Noirvember

Wel dan, nog eentje voor het slapen gaan ...

Een verhaaltje perfect voor een regenachtige, koude avond met een zwiepende wind die tegen het raam ruist en het wordt langzaam duister. Ik heb het haarvuur aangestoken, het hout knettert af en toe maar geen schrik. Kom maar dichterbij in de circel.

Het verhaaltje gaat over één van mijn favoriete noirs nl Sunset boulevard. Ik ga het niet hebben over de relatie Swanson/von Stroheim dat regisseur Wilder geniepig in zijn film stak en daardoor de grens tussen fictie en realiteit op een geniale wijze verenigde. Ook niet over het alternatieve begin Misschien minder gekend maar initieel wou Wilder en Brackett beginnen bij een lijkwagen dat naar het mortuarium rijdt, het lijk was het hoofdpersonage van Holden en werd in een kamer vol doden gebracht waarop de doden beginnen te spreken tegen elkaar over wat met hen is gebeurd tot Holden zijn verhaal mag doen, hoe hij verdronken en vermoord is in het zwembad. Deze voice over met beelden van lijken werd door een test publiek belachelijk gevonden en dus geschrapt en vervangen door een nieuwe proloog dat we in de film zien nl politie en ambulance snellen zich naar een villa waar een man dood ligt in een zwembad. Maar nog steeds met de voice over van Holden. En ik ga ook geen boekje open doen over het weetje dat eerst Montgomery Clift werd gekozen voor de hoofdrol.

Maar ik wil het hier hebben over een wat minder gekend departement van film maken en waar vooral bij een noir weinig over wordt verteld nl Costume designer. Edith Head was de kostuum ontwerpster van de film. Ze werkte bij Paramount als verantwoordelijke van haar afdeling van 1938 tot 1966. Ze was een icoon in haar branche en won 8 oscars. Met meer dan 1000 films op haar CV kwam dan ook de quote ; If it is a Paramount film I'll probably dressed it. Haar beroemdste was misschien de 3 jurken die Grace Kelly droeg in To catch a thief. Haar keuze van kleren was altijd geïnspireerd door de wensen van de acteurs/actrices (moeten er goed uit zien), regisseur (het moet dramatisch versterkend zijn), producent (het mag niet teveel kosten), camera (mag niet afleiden van verhaal), art design (mag niet vloeken met het interieur). Ze liet al die verschillende meningen in elkaar vloeien en maakte zo kostuums waardoor de film sterker werd. Net zoals de belichting, montage of score was de bijdrage van Head primordiaal voor de film. Bij Swanson koos ze voor een moderne Dior New look uit 1947 waarin Head de taille en rok overdreven flamboyant ontwierp. Bedoeling was om te zoeken naar een contrast tussen de jaren 20 Hollywood stijl die de villa en mentaliteit van personage Swanson accentueerden. Die jurken hielpen bij het uittekenen van het personage. Als je Sunset boulevard nog eens herbekijkt (en je kan toch nooit genoeg krijgen van Sunset boulevard) in fuctie van kostuums dan wordt het personage Swanson nog voller, nog grotesker, nog meer vergane glorie.

Het haardvuur is bijna gedoofd, tijd om te gaan slapen. Maar niet voor ik nog eens voor de spiegel ga staan, mijn hoofd lichtjes achterover en mijn linkerhand voor mij uitsteken ; Allright Mr DeMille, I’m ready for my close up now.

Morgen opnieuw een Wilder nl The lost week-end en uiteraard ook al door Edith Head in de kleren gezet.

Noirvember 3 4-11-2023 Film 4: Tokyo Joe

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5456.jpg?cb=1521394323

Tokyo Joe begint best goed, al heeft de set up wat weg van een variant op Casablanca. Een man met een verleden die op een exotische plek verzeild raakte komt terecht in een love triangle. Verschil is wel dat Bogart de exotische plek verlaten had en weer terugkeert. Als het bij de love triangle was gebleven had nog best een goede film kunnen worden maar de opzet wordt overboord gezet voor een tamelijk ongeloofwaardig misdaadverhaal met spionage elementen.

Het aantrekkelijke van de film is de setting. Deels is het zelfs in Japan geschoten maar zonder Bogart die later in de beelden gemonteerd is en deels werd er gewerkt met een dubbelganger. Het was waarschijnlijk te ingewikkeld en/of te duur om het nog duidelijker in Tokyo neer te zetten. Opvallend is ook dat de kleinere Japanse rollen Japans spreken. Erg ongewoon.

Heisler en Bogart hadden beide veel Franse fans. Maar deze film wordt niet als een hoogtepunt in beide oeuvres gezien. En dat komt vooral door een mager misdaadplot. Daardoor weet de film nauwelijks meer interessant te worden na het vrij sterke eerste halve uur. Ik vond Beat The Devil nog een stuk moeilijker doorheen te komen, maar dit is ook een mindere Bogart.

Nog één film waarin Bogart te zien is en dan ga ik andere kanten op. Eentje die vaak vergeleken wordt met Casablanca en weer een exotische Bogart: Sirocco

Noirvember 3 5-11-2023 Film 5: Sirocco

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5451.jpg?cb=1663491999

Toch best een beetje raar. Bogart was voor zichzelf begonnen om meer vrijheid van rollen te krijgen. En de resultaten van vandaag en gisteren zijn geen unieke en bijzondere rollen, maar varianten op zijn grootste succes, Casablanca. Het schijnt dat Columbia hem er bijna toe dwong.

Bogart is in een exotische plek in oorlog. Raakt verzeilt in een driehoeksaffaire. Heeft gedoe met beide kanten in het conflict. Hoewel de film in Damascus speelt, heet hij niet zo, maar is de titel een tamelijk willekeurig ander exotisch woord. Bogart is opvallend bedenkelijk als een wapenhandelaar ogenschijnlijk zonder overtuigingen en principes. Maar het is geen Casablanca 2. Dit is veel minder een romantische film en de morele kant van de film is veel grijzer.

Geweldig is Sirocco niet. Duidelijk sterker dan Tokyo Joe is de film wel. Waar in die film de driehoeksverhouding het sterke punt is het hier eerder het zwakste punt, maar de film neemt er ook weinig tijd voor. De rol van Bogart en de verhouding tot zijn omgeving (Syrië) is interessanter. De film speelt in 1925 tijdens de Syrische opstand tegen de koloniale Fransen. Na de oorlog ging de wereld door een dekolonisatieproces en deze film laat een strijd zien die toen al voltooid was. De film laat de Fransen zien als onderdrukkers.

Sirocco is niet in Syrië gefilmd, maar gewoon in de studio en dat lukt vrij aardig. Maar veel meer dan een soort onduidelijke duistere plek in een exotische wereld is het ook niet.

