Noirvember

Noirvember V: 6-11-2025 Film 7: A Woman's Secret

https://www.moviemeter.nl/images/cover/26000/26340.jpg

Ik ben een flinke liefhebber van Nicholas Ray. Zijn drie hoofdnoirs zijn absolute top (They Live By Night, On Dangerous Ground, In A Lonely Place). Party Girl is een top afwijkende noir. En twee films met een mindere reputatie waren nog best goed. Knock On Any Door heeft een Nicholas Ray gevoeligheid en Born To Be Bad is leuk campy, De laatste die ik nog moest is niet slecht maar wel duidelijk de minste.n

Deze film is een combinatie van een vrouwenmelodrama, een film noir en een bittere film over roem. In de dialogen zitten nog wat grappen ook. De stukjes passen echter niet geweldig bij elkaar. De noirish spanningsopbouw uit het begin leidt niet echt ergens toe. Kritiek op roem wordt in meerdere films uit deze tijd veel beter uitgewerkt en een echt goed melodrama is het ook niet. Interessanter is de verhaalstructuur, De figuur van Susan wordt opgebouwd uit herinneringen van betrokkenen. En dat is amusant gedaan, maar deze film heeft weinig smoel voor een Ray.

Er is een aardige top 100 aan Noirs die ik op termijn allemaal wil zien. Dat zijn de honderd films die het vaakste omschreven zijn als Film noir. Ik zag er 80, Het is de bedoeling om dit jaar naar 90 te gaan en volgend jaar alle 100 gezien te hebben, Jules Dassin maakte vijf noirs op rij. 4 ervan zag ik al. De enige die ik nog moet is de eerste film die onderdeel is van de lijst van 100 van dit jaar, De volgende film wordt Night and the City

Noirvember V: 6-11-2025 Film 8: Night and the City

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10417.jpg

Jules Dassin voielde de hete adem van de blacklist in zijn nek. Nog geen tien jaar eerder had hij als regisseur gedebuteerd en had in het begin vooral komedies gemaakt. Rondom 1945 begon een rij noirs, Sommige lezingen beginnen die rij met de obscuur gebleven film (die ik nog moet zien) Two Smart People. Maar de rij daarna is legendarisch. Achereenvolgens Brute Forve, The Naked City, Thieves' Highway, Night and The City en Du rififi chez les hommes. Die laatste was Frans. Volgens wat Dassin verklaarde stuurde Zanuck Dasssin naar de UK omdat hij wist dat hij binnenkort niet meer met hem kon werken. Hij zei "zorg dat je eerst de dure scenes schiet" . Deze Brits-Amerikaanse film was voorlopig het laatste wat hij het Engels kon maken. Hij mocht niet eens meer bij de studio komen. Dassin vertrok naar Frankrijk en maakte daar Rififi. Hij maakte meer in FRankrijk. Hij deed films in Griekenland. En in 1964 voor het eerst weer een film in de VS. maakte de caperkomedie Topkapi.

Night and the City gaat over Harry Fabian, een man die ergens tussen oplichter en optimistische dromer zweeft en steeds een kans ziet op het helemaal te maken. In de film probeert hij het te maken als worstelpromoter. En is daarin zo onvoorzichtig dat hij veel mensen boos maakt (die hem deels willen manipuleren) en doet daar mee zijn liefde veel verdriet. Die ambitie vernietigd uiteindelijk alles . De film is naar een boek, maar het plot had daar zo weinig mee te maken dat de schrijver van het boek boos was over de film. Harry Fabian uit het boek is bijvoorbeeld ook nog pooier, maar dat kon in 1950 natuurlijk niet in een film. Dassin heeft achteraf gezegd dat hij het boek niet had gelezen toen hij de film maakte.

De film heeft twee versies. Met verschillende eindes en veel andere scenes. Ik zag de meer reguliere Amerikaanse cut en en korte docu over de verschillen.

Night and the City is een dijk van een noir met een cast die echt top is. Waar Gene Tierney, waar ik fan van ben een verrassend kleine rol heeft. Tot in de kleinste bijrol. Duidelijk de beste film van dit jaar tot nu toe..

De Volgende film is Richard Fleischers The Narrow Margin

Aan mijn volgende titel te zien Beware, My lovely van Harry Horner nog een klein beetje onder invloed van de horror challenge maar deze film is uiteraard vooral psychologisch drama.

Na On dangerous grounds is opnieuw het duo Lupino / Ryan van de partij. Dat maakt me alleen maar blij. Beiden zijn dan ook weer zeer sterk in hun rollen. Het speelt zich voornamelijk af in het huis van Lupino waar ze een klusjesman Ryan huurt maar we weten reeds van die knappe opening dat Ryan op zijn zachts gezegd labiel is. Langzame opbouw vol details wijzen op een persoonlijkheidsstoornis van Ryan, Lupino die probeert met leugens en schijnheiligheid het huis uit te komen maar steeds wordt gevat. Erger, Ryan wordt nog agressiever bij elk verraad. Net zoals in het leger zegt hij en daarmee een hint naar een maatschappelijk reden. Een verwarde oorlogsveteraan ? WO II is nog niet zo lang achter de rug.

Regisseur is Harry Horner : net als zijn bekenderder collega’s Lang, Siodmak en Wilder kwam hij bij de start van WO II vanuit Europa (Wenen) naar Hollywood. Hij begon als production designer in films als The heiress, Born yesterday en een favoriet hier bij Noirvember He ran all the way. Daarna als regisseur te werk gegaan en na een flauw sci fi Red planet Mars deze stilistische film noir.

Het is een knappe film. De relatie tussen Lupino en Ryan is prachtig geportretteerd. Zoals de titel aangeeft zeer ambigue nl van begrip en affectie naar agressie en haat. Beware, my lovely laat wel zijn toneel invloeden zien (1 locatie, 2 personages) en misschien is het plot te mager (kat en muis spel op 1 namiddag) voor een volle film maar visueel samen met Lupino en Ryan een intens donker drama.

SB heeft gisteren The narrow margin van Richard Fleischer aangekondigd. Fleischer heeft mij reeds verblijd met Bodyguard en ook de The narrow margin graag gezien. Dat is wat ik erover schreef : The narrow margin is een efficiënte politie thriller met als locatie een trein waardoor eenheid van tijd en ruimte perfect uitgespeeld wordt in de spanning en claustrofobie. Ik probeer deze maand nog Armed car robbery te bespreken.

