. Het is veel cleaner. Op zich ook mooi, maar ik blijf stiekem toch vergelijken.

Maar goed de film heeft ook een sterke cast en erg fijn sound design. Bovendien een aantal pareltjes van scenes. Die met de call girl en Elvis zijn kleine surrealistische meesterwerkjes.

Verhoogd naar 4,5 met groeipotentie.

De tijden veranderen. SB raadt Act of violence aan en normaal gezien ben ik dan al bezig met het bestellen van een pakje. Maar ik heb dit jaar streaming ontdekt. Nu kan je films van het internet plukken en dankzij de free downloads van het meer dan degelijke 'archive.org' is het zo gepiept om de film te zien. Nota aan de postbode (sorry voor de weinige pakjes dit jaar maar de technologie zijn de postbodes nu eenmaal niet gunstig gezind).

Act of violence is ook mij zeer goed bevallen. Er zit namelijk een mooi drama in verwerkt. Gewetenswroeging komt hier om elke hoek kijken. Was Van Heflin fout ? Is Ryan fout door wraak te willen nemen ? Is Leigh fout om door haar geliefde te steunen ? Prachtige zwart wit clair obscur fotografie van Robert Surtees, verhaal heeft vaart. Vanaf minuut 1 is het verhaal van de wraak begonnen, geen flashbacks, geen inleiding – enkel een kleine introductie om het personage van Van Heflin actueel te schetsen nl harde werker en gerespecteerde burger. Daarna is het een en al doem en fataliteit vervat in claustofobische beelden van de nachtelijke lege straten in de stad of een spookachtige treinstation. Jammer van het einde (de verrader moet uiteindelijk gestraft worden).


Regisseur Fred Zinnemann is wel een verrassing. Zeker in het noirgenre maar ook daar buiten is hij voor mij deels onbekend. Het iconisch beeld van From here to eternity (Lancaster en Kerr kussend op het strand overspoeld door golven) is zowat mijn beste referentie met de regisseur samen met zijn films High Noon en The day of the jackall. Er is wel die anekdote die de ronde deed toen Zinnemann een vergedering had met een jong kaderlid van de studio. Die vroeg aan Zinnemann ; kan je eens opsommen wat je zoal hebt gedaan tot nu toe ? Sure, zei Zinnemann, but you first. Maar Zinneman heeft dit achteraf ontkend en zei dat het Billy Wilder was die het aan hem had verteld.

Calcutta

Noirvember 11

Aardige noir. Kijkt lekker weg. Leuke setting, verder niet heel bijzonder. Zit in de 3e noir box van Arrow

3*

Noirvember IV 09-11-2024 Film 10: Illegal (1955)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/33000/33351.jpg?cb=1399909080

Now we're talking. Illegal is een stuk beter dan A Bullet for Joey en Suddenly. Nog steeds is Allen niet een regisseur die veel doet met sfeer en ook niet een die verder veel meer doet dan een verhaal vertellen. Allen is nog steeds niet de beste regisseur.

Maar toch is er iets meer aan de hand. Deze film heeft meer oog voor detail. In het eerste deel zitten wat oprecht leuke grapjes en veel acteurs zijn goed. Robinson is beter dan gisteren. Foch is zoals eigenlijk altijd prima in de vrouwelijke hoofdrol (en doet een erg leuk audiocommentaar op mijn DVD waaruit blijkt dat ze een geweldig geheugen had, ze ging overigens later lesgeven op filmscholen). In een bijrol is er ook nog Jayne Mansfield. En twee opvallend goed gecaste bijrolletjes met nauwelijks bekende bijrolacteurs: een prachtige Ellen Corby als Mrs Kirby en Jan Merlin als de aalgladde crimineel die het vuile werk moet opknappen.

Warner hield ervan om hun bezittingen te hergebruiken. Dit verhaal was onder andere titels ook al verfilmd voor de Hays code in 1932 en erna als B-film nog eens in 1940. Dit was vooral bedoelt als een vehikel voor de nog altijd populaire Edward G. Robinson. Niet zo groot meer als hij ooit was, maar nog steeds genoeg om een film rond hem te bouwen.