De volgende film is er een die gemaakt werd door Bogarts Santana Pictures, maar waar hij niet in zat. John Derek die we al eerder zagen wel. The Family Secret

Noirvember 3 6-11-2023 Film 6 The Family Secret

https://www.moviemeter.nl/images/cover/43000/43346.jpg?cb=1656367626:

Een wat simplistische moral tale over een jongen die alles te verliezen heeft en per ongeluk zijn vriend doodt en wiens vader de advocaat wordt van degene die van moord beschuldigd wordt. Uiteindelijk komt hij keurig tot inkeer. De film is niet slecht, maar wel wat onopvallend en weinig diep. Er schuilt hier ergens een messcherpe film onder die het veilige middle class bestaan fileert zoals films van Ray, Sirk of iets als The Reckless Moment. Maar de film bijt niet en durft geen stelling te nemen. Met een wat geforceerd happy end.

Zoals gezegd is dit een Santana productie zonder Bogart, maar wel met extreem veel personeel uit eerdere producties. Inclusief Derek en betrouwbare krachten als Lee J. Cobb en cinematograaf Bernhard Guffy. De film was een lowbudget vehikel dat weinig deed.

Hierna twee films met bijrollen van een acteur waar ik al tijden wat meer van wil zien. Sal Mineo. Eerst Six Bridges to Cross

Noirvember 3 7-11-2023 Film 7: Six Bridges to Cross

https://www.moviemeter.nl/images/cover/53000/53764.jpg?cb=1631018867

Sal Mineo bleek alleen te zien in de eerste twintig minuten. Hij speelt Jerry als jongen in wat zijn filmdebuut was. Mineo is Jerry op zijn veertiende, Curtis (die al een jaar of 30 was) speelt hem van pakweg 18 tot dat hij halverwege de dertig is. In een van zijn eerste grote rollen, De film komt er redelijk goed mee weg. Joseph Pevney is een acteur met verschillende bijrollen in film noirs en debuteerde als regisseur in 1950 met de noir Shakedown. Zijn carriere bestaat vooral uit kleinere studiofilms, waaronder veel noir. De schrijver van het verhaal was ook de schrijver van de basis van de sterke Fuller-noir Underworld USA. De schrijver van het script schreef ook onder meer The Big Heat.

Six Bridges to Cross is een boeiende tweestrijd tussen een agent die een jonge crimineel neerschiet, zich daar schuldig over voelt, dat goed wil maken maar ook van hem profiteert en zelfs carriere maakt op zijn hulp. Ondertussen maakt Jerry carrière als crimineel. Er zit een bijna filosofisch laagje in de film dat ik heel aantrekkelijk vond, De film is deels op locatie in Boston geschoten wat zeldzaam is. De noir steden top 4 is heel duidelijk LA, New York, San Francisco en Chicago. Ik rond mijn waardering een beetje naar boven af. Positieve verrassing.

Morgen Sal Mineo een jaar later. Hij speelde zoveel juvenile delinquents dat het zijn carrière deed ontsporen. In de film van morgen ook weer. Dat is een film van film Don Siegel. Ook met John Cassavetes: Crime in the Streets

Noirvember 3 8-11-2023 Film 8: Crime in the Streets

https://www.moviemeter.nl/images/cover/50000/50523.jpg?cb=1565261190

In mijn noirrecensies ben ik regelmatig enthousiast door mooie locatiebeelden. Ik hou meer van steden dan van het platteland en in films wordt ik helemaal blij van steden bij nacht. Een van de dingen die film noir aantrekkelijk maakt voor mij. Toch kan een film ook prachtig werken als studioproductie. Dit is zo'n film. Een prachtig decor van een niet nader genoemde achterbuurt in een niet nader genoemde stad (die het meest oogt als New York). Met een tot in de puntjes verzorgde set. Prachtig geschoten, vol sfeer en met een stel steengoede acteurs. Qua looks kan de 25-jarige John Cassavetes in een van zijn vroegste grote rollen nog net doorgaan voor een 18-jarige. Sal Mineo heeft deze rol ongetwijfeld te danken aan Rebel Without a Cause en bij deze rol vind je het jammer dat Mark Rydell die meer regisseur was dan acteur niet wat meer heeft geacteerd. Daarnaast ook nog meer sterke rollen. En Cassavetes zou een jaar of drie na deze film zelf een revolutionaire en zeer invloedrijke film maken met Shadows, waarna zijn acteercarrière vooral een middel werd om zijn regisseursambities waar te maken. Mineo werd begin jaren '70 vermoord nadat zijn carrière wat in het slop geraakt was, Cassavetes dronk zich uiteindelijk dood eind jaren '80. Alleen Rydell leeft nog altijd en heeft een behoorlijk succesvolle regiecarriere op zijn naam gezet.

Deze film heeft zijn oorsprong als tv-stuk. In de jaren '50 waren anthology-series in de mode op de TV. Het net iets latere Twilight Zone is nu het bekendste. Maar er waren vele series waar je elke week een ander losstaand verhaal kreeg. Een niet zo succesvolle reeks die maar één seizoen liep heette The Elgin Hour. Soms werden uit dat soort series de beste afleveringen opnieuw gemaakt als bioscoopfilm. Beroemdste voorbeeld daarvan is 12 Angry Men, waarmee Lumet als filmregisseur debuteerde. Diezelfde Lumet had daarvoor juist bij dat soort series gewerkt en de aflevering van The Elgin Hour gemaakt waarop deze film weer gebaseerd is. Voor Don Siegel was het niet zijn debuut. Hij maakte al jaren een stuk of twee lowbudgetfilms per jaar. Ik heb een zwak voor zijn werk. Hoewel ik nog weinig zag. Ook dit was genieten. Ook de muziek van Waxman is erg fraai.

Morgen de laatste film van een andere vroeg overleden acteur die ik hoog aansla: John Garfield. Toen hij bijna niet meer aan de bak kwam maakte hij nog een film: He Ran All the Way

Noirvember 3 9-11-2023 Film 9: He Ran All the Way

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12908.jpg?cb=1592656304

John Garfield heb ik andere jaren al vaker genoemd. Garfield was een acteur met vooral vooroologse tcommunistische sympathieën, een linkse idealist die uiteindelijk in 1948 voor zelfstandigheid had gekozen en op die manier onder meer Body and Soul en Force of Evil maakte. Daarna kwam men achter zijn sympathieen en belande hij op de zwarte lijst en het werk begon op te drogen. In paniek getuigde en hij zwoer het communisme af en zei geen namen te weten. Het enige wat nog lukte was deze film. Van de grond getild door Garfields vriend, producer Bob Roberts met een ucredited Dalton Trumbo als scenarist. Trumbo was zelf in nog meer problemen. Datzelfde gold later ook voor medeschrijver Hugo Butler en regisseur John Berry. Deze film is in vele opzichten nog een oprisping van mensen in problemen. Met Garfield liep het slecht af. Hij stierf kort na deze film aan een hartaanval die deels lijkt te zijn gekomen door de spanning. Hij was pas 39. Een groot verlies. Want hij was weer uitstekend.