Noirvember V: 9-11-2025 Film 9: The Narrow Margin

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8745.jpg?cb=1394817415

The Narrow Margin is een schoolvoorbeeld van ecomisch filmmaken in een kleine B-film, Het script heeft een hoog tempo. De film speelt zich bijna helemaal in een trein af. In camerawerk en belichting wordt de benauwdheid van die in de film gevaarlijke ruimte benadrukt,

Je kunt aan lengte (70 minuten) en de cast al zien dat dit geen groite film was. Fleiischer maakte in deze tijd ook kleine films. Charles McGraw speelt de hoofdrol en dat is een prima vaste noiracteur, maar vaak in bijrollen.. Zelfde geld eigenlijk voor Marie Windor, betrouwbare actrice die in veel kleinere films zat waaronder noirs , maar geen ster was,

Fleischer benadrukt het treindecor door muziek helemaal weg te laten (behalve als Windsor in de film een plaat draait) en de treingeluiden die constant te horen zijn als soundtrack gebruikt. Dat werkt erg goed. Net als een paar scenes die bijna stil zijn en die gaan over het kijken van de agent.

De volgende film is wat ik eerder in dit topic een gaslight noir heb genoemd. Een subgenre van film noir dat in wat toen historie was speelt en vaak draait om wat de Amerikanen Women in Peril noemen: Dragonwyck

Noirvember V: 10-11-2025 Film 10: Dragonwyck

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9334.jpg?cb=1399831077

We gaan nu een paar dagen langs de randen van wat nog noir is. Dragonwyck is gothic horror met flinke noir invloeden. Het is een historische film die zich afspeelt in 1844. Waar Vincent Price boerenmeisje Gene Tierney naar zijn landgoed lokt, maar wat zijn de bedoelingen van iedereen. Een vroege film met Vincent Price die een beetje blauwdruk is voor zijn latere rollen. En een reprise van de twee sterren van de grote hit Laura natuurlijk. Voor Fox was dit dan ook een grote film. Ook de successen van Gaslight, Jane Eyre en Rebecca hielpen om dit te maken.

Het is in wezen een eenvoudig verhaal met heel veel gotische en noirish versiering. En een script dat ook heel erg draait om klassenverschillen. Het was het regiedebuut van Joseph L. Mankiewicz die al een tijd een zeer gewaardeerd scenarist was en daardoor een vrij prestigieuze film als debuut kreeg. Ook de dag na een film zonder muziek me goed beviel was dit een een qua muziek dik aangezette film,

Geen meesterwerk, maar een sfeervolle en zeer goed gemaakte film.

Ik ze al dat we een paar dagen naar de randen van film noir gaan, de volgende is ook historische film. En ook Brits, maar ook noirish: Footsteps in the Fog

We sluiten deze vrije dag feestelijk af met Kiss me deadly van Robert Aldrich. Opmerkelijke vormgeving. Het begint al met de generiek. Dan de opening met de verschijning van Christina. De montage is zeer gefragmenteerd. Lijkt eerder op een dia show. Beelden na elkaar, niet vloeiend.

Deze Mike Hammer is geen held maar een opportunist. Manipuleert mensen om den brode. Met medewerking van zijn trouwe secretaresse (we gebruiken het 'onder 18 jaar' woord) Velda. Hij laat zijn vrienden het vuile werk doen. Maar Hammer heeft een hart. Bij het verlies van één van zijn vrienden rouwt hij oprecht.

Kiss me deadly is geen goed tegen slecht maar slecht tegen minder slecht. Prachtige personages passeren de revue (Friday, Nick va va voum, de oude verhuizer, ...), de nucleaire dreiging als achtergrond en een spectaculaire finale. De stijl van Aldrich is beklemmend, onderdrukt grillig, zwoel sentimenteel én een inspiratie voor de nouvelle vague garde zoals een Godard of Truffaut. Schitterende noir.

Noirvember V: 11-11-2025 Film 11: Footsteps in the Fog

https://www.moviemeter.nl/images/cover/39000/39792.jpg?cb=1493481783

Een gothiisch melodrama met noirtrekjes. Een nakomeling van films als Rebecca, Gaslight. The Suspect en Dragonwyck van gisteren. Veelaal hebben dat soort verhalen hun wortels in de literatuur van de 19e eeuw. Opvallend bij een noirish Britse film uit deze tijd is het kleur wat ik niet wist, dus dat was in verrassing. Er zit ook vaak een element van klassenstrijd in de verhalen en in deze echt nog veel sterker. Het gaat vrij letterlijk om een dienstmeisje dat aanzien wil.

De technicolor werkte hier niet zo, had de film liever in zwart wit gehad. Ook ben ik niet meteen een Stewart Granger fan. Het einde is echter weer verrassend sinister en het vaker switchen van sympathie waren weer beter. Maar moet ook zeggen dat de regie van veelfilmer Arthur Lubin niet zoveel extra's biedt.

Ik heb nog wat gotiek liggen en ook een kleurennoir en een noir-western, maar ik heb voor de volgende film zin een beroemde noir die ik nog niet zag: Ik ga voor Crossfire

Noirvember V: 12-11-2025 Film 12: Crossfire

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2624.jpg?cb=1395480078

In veel opzichten een unieke film. Een van de eerste die het vrij openlijk had over antisemitisme in de VS, een lowbudget noir die goed ontvangen werd en zelfs Oscarnominaties kreeg en won ook een prijs in Cannes. Verder was het een vroege film die in de eerste helft een beetje speelt met een subjectieve verteller. Dat laatste wordt niet helemaal doorgezet en dat is jammer. De film legt later meer nadruk op hoe de moord moet worden opgelost. Overigens was dat antisemitisme zelfs al een soort compromis. In het boek is het slachtoffer een homoseksuele man (dat boek werd trouwens geschreven door Richard Brooks, die toen al scripts schreef, onder meer van noirs en later ook ging regisseren, met als wellicht bekendste film InCold Blood) Nog een opvallend punt, maar niet per se uniek is dat de film een stevige ondertoon heeft van veteranen uit de tweede wereldoorlog die hun plek in de VS moeilijk kunnen vinden.

Bij vlagen heel sfeervol. Mitchum is Mitchum, Ryan is lekker naar en voor de derde keer deze maand krijgen we Gloria Grahame als zo'n type dat in het boek waarschijnlijk een prostituee was, maar in de film in deze tijd een gezelschapsdame in een kroeg is. De film is duidelijk low budget, Er wordt helemaal niet op locatie geschoten en de sets zijn niet erg overdadig.

De film is erg expliciet in de uitwerking van zijn thema en de nadruk ligt daar in de tweede helft flink op. Je weet al wie het gedaan heeft, dus die spanning is eruit. Dat maakt het in zekere zin meer een film die een boodschap heeft dan film noirs vaak hebben. Prima film, maar wel een waarbij de eerste helft interessanter was.