Een leuk verhaal vol twists en turns, beetje drama, beetje moral play en een beetje rechtbankfilm. Erg vermakelijk.

Ik ben een ouderwets man en een eekhoorn. Ik leg graag verzamelingetjes aan en hecht ook aan dingen als extra's enzo. En wil niet afhankelijk zijn van streaming service die de film weer net verwijderd als ik hem wil gaan zien. Ik kijk dus nog steeds voornamelijk (en in dit topic bijna helemaal) van fysieke media.

Ik ga naar drie films van John Farrow, Mia's vader en iemand die een berg noirs heeft gemaakt. De eerste is dezelfde film die Basto vandaag zag. Calcutta (1947)

Ride the pink horse

Noirvember 12

Erg sterke Noir. Spannend, mysterieus en sfeervol. Dat laatste vooral door de Mexicaanse setting.

Zit in de 3e noir box van Arrow.

Aanrader.

4

I, the Jury

Noirvember 13

Lekkere actievolle detective waarin Hammer de moord op een vriend moet wreken en op de nodige exotische locaties onderzoek moet doen.

De film verenigt de voordelen van de 70’s en 80’s en kent daardoor een erg fijne sfeer.

Krappe 4,5

Noirvember IV 10-11-2024 Film 11: Calcutta (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9678.jpg?cb=1399831292

Morocco was waarschijnlijk de voorloper maar te beginnen met de succesvolle film Algiers was het in Hollywood een tijd een trend om films te noemen naar de exotische plaats waar de film zich afspeelde. Dat kwam natuurlijk vooral door Casablanca (die film kreeg die titel door Algiers) maar er na volgen en vele. Een greep:China, Singapore, Macao, Lisbon, Tanganyika,Benghazi, Bagdad, Malaga. Saigon, Istanbul, Khartoum en deze Calcutta, Vaak noirs of avonturenfilms en zoals hier een combinatie.

Calcutta heeft Alan Ladd en William Bendix die vaker samenspeelden. Onder andere in de Ladd-Lake noiir The Blue Dahlia. De film is de vierde John Farrow-film in een noirvember van me. De film is niet onaardig maar ook weinig bijzonder. Het is best leuk hoe ze Calcutta hebben nagebouwd in de studio. Ladds rol is vlak en het script hang veel aan toevalligheden. Ik vond Gail Russell als een zeer onschuldig spelende quasi femme fatale en het kleine bijrolletje van Edith King als de erg flamboyante Mrs Smith met sigaar en aapje een stuk leuker. Ladd zag ik liever in Shane eigenlijk.

Ik ga nog even verder met Farrow: Where Danger Lives (1950) met Robert Mitchum en Claude Rains.

Outside the Law

Noirvember 13

Beetje middle of the riad noir waarbij een bende valse munters ontmaskerd moet worden. Kijkt lekker weg, maar bijzonder is het nergens.

Zit in de 3e noir box van Arrow

3*

Noirvember IV 10-11-2024 Film 12: Where Danger Lives (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20022.jpg?cb=1438969675

De eerste film van Farrow voor RKO nadat hij jaren bij Paramount had gezeten. In het begin dacht ik even dat ik een ziekenhuisnoir zou krijgen, net zoals The Sleeping City vorig jaar, maar dat is vooral in het decor van het begin. Maar we krijgen bijna een soapy gegeven, waarbij de dokter, ondanks dat hij een vriendin heeft, verliefd wordt op een patiente die tegen hem liegt en getrouwd blijkt. Het gegeven is leuk en de film niet heel vernieuwend en een beetje silly. De film is veel meer visueel in noirstijl dan Calcutta.

Wat helpt is dat kik Mitchum veel leuker vind als acteur dan Alan Ladd. De vrij onbekend gebleven Faith Domergue zat vooral in de film omdat Howard Hughes haar nogal interessant vond en Howard Hughes was inmiddels de baas van RKO. De andere, kleinere vrouwelijke rol wordt gespeeld door Maureen O'Sulivan en dat was weer de vrouw van John Farrow (en de moeder van Mia). Vrienden hebben helpt in Hollywood.