Waxman's muziek (net als gisteren) is expressief en ongewoon. Dat is het sound design soms ook. De film wordt gedragen door een prachtige Jekyll & Hyde achtige hoofdrol van Garfield en zeer sfeerrijke fotografie. Wat voor moois had hij nog kunnen maken als het anders was gegaan?

IK ga voor de volgende film naar de jaren '40. Naar een regisseur die ook met Mccarthy te maken kreeg maar wel mensen heeft verraden. Edward Dmytryk. Cornered

Al 2 weken volop regen en wind. De klimaatopwarming is noirvember gunstig gezind. Elk nadeel hebt zijn voordeel, zou Johan Cruijff zeggen. Dus hebben we deze namiddag onze zandzakjes reeds rondom ons huis gelegd en voor alle zekerheid ook onze bierbakken op hoge paletten geplaatst. Zo zijn we zeker dat we dit weekend ongestoord films kunnen kijken.

Born to kill is de eerste in de rij en daar wil we even een boompje opzetten. Voor vele hardcore noir fans een 'hidden gem'. Geregisseerd door Robert Wise waar SB in de vorige reeks reeds 2 films van die man had gezien en met een hoge score werden beloond. Wise die zijn carrière begon als monteur/editeur en pardoes de klassieker Citizen Kane mocht monteren. Hij deed ook de afwerking en montage van The magnificent Ambersons nadat Welles het project had verlaten. Bepaalde stemmen durven zelfs te beweren dat Wise de film heeft gered van overtollig weefsel. Met dit parcours zou je toch grootse dingen verwachten maar Wise bleef bescheiden een studio man. Met in de jaren 40 vooral noirs voor RKO, zijn eerste het goede The curse of the cat people, ook al een film waarvoor hij inviel. Niet lang daarna kwam dus Born to kill. De film heeft een uitmuntend script met spitsvondige dialogen die zo uit een Wilder film kunnen komen, een visuele vastberadenheid om in een noir te passen en prima leading stars Lawrence Tierney en Claire Trevor.

Het is een beetje de omgekeerde wereld in BTK nl er is een homme fatal en het is de onschuldige vrouw Trevor die door het kwade wordt aangetrokken. Zit tjokvol prachtige momenten (bv het vinden van de 2 lijken door Trevor in het begin door het hondje, de moordpoging op 'glamour girl' hospita Esther Howard in het zand, de finale sequentie, etc). Daarboven schitterende nevenpersonages zoals de filosofische, corrupte privé detective (Walter Slezak) en de reeds vernoemde hospita (Ester Howard). Met nog een ferme klak feministisch sausje bovenop.

Born to kill is een gedurfde en uiterst genietbare noir die door Wise met onvervalste klasse wordt geregisseerd.

Noirvember 3 10-11-2023 Film 10 Cornered

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9261.jpg?cb=1398581834

Een ander noir-subgenre. De noir tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog. Met name gemaakt tijdens en net na de oorlog. In die tijd svchaamde men zich niet als een film wel erg actueel was.

Als je het personeel van deze film bekijkt, regisseur Dmytryk en acteur Powell denk je meteen aan de beroemdere noir van een jaar voor deze. Murder My Sweet. Dat is zo'n film die de definitie van de stijl mede neer wist te zetten. Superstijlvol. Sigarettenrook, detectives en vele scenes die noir in het kwadraat zijn. De samenwerking was goed bevallen, want amper een jaar later was er Cornered. Een wraakverhaal over een Fransman die erachter wil komen waar de man gebleven is die verantwoordelijk is voor de dood van zijn bruid. Realistisch drama is Cornered niet. Maar wel erg noir. Qua stijl wat minder nadrukkelijk dan Murder, My Sweet. Maar de inhoud is die van een man die zich begeeft in een wereld waar iedereen andere bedoelingen blijkt te hebben dan ze in eerste instantie prijsgeven. Powell is weer eens een tough guy die uit emotie handelt, maar die emotie niet wil tonen.

De film zit vol met bochten en als je even niet oplet heb je alweer een plotpunt of twee gemist, maat dat is juist ook wel leuk, omdat in dit soort films juist die bochtigheid ook een stijlmiddel is. Een script als dit zou een tijdje later een spionagethriller met Russen als tegenstander zijn geworden. Maar het aangename is dat dit zich veelal op de vierkante centimeter plaatsvind. Met veel puntige dialogen en hier en daar nadrukkelijke schaduwen. Zeker niet Dmytryks best gelukte film. Maar er is ook niet veel mis mee.

De volgende film combineert elementen van de film van gisteren en de bovenstaande. Het is een film met John Garfield. Het is een noir tegen de achtergrond van een oorlog en zelfs nog twee jaar ouder. En ditmaal de Spaanse burgeroorlog. Het gaat om The Fallen Sparrow

Al vrij veel voor mij onbekende noirs gepasseerd in deze reeks (dank u wel voor deze tips, SB) en daarmee alweer een bewijs dat de archiefkasten barstensvol zitten en zich verborgen houden in kilometerslange gangen in de kelders van de filmgeschiedenis.

Ook de film Crime wave moet daar ergens liggen. Geregisseerd door Andre De Toth een man van alle markten thuis was (ook horror met The house of wax) en alhoewel hij voornamelijk Westerns inblikte misschien ooit het pad van SB zal kruisen met Pitfall, Dark waters of de noir western Day of the outlaw.

Crime wave is een schitterende noir met het thema van tweede kans dat wegsmelt door noodlot maar vooral door de aanwezigheid van Sterling Hayden als de harde en obsessieve politie inspecteur. Oorspronkelijk wou de studio een grotere naam zoals Bogart maar De Toth nam enkel genoegen met Hayden en na veel koppigheid vanwege De Toth kreeg hij eindelijk het fiat van de studio maar als tegenprestatie moest hij de film kon opnemen in 14 dagen. De Toth nam de uitdaging aan en leverde de film binnen de tijdslimiet (13 dagen om exact te zijn). Hayden is een bekende in noir cinema waarin hij in 2 van mijn all time favourites noirs speelt nl The ashalt jungle en The killing. Hayden is een acteur met een charismatische presence (zijn lichaamsbouw, die stem) en hij heeft ons in de loop der tijden op heerlijke personages in sublieme films getrakteerd zoals de cowboy met de guitaar in Johhny Guitar, Generaal Jack D Ripper die ons uitleg verschafte over vloeistoffen in Dr Stranglelove of de alcoholicus Roger Wade in The long goodbye.