Edward Dmytryk kreeg ook al last van het Mccarthy comite maar zou later een van de verraders zijn. Daarvoor maakte hij ook nog twee films in de UK. En een ervan was een film-noir en dat is de volgende: Obsession

Noirvember V: 13-11-2025 Film 13:: Obsession

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9601.jpg?cb=1475919356

Misschien ben ik een tikje te mild maar ik vond Obsession heel erg leuk. En dan stap ik wel over een paar toevalligheidjes heen. Deze film is Britser dan Brits en een van de grote aantrekkelijkheden is dat Robert Newton Clyde echt speelt als een keurige British gentleman. De schrijver was overigens Australisch, de regisseur was Dmytryk en dat was een Canadees met Oekrainse voorouders en de muziek is nota bene een vrij vroege score van Nino Rota., De film onderscheid zich door een sinister plot met witty humor te maken. Vol met scherpe quotes en leuke detailgrapjes.In die zin doet het soms denken aan het plezier en de glimlach waarmee Hitchcock daar mee speelt in een film als Shadow of a Doubt. Dmytryks invloed is stillistisch. Hij is de jaren '40 erg van licht en schaduwen en ik voelde een kleine rilling toen ik me realiseerde dat een deel van de film zich afspeelt op gebombardeerde grond.,

Door het red scare gedoe was Dmytryk ontslagen bij RKO en had hij geen enkele kans meer op werk in de VS en vluchtte hij naar de UK. Daar maakte hij Obsession en het drama Give Us This Day. Yoen verliep zijn paspoort en moest hij terug. Door zijn weigering te getuigen werd hij opgepakt en zat hij letterlijk een paar maanden vast. Uiteindelijk gaf hij alsnog een getuigenis en in 1952 was hij weer aan het werk.

De volgende film is waarschijnlijk de een na bekendste noir in kleur. Leave Her To Heaven (die ik al gezien heb) is de bekendste, maar op twee komt denk ik toch wel Niagara

Noirvember V: 14-11-2025 Film 14:: Niagara

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5185.jpg

Veel films die we nu als noir zien waren low budget films van grote studio's. Ook een hoop waren meer midbudget, maar grote dure films met prestige waren ze zelden.Niagara is wat dat betreft een beetje een uitzondering.

Marilyn Monroe was in deze tijd onder contact bij Fox en leek een zeer snel rijzende ster. Bij Fox werd besloten dat ze een hoofdrol moest krijgen die je niet meteen met haar zou associëren in een goed gepromote film met een goed budget en de altijd betrouwbare Henry Hathaway als regisseur. Die film was Niagara. Op basis van screentime is de rol van Jean Peters wellicht groter en hoewel de film in het begin even anders lijkt te willen suggereren is Monroe de femme fatale hier. Niet Peters.

Monroe als slechterik dus. En dat gaat haar prima af. Maar ik wist al dat ze veel meer was dan de verleidelijke blonde uit haar imago. Het verhaal van Niagara is aan de dunne kant, maar Hathaway maakt er toch een gebeurtenis van. Met spectaculaire beelden van de Niagara watervallen en soms een best gewaagd ¨plotverloop als Monroe op tweederde van de film wordt vermoord bijvoorbeeld. Interessant dat ze voor deze film gingen om definitief van Monroe een superster te maken. Maar het lukte wel. De film was een grote hit en Monroe was definitief een superster. Een villain zou ze echter nimmer meer spelen,

Dat alles in het glorious technicolor dat bij het prestige van de film hoorde

De film hierna zag ik inmiddels ook al: Scarlet Street

Noirvember V: 15-11-2025 Film 15:: Scarlet Street
https://www.moviemeter.nl/images/cover/7000/7955.jpg

Als er een regisseur dè noir-regisseur zou zijn is dat natuulijk Fritz Lang. Bij They Shoot Pictures rekenen ze 16 van zijn films tot noir. Waarvan twaalf uit de echte noirperiode. En daar weer van behoren er zeven tot de noir top 100. Een van die zeven is Scarlet Street, Een broertje van Langs voorganger The Woman in the Window. Zelfde acteurs en een thematische overlap. Maar nog een flink stapje zwartgalliger. Op een existentieel niveau.

Edward G Robinson (een van de meer onwaarschijnlijke filmsterren uit de historie speelt bijna ontroerend fraai een schlemiel die al heel lang bij de bank werkt, een erg nare vrouw heeft en alleen blij is als hij schilderijen maakt. De oplichers Bennett en Duryea sspelen een uiterst manipulatief stel die hem in de val lokken en dan blijkt het prille geluk dat Robinson buiten zijn liefdeloze huwelijk vind gebaseeerd te zijn op manipulatie met rampzalige gevolgen.

Het expressieve einde is minder een compromis dan zijn voorganger en uitermate zwartgallig en voor een hays code film kwam Lang met veel weg. . Deze remake van een oude Renoir-film laat Lang op hoog niveau zien. En is weer eens een bewijs hoe op zijn gemak Lang eigenlijk was in Hollywood en hoe hij de grenzen wist op te rekken.


Ondertussen moet ik van de 16 Lang noirs er nog zeven zien,. Waarvan vijf uit de noirperiode en drie uit de top 100. Dat zal voor volgend jaar zijn.

De volgende film is weer een grote naam: Born to Kill van Robert Wise,

Rogue cop komt uit de stal van MGM en is een zeer goede misdaad noir. Met een sobere (geen muziek score tijdens de film !) en klassieke mis-en-scene door cameraman John Seitz vakkundig gefotografeerd. Alleen is de held (Robert Taylor, zeer overtuigend) geen nobele witte ridder maar een corrupte politie agent die buigt voor de georganiseerde misdaad. De regisseur weet uit het conflict loyaliteit voor broer of voor geld een strak en intens drama te boetseren. Documentaire inslag, hard en recht voor de raap. Corruptie, egoïsme en gelatenheid regeert over de stad, Deze film verrast wegens de complexe vertelling en de complexe karakterinvulling van de held.

Geregisseerd door Roy Rowland en alhoewel hij 58 films maakte voor mij een nobele onbekende. Hij werkte in verschillende genres en ik geloof dat er een stuk of 6 films als noir gecatalogiseerd staan (allen in jaren '50). Ik probeer er meer van deze filmmaker te zien.

Ik maak ook even tijd voor wat stats nu we midden deze noirvember aanbeland zijn. In de lijst 100 essential noirs door TSPDT heb ik er 64 van gezien. Wat de films van Fritz Lang betreft : van de 7 die in de top 100 staan heb ik er 4 gezien. Van de 16 in de volledige 1000 lijst heb ik er 10 gezien.

De weg is dus nog lang !

Noirvember V: 16-11-2025 Film 16:: Born to Kill

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9260.jpg

Vroeg in de film zit zo'n flitsje waar je de betere regisseurs uit klassiek Hollywood kunt onderscheiden van de mindere goden. Volgens de Hays code moest je voorzichtig zijn close ups van lijken niet zo gepast. Dus hoe benadruk je dan dat er drama aan de hand is: Door een zielig hondje eenzaam bij het lijk te filmen.