Om de spanning te verhogen hebben we eerst vooral het oogpunt van Mitchum en weten we pas laat in de film meer als kijker. De film is trouwens geschreven door Charles Bennett. in de jaren '30 en de vroege jaren '40 een vaste schrijver van Hitchcock en hij schreef ook Night of the Demon.

Leuke film. Geen meesterwerk maar erg vermakelijk.

Hierna de laatste van de drie John Farrow-films die ik dit jaar ga zien en tevens de film waarmee John Farrow (met zes films) de meestbekeken regisseur van dit topic wordt. Maar dat is deels toeval. Al werd de film afgenomen van Farrow door Howard Hughes en regisserde Richard Fleischer ook een paar scenes. We krijgen ook weer Michum: His Kind of Woman (1951)

Sin City

Noirvember 14

Herzien. Deze film schreeuwt om een 4k release met goede Atmos track. Het is immers een film die het vooral van het beeld en geluid moet hebben. De drei verhaaltjes zijn lekker over the top. Maar het zijn de strakke visuals, karaktervolle koppen, het brute geweld en natuurlijk het vrouwelijk schoon dat hier de attractie is.

De eerste keer dat ik m zag kon het me nietvecht boeien, maar ik ga m steeds beter vinden.

Dikke 4* met groeipotentie. Op 4k zouden het best de volle 5 kunnen worden.

The Female Animal

Noirvember 15

De vierde film uit de 3e Arrow Noir box en misschien wel de zwakste in de reeks. Wat dit een noir maakt zie ik ook niet. Er staat vrijwel niks op het spel en er is geen mysterie of misdaad. Het is meer een soort klucht over een man met twee relaties die het veel te serieus neemt en daarom ook niet grappig is.

De locaties en actrices maken het nog het aanzien waard.

Zwak 2,5

Noirvember IV 11-11-2024 Film 13: His Kind of Woman (Film, 1951)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11634.jpg?cb=1701119446

Een film die helemaal niet zou moeten werken. Een bizar huwelijk tussen uitbundige komedie en film noir. Een film die twee uur duurt wat bijna extreem lang is voor een film noir. Door de altijd bemoeizuchtige toenmalige baas van RKO, Howard Hughes werd Richard Fleischer min of meer gedwongen om scenes bij te schieten. De film die uitkwam was heel anders dan wat regisseur John Farrow gemaakt had. Hughes verving bijvoorbeeld Lee van Cleef door Robert J Wilkie en toen weer door Raymond Burr, waardoor een flink deel van het einde drie keer is geschoten. Dat leidde tot kosten die volkomen uit de had liepen en de film was verliesgevend.

Maar toch is het vaak leuk. De eerste heeft de film eigenlijk weinig plot en de echte komediescenes komen ook later pas. Mitchum is weer eens een relaxte man en we zijn in een of ander rijkeluis vakantieoord in Mexico (in elk geval na 20 minuten). Er is vooral veel snappy dialoog en Mitchum en Russell zijn fijn samen. Halverwege de film wordt pas echt duidelijk waarvoor Mitchum naar Mexico is gelokt en het laatste half uur is bijna geschift in de combinatie van uitbundige komedie en film noir die duidelijk de grens opzocht van wat nog mag. Met als extra middelpunt van de komedie zowaar Vincent Price. Die zo leuk gevonden werd door Hughes dat zijn rol zeker in het laatste deel enorm door hem werd uitgebreid, waardoor de film veel komischer werd dan Farrow het ooit bedoeld had.

Knotsgekke film die volgens mij ook nog de langste of een van de langste die ik ooit zag in dit topic.

Morgen ook schijnbaar een erg ongewone film: Lady in the Lake (Film, 1947)

In Azerbeidzjan steken ze de koppen bij elkaar om de klimaatopwarming te vertragen. Ik heb alvast een suggestie gestuurd met verzoek om wereldwijd een Noirvember te houden. Iedereen binnen, rolluiken naar beneden en films kijken. Geen uitlaatgassen van auto's vermits iedereen binnen zit en goede isolatie zodat warmte niet verspild wordt. 't is maar een idee, hoor.

