MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

Vijf komen er nog als ik goed geteld heb, omdat er vandaag vijf voorbij zijn gekomen (Before Midnight, Boyhood, Howls Moving Castle, Gravity, Under the Skin), nadat beavis er gisteren nog 10 aankondigde.

La Grande Bellezza komt nog, La Vie d'Adele, Only God Forgives, Birdman (?) en dan Jagten wellicht nog, ja.

1000-901: 44 gezien / 12 gestemd

900-801: 54 gezien / 8 gestemd

800-701: 56 gezien / 20 gestemd

700-601: 38 gezien / 10 gestemd

600-501: 52 gezien / 8 gestemd

500-401: 64 gezien / 15 gestemd

400-301: 59 gezien / 18 gestemd

300-201: 64 gezien / 14 gestemd

Totaal: 431 gezien / 105 gestemd

Vandaag mijn eerste top 10 film ( Gladiator ) die wat mij betreft natuurlijk veel te laag staat op 275.

Verder vandaag tot nu toe voor mij de beste dag :

Dag 1: 15/100

Dag 2: 5/100

Dag 3: 5/100

Dag 4: 12/100

Dag 5: 9/100

Dag 6: 15/100

Dag 7: 14/100

Dag 8: 18/100

Totaal: 93/800 (waarvan 40 uit mijn top 100)

En net weer nageteld; in ieder geval 193/800 gezien ( waarvan ik zeker ben ). Vooral van de films voor de jaren ´70 weet ik het echt niet meer zeker.

Ik verwacht er nog zo´n 25 bij uit mijn top 100 dus dat moet lukken in 2 dagen. Ik begin nu wel heel benieuwd te worden waar die gaan eindigen en wat uiteindelijk de nummer 1 wordt.

Stond Jagten er de vorige keer niet in? Apart. Draaide toch al vanaf oktober 2012 in de bioscoop. Zouden nu dan veel thuiskijkers bij moeten zijn gekomen, en/of weer door de nieuwe deelnemers.

Ik heb hem gezocht in de lijst, ook op de Engelse titel, en nee, die stond er niet in. Toch te weinig gezien in de bios dan? Al kan ik me dat met het lijstje aan stemmers en het aantal van 1000 films nauwelijks voorstellen dat die er niet bijzat.

Ik begrijp je .

Mooie lijst wel tot nu toe overigens, al veel favorietjes de revue gepasseerd. Al verwacht ik er zeker nog een aantal die echt niet mogen ontbreken .

Als ik goed heb geteld krijgen we nog zeven films uit jouw top-10. Vier daarvan hebben ook mijn stem gekregen.

Zo, behoorlijk wat pareltjes die langskomen vandaag. Met Nuovo Cinema Paradiso ook de eerste uit mijn top 10 gezien.

Apart dat Howl's Moving Castle een nieuwkomer is. Als je ziet in hoeveel lijstjes hij nu staat is het toch bizar dat ie bij de vorige editie niet genoeg wist te scoren.

Oh en ook erg leuk dat alle films van Hiroshi Ishikawa erin staan, en allemaal vrij hoog nog ook

De tweede helft van deel 7:

350. Cashback

Dit blijft een beetje een raar MovieMeterfenomeen voor mij. Sean Ellis borduurde voor deze film voort op een eerdere korte film van hem, die hier letterlijk overgenomen. Wat mij betreft zit daar ook meteen al het sterke en poëtische materiaal in en zelfs dat deel heeft een wel erg adolescente kijk op vrouwen. Voor de rest is het me vaak iets te veel een mindere versie van Clerks, zelfs al heeft het wel wat charme. Ook een vreselijk einde wat mij betreft.

348. The Sixth Sense

Volgens mij staat geen enkele film zo bekend om een verrassende plottwist dan The Sixth Sense. Zelf zag ik hem pas nadat iemand deze twist al verklapt had en wellicht daarom maakte het op mij allemaal wat minder indruk, ondanks de goede sfeer en het sterke spel van Bruce Willis. In hoeverre vinden de fans dat deze film gemaakt wordt door die ene onthulling? Wel een erg gave stillkeuze overigens.