Het personage van Hayden in Crime wave heeft 1 opvallend attribuut en dat is de tandenstoker. Het personage was een kettingroker die op orders van de dokter roken moet stoppen en daardoor constant op tandenstokers knabbelt. De Toth had Hayden opgedragen om op de set geen enkel sigaret te roken omdat hij wist hoe verslaafd Hayden eraan was en door dit af te nemen hoopte De Toth op een nog meer grimmiger prestatie.

Crime wave is een harde noir met focus op drama waarin personages steeds onder druk staan, verkeerde keuzes maken en meedogenloos opereren om te overleven. Het is een film waarin langzaam de strop rond de keel van de misdadigers strakker en strakker komt te zitten. Het was tevens de favoriete noir van James Ellroy, schrijver van neo noirs als LA confidential, Dark blue of The black dahlia. Films die zeker de moeite zijn maar om in deze archieven te graven is enkel mogelijk als een dag 48 uur zou duren.

Noirvember 3 12-11-2023 Film 11: The Fallen Sparrow

https://www.moviemeter.nl/images/cover/29000/29211.jpg?cb=1517839484

Een spionagenoir die ik door treinengedoe gisteren vanochtend pas zag. En niet zoals ik niet echt ergens op gebaseerd dacht deels spelend in de Spaanse burgeroorlog, maar in de kringen van Spaanse vluchtelingen naar de VS erna. Met naast John Garfield ook Maureen O'Hara die ik vooral ken uit films van John Ford of met John Wayne. Het verhaal is niet heel enerverend, maar heeft een paar aparte kanten.

Er zit een propaganda-ondertoon in. De goeden zijnde republikeinen (in de context van de Spaanse Burgeroorlog zijn dat de linkse verliezers. De nationalisten die wonnen zijn de bad guys en worden op een lijn gezet met nazi's. En dat waren de tegenstanders van de VS . De Spaanse burgeroorlog wordt dus vrij duidelijk gekoppeld aan de oorlog die toen speelde. Verder speelt Garfield een man met PTSS die lang gevangen zat er wordt er openlijk gepraat over de martelingen die hij onderging. De suggestie is dat hij dingen hoort die er niet zijn, maar dat gegeven wordt niet echt gebruikt.

Garfield was het hoogtepunt van de film, al is dit verre van zijn beste rol. De film kreeg een Oscarnominatie voor beste muziek en dat kan ik niet zo goed plaatsen. Ik vond de score weinig bijzonder.

Tweede film van Wallace in dit topic en beiden zijn het geen grootse films, maar beiden wel aardige tussendoortjes. Het is meteen ook de laatste keer. Want meer noirs maakte Wallace niet.

Later vandaag gaan we naar een film van iemand die wel meer dan twee noirs maakte: Anthony Mann. Misschien nog bekender om zijn westerns, maar ook een grote noir naam. Met Raymond Burr die regelmatig in noirbijrollen opdook: Desperate

Noirvember 3 12-11-2023 Film 12: Desperate

https://www.moviemeter.nl/images/cover/30000/30884.jpg?cb=1438875831

Eerder zag ik Raw Deal van Anthony Mann en dat is net als deze een compacte no nonsense noir. Over een nette man die door een fatale beslissing (en nog wel wat meer na die ene) zij keurige leventje dreigt te verliezen. Ee film over het lot in die zin. Die dreiging, je prima bestaan te verliezen is een veel voorkomend noirgegeven.

De hoofdrol van deze lowbudgetnoir is voor Steve Brodie. Dat is zo'n acteur met een wat alledaagse uitstraling die vooral in veel genrewerk zat (vooral noir en western). Meestal geen hoofdrollen. Vanaf midden jaren '50 was het vooral een redelijk veel gevraagde tv-acteur. Zijn vrouw wordt gespeeld door Audrey Long, ook een actrice uit low-budgetwerk. De bekendste acteur is waarschijnlijk Raymond Burr, de zwaargebouwde acteur die vaak zware jongens speelde, maar zijn carriere op tv eindigde als advocaat Perry Mason (hij speelde die rol letterlijk decennialang). De regisseur is Anthony Mann die hier nog vooral een regisseur van B-films was, maar zo'n half jaar na deze film was T-Men opeens een hit en begon zijn carriere zich langzaam naar prestigieuzer werk, grotere sterren en meer budget te bewegen. Naast de noirs maakte hij beroemd geworden westerns met bijvoorbeeld James Stewart, Tegen 1960 maakte hij groots opgezette spektakelfilms en boekverfilmingen. Voor zijn laatste film, weer veel bescheidener kwam hij in de UK terecht en nog voor die af was kreeg hij fatale hartaanval.

Dit was lekker. John Altons stijl wordt hier een beetje gemist. Deze vaste cameraman van Mann en bekende noirstylist schoot deze film niet. Desalnietemin is de shootout op het einde in het trappenhuis erg sfeervol.

Hierna maar weer een film met Steve Brodie. Maar dan in een bijrol. Het is Armored Car Robbery van Richard Fleischer. Een regisseur waarvan ik vooral later werk zag.

Noirvember 3 13-11-2023 Film 13: Armored Car Robbery

https://www.moviemeter.nl/images/cover/35000/35723.jpg?cb=1483310601

What you see is what you get in deze b-film. Nog geen 70 minuten. Geen echte sterren. Een eenvoudig verhaal met weinig tot geen ruimte voor zaken als psychologie, existentialisme of slimme dialogen. Politie en boeven. Pistolen. Maar deze vroege film van Fleischer heeft toch wel wat zaken die voor de film pleten, Stillistisch is het erg noir met veel contrast en deep focus. De film is zelfs nog grotendeels op locatie geschoten. In LA ditmaal. Brodie, de acteur van gisteren is hier een va de rovers. Verder heeft de film nog een fijn beetje sleaze, ongeveer zoveel als nog et lukte met de Hays code. De vrouw van een van de boeven doet het met een andere en is een burlesque danseres. Dat is ongeveer het dichtst bij prostituee dat je mocht komen in 1950. Zowel de politie als de boeven zijn tamelijk trigger happy. Zelfs de titel is bijna uitdagend op een What You See is What You Get manier. Ik denk dat vrijwel niemand hier een meesterwerk of belangrijke film in ziet, maar eigenlijk is dit erg effectief in zijn soort.

Het is bijna traditie om films van Phil Karlson tijdens noirvember te zien. En ook daarbuiten zag ik er al. Sterker nog: De film van morgen wordt mijn zesde Karlson-noir. En het is zijn bekendste en volgens sommigen ook beste film: The Phenix City Story . Ik ben benieuwd of ik dat ook ga vinden.