Dit weekend 2 films gezien : The ministry of fear en Phantom lady. Ik zet ze niet toevallig naast elkaar, ze hebben met elkaar vezel gemeen. Beiden zijn het plotverhalen met een murder mysterie als kern, prachtige zwart wit fotografie (vooral The minstery of fear is subliem), onschuldige die zijn onschuld moet bewijzen en met hulp van een dame wat natuurlijk een ontluikende liefde met zich meebrengt.

De films zijn respectievelijk geregisseerd door Fritz Lang en Robert Siodmak. Oude bekende die al vaak in Noirvember zijn besproken. Beiden (ook hun achtergrond nl afkomstig van Duitsland hebben ze gemeen) zijn dan ook geëvolueerd in hun film noir met maatschappij kritiek toe te voegen, de donkere zijde van The American Dream te tonen. Lang zal daarna (nog in hetzelfde jaar) met the woman in the window die onderlaag op een prachtige wijze illustreren (met daaropvolgend Scarlet Street) en Siodmak zal met Cry of the city en vooral Criss cross een meer geëngageerde films brengen waarin de zwakke economische toestand benadrukt wordt (de naoorlogse periode). Hoofdpersonages zijn troebel (criminelen, corrupten) en laten zich verleiden door geld en vrouwen. Doem en fataliteit is er volop aanwezig.

Ik zie dat SB Lady in the lake op het programma heeft staan. Voor mij een film in de eerste categorie. Een detective verhaal met Philip Marlowe als hoofdpersonage, femme fatale is ook present maar vooral opmerkelijk door de POV camera stijl (first person stijl). Vond het echter vrij standaard werk dat meer als een gimmick werkt.

Noirvember IV 12-11-2024 Film 14: Lady in the Lake (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2592.jpg?cb=1393250208

Het ongewone van Lady of the Lake is natuurlijk dat de hele film in point of view geschoten is. Op een paar vertellerscenes waar Marlowe echt het publiek aanspreekt na is de film dus volledig door de ogen van Philip Marlowe. Daarbij had Hollywood zeker in deze tijd Raymond Chandler ontdekt. Dit was de vijfde Marlowe-verfillming in evenveel jaar en de hierna zouden ze even stoppen en zou Marlowe alleen nog opduiken in een Bitse film.

De manier van filmen lijkt me vooral lastig voor de acteurs die wel in beeld komen. Want ineens moeten ze recht in de camera kijken in plaats van vooral niet. Zoals wel vaker bij Marlowe is het plot tamelijk ingewikkeld en een beetje een doolhof al is het hier nog wat minder dan The Big Sleep of Murder My Sweet.

Is de point of view nu een gimmick of maakt het de film beter? Een beetje twijfelachtig. Ik denk dat het deze film beter maakt, maar ook met gemmick is dit echt minder goed als een Murder My sweet bijvoorbeeld, die film is echt superstijlvol en dat niveau haalt de film nooit en juist die enorme hoeveelheid aan stijl matcht goed met het doolhofverhaal. Interessant dat Marlowe in deze film eigenlijk ook nog eens erg onsympathiek is. Totter steelt de show in deze film. De revolutie waar de poster over spreekt is schromelijk overdreven.

Montgomery was al jaren bezig als acteur (sinds 1929) en was invalregisseur geworden van They Were Expandable toen John Ford ziek was. Dit was zijn regiedebuut. Hij zou uiteindelijk vijf films regisseren tussen 1947 en 1960.

En laat ik nou als volgende film de andere noir hebben die Montgomery regisseerde: Ride the Pink Horse (1947) , die film verscheen in hetzelfde jaar als deze,

Who framed Roger Rabbit

Noirvember 16

Ik had de e film al in geenn30 jaar meer gezuen en was benieuwd wat ik er nu van zou vinden. Had de 4k uhd een paar jaar geleden in een sale opgepikt en Noirvember gaf aanleiding om m te herzien. Want het verhaal van de detective in Toontown, de femme fatale en de gefrande client is natuurlijk een noir puur sang.