Born to KIll is een film waarbij een vrouw (die in een ander script een volle femme fatale was geweest) zo aangetrokken wordt door de psychopaat Tierney dat ze er zelf aan ten onder dreigt te gaan. Tierney is dik aangezet kwaadaardig maar wel lekker, Maar de twee hoogtepunten zijn voor mij de manipulatieve rol van Trevor en een favorietje van mij: De heerlijke Esther Howard heeft een prachtige bijrol als de theatrale hospita van haar die wil dat de moord op Laury Palmer (de naam.... Lynch hield van klassiek Hollywood).

Niet de eerste noir van Wise die ik in dit topic zie en ook hier is zijn regie van grote meerwaarde. De dialogen in dit script maken het heel makkelijk om over toevalligheidjes heen te stappen. Bijzonder lekker.

HIerna ga ik voor latere en wat obscuurdere koude oorlog noir: Split Second van Dick Powell, maar dan als regisseur.

Noirvember V: 16-11-2025 Film 17: Split Second

https://www.moviemeter.nl/images/cover/25000/25457.jpg

Ik dacht een beetje dat dit een koude oorlogsnoir zou zijn met spionage en stoute communisten enzo. Maar het ligt anders. De film gaat over een drietal ontsnapte gevangenen en een aantal gijzelaars die vast komen te zitten in een verlaten dorp waar kort erna een kernproef gaat plaatsvinden.

Split Second is geen grote film. Er zitten geen echte sterren in. De bekendste voor mij is denk ik Jan Sterling. Die heb ik best vaak gezien, waaronder verschillende rollen in noirs. Ze speelde onder andere de erg dik aangezette cynische campy cynische rol in The Female Animal verleden jaar. De leider van de boeven is Stephen Mcnally, die ik vooral ken uit bijrollen en vooral misdaad en western maakte. En de cast bestaat vooral uit bijrolacteurs.

In de jaren '50 werd de nucleaire angst langzaam groter en daar speelt deze film handig op in Dat geeft een erg leuk tijdsbeeld. De acteurs zijn ruim voldoende en de locatie van dat spookdorpje is weer eens wat anders. De film is qua pacing niet helemaal in evenwicht. Het einde is een beetje Te keurig. De bad guys overleven het niet. En ook de vrouw die de good guys heeft verraden gaat eraan. De good guys overleven de boel door te schuilen in een mijn.

Verre van een meesterwerk, maar dat leuke tijdbeeld stemt me ook nog wat milder. En de regisseur is ook opvallend. Dick Powell is allen al door zijn rol in Murder My Sweet een noiricooon. Dat was niet zijn enige noirrol. Hij zat overigens ook in meerdere Preston Sturges komedies. In de jaren '50 ging hij regisseren. Dit was de eerste. De legendarische megaflop The Conquerer (met John Wayne als Genghis Khan, een idee dat zo belachelijk is dat ik alleen daarom de film toch eens wil zien). Hij regisseerde uiteindelijk vijf films. Daarna ging hij naar de TV. Oud werd hij niet. In 1963 stierf hij aan kanker net zoals heel veel mensen die bij The Conquerer waren betrokken. Die film was dan ook opgenomen op een plek waar eerder kernproeven werden gehouden. Of hoe fictie in het echte leven doordrong.

IK ga voor de volgende film voor iets waar Powell nog in acteerde. Het is een western die zo noir schijnt te zijn dat het misschien meer een film noir is: Station West

Noirvember V: 17-11-2025 Film 18: Station West

https://www.moviemeter.nl/images/cover/28000/28330.jpg

Ik heb meer westernnoirs gezien. En verschillende vond ik steengoed. Hier kon ik niet zoveel mee.

Het noirachtige zit hem vooral in het plot waarbij een agent undercover gaat om de moord op twee militairen die vermoord werden bij een goudroof op te sporen. En en passant de goudroof op te lossen. Powell is een slimme, stoere detective die tegen de gevestigde orde ingaat en zo een zaak gaat oplossen.

IK vond het plot weinig enerverend en de film niet zo sfeervol eigenlijk. Qua regie is het toch run of the mill B western. Moorehead steekt er in de cast bivenuit Powell vond ik niet heel sterk, Ik blijf open staan voor een toffe western--noir combinatie. Maar deze deed het niet zo voor me.

Morgen een film met een van mijn favoriete actrices uit de klassieke Hollywood jaren, Barbara Stanwyck in The Strange Love of Martha Ivers

Noirvember V: 18-11-2025 Film 19: The Strange Love of Martha Ivers

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12797.jpg
Voor liefhebbers van klassiek Hollywood een delicatesse. Een botsing tussen melodrama en film noir. Met grote thema's over schuld en bioete enzo. Het laatste script van Robert Rossen voor hij een jaar later ook ging regisseren (Johnny O'Clock en kort erna Body and Soul, beide ook in dit topic. Regisseur hier was Lewist Milestone die al debuteerde in 1918..

De cast heeft een debutant van jewelste. Het is de eerste rol van Kirk Douglas. Verder ook nog Van Heflin en in de vrouwenrollen twee noiriconen: Barbara Stanwyck en Lizabeth Scott. Het dramatische einde past heerlijk bij dit fraaie tragische verhaal. DE fotografie is sfeervol. Veel beelden bij nacht. Een groot huis. Begint met een geweldige opening in 1928 en gaat dan naar wat toen het heden is en begint nog enigzins ingetogen, maar je weet dat de film in een maalstroom van emoties terecht komt als de drie hoofdpersonen uit het intro weer bij elkaar komen. De film combineert de grote emoties van Hollywoodcmelodrama met het noirgegeven dat iedereen andere bedoelingen lijkt te hebben dan hij doet voorkomen.

Vrouwen regisseerden zelden in klassiek Hollywood. Bij mijn weten was Dorothy Azner de eerste, En nog een vrouwelijk noiricoon was de tweede: Ida Lupino. Die maakte ook meerdere films die je als noir kunt zien. De volgende film wordt Outrage

Noirvember V: 19-11-2025 Film 20: Outrage

https://www.moviemeter.nl/images/cover/48000/48014.jpg

Een beetje een stretch is het wel op Outrage als een noir te zien. Hij staat op de grote TSP lijst, Is Engelstalig en komt uit 1940-1959. Dus hij mag,

Outrage is vooral een enorm moedige film. Ida Lupino was al een zeer goed actrice toen ze een script schreef voor de film Not Wanted, over een ongehuwde moeder. De beoogde regisseur, Elmer Clifton, kreeg tijdens het maken van de film een hartaanval en Ida Lupino regisseerde in zijn plaats, zonder credits. Nog in hetzelfde jaar regisseerde ze haar eerste film met credits. Ook weer een die ze schreef en weer een thema dat haar na aan het hart ging (een hoofdpersonage met chronische pijnklachten, Lupino had ook pijnklachten doordat ze in haar jonge jaren polio had gehad. Outrage volgde een jaar later en was pas de tweede film na de Hays code die verkrachting als thema had. En hoewel de verleiding wellicht groot was gooit lUpino de jacht op de dader compleet overboord en gaat de film voornamelijk over het verwerken van zoiets. De film is vooral een film over de verwerking van zoiets. Hoe je hulp wegduwt en voor je emoties vlucht. En de film weet het bijzonder vaardig te brengen binnen de nog strak geldende grenzen van de Hays-code.