347. Django Unchained

Twee jaar geleden, toen we de eerste editie van deze lijst maakten zaten we nog in de nasleep van de hype rond Django Unchained. Je zou zeggen dat hij toen dan ook beter zou scoren dan nu, maar nee: hij stijgt doodleuk 356 plaatsen. Ik ben daar blij om, want na Pulp Fiction is dit mijn favoriete Tarantino. Er zitten zeker wat imperfecties in, maar je merkt aan alles dat Tarantino de grootste lol gehad moet hebben toen hij Django Unchained schreef. Sowieso is Tarantino al iemand die altijd de indruk weet te wekken dat iedere film voor hem een enorm passieproject is, als je daar dan ook nog eens zijn welbekende affectie voor de western aan toevoegt krijg je zoiets leuks dat het niet erg en zelfs begrijpelijk is dat hij af en toe wat de controle verliest over enkele scènes en over de lengte als geheel.

346. Cat on a Hot Tin Roof

Ja, dit is een onverwachte nieuwe binnenkomer, maar als je ziet dat bijna alle stemmers de vorige keer niet meededen is de oorzaak makkelijk aan te wijzen. Voor mij is dit één van de weinige films van voor de jaren ’60 die hier langskomt die ik nog niet zag, maar ik kijk er wel naar uit. Voor Paul Newman en Elizabeth Taylor ben ik altijd wel te porren.

345. Heroic Purgatory

Deze komt echt enorm hoog te staan door maar zes lijsten. Serieus, kijk eens naar de plaatsing die deze kreeg daarin, deze film heeft FANS! Ook heeft hij een titel die ik op een bepaalde manier erg mooi vind. Zeer benieuwd naar deze. Kennelijk is er recent een box met werk van Yoshida verschenen die we allemaal moet kopen. Heb je er in je enthousiasme niet per ongeluk twee besteld, Beavis? Zo ja, dan ken ik iemand aan wie je die cadeau kan doen.

344. Hable con Ella

Het is inmiddels denk ik wel duidelijk dat ik niet de grootste liefhebber ben van melodrama, maar er zijn zeker uitzonderingen. Dit bewijst vooral Almodóvar, die voor mij een meester van het genre is. De verhaallijnen zijn zo soapachtig en gekunsteld als ze maar komen, maar op een bepaalde manier weet hij ze altijd met veel gevoel en overtuiging te brengen. Daarnaast heeft hij stijl te over, wat hij hier bewijst door ergens middenin de film een bizar eerbetoon aan de stomme film te leveren.

343. The Social Network

The Social Network gaat over het oprichten van een website en bestaat voor een groot deel uit twee rechtszaken. Niet meteen de meest logische materie om de stijlgerichte en duistere David Fincher op te plaatsen, maar onverwacht wordt het wat mij betreft zijn beste film. Door middel van pompende, elektronische muziek van Trent Reznor en Atticus Ross, stuwende montage en een haarscherp script van Aaron Sorkin vol met dialogen die je haast zou kunnen zingen, wordt dit gewoon een spannende film. Extra leuk is dat de twee rechtszaken een verschillende toon hebben. Die met Armie Hammer en Armie Hammer is komisch, terwijl die met Andrew Garfield tragisch is. Vergeet de seriemoordenaars en vechtclubs, die is de coolste film van Fincher.

342. Andrey Rublyov

Dit is pas de eerste Tarkovsky die we tegenkomen. Zelf verwacht ik dat alles van hem het gehaald heeft behalve There Will Be No Leave Today (waarvan ik voor vandaag eerlijk gezegd nog nooit gehoord had), The Steamroller and the Violin en die documentaire over het maken van Nostalghia, dus dat beloofd veel voor de Russische grootmeester. Andrey Rublyov moet ik overigens nodig herzien. De eerste keer klikte het niet echt, maar veel scènes zijn wel blijven hangen. Sowieso vermoed ik dat Tarkovsky iemand is bij wie herzieningen erg lonend kunnen zijn.

341. Redline

Wow, wat een fantastische still. Met gemak één van mijn favorieten. Lijkt ook zo uit een strip te komen. Deze anima stond al op mijn radar, maar nu heb ik er extra veel zin in.

336. American Psycho

Deze blijft mijn favoriete rol van Christian Bale bevatten. Hij is doorgaans een intense en nogal serieuze acteur, maar hier leeft hij zich uit alsof zijn leven er vanaf hangt. Het is ook één van de meest unieke films over psychopaten, waar een scène waarin visitekaartjes worden uitgewisseld even end is als een moord. En even grappig. Jammer dat Mary Harron verder niet echt iets interessants meer gemaakt lijkt te hebben.