De film bleek boven verwachting goed. Een origineel concept, special effects die de tand desstijds bijzonder goed hebben doorstaan, een sterk script, prachtige fotografie van Dean Cundey en duidelijk geen cent beknibbeld op de productie kosten zorgen ervoor dat de film staat als een huis.

Erg leuk. Dikke 4*

Walk the crooked mile

Noirvember 17

Zeer gedetaillerd verslag van de speurtocht naar een lek binnen een zeer geheim atoom project. Daarnaast een erg prattiotistische film in het begin van de koude oorlog waarbij de communisten de grote vijand zijn.

Te vinden in de 4e Columbia Noir box van Indicator.

Zeer degelijk.

3,5

Noirvember IV 14-11-2024 Film 15: Ride the Pink Horse (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20050.jpg?cb=1399825776

Fantastisch. Wat onmiddellijk opvalt is de setting. Noir is bijna altijd een stadse aangelegenheid. LA, New York, San Francisco, Chicago of desnoods Boston. Hier zitten we in een klein grensplaatsje richting de grens tussen de VS en Mexico.

Typische noir hoofdpersoon. Gagin heeft geen plek in de omgeving waar hij is. Hij is duidelijk weg van zijn normale plek. Hij snapt de regels en gewoonten daar niet. Weet niet waar hij moet slapen. Weet niet dat er tijdens Fiesta (een carnavalachtig feest in het dorp dat constant op de achtergrond bezig is) geen hotelkamer te krijgen is. Gagin komt met een doel dat ergens in de film een keer wordt uitgelegd maar wat eigenlijk haast niet belangrijk is. Want de film drijft vooral op sfeer en het door elkaar lopen van de arme bewoners (veelal van Mexicaanse of native american afkomst) en de toeristen (die veelal blanke mensen uit de stad zijn en veel rijker dan de bewoners).

Een film die een rudimentair plot heeft en daardoor ruimte heeft voor tonnen sfeer en vooral draait om het steeds hulpelozer worden van Gagin die zijn doel niet kan bereiken in een omgeving waar hij zich nooit helemaal thuisvoelt.

Grote aanrader.

Overigens heb deze maand al meerdere films gezien waarin de grens een rol speelt. Opvallend veel. En ik weet dat er nog minstens een gaat komen

De volgende film (zou pas over een paar dagen kunnen zijn) wordt Mystery Street (1950)

Black Gravel

Noirvember 18

Werkelijk meesterlijke euro-noir en de beste die ik deze maand gezien heb. De film ademt Antonioni met prachtige fotografie en sterk naturel spel. Sfeervol, origineel en meeslepend.

Dit pareltje is te vinden in de World Noir box volume 2 van Radiance.

Gaat dat zien!

4,5

Simphony pour un massacre

Noirvember 19

Ook deze tweede film in de 2e World Noir box van Radiance is een absolute parel. Een minitieus opgezette drugsdeal waarbij de betrokke partijen elkaar een loer proberen te draaien. Bijzonder sfeervol en sterk. Dikke 4*

Cruel Gun Story

Noirvember 20

Deze derde film uit de World Noir box 2 van Radiance is ook erg sterk. Wederoom een gedetaileerd verslag van een misdaad. Ditmaal een overval op het geldtransport van de paardenrennen. Doet daarom wat aan de Killing denkrn. Maar verder gaat het geheel zijn eigen weg. Een hoog tempo en de nodige plotwendingen en shoot outs maken dit een uiterst vermakelijke film. Mooie widescreen fotografie.

4*

Memento

Noirvember 21

Ik zag m tweemaal eerder en beide keren vond ik er weinig aan. Ik hou nu eenmaal niet zo van puzzels.

Vandaag was ik in decstemming voor een herkansing en hij beviel hij wel beter. Het concept is goed en er zitten een paar leuke scenes tussen die het verhaal verrassend van perspectief doet verschuiven. Maar ik blijf het eind (of eigenlijk het begin) een vervelend zwaktebod vinden.