Noirvember 3 14-11-2023 Film 14: The Phenix City Story

https://www.moviemeter.nl/images/cover/42000/42242.jpg?cb=1487405113

Zou je daar nou nog mee wegkomen. Met een film als deze. Het begint met een moord in juni 1954 op de kandidaat procureur-generaal Albert Patterson. Daarna is er flinke ook landelijke aandacht in de pers en pogingen om de georganiseerde misdaad in een klein stadje in Alabama te bestrijden. De poverty row studio Allied Artists kocht de rechten op het verhaal en iets meer dan een jaar later, toen ze zaak nog niet volledig opgelost was was deze film er al. Omdat de belangstelling nog vers was, En de sensatie bezoekers moest trekken.

Opvallend genoeg opent de film met een reportage over de echte zaak van een minuut of 13 waarin we een aantal echte betrokkenen zien en deze worden ook geinterviewd. Vooral om de film nog meer een geur van realisme te geven. De film verdient dat eigenlijk niet, want de film gaat losjes met de feiten om. De meest schokkende scene waarin een zwart kind vermoord wordt en in de tuin van de Pattersons wordt gesmeten is nooit zo gebeurd. De daadwerkelijke daders van de moord op Paterson waren meer politiek gemotiveerd dan dat het uit de plaatselijke georganiseerde criminaliteit kwam.

En toch, deze film geeft ondanks zijn loopje met de waarheid een boeiende weergave van het Amerikaanse zuiden in die tijd. Inclusief racisme dat bijna terloops in deze film zit. De film is bovendien et een stukje vuiler en naarder dan veel tijdgenoten en gaat daar erg effectief mee om. De film profiteert van het ontbreken van sterren (e compenseert dat met veel locals als acteurs) en heeft geleerd van de documentaire stijl binnen film noir die sinds eind jaren '40 was opgekomen. En hoewel een aantal dingen in de film dus nooit echt zijn gebeurd zijn veel dingen dat wel en de film gaat daar met een mix van sensatiezucht en toch ook interessante vragen mee om. Wacht je tot het recht zegeviert of komt er een moment dat je het in eigen handen neemt?

Deze film is ruw en rauw. Is deels sensationele exploitatie. Deels een toen superactuele film met boeiende thema's. Een film die barst van de details op de achtergrond. Ik hield ervan.

De volgende film : Deadline at Dawn , met de cameraman van Stranger On The Third Floor, da's alleen al een reden om te kijken.

Noirvember 3 15-11-2023 Film 15: Deadline at Dawn

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9283.jpg?cb=1450010921

Vooral een nogal silly noir. Ik kan best wat ongeloofwaardigheid aan, maar deze film rekt het wel heel ver op. Daardoor wordt het vooral maf en soms zelfs onbedoeld grappig. Met een hele stoet aan maffe karakters en om elke hoek een andere verdachte. En de acteurs (ook hier weer geen sterren) zijn goed genoeg om er leuke typetjes van te maken.

De film is niet zo uitgesproken qua stijl als Stranger On The Third Floor maar oogt bij vlagen erg goed. Sommige stills zijn zeer bruikbaar om een koffietafelboek over film noit te illusreren.

Deadline at Dawn is ook weer een film uit een rijtje rijtje waarin bijvoorbeeld The Wicker Man, Night of the Hunter, Johnny Got His Gun en Carnival of Souls staan. Het is namelijk de enige film geregisseerd door Harold Clurman. Dat was eigenlijk vooral en theaterregisseur en criticus en naar verluid was hij niet erg trots op zijn enige film. Script is van Clifford Odets en dat was ook geen kleintje, maar die heeft weleens beter geschreven. De film haalt het dan ook niet bij bovenstaand rijtje. Toch is het om de redenen die ik noemde nog best wel een beetje aangenaam.

De volgende film wordt Backfire , een postwar noir. Harold Sherman (eerder in dit topic met Affair in Trinidad en The Garment Jungle) registreert en Edmund O'Brien zit er ook in en speelde veel in film noir..

Noirvember 3 17-11-2023 Film 16 : Backfire

https://www.moviemeter.nl/images/cover/41000/41354.jpg?cb=1507276748

Over de helft van noirvember met Backfire. En zo bont als Deadline At Dawn maakt de film het niet. Maar ook Backfire heeft wel heel wat toevalligheidjes nodig om het verhaal rond te breien. Het is wel een lekker verhaal op een driestuiverroman achtige manier. Voor Warner was het een B-film waarin ze acteurs zetten die voor hun contracten in de ogen van Jack Warner te wenig werkten. Backfire was al klaar maar lag ee tijdje op de plank. Toen White Heat een flinke hit was werd Backfire begin 1950 van de plank gehaald e verkocht als een nieuwe film met O'Brien en Mayo.

De hoofdrol was echter voor Gordon Macrae, en toneelacteur, vooral in musicals en ook zanger waarvan Warner ook een filmster wilde maken. Dat is nooit echt gelukt. Na deze film speelde hij vooral (bi)jrollen in musicals. En na het midden van de jaren'50 keerde hij weer terug naar het toneel.

Het einde was wel opvallend Dane Clark blijkt nogal een psychopaat op een manier diein die tijd maar net kon en al bijna vooruitwijst naar iets als Psycho.

Prettig vermaak, maar minder dan de twee Shermans die ik eerder in dit topic besprak.

De volgende film is Dial 1119 , schijnbaar over een gijzeling van een bus. Ook uit 1950.

Noirvember 3 17-11-2023 Film 17 : Dial 1119

https://www.moviemeter.nl/images/cover/47000/47524.jpg?cb=1578069562

Zoals in de omschrijing op Moviemeter al staat is het niet in een bus maar in een bar. .En zijn tijd ver vooruit. Thema's die een kwart eeuw later in pakweg Dog Day Afternoon zaten vond ik opvallend genoeg ook al deze film uit 1950. De dader is zoals wel vaker binnen de Hays-code behoorlijk gestoord. Maar de film gaat deels ook over hoe je zo iemand benaderd. En over toeschouwers en de media en dat soort dingen. Een minimaal plot, wat ik juist een groot pluspunt vind.

Mayer was de neef van Louis B Mayer, de tweede M uit MGM, de studio die deze film produceerde. Dat was in deze tijd een beetje een sjieke studio, Met veel show en musical en regelmatig een prestigieuze boekverfilming. Maar ook bij MGM werden noirs gemaakt. Minder de meeste andere studio's. Mayer maakte maar een handvol films en werd vooral een regisseur voor TV van talloze afleveringen van populaire reeksen. Ook aan de acteurs is te zien dat deze film geen hoge status had bij MGM. Veel vrijwel onbekend gebleven contractspelers zitten hierin. Veelal acteurs die veel bijrollen speelden. De bekendste in noirkringen is wellicht William Conrad die in The Killers zat en vrij veel noirs maakte.

Ik vond deze film verrassend sterk.