334. The Lion King

Dé film van mijn jeugd. Van The Lion King ken ik niet alleen de complete tekst uit me hoofd, maar ook ieder geluidseffect en iedere noot van de muziek. Daardoor is hij eigenlijk wat onkijkbaar geworden voor mij, maar ook tevens immuun voor iedere kritiek die iemand anders of zelfs ikzelf erop zou kunnen gooien. De jonge Simba zal voor mij altijd boven de massa uitgestoken worden en de Koningsberg blijf ik voor eeuwig in de verte zien. Dit is niet zozeer mijn favoriete film als wel een essentieel ijkpunt van mijn filmleven. Volgens mij is het onmogelijk dat deze ooit uit mijn top 100 zal vallen.

333. The Wolf of Wall Street

333 is geen slechte plaats om nieuw binnen te komen, maar op een bepaalde manier had ik verwacht dat hij nog hoger zou staan. Ik verwachtte een breder draagvlak dan hij heeft. Mijn vermoeden is dat deze in de toekomst alleen maar zal groeien en gezien zal worden als de essentiële film over de crisis van de laatste jaren, zelfs al speelt dit zich in de jaren ’90 af. Een belangrijk onderdeel van de kracht is dat Scorsese de Wolf en zijn kompanen bekritiseerd en belachelijk maakt, maar ook meteen de aantrekkingskracht van hun levensstijl lijkt te begrijpen. Op oude leeftijd maakt Scorsese hiermee misschien wel zijn meest energieke werk en levert hij de knappe prestatie om een komedie te maken die drie uur grappig blijft.

332. McCabe & Mrs. Miller

Dit is waarschijnlijk meer een western voor liefhebbers van fatalistische drama’s van de jaren ’70 dan voor fans van John Wayne. Ik houd van allebei, dus ik ben hier in mijn nopjes mee. Verwacht hier geen heroïsche praktijken, maar meer een karakterstudie van een zakenman in het wilde westen. Het is een ongure film die het geweld niet schuwt, maar dat nooit toont zoals we gewend zijn van het genre. Daarvoor is Altman ook te veel een filmer van mensen voor.

331. Valhalla Rising

Er zijn maar weinig films over Vikings zover ik weet. Je hebt The Vikings, de How to Train Your Dragon franchise en… Erik the Viking? Valhalla Rising maakt het aanbod van een meer diverser aanbod van films vol Noormannen extra betreurenswaardig, want Refn maakte er echt iets bijzonders van. Wie wel eens wat noorse mythologie heeft gelezen weet dat die vol zitten met onthoofdingen en andere vormen van extreem geweld, maar dat deze passages afgewisseld worden met verrassend verfijnde poëzie met veel oog voor schoonheid. Refn lijkt dit begrepen te hebben en levert hier precies dat. Daardoor wordt dit een Vikingfilms die de oude Noren waarschijnlijk zelf gewaardeerd zouden kunnen hebben. Erik the Viking werkt op dat gebied iets minder goed vermoed ik.

330. Scarface

Er zit een groot risico in de keuze van het leven van een grote misdadiger, want zoals we zo vaak zien in films kunnen zelfs de beste gangsters heel snel en heel hard vallen. Voor Scarface is deze val nu begonnen. Machtig kwam hij binnen op MovieMeter in de officiële top 250 en zelfs in ons top 1000 project maakte hij sterk zijn debuut. Maar tot daar en niet verder, zo bleek, want ditmaal valt hij 200 plaatsen. The Godfather en Goodfellas zijn duidelijk de baas in gangsterland. Terecht wat mij betreft want de mythische grandeur van die eerste en het zwart-komische realisme van die tweede bevallen mij meer dan de toch wat meer platte, cartooneske aanpak van DePalma, ondanks enkele sterke scènes. Niettemin, Tony Montana is nog niet geheel verslagen en hij is het type dat in de toekomst hard kan terugslaan.

328. The Grand Budapest Hotel

De hoogste notering voor Wes Anderson, tenzij we onverwacht Bottle Rocket, The Life Aquatic of The Darjeeling Limited (of Hotel Chevalier, stel je voor zeg) nog tegenkomen. Ik snap wel waarom, want het voelt hier aan alsof Andersons stijl tot volle wasdom komt. Het ziet er allemaal nog beter uit dan voorheen, de humor is net wat verfijnder en de melancholische ondertoon die in het verleden soms nog wat geforceerd aandeed komt hier geheel tot zijn recht. Het is maar de vraag hoe Anderson dit wil overtreffen.

326. The Cranes Are Flying

Wat een schitterende still weer. Een aantal jaren heb ik de kans overgeslagen om deze op het grote doek te zien en dat betreur ik nu meer dan ooit. Ik moet hem overigens nog steeds zien. Hoge verwachtingen.