De film werd geproduceerd door de onafhankelijke productiemaatschappij die Lupino zelf had opgezet. Distributie werd gedaan door RKO

Het einde van de film (het laatste kwartier) is wat minder overtuigend dat wat er aan vooraf ging. Maar dit was een unieke film. Lupino regisseerde uiteindelijk acht films (inclusief Not Wanted) in ruim 4 jaar en daarna verschoof haar regiecarriere vooral naar TV, waar ze vele afleveringen van series regisseerde. Dingen als Twilight Zone, Alfred Hitchcock presents, Thriller en Bewitched. Ze bleef ook altijd acteren. Tot haar zestigste in ieder geval. Toen stopte ze. Lupino overleed in 1995.

De volgende film is een terugkeer naar Britse Noirs: They Made Me a Fugitive

Gisteren een sneeuwdag in Vlaanderen en het was de perfecte achtergrond om een noir te zien. En met Murder, my sweet had ik een tekstboek film noir te pakken. Een flashback, een voice over, een privé detective die meer klappen krijgt dat er geeft en een femme fatale nog giftiger dan een volbloed ratelslang. De ingrediënten zijn dus bekend maar regisseur Dmytryk maakt er zeer stijlvol geheel van. Schitterende zwart wit fotografie en een repetitieve aflsuiter van een hoofdstuk door het beeld zwart te laten vloeien wanneer Marlowe weer eens het bewustzijn verliest.

Het is misschien symbolisch want het plot gebaseerd op een boek van Raymond Chandler zit weer zeer complex in elkaar. Wie nu wie heeft vermoord is mij nog altijd niet duidelijk en waarom Marlowe het bezoek kreeg van de dochter Grayle vermomd als reporter is mij nog steeds een raadsel. Het universum waar Marlowe in rondloopt is lekker immoreel, dames vallen bij bosjes aan zijn voeten en de dialogen mogen gerust de nobelprijs voor literatuur krijgen.

Bon, het laatste is misschien iets te veel eer maar het kon zijn dat Claire Trevor als de femme fatale mijn oordeel een beetje liet kleuren. De actrice zat in vrij veel noirs (voornamelijk bij de studio RKO zoals Born to kill dat een paar dagen geleden nog door SB werd besproken) en in haar carriere van Dallas uit Stagecoach tot de verbitterende sloof Clara Kruger in Two weeks in another town zaten weinig tot geen miskleunen. In murder, my sweet is ze perfect als de jonge vrouw van een oudere man die haar passie voor mannen niet kan/wil vergeten.

Murder, my sweet is een klassieker.

Noirvember V: 21-11-2025 Film 21: They Made Me a Fugitive

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiB4NlpFryCZG_32qrZQzGbP-DdPJhyFWXbABcf23n6uowvKYCtM86V1vIvKRBevuwdry0GxGS5goNu9lAgxDizvwizaXrvsokT7QFMvVYZDh0irj4sQ9a7yixeAGkXBspO2O4jSNl8AnM/s1600/TMM

Er was een Britse noirgolf die eigenlijk meteen na de Amerikaanse begon. De allerbekendste uit die golf is natuurlijk The Third Man, maar ook deze maand heb ik er al een aantal gezien. Dit is net ale No Orchids for Miss Blandish feitelijk een imitatie. Maar hier werkt het een stuk beter door een strakker script en sfeer die meer Brits is dan Orchids.

Een thema in de film is dat het na de oorlog allemaal minder is geworden. In die zin is het ook een voor toen sensatiefilmpje. De criminaliteit id hand over hand toegenomen en smokkelen loont en wordt veelvuldig gedaan. Een veteraam die moielijk kan aarden in de vredesmaatschappij probeert het ook eens een keer. Maar komt terecht in een criminele groep die andere, extremere plannen heeft. Uiteindelijk eindigt de hoofdpersoon als de fugitive uit de titel,. En hij wordt achterna gezeten door de criminelen en de politie.

In de dialogen is de invloed uit de VS goed merkbaar. Snappy en quotable. De wereld is echt van streek in deze film en zelfs een onschuldige voorbijganger een heel fout figuur. Lekker donker. Het acteren is wat theatraal, nog wat sterker dan in andere Britse en Amerikaanse films en de villain lijkt soms op een bondvillain haast. Sfeervol geschoten ook. Door Alberto Cavalcanti, nota bene een Braziliaan die na een tijd in Frankrijk in de UK terecht kwam en films maakte en later dat ook nog deed in zijn vaderland en in Oost-Duitsland onder meer.

ik doe dit jaar nog een laatste UK noir: De volgende is Green for Danger

Noirvember V: 22-11-2025 Film 22: Green for Danger

https://www.moviemeter.nl/images/cover/17000/17087.jpg

In tegenstelling tot de film van gisteren is Green for Danger niet of nauwelijks beïnvloed door Amerkaanse noirs maar staat de film echt in een Britse whodonnit-traditie. Het decor is grimmig. Het is 1944 en Engeland wordt flink gebombardeerd door de Duitsers. Na zo'n bombardement wordt een postbode binnengebracht in een klein ziekenhuis. Hij overlijdt op de operatietafel, maar dat is geen ongeluk maar moord. Een van de mensen die erbij waren moet het hebben gedaan.

Dat raadsel wordt opgelost door een slimme en heel erg Britse meneer van Schotland Yard. Zo een van het type die een moord vooral heel erg boeiend vind en er bijna blij van wordt en probeert de zaak met logisch nadenken op te lossen. Dat gaat zo ver dat hij zeer geamuseerd toekijkt als er op zeker moment een fysiek gevecht tussen twee van de verdachten plaatsvind. De meneer van Schotland Yard horen we ook in de voice over, die met enige regelmaat licht ironisch is. De hele film maakt ergens van een moord iets lichts, bijna als een prettige afleiding in de oorlogsjaren.

Green for Danger is aardig, ouderwets en heel erg Brits vermaak. Regisseur Sidney Gilliat was decennialang een prominent figuur in de Britse cinema. Van 1929 tot 1972 om precies te zijn. Zijn laatste film uit 1972 was een Agatha Christie-verfilming en in die hoek kun je de basis van dit plot ook zetten.