Verhoogt naar 3,5*

Noirvember IV 17-11-2024 Film 16: Mystery Street (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20723.jpg?cb=1363522553

De tweede Boston-noir die ik in noirvember zie. Vorig jaar Six Bridges to Cross en nu deze. Ook een John Alton-film en als er iemand noir heeft vormgegeven is het Alton wel. De film is vooral heel erg noir in het eerste kwartieren verloopt dan regelmatig net een beetje anders dan je verwacht. De verwachte femme fatale blijkt het slachtoffer. De film oogt geweldig met fijne locatieshots van Boston. Met minstens een scene waarvan ik enigszins verbaasd met dat de censuur hem toestond Het moment dat de moordenaar het lijk omhelst om een getuige om de tuin te leiden.

Na dat kwartier is de film minder mysterieus en ook wat stilistisch minder uitbundig. De film is dan een noir police procedural, Waarbij we net al wat meer weten dan de politie Het niveau van het begin haalt de film nooit meer, Maar de film oogt erg goed en is een fijn verteld verhaal. Goed voor dik anderhalf uur vermaak met fijne details. En een vroeg voorbeeld van een politie-onderzoek in een film waarbij wetenschap een rol speelt. Want wat heb je in Boston? Harvard.

Een van de handvol noirs die John Sturges in het begin van zijn carrière maakte. Net als veel andere regisseurs maakte hij vooral een hoop westerns. Met Bad Day At Block Rock en The Magnificent Seven als zijn bekendste films.

De volgende film: Crime Wave (1954) van Andre de Toth. Een regisseur van B-films waarvan ik alleen de noirish western Ramrod zag, maar erg benieuwd ben naar meer.

Bij de film The sea wolf (een kleine parel, trouwens) staat er een bericht van SB dat hij die film zeker eens moet zien omdat Garfield - Lupino én Robinson samen in deze film zitten. Maar bij The sea wolf is er nog een belangrijke driehoek te ontdekken nl Garfield - Lupino én scenarist Rossen. En diezelfde driehoek zit ook in de film Out of the fog. Opmerkelijk : beide films zijn van het jaar 1941.

Out of the fog speelt zich volledig af aan de pier van een Brooklyn wijk. Daar woont een jonge vrouw (Ida Lupino) die wil ontsnappen uit haar saai en routineus leventje en wanneer ze de flamboyante en blijkbaar rijke man ontmoet (John Garfield) denkt ze dat dit haar kans is. Echter, de man is een afperser die mensen bedreigt waaronder ook haar vader en zijn metgezel.

Er is de sublieme fotografie van James Wong Howe. Alle scenes spelen zich 's nachts af rond de pier waar het koud en eenzaam is en die steeds gehuld is in een mist. Die mist is natuurlijk een metafoor voor de isolatie en troosteloos bestaan van de personages. Ze dromen echter van een gelukkiger bestaan in de vorm van de Cuba met zijn blauwe oceaan en warme stranden (vandaar de titel : out of the fog). Cuba als vluchtoord voor een beter leven wordt meermaals aangehaald en zit ook in de scene waarin Garfield Lupino mee neemt naar een nachtclub vol leven en opwinding met een exotische look en Cubaanse danseressen. Garfield is de enige die op weg lijkt naar een succesvol en beter leven maar natuurlijk via illegale praktijken. Ook zijn moraal : 'manipuleer om jezelf te verrijken en kijk niet om' is een a-sociaal gedrag en is niks anders dan de wet van de sterkste. Lupino voelt zich dan ook aangetrokken door dit kwaad dat verleidelijk is.

Scenarist Robert Rossen baseerde zich op een toneelstuk en uit hier vrij duidelijk een kritiek op The Amercian dream. Materialisme en geluk worden aan elkaar gekoppeld en de manier om dit te bereiken kan enkel door anderen te vertrappelen. Het gevecht tussen goed en kwaad wordt weerspiegeld zowel intern bij Lupino (kiest ze voor Garfield of haar vader) als extern bij de afpersingszaak (de vissers versus Garfield). Rossen zou later ook films regisseren zoals Johhny O"clock (aanrader vind ik) en Body of soul (aanrader volgens SB) en het thema (geld maakt corrupt) is ook daar prominent aanwezig.