324. Days of Heaven

Van de tijd toen Malick nog enigszins toegankelijke films maakte. Ik heb iets minder met Days of Heaven dan met het grootste deel van zijn werk. Natuurlijk ziet het er weer schitterend uit en is de score van Morricone erg mooi, maar op een bepaalde manier weet Malick de centrale romance niet invoelbaar te maken. Je kunt Malick makkelijk pretentieus noemen, maar zijn films werken op een bepaalde manier voor mij het best als hij meer filosofische materie gebruikt. Zijn bijna religieuze filmstijl lijkt daar beter bij te passen dan bij intieme drama’s.

323. Prisoners

Naast Cassavetes, Bresson en Altman lijkt Denis Villeneuve de grote winnaar van deze editie van de MovieMeter top 1000 te zijn. Wat mij betreft verdient hij echter totaal geen plaats in dat rijtje. Op het eerste gezicht zijn het inderdaad drie totaal verschillende films, maar ze hebben allemaal gemeen dat ze er schitterend uitzien en vrij slechte verhaallijnen hebben, met geforceerde en vaak belachelijke ideeën erin. Prisoners vond ik aanvankelijk vrij sterk, met een spannende opbouw, maar uiteindelijk werd het plot me wat te onzinnig. Deakins en Gyllenhaal leveren prachtig werk, maar als geheel is maar zozo.

321. Lock, Stock and Two Smoking Barrels

Niet zo lang geleden nog eens herzien. Ik heb de waardering voor deze film nooit helemaal begrepen. Het is een hippe, vlotte film, maar er zit niet bijzonder veel interessant materiaal in. Wat mij het meest stoort is dat er een gigantische cast is, maar dat iedereen in één van twee types valt: totale badass of totale loser. Iedereen is inwisselbaar, iets wat voorbeeld Tarantino nooit zou laten gebeuren.

320. Dead Leaves

Ja, ook deze still springt er weer uit. Dead Leaves staat me bij als een maf curiosum met een enorm hoog tempo, maar ook weinig afwisseling. Ik vraag me af of ik dergelijke ongein nu beter zou kunnen waarderen. Dat zou me niets verbazen eerlijk eigenlijk, maar ten opzichte van veel dat ik hier tegenkwam heeft herziening geen gigantisch hoge prioriteit.

319. The Conversation

Deze zat de vorige keer al ergens onderaan mijn lijst en kon die positie niet vasthouden. Jammer, want dit is een uitstekende paranoiathriller, met een fantastische Gene Hackman. Er zijn films uit dat genre met meer spektakel, maar weinigen weten je zo in het hoofd te plaatsen van iemand die ook niet meer weet of hij nu iets vreselijks heeft waargenomen of niet.

315. Aguirre: Der Zorn Gottes

Haha, het is al moeilijk om een still te pakken van Klaus Kinski die niet boeiend is, maar laat hem dan ook nog vooral een doodshoofdaapje vastpakken en je hebt een echte hit. Het vat de film ook goed samen. Mafketels op zoek naar El Dorado. Met Herzog als regisseur levert dat natuurlijk een reis op met een nadruk op waanzin. Het einde is werkelijk grandioos op een manier zoals alleen Herzog dat kan leveren.

314. Sombre

Hij staat op drie sterren, maar ik herinner me nauwelijks iets van deze film (en sorry Beavis, maar herziening zit er voorlopig niet in). Echter, is me één ding bijgebleven: dat het allemaal erg donker geschoten is. Deze still bewijst dat ik in ieder geval nog iets goed onthouden heb van Sombre, waarvoor dank.

313. The Terminator

En hier is Beavis weer lekker dwars Beavis. Heb je Arnold Schwarzenegger als een moordlustige robot door je film lopen, dan nog kiest Beavis voor een shot van politieagenten waarvan er enkele nors en de anderen verveeld kijken. Bij mij kun je beide emoties terugvinden bij het kijken van The Terminator, want ondanks een leuk opgebouwd scenario heb ik deze eerste altijd wat vinden tegenvallen. Te veel willekeurige actie en weinig echte spanning naar mijn mening.

312. On the Waterfront

Geen echt slechte film (3 sterren van mij), maar wel één van de grootste teleurstellingen die ik ooit had. Het is zeker niet slecht geacteerd natuurlijk en de realistische stijl waarmee de locaties gefilmd werden was vrij fris in die tijd, maar ik heb nooit er langs kunnen kijken dat Kazan in feite in film maakte waarin hij Brando’s strijd tegen de maffia gebruikt als metafoor voor zijn eigen verraad van zijn vrienden als communisten bij de Amerikaanse regering. Je moet zo’n link maar durven leggen als regisseur. Vooral het einde valt daardoor moeilijk te slikken. Jammer, want enkele elementen, zoals de relatie van Brando met zijn broer, levert wel degelijk mooie materie op.