De volgende film heeft ook een oorlogsthema. Het is Berlin Express

Noirvember V: 23-11-2025 Film 23: Berlin Express

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11756.jpg

ERg bijnzonder, deze directe opvolger van Out of the Past van regisseur Jacques Tourneur. En een film die bekender zou moeten zijn, De film speelt zich namelijk af in een naoorlogs Europa. Op de trein en in Parijs, Frankfurt en Berlijn. En de film is niet alleen in de studio gemaakt maar ook deels in de steden vol oorloglittekens. Niet de eerste keer dat ik een film die die zich deels in het puin afspeelt, maar het voegt veel toe. Het plot gaat over een samenzwering om het vredes- en eenwordingsproces van Duitsland te verstoren. Aan de oppervlakte uitgewerkt op een enigszins simplistische manier. Maar de kracht zit hem wat er nog meer is.

Het bijna neo-realistische begin in Parijs (waar deels gewoon Frans gesproken wordt), het feit dat de film al in 1948 duidelijk vooruitwijst naar de Koude oorlog die er aan zit te komen. Een toffe, vrij vroege rol van de noir-regular Roibert Ryan=, die in deze periode de ene toprol na de andere speelde. Een prima Merle Oberon. Dat alles tot een geheel gesmeed door Jacques Tourneur. En gebaseerd op een verhaal van Curt Siodmak. En dat is weer de jongere broer van Robert Siodmak.

De volgende film is een boksnoir en daar zijn er verrassend veel van: Dit keer Champion met Kirk Douglas.

De kerstmarkten zijn terug in het land. Genk, Brugge, Gent, ... Een beetje vroeger dan vorige jaren en zo zitten we in de laatste week bij Noirvember zelfs al in de kerstsfeer. Tel daarbij op de sneeuw en vriestemperaturen van dit weekend en je zou bijgot bijna jingle bells mee neuriën. Maar nog even wachten. First things first. Noirvember afwerken.

@SB: blij te lezen dat Berlin Express je bevallen is. Deze film is voor mij een 5 sterren film. Een meesterwerk dus en geheel te danken aan de creatieve regie van Tourneur met de keuze van location shoot en pareltjes van visuele vondsten (zoals de wurging in de trein of het sublieme eind scene).

Mijn film dit weekend was : The killers van Robert Siodmak. Een bijna meesterwerk. Briljante openings sequentie wanneer de huurmoordenaars aankomen in het dorpje en zich informeren waar Lancaster zit. Er zit daar al een geniaal camera beweging in op het moment dat de jongen het appartement van Lancaster in loopt, zien we de camera van bovenop een terras de jongen volgen van hek naar de ingang om dan de kamer van Lancaster in te rijden en daar hun volledige dialoog in 1 take vast te leggen.

Nog een geniaal camera beweging van long take volgt later wanneer de overval in de fabriek op de afdeling waar de lonen uitbetaald worden. The killers heeft een geweldige visuele stijl met prachtige belichting van Ellwood Bredell (die ook Lady on a train fotografeerde - ook een aanrader), een solide script gebaseerd op een verhaal van Ernest Hemingway en de dreigende score van Miklos Rozsa. Productie was in handen van Mark Hellinger (die meehielp de Jules Dassin film The naked city als een documentaire te presenteren). Dit alles tot één brok doem en noodlot gesmeed door Siodmak die een complex narratief gebruikte met niet chronologische flashbacks als een puzzel waarom de ogenschijnlijke grijze mus Lancaster werd opgejaagd. En dan heb ik het nog niet gehad over de femme fatale Ava Gardner. Haar introductie in haar zwart avondjurk aan de piano is een intro dat zelfs na 80 jaar cinema nog vonken heeft.

Uw kerstcadeau lijstje zou nu toch vrij duidelijk moeten zijn.

Noirvember V: 23-11-2025 Film 24: Champion

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2549.jpg

Vergeleken bij de eerdere boksnoirs in dit topic is Champion met hedendaagse ogen van nu meer conventioneel. Maar interessant is dat de film het zo neerzet dat het dat niet is. Ze willen ons doen geloven dat de film gaat over een arme man gaat die dat alles overwint en op de top van de wereld terecht komt. Maar het feit dat dit tot de noirs gerekend wordt wijst er al op dat er iets meer aan de hand is. De film gaat vooral over hoe een door en door rotte wereld (en dat is boksen in noir altijd) persoonlijkheden beinvloed. Met name hoofdrolspeler Kirk Douglas, maar ook de mensen om hem heen.

Enkele dagen terug zag ik The Strange Love of Martha Ivers en dat was het debuut van Douglas. Champion was zijn grote doorbraak. En hij was definitief een ster naderhand. De film haalde als mid-budget film zes oscarnomaties binnen. Alleen die voor editing werd gewonnen.

Mark Robson is de regisseur. Net als de latere noir The Harder They Fall. Ik vind zijn vroegere films opvallend veel beter dan de latere films die van Robson zag zoals Earthquake of Valley of the Dolls. Dat zijn beide films van een bedenkelijk niveau.

De grote ster van de film is voor mij Franz Planer, de cameraman. In deze tijd vooral bekend van noirs. Later van grote en belangrijke films met Audrey Hepburn enzo. Maar dat deel van de film is het meest vindingrijk. Dat begint al bij de opening. Het is wellicht lastig te zeggen wiens invloed dat is maar de introductie van Douglas in de openingsscene is echt prachtig.

Prima film. Maar komt nooit op het niveau van mijn favoriete boksnoirs The Set-Up en Body and Soul.

De volgende film is er een van HJenry Hathaway met James Stewart: Call Northside 777

Noirvember V: 24-11-2025 Film 25: Call Northside 777

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6334.jpg

Voordat Henry Hathaway grote films ging maken was zijn specialisme docunoir. En dat krijg je hier. En erg goed ook. Deze film is een voorloper van pak 'm beet All The Presidents Men en Spotlight, gebaseerd op een waar verhaal. Tegelijk zijn er duidelijk stilistische noirinvloeden. En is het op locatie geschoten, Dan krijg je ook nog JAmes Stewart. Net als veel acteurs in die tijd had hij specialismen en een ervan mag hij hier etaleren. Altijd fijn als Stewart een everyman mag pelen die ervan overtuigd raakt dat er onrecht is. Maar ook al invloeden van de volwassener Stewart uit Mann en Hitchcock waar hij later in zou spelen. In het begin een behoorlijke cynicus.