Out of the fog zit misschien op de grens van film noir omdat het drama voorrang heeft op de misdaad. De scene waarin de vissers besluiten Garfield te vermoorden is dan ook in een comedy stijl. Maar gans de film door is er die switch tussen comedy (met prachtige one liners) en drama. Er is niet echt een held en de anti held (Garfield) komt op de tweede plaats omdat Lupino en haar keuze de motor van het drama vormt (Ida Lupino is trouwens 'first billed' op de generiek).

Alhoewel de film zijn theatrale oorsprong niet kan verbergen en dat de moraal er misschien ietwat dik op ligt dan nog vind ik dit net als The sea wolf een kleine parel wegens de mooie symbiose tussen inhoud en visueel.

Noirvember IV 17-11-2024 Film 17: Crime Wave (1954)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/40000/40587.jpg?cb=1399681847

Sterke noir. Niet omdat het verhaal meteen origineel is maar wel veel goede acteurs, een fantastische regie en flink spannend, deels dankzij de regie. Met een piepjonge Charles Bronson, toen, hoewel al in de 30, een klein bijrolacteurtje in B-films, vooral Noirs en westerns. Die maakte hij in een hoog tempo. Sterling Hayden is de relatief kleinste grote naam hier als de rechercheur. Hij speelt geweldig. Prachtige LA--locaties. Niet omdat ze mooi zijn, maar juist omdat het niet die locaties zijn. Het zijn achterafstraatjes, doorsnee kantoren, een benzinestation, een bank, maar zo goed gekozen. Fijn natuurlijk licht in de nachtscènes.

De Toth presteert het om een no nonsense noir te maken zonder onzin en tegelijk details erin te brengen die veel andere regisseur niet pakken. Dit was een klein filmpje. Geschoten in een dag of 13 en meer dan een jaar nadat het af was als tweede film van een double bill uitgebracht. Doet me verlangen naar meer van deze man. Hij maakte in zijn carrière deels bewust dit soort kleine films.

Next up: Outside the Law (1956) van Jack Arnold. Die ik vooral ken van The Incredible Shrinking Man.

Noirvember IV 17-11-2024 Film 18: Outside the Law (1956)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/43000/43369.jpg?cb=1601304640

Niet onaardig, maar de film lijdt er wat onder dat het script onevenwichtig is en dat hoofdrolspelers Leigh Snowden en Ray Danton die verliefd op elkaar worden, nogal weinig chemie hebben. De film knapt op als die twee naar de achtergrond gaan. Met name Danton is ook een weinig enerverend acteur. Arnold's regie is niet slecht maar heeft niet veel persoonlijkheid.

Maar de scene waarin de agenten toekijken bij het afleveren van vals geld bij een restaurantje is echt wel erg goed gedaan. De andere film over vals geld deze maand was een stuk beter.

Hierna: The Female Animal (1958) van Harry Keller. En dat is niet zoals Arnold iemand die vooral bekend is van Sci-Fi, maar gewoner bij noir-regisseurs, iemand die vooral veel westerns en af en toe een noir maakte.

Sin City A Dame to kill for

Noirvember 23

In de bioscoop vind ik deze beter dan het eerste deel.. met name door de zeer effectieve 3-d effecten. Die komen bij een film met zoveel contrast erg goed uit de verf.

Maar in 2d is deze toch net wat simpeler van opzet. Maar verder wel bijna net zo tof.

4* voor de 2d versie.

Noirvember IV 18-11-2024 Film 19: The Female Animal (1958)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/43000/43925.jpg?cb=1543845251

In de jaren '50 had je wel meer films die cynisch waren over Hollywood, al dan niet niet noir. All About Eve, Sunset Blvd en The Big Knife. Dit is de wat goedkopere versie daarvan. Imperfect, maar een stuk leuker dan het gemiddelde op de site doet vermoeden. Met in de hoofdrol Hedy Lamarr, die ik voor het eerst zie spelen. Ze was hier pas 44 en na deze film kapte ze ermee. Ze speelt hier ouder dan ze was en haar dochter in de film, gespeeld door Jane Powell , was bijna 30. George Nader, haar jonge love interest was 36.