De volgende film is het debuut van een grote naam uit het klassieke Hollywood, maar niet iemand die je associeert met film noir. Charlton Heston. Zijn eerste film was Dark City

Noirvember 3 18-11-2023 Film 18 : Dark City

https://www.moviemeter.nl/images/cover/19000/19987.jpg?cb=1590777109

Ik associeer Heston vooral met theatrale rollen in grootse films die vroeger op zondagmiddag op TV waren, ouderwets en theatraal gespeeld, een beetje zoals een parodie op een shakespeare-acteur. Bekendste voorbeeld is zijn beroemdste rol, Ben-Hur. Maar hij maakte ook andere dingen. Zoals zijn eerste commerciële film. In Dark City speelt hij een ex-wo 2 -soldaat met verleden die enigszins aan lager wal is geraakt. Dieterle was een uit Duitsland afkomstige regisseur die met name in de jaren '30 prestigieuze films had gemaakt. Biografieën bijvoorbeeld en soms een literaire verfllmingen. Na de oorlog kwam hij minder ambitieuze, goedkopere films terecht. De film is ook heel erg een Hal B. Wallis-film. De legende die onder andere Casablanca voor Warner had gemaakt en veel gevoel had voor wat het publiek wilde. Doordat hij bij Warner te weinig waardering kreeg (terwijl hij eel invloed had op zijn films) ging hij solo onder de paraplu bij Paramount. UIt die tijd is deze film.

Dark City is een van de weinige Dieterle-noirs en een fijne film met veel sfeer die fraai oogt. Scott haalt veel uit haar wat onderontwikkelde rol. Verder met een hele stoet aan fijne acteurs. En een goede Heston, mede doordat de film gebruik maakt an zijn wat imponerende uiterlijk. Ook met Viveca Lindfors, en Zweedse actrice die we deze maand al eerder zagen in Backfire. En Dean Jagger, een bijrolacteur die net een oscar had gewonnen (voor beste bijrol natuurlijk) voor Twelve O'Clock High. Een leuk mazzeltje voor Wallis.

Ik blijf bij Dieterle. Een jaar voor Dark City maakte hij The Accused , ook voor Hal B. Wallis.

Deze week is er naam gepasseerd die we nog niet geloof ik in Noirvember hebben ontmoet en dat is Richard Fleisher. Fleisher heeft een beetje een traject gevolgd zoals ook een Anthony Mann, Robert Wise, Billy Wilder, Stanley Kubrick of John Huston deden - nl begonnen bescheiden met film noir om later Hollywood block busters te maken. In het geval van Fleisher was er later o.a. (want de man heeft 62 films gemaakt van 1943 tot 1989 !) The vikings, Tora, tora, tora of Conan The destroyer. Maar het begon dus allemaal bij film noir zoals The clay pigeon, Follow me quitley of Armored car robbery.

Ik zag Bodyguard en is goedgekeurd. De film is een pretentieloos goed detective verhaaltje met een writers credit voor Robert Altman. Maar de beste in de reeks (en wellicht van zijn oeuvre) is toch The narrow margin. Een vreemd verhaal doet de ronde over die film. Howard Hughes (de exentrieke kluizenaar en miljonair) was in die tijd RKO eigenaar. Hij had veel goeds van de film gehoord en wou de film onmiddellijk zien in zijn privé cinema. Blijkbaar zou Hughes dan de film gewoon vergeten zijn, laten liggen in zijn cinema zaal waardoor pas twee jaar later de film eindelijk gereleased kon worden.

Wie klopt er daar op mijn deur ? Het is Jayne Mansfield DE seksbom van late jaren '50 en begin jaren '60 (tja, voor dit soort eretitels is de houdbaarheidsdatum zeer beperkt). Maar wat doe die in Noirvember ? Wel, ook zij begon in het de film noir voor ze grote naam en faam maakte met The girl can't help it. Want ze is te zien (haar personage heet Candy Price wat reeds een verklaring zou kunnen zijn waarom ze in die film mocht meedoen) in de film die vanavond op het programma staat nl female jungle, een heuse B film van Bruno Vesota.

Noirvember 3 18-11-2023 Film 19 : The Accused

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12905.jpg?cb=1484307400

Vanaf vandaag loop ik een film voor op schema. Dan kan ik de komende tijd een dagje skippen.

Op basis van wat ik zo snel kon vinden werd The Accused beter ontvangen destijds dan Dark City. Ik vind Dark City toch wel een aardig stukje beter.

The Accused begint erg sterk en behoorlijk sfeervol. Een vrouw is ergens in the middle of nowhere en wil weg en loopt langs de weg. Dan krijgen we een flashback waarin we zien wat er op die dag gebeurde en waarom ze daar wegwilde. Best gewaagd voor die tijd om een poging tot aanranding te laten zien. Vervolgens maakt Wilma Tuttle het politieonderzoek mee. En daar is de film niet slecht maar levert toch wel vrij duidelijk in. De interactie tussen Loretta Young en Robert Cummings is nooit echt geloofwaardig met name de bekentenis en de verliefdheid. Het einde is wat al te happy.

Loretta Young acteerde als kind al in kleine rolletjes in aardig wat zwijgende films. In de jaren '30 brak ze door en maakte ze vele films. Vaak romantische, maar uiteindelijk in zowat alle genres. In de jaren '40 werd ze nog wat beroemder en in 1947 won ze een Oscar voor haar rol in The Farmer's Daughter. In 1953 was ze een van de eerste filmacteurs die helemaal overstapte naar TV waar ze haar eigen anthology-serie kreeg. Dat was een flinke hit. Ze zou nooit meer een bioscoopfilm maken.

De volgende film is een nog wat vroegere noir, met een titel in dezelfde stijl als deze: The Suspect van een van de essentielere noir-regisseurs, Robert Siodmak. Met Charles Laughton.

Het interessante is dat de regisseur waarvan ik vandaag twee films zag de omgekeerde weg aflegde. Dieterle's jaren '30 films waren niet direct blockbusters maar wel prestigeprojecten waar de studio's graag mee pronkten en waar ze hoopten Oscars mee te winnen. Maar Dieterle raakte een beetje uit de gratie en maakte eind jaren '40 veel bescheidener films, waaronder een stuk of vier, vijf noirs.

Een man die volgens mij steeds in de noir is gebleven, is Fritz Lang. Zelfs zijn western Rancho notorious in 'blazing' technicolor' is in feite een noir qua thema. En zijn eerste Duits expressionistische films zijn toch ook een voorloper (zowel visueel als inhoudelijk) van de noir. Kan een verklaring zijn waarom veel emigré regisseurs uit Europa als ook Billy Wilder (Duitsland), Edgar G Ulmer (Tsjechië), Jacques Tourneur (Frankrijk) of Robert Siodmak (Duitsland) naar Hollywood kwamen en het noir steegje insloegen. Trouwens, The suspect van Robert Siodmak is het betere vakwerk maar kan niet tippen aan The spiral staircase, The killers of Criss cross.