De film maakt een opvallende stijlkeuze door de muziek weg te alten. De geluiden van de kranntenredactie en zelfs stilte vormen de soundtrack. Richard Conte en Lee J. Cobb spelen sympathieke bijrollen. Zeker voor die eerste bijna uitzonderlijk. De film heeft een opvallend rustig tempo, wat ik goed vond werken. Ook Helen Walker speelt een soort liefhebbende nette echtgenote en niet de femme fatale.

Dit was de eerste film die geschoten werd op locatie in Chicago en ging zelfs zo ver als echt gaan schieten in specifiek de Poolse wijk. Fijne film.

Morgen nog eens een hele vroege beroemde noir: I Wake Up Screaming

Noirvember V: 26-11-2025 Film 26: I Wake Up Screaming

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10129.jpg:

Een aparte film. De allereerste film die nu als film noir wordt gezien die bij Fox gemaakt werd. Met verschillende stijlmiddelen die veel in noirs gebruikt zouden worden en ook een aantal acteurs die in meer zouden spelen (Victor Mature en Elisha Cook Jr.) maar ook Betty Grable. Ik zag nooit eerder een film met haar, maar ik wist dat die niet bekend was van noir maar van lichtvoetige komedies en vriendelijke musicals. De regisseur H. Bruce Humberstone was een contractregisseur die allerlei spul maakte maar toch vooral komedies. Hier krijg je een film die in veel opzichten noir is, zelfs met een tamelijk pervers einde, maar tegelijk heeft de film een lichtvoetige toon. EEn wat gekke soundtrack waarin schijnbaar vooral bestaande muziek. Waaronder nota bene Somewhere Over The Raiinbow.

Onder de acteurs twee zeer dramatische verhalen van acteurs in deze film. Allereerst Carole Landis. Een vrouw met een ingewikkeld leven. Ze ging op har 15e van school af om de showbizz in te gaan. Na wat schermutselingen kwam ze in bijrolletje van komedies uit. Haar carrière ging langzaam bergop maar een ster werd ze nooit. In de tweede wereldoorlog had ze een pin'-up imago (mede door haar grote borstpartij) en ze ging vaak naar de troepen. Haar acteercarriere liep echter vast en ging niet meer vooruit en haar priveleven was ook een puinhoop. Op haar 29e maakte ze een einde aan haar leven. Ze was toien al vier keer getrouwd en ook vier keer gescheiden. En ze spiegelt wel een beetje aan de rol die ze hier speelt.

Maar ook aan de beste rol in de film heeft ook een dramatisch verhaal. Laird Cregar was een man die acteur wilde worden maar ook enorm zwaar gebouwd en lang was. Dus hij had zijn bouw niet mee. Hij redde het op talent steelt in deze film de show. Maar twee jaar later was hij al dood. Hij had een crashdieet gevolgd en een van de onderdelen daarvan waren amfetaminen. Dat is niet gezond en hij kreeg maagproblemen, moest geopereerd worden en overleed aan een hartaanval. Zijn rol is prachtig en fijn ambivalent.

Noirvember gaat richting het einde, maar we kijken hierna alvast vooruit naar december. De volgende film is, jawel, een kerstnoir: Christmas Holiday De eerste van een paar films dit jaar van de regisseur die het meest noir is na Fritz Lang, Robert Siodmak.

Noirvember V: 27-11-2025 Film 27: Christmas Holiday

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12913.jpg

We zitten in de hoek met acteurs die je niet in een noir verwacht maar er toch gemaakt hebben., Gisteren Betty Grable in een noir. Vandaag een film met in de belangrijkste rollen Deanna Durbin en Gene Kelly. Deanna Durbinn was bekend van vederlichte musical/komedies en vooral in de UK enorm populair. Ze mocht zowel Anne Frank als Winston Churchill tot haar fans rekenen. Gene Kelly is natuurlijk vooral als danser en musicalster de geschiedenis in gegaan. Christmas Holiday is ook al bepaald geen noir titel. Voor beiden gold dat ze hun rollen wilden verbteden met deze film. Met name Durbin had erg veel behoefte aan wat donkerders. Ze maakte deze film en een jaar later nog de komische noir (!) Lady on theTrain (in de palnning voor 2026). Beide niet erg succesvol, dus voor ze het wist was ze weer aan het zingen in lichtvoetige musicalkomedies. In 1949 was ze dat zat en stopte ze met acteren en ging ze anoniem in Frankrijk wonen, waar ze een gezin stichtte. Ze overleeed daar anoniem in 2013.

Christmas Story is vooral een nogal pessimistisch pikzwart liefdesverhaal., Een vlak voor zijn huwelijk gedumpte militair komt bij toeval tijdens de kerst in New Orleans terecht. Ze ontmoet daar een nachtclubzangeres (in de Hays code tijd was dat bijna code voor prostituee). Die torst en verleden met zich mee wat ze hem verteld. Wat een warm kerstverhaal had kunnen zijn draait uit op een film over zoveel van iemand houden, dat je dat niet kan stoppen al wordt het (bijna) je dood. Een prima film een boeiende oddity, maar zowel qua plot als stilistisch zeker niet Siodmak's beste film.

We blijven bij Siodmak, een van de meest prominente noirregisseurs. De volgende film is The Spiral Staircase .

Side street van Anthony Mann : zeer goede film waarbij de voice over de functie heeft van een documentaire maker (ook werd er gefilmd in de straten van NY om het nog meer authentieker te laten overkomen) die de stad New York en zijn inwoners inleidt. Na een tijdje wordt er ingezoomd op Farley Granger, een doodgewone man die droomt om een comfortabel bestaan te geven aan zijn vrouw en aan zijn baby die op komst is. Perfect doelwit dus voor een noir want de verleiding is groot en ligt voor het rapen. Maar de prijs van hebzucht zal groot zijn.

De film heeft een ingewikkeld plot waarbij zowel politie, oplichters als Granger een zoektocht beginnen. In de tweede helft wordt NY een heus labyrint met als climax de auto achtervolging vanuit de lucht gefilmd door de nauwe straten. Als een muis die zich een weg zoekt in een doolhof. Niemand is te vertrouwen, de bevriende barman nog het minst. Knappe karakters (de advokaat, de taxi chauffeur, Granger zelf als de man die zijn fout probeert recht te zetten maar daardoor nog in groter gevaar terecht komt en een memorabele Jean Hagen als de naïeve showgirl die uiteraard een vogel voor de kat is in dit universum van doem en noodlot.

Side street benadrukt dat dit iedereen kan overkomen, iedereen is zwak en het zijn niet alleen misdadigers die de grens van het rechte pad oversteken. Een waarschuwing die de alwetende verteller (met de stem van de politie inspecteur - dat zal wel metaforisch zijn) nogmaals zal declameren. Van Side street heb ik genoten. Toch vond ik T-men en Raw deal beter, die waren visueel creatiever en de fataliteit daarin consequenter dus blijft Raw deal één van mijn 5 noirs die op mijn grafzerk mogen gebeiteld worden.