Twee zwakkere plekken hier zijn het script dat wat scherpte mist en Lamarr die de rol erg serieus benaderd, terwijl een beetje meer cynisme en een beetje meer camp de film had geholpen. Dat cynisme wordt waargenomen door Jan Sterling in een bijrol en haar zinnen zijn zo vals dat ze de show hier steelt. Lamarr is een actrice op haar retour, alles in haar leven is nep en ze heeft behoefte aan gezelschap. Zonder dat het uitgesproken wordt in de film wordt hij min of meer een gigolo. Dan wordt Lamarr verliefd op hem en Nader op haar dochter. Ik heb me er goed mee vermaakt. Ik hou wel van die films die in de jaren '50 afrekenen met Hollywood. Zelfs gemankeerde. Einde is wel wat te zoet.

Na wat late noirs ga ik weer terug naar de jaren '40: The Web (1947) geregisserd door Michael Gordon (en ik kom er net achter dat dat de opa is van Joseph Gordon-Levitt).

Met vandaag 'Internationale mannendag' op de agenda zou je denken dat wij mannen ook nood hebben aan aandacht. Maar wat we echt nodig hebben is een flinke portie noir zodat we de volgende morgen er weer tegenaan kunnen. Een film als Tight spot bijvoorbeeld.

Het is de actrice Ginger Rogers die de show steelt. Een rol dat mooi evolueert van harde tante naar verliefd ding dat op het einde doet wat ze moet doen. Rogers is ontegensprekelijk het hoofdpersonage, is ook als eerste op de aftiteling en haar persoange is de motor van het verhaal. Het is haar dilemma die we volgen. De 2 mannelijke rollen zijn ook sterk. Edward G Robinson als de advokaat die kost wat kost zijn zaak wil winnen door Rogers te laten getuigen. Brian Keith als de agent die Rogers moet beschermen en - misschien wat voorspelbaar - langzaam gevoelens krijgt voor Rogers. Maar het is Rogers dat het initiatief neemt, het is Rogers dat handelt. De mannen zijn een vogel voor de kat.

Tight spot is vooral een acteurs film, vind ik. Misschien niet verwonderlijk want het is gebaseerd op een toneelstuk. Fast talking dialogen en verduiveld knappe one liners. Maar de fotografie is contrastrijk in de beste noir traditie (de blu ray van Indicator is meer dan goede transfer) en er is actie en suspense (bv wanneer een moordenaar de badkamer binnendringt).

Tight spot is een prima misdaadverhaal en is trouwens ook een film die je gerust kan herbekijken omdat de het dilemma van een bepaald personage dan veel duidelijker wordt nadat je de verrassende ontknoping kent.

Noirvember IV 19-11-2024 Film 20: The Web (1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/38000/38527.jpg?cb=1626216384

The Web is fun. Een fijne noir in een hoog tempo. Met de altijd betrouwbare noir-acteur Edmond O'Brien, een heerlijk nare en gladde Vincent Price, en William Bendix en de onderschatte Ella Raines. Met name in de tweede helft is de film vol van knipogen en het einde is een beetje silly. Maar echt erg is dat niet. En zijn leuke speelse dialogen. Fijne bijrollen en de film zorgt voor glimlachmomenten. Ik vind dat Price hier eigenlijk de show steelt.

Zonder dat dit ook maar ergens in de buurt komt van een meesterwerk of een echte topnoir is dit toch zeker een wel een aanrader.

Net als O'Brien is Dan Duryea ook zo'n betrouwbare kracht in noirs en die zien we morgen in een film van George Sherman. Die was eerder in dit topic met de ziekenhuisnoir The Sleeping City maar heeft vooral een duizelingwekkende hoeveelheid westerns gemaakt. De volgende film is Larceny (1948)

Walk East on Beacon

Noirvember 24

Beetje monotone propagandafilm voor de FBI. Heeft meer weg van een wervingsfilm dan een van spannende spionage thriller.

Zwak 2,5

Zit in de 4e Columbia Noir box van Indicator.