@starbright boy : bedankt om William Dieterle en Dark city op mijn radar te plaatsen. Onbekend voor mij en dus een tip die ik graag ter harte neem. Mijn pakketje is reeds besteld.

PS : Nota aan de postbode : die schaduw aan het raam is niet Nosferatu maar een overblijfsel van de Halloween versiering dat er nog steeds staat door geen tijd te hebben want Noirvember heeft voorrang. Breng dus het pakketje maar gerust binnen.

Noirvember 3 19-11-2023 Film 20 : The Suspect

https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15099.jpg?cb=1431862001

The Suspect is niet het beste wat Siodmak heeft gemaakt, maar het komt in de buurt. Maar wat heel fijn is aan de film is het tempo. Dat laat door het vrij bescheiden plot veel ruimte voor sfeer en detail. Met veel levendig camerawerk, vooral in Laughtons huis. En de film heeft dus Laughton. Die voor zijn doen ingetogen speelt. En speelt mooi met sympathie zover als het kon binnen de Hays-code. De film was fraai geweest als de film was gestopt op het moment dat de buurvrouw de schuld kreeg van de agent, een open einde dus.

The Suspect is een zeldzame noir die niet in het heden speelt, maar in het Londen van 1902. Dat voelt erg lang geleden, maar het was in 1945 net zoiets dan als je nu een film maakt die speelt in 1980. Ik zal de komende jaren nog wel wat meer Siodmak noirs en films die grenzen aan noirs zien in november. Ik hoop een beetje op een opgeknapte release van Christmas Holiday (wat anders dan de titel aangeeft een noir is).

De volgende film wordt The Sleeping City , een van een handvol noirs van George Sherman. Een regisseur die vooral een duizelingwekkend aantal low budget westerns heeft gemaakt. En later deze maand ga ik nog voor een andere, erg beroemde historische film. De meningen zijn nogal verdeeld of dat een noir is. Expert Eddie Muller twijfelt of het een noir is en zegt dat we als kijker moeten beslissen. Dat ga ik ook nog doen.

Noirvember 3 20-11-2023 Film 21 : The Sleeping City

https://www.moviemeter.nl/images/cover/42000/42304.jpg?cb=1593120086

Jawel een ziekenhuis-noir. Zouden er meer zijn? Rondom een undercover agent die zich voordoet als beginnende dokter om een moord in het ziekenhuis op te lossen. En en passant een drugshandeltje blootlegt.

Opvallend is de proloog die schijnbaar in opdracht van de Burgemeester van New York ingebracht. Hier moest benadrukt worden dat het verhaal fictie was. Hij stoorde zich er aan dat werd gesuggereerd dat Bellevue Hospital (de gemeente was de eigenaar) het toneel was van drugshandel. Want de film is geschoten op locatie. En dat is het sterke punt van de film. Sherman maakt zeer veel gebruik van die locatie, heel veel zelfs. En gebruikt het decor als een kille plek. Met weinig ramen en veel gangen. En daarbij een New Yorks decor.

Het plot en de manier waarop het verteld is minder goed. Het plot gaat niet erg diep en is ook niet erg vlot. En de structuur is tamelijk cliché. Het inkleuren is leuker, want deze film heeft geen gangsters. De boeven zijn gewone mensen. Het feit dat de undercover agent net doet alsof hij een dokter is terwijl hij het niet is, is een dramatisch gegeven waar verrassend weinig mee gedaan wordt.

Volgende film is een van de beroemdere van deze maand: Otto Premingers Fallen Angel

Noirvember 3 21-11-2023 Film 22 : Fallen Angel

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6197.jpg?cb=1417003777

Hollywood en film noir al helemaal werden in deze jaren gedomineerd door recente immigranten, Fritz Lang, Edgar Ulmer. Willam Dieterle, Robert Siodmak, Billy Wilder en vele anderen. Otto Preminger was in de jaren '30 naar Hollywood gekomen en een jaar voor deze film doorgebroken met zeer klassieke noir Laura. Dit was de opvolger. Dana Andrews die ook in Laura zat is nu de bekendste uit de cast. Andrews was doorgebroken door Laura. De andere twee hoofdrollen zijn voor de in de vergetelheid geraakte Alice Faye, dat was een grote ster met veel hits, maar ze werd niet veel meer ingezet door Fox en had een reputatie lastig te zijn. Na deze film zou ze zelfs 17 jaar geen film maken. Linda Darnell, de nieuwe ster van Zanuck (van Fox) en werd ook in de film gecast en Zanuck eiste dat sommige scenes met Faye niet in de film kwamen en die met Darnell meer nadruk kregen.

Preminger vind ik vaak goed in kleinschaliger films en minder in de groter opgezette films uit het latere deel van zijn carriere. Dit vind ik Preminger op zijn best. Je ziet hier prachtig bewegelijk camerawerk, hij speelt prachtig met een mooie theme song die vaak terugkomt.

Ook heel fijn is de structuur, waar Preminger heel, heel veel tijd neemt om het stadje te bekijken en de onderlinge verhoudingen te schetsen en in de tweede helft gaat het pas echt over het plot.

Preminger is net als Humphrey Bogart iemand waar ik deze noirvember me op focus. Whirlpool is de volgende.

Noirvember 3 23-11-2023 Film 23 : Whirlpool

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9416.jpg?cb=1414620977

Na Deadline At Dawn weer een noir die erg ver gaat in ongeloofwaardigheid. Het plot is zo maf dat je je niet kunt voorstellen dat ze het toen serieus namen (en er zijn recensies uit die tijd dat inderdaad niet iedereen dat deed. Met veel hippe thema's van rond die tijd. Niet alleen de zelfhypnose maar ook het einde, maar de film heeft ook wel heel erg veel fraais waardoor de film nog bijna wegkomt met de ongeloofwaardigheden. Dat begint al met de leuke opening waarin we in een warenhuis terecht komen. Korvo is een bijna klassieke driestuiverslechterik. De film is net wat minder visueel uitgesproken dan Fallen Angel gisteren al zijn er genoeg geinige details waar het plezier van Preminger , maar de film heeft ook een beetje een prettig campgehalte Fijne acteurs als Tierney en een tegendraads gecaste Conte die ik altijd graag mag zien.

Hoogtepunt uit de film is een lekker lange scene waarin Tierney onder hypnose handelt en bij het slachtoffer uitkomt. Dat zo uitgesproken midden in de film zetten had bij sommige regisseurs de angel uit de film getrokken, maar Premiinger maakt het er iets moois van.

Ik vond Fallen Angel sterker, maar als je een wat campy noir zoekt met een maf plot zoekt en je kunt die toon goed hebben dan heb je aan Whirlpool een toffe film.

Verder met Preminger: Where the Sidewalk Ends . Met Andrews en Tierney.