Nochtans werd Anthony Mann in zijn tijd niet als een grote regisseur erkend. Side street (eerste film van Mann voor een grotere studio MGM) was dan ook een commerciële flop. Hij werd ontslagen bij Spartacus wegens een ruzie met producer/star Kirk Douglas en vervangen door Stanley Kubrik. Zijn film The fall of the Roman Empire was zo verlieslatend dat de producent Samuel Bronston failliet ging. Mann stief toen hij bezig was aan de film A dandy in Aspic/ Acteur Laurence Harvey vervolledigde de film. Pas na zijn dood kreeg Mann respect en bewonderaars (vooral uit Frankrijk) die vooral zijn noirs prezen.

Noirvember V: 28-11-2025 Film 28: The Spiral Staircase

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4782.jpg

The Spiral Staircase is qua stijl veel meer expliciet van Siodmak. In deze gothische- Women-in-peril- of gaslightnoir die hevig expressionistisch is. Met name het laatste kwartier is smullen voor liefhebbers. Het plot is vrij beperkt, maar de stijl is heel fijn.

Dorothy Mcguire speelt hier in en vroege rol Helen die niet meer praat na een traumatische ervaring. Ze maakt een moord mee, maar gaat erna weer aan het werk om de moeilijke bedlegerige Miss Warren (Ethel Berrymoore) verzorgen die in een groot huis woont en alleen haar vertrouwd, Dan ontspint zich eigenlijk een whodunnit, maar dan een die stilistisch heel uitbundig is. Met schaduwen, de trap uit de totel, slecht weer buiten en kaarslicht.

Robert Siodmak was in 1941 in de VS gaan werken omdat de tweede wereldoorlog was uitgebroken. Hij had ervoor films gemaakt in Duitsland en Frankrijk. In de VS werd wat later film noir werd een specialisme en hij bleef tot 1954 in de VS filmen. Daarna trok hij weer naar Europa.

Ik ga nog een film van de man kijken. De laaste van het minidrieluik wordt de een na laatste van de vijfde Noirvember: Cry of the City

Als afsluiter van deze 5de reeks Noirvember wil ik nog 2 films presenteren :

The prowler van Joseph Losey

De film is een variant op de aloude film noir stijl. Maar de personages zijn ambigue. Van Heflin is de politie agent die de jonkvrouw moet beschermen maar is hij te vertrouwen ? Cineast Losey visualiseert dat reeds in minuut 1 dmv subjectieve camera dat naar binnen kijkt. Dit kon wel eens het hoofdpersonage zijn maw de stalker van in de titel zou wel eens Van Heflin zelf geweest kunnen zijn. Van Heflin is geen held is maar een verderfelijke, amorele man die letterlijk over lijken gaat om zijn lust (de vrouw) en comfort (geld) binnen te rijven. Zeer gewaagd voor die tijd. De man is een politie agent (to protect and to serve, hoe ironisch) die vertrouwen wekt en zijn manipulaties worden zelfs door het gerecht en slachtoffers niet gezien.

De femme fatale Eveline Keynes is in deze film naïef en (gedeeltelijk) onschuldig omdat haar gevoelens echt zijn. The prowler wordt wel eens Double indeminity van de low budget films genoemd. Het verhaal toont gelijkenissen (iemand manipuleert iemand om een moord te plegen uit hebzucht) maar het verschil is dat Keynes niet heeft meegewerkt met de moord. Zij is hoogstens medeplichtig achteraf. Keynes is zeer goed als de vrouw die eerst niet wil toegeven aan haar lust voor Van Heflin. Ze probeert de morele code van een goede huisvrouw te respecteren maar het is vanaf de eerste scene duidelijk (als ze verveeld in het bed ligt te luisteren naar de radio) dat haar huidig bestaan geen geluk verschaft.

Het scenario flirt met melodrama (in het tweede deel) en portretteert sterke psychologische karakters. De film is iets te schematisch opgebouwd en te afstandelijk vertelt. Het feit dat de personages zeer wisselvallig reageren (eerst is Van Heflin halsoverkop verliefd, dan weer Keynes. Dan wil Van Heflin weg uit de relatie en het volgende moment plant hij een moord op de echtgenoot).

De film heeft ook een interessante ontstaansgeschiedenis. De producer was de bekende Sam Spiegel maar hij wou zijn naam niet op de generiek en veranderde de naam in SP Eagle. De mede producenten John Huston (jawel, de befaamde regisseur) en Samuel Rheiner wilden zelfs geen credit. Evelyne Keynes was toentertijd getrouwd met Huston zodat Huston er voor zorgde dat Keynes de rol kreeg. Na de film gingen ze trouwens scheiden, het was dus een afscheidscadeau. Het scenario staat op naam van Hugo Butler maar was een stroman voor Dalton Trumbo die op de zwarte lijst stond van de HUAC commissie. Trumbo was de effectieve scenarist maar kon niet of zeer weinig loon verhalen dus gaven de producenten hem de stem van de radio presentator (de echtgenoot) en kon dus anoniem een loon ontvangen voor die prestatie. Ironisch genoeg zou ook Hugo Butler nadien op de zwarte lijst terecht komen. Ook regisseur Losey zou kort nadien op die lijst terechtkomen, maakte nog 1 film in Hollywood en vluchtte dan naar Europa waar hij tot aan zijn dood zou blijven.

Stranger on the third floor van Boris Ingster

Ik eindig waar de filmboeken beginnen nl met Stranger on the third floor die als eerste officiële noir werd bestempelt. Ik ging de film dan ook zien als een verplichting met weinig verwachting maar dit was tot mijn verrassing een zeer goede film. Inderdaad, film noir stijl kenmerken bij de vleet (mede dankzij de camera man Nicholas Musuraca van oa de pareltjes Cat people en The seventh victim) en een interessante invalshoek van de onschuldige opgejaagd als schuldige. Omdat hij eerst zelf iemand schuldig verklaard door zijn getuigenis, komt hij plots in dezelfde situatie terecht als de man die hij veroordeelde en beseft dat de zaken genuanceerder zijn dan op het eerste zicht.

SOTTF heeft jammer genoeg een te haastig einde waarbij de afronding op veel toevalligheden stuit waardoor het mysterie en doem in de eerste helft niet kan worden volgehouden. Maar de moeite waard.

Voila, het zit erop. Sayonara en vanaf morgen is het aftellen naar de 'most wonderful time of the year' : kerst met de rijkelijke gevulde maaltijden, een goede dosis drank en kerstsongs die tot ver in januari in het hoofd blijven hangen.

Grappig dat je The Prowler noemt. Dat is voor mij een film die last minute afviel voor dit jaar en ik een jaar opschuif,