Noirvember 3 24-11-2023 Film 24: Where the Sidewalk Ends

https://www.moviemeter.nl/images/cover/30000/30059.jpg?cb=1401392564

Fallen Angel komt dichtbij, maar van de drie Preminger-noirs van de laatste dagen vind ik dit de fraaiste en sowieso de beste Preminger die ik tot nu toe heb gezien. Een film die soms expressief is als 40's noirs, maar ook een film die een soort gecontroleerde stijl heeft die een beetje vooruitwijst. Qua verhaal is het karakter van Andrews heerlijk complex en wordt hij prachtig gespiegeld aan de criminelen. Prachtge anti held De decors zijn een mengeling van studio en New Yorkse locaties. Ook die locaties staan op een soort kruispunt van de tijd. Oude kelderappertementjes en glamourloze kamers waari gegokt wordt, maar ook de moderne verstedelijking met autoliften en andere moderniteiten. Het einde was misschien nog mooier geweest als hij de brief niet terug had gegeven, maar ook nu is het prima en van de Hays-code moest dat. Andrews kan alleen loskomen van zijn vader als hij de confrontatie aangaat.

Ook heeft deze film een fraaie structuur waarin het coveren van de daad van Andrews (die wellicht ook zijn beste rol ooit speelt heel veel nadruk krijgt Ook heeft deze film volgens mij echt veel invloed gehad op een stevig aantal sixties en seventies films. Van Dirty Harry tot Chinatown.
Een paar zeer fraaie kleine bijrolletjes zoals de uit het raam starende vrouw in het kelderappartement en de eigenaresse van het eethuisje waar Dixon graag komt.

De laatste Preminger wordt soms tot noir gerekend en soms niet. Ik ga hem toch nu wel kijken. The Man with the Golden Arm

Ik geef grif toe, ik ben geen fan van de noirs van Otto Preminger. Vakkundig verteld dat wel maar ook een beetje droog. Laura heeft daarenboven een toneelmatig gevoel (speelt zich voornamelijk af in een paar gesloten ruimtes met veel dialoog) waardoor ik alles te schematisch vond. De camera is steeds objectief, neutraal waardoor er afstandelijkheid optreed. Ook de discussie omtrent het droomaspekt (heeft Dana Andrews dit allemaal gedroomd) is niet echt van belang. Trouwens dit zou voorbereid geweest zijn door Rouben Mamoulian van wie Preminger de regie overnam. Preminger zelf had weinig interesse in die onderlaag. Preminger beschouwde Laura als zijn regie debuut want over zijn vorige films was hij ontevreden, beschaamd zelfs en had hij liefst zijn naam laten verwijderen

Whirlpool (opnieuw met Gene Tierney) is dan weer onevenwichtig. Verwarrend in plot (is ze nu onder hypnose of niet) en het melodrama tussen Tierney en Conte komt niet uit de verf. Preminger zelf was ook geen fan van zijn noirs. In zijn autobiografie schrijft hij over Whirlpool dat hij nog vaag die film herinnert, het enige dat hem is bijgebleven is dat Tierney op dat moment een romance met John F Kennedy had.

Misschien dat de derde noir Where the sidewalk ends (de tandem Andrews-Tierney is opnieuw van de partij) beterschap brengt. SB was er in elk geval positief over.

Net als ik wil afsluiten, valt mij oog op de volgende film van SB nl The man with the golden arm. Ik was het bijna vergeten door de dominantie van noirs deze maand maar Preminger heeft wel schitterende films gemaakt. The man with the golden arm is er één van. Nu we toch bezig zijn, Anatomy of a murder is Premingers chef d'oeuvre en een sublieme film die vlijmscherp de tegenstelling justitie en rechtvaardigheid ontleed. Maar Preminger zal ik vooral herinneren als de kamp commandant in WO II die in zijn kousen rondliep en enkel zijn laarzen aantrok om met de hielen te kunnen klikken in de cynische Wilder film Stalag 17.

Nou was Preminger ook wel een type a la John Ford. Elk psychologisch laagje zijn films ontkennen en er min of meer mee koketteren dat hij echt alles vergeten was. In interviews waren ze beide geneigd om elke diepere interpretatie van hu films af te wijzen. In tegenstelling tot iemand als Hitchcock die genoot van intellectuelen die zijn werk analyseerden en omarmde dat. Het is aan zijn films te zien dat de psychologie hem wel degelijk interesseerde en ik geloof er ook niks van dat hij zoveel vergeten was als dat hij beweerde.

Ik vind de noirs van Preminger juist erg fijn. Zeker Where The Sidewalk Ends gaat zeer hoog in mijn eindlijstje komen. Whirlpool vond ik meer silly en totaal niet verwarrend. Maar zelfs dat vergeef ik de film nog wel, Van wat ik zag vind ik een tweetal latere groots opgezette films duidelijk het zwakst. Exodus en The Cardinal. Met die laatste had een John Ford beter uit de voeten gekund.

Noirvember 3 25-11-2023 Film 25: The Man with the Golden Arm

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9522.jpg?cb=1553868818

Om te beginnen vind ik het makkelijk verdedigbaar dit als een noir te zien. Makkelijker dan sommige andere films in dit topic.

In veel opzichten een fraaie film. Stilistisch veelal Preminger in het kwadraat. Veel voor Hollywoodbegrippen lange scenes zonder cuts die van focus veranderen. Toffe jazzmuziek die vaak meebeweegt met de film. Een optelling van genie Saul Bass. Een fantastische rol van Sinatra, Maar er is in deze film een hele grote smet en dat is de rol van Eleanor Parker. Zowel haar acteren als hoe haar hele personage is opgebouwd is weinig overtuigend. Ik snap de bedoeling, Preminger is er dol op om karakters aan elkaar te spiegelen en doet dat hier ook met de afhankelijkheid die door deze film speelt. Alleen wordt Parker nergens een personage dat echt voelt.

Dat is een smet op een bijzondere film maar zorgt er wel voor dat dit voor mij zeker niet Premingers beste is. Overigens is dit niet alleen door de optelling en andere soundtrack duidelijk een 1955-film en niet een uit 1950 ofzo. Ook de realistische manier waarop verslaving wordt weergegeven is een teken dat de hays-code al ruimer werd geïnterpreteerd in deze tijd. Deze film was een paar jaar eerder niet gemaakt. Terwijl ik dit schrijf lees ik dat dat inderdaad zo is. Eind jaren '40 heeft John Garfield al een poging gewaagd dit van de grond te krijgen, maar de censuur hield het tegen. Preminger was al bezig de Hays-code uit te dagen met eerdere films. Hij deed dat hier weer en slaagde erin dit er doorheen te krijgen.

HIerna weer een film die vaak als noir wordt gezien en soms ook niet. En een erg bekende bovendien. Ik zag de film echter nog nooit en hij ligt hier al vele jaren in huis. Gaslight