311. Pierrot le Fou

Hé, deze still heb ik ooit nog als wallpaper voor mijn laptop gebruikt, net na het zien van deze film. Dit is één van mijn absolute favoriete Godards. Enorm speels, humoristisch, sexy, ietwat politiek op een manier die ik vaak wat irrelevant vind (ben ik de enige die Godard een bijzonder matig politiek filmer vind?), maar ook heerlijk rebels en altijd verrassend. Je blijft altijd het gevoel hebben dat je kijkt naar iemand die alle mogelijkheden van de cinema nog maar eens wil testen.

309. Faces

Drama’s van Cassavetes lijken uit de losse pols geschoten, vooral met oog op de camerawerk. Het lijkt de indruk te willen wekken dat je naar iets kijkt dat toevallig net zo plaatsvind. Tegelijkertijd ben je waarschijnlijk blij dat het geen echte documentaire is, want wat kunnen personen in zijn films elkaar naar behandelen. Zie vooral Faces, een zeer intens portret. Ik kon er onmogelijk bij wegkijken. Gek eigenlijk dat Cassavetes zijn films met vrienden maakte, want niemand wekt de indruk dat dit het geval is.

308. High Noon

Het concept van deze is zo simpel en het verloop van het verhaal is zo voor-de-hand-liggend dat de grootste verrassing is dat het nog steeds zo’n spannende western is. Zelfs na meerdere kijkbeurten! Dit komt doordat Zinnemann samen met Gary Cooper ons goed weet te betrekken bij de hoofdpersoon en zijn steeds groter wordende eenzaamheid steeds meer invoelbaar wordt. Daardoor lijkt er gewoon veel meer op het spel te staan als de hoge middag aanbreekt. Het liedje “Do Not Forsake Me, Oh My Darling” zou het geheel compleet om zeep moeten helpen, maar ik krijg er nog een brok van in de keel. Ook deze still helpt weer mee: een idyllisch portret van samenzijn, maar de draad van verbinding blijkt flinterdun te zijn. Ja, een simpele film, maar oh zo mooi.

306. Late Spring

Dit is Ozu die Ozu doet natuurlijk, maar wie anders doet Ozu zo mooi als Ozu? Als je ook maar iets weet van de man dan weet je wat je kan verwachten: mensen die op de grond zitten, waarschijnlijk wat sake drinken en zich druk maken over familieverbanden, terwijl ze uiterlijk kalm blijven. Late Spring is gewoon weer een heel mooi voorbeeld van hoe dit werkt. Een vader wil z’n dochter het huis uit hebben. De dochter weigert uitgehuwelijkt te worden. Klinkt als gewoon melodrama zou je zeggen, maar het onverwachte is dat het beide geen egoïstische motieven hebben, maar zichzelf juist willen ontzien. Ook: Setsuko Hara. Daar moet je genoeg aan hebben.

304. Les Diaboliques

Nog een die mijn lijst de vorige keer wel haalde, maar ditmaal achterwege bleef. Het is wel goede horror uit de oude doos. Een beetje Hitchcockiaans, al lijkt hij dan nog het meest op Rebecca, die ook al speelde met de suggestie van geesten die al dan niet aanwezig zijn. Deze is wel wat spannender dan Rebecca en duikt ook meer de duistere diepten in. Ja, toch weer jammer dat ik er niet op stemde.

301. All the President’s Men

Dit is voor mij de beste film over journalistiek. Oké, dat is niet waar, dat is His Girl Friday, maar All the President’s Men is in ieder geval de beste serieuze film over het onderwerp. Bijzonder is dat hier een verhaal verteld wordt met een bekende afloop, het Watergate-schandaal, maar dat het nog steeds extreem spannend is. Juist dat we weten wat er onthuld gaat worden maakt het zo interessant, althans wat mij betreft. De procedure wordt nauwgezet verteld, terwijl het bij de twee hoofdfiguren zeer langzaam begint te dagen op wat voor een groot complot ze gestuit zijn. Dat ze langzaam de muren om hun heen kleiner voelen worden, terwijl het blootgelegde schandaal steeds grotere vormen aan gaat nemen, maakt de film spannend.

Van 400 tot 301 zag ik 75 films (minder dan het vorige blokje!) en stemde ik er op 36.

Dit hele stuk kwam heel wat later dan ik gepland had. Door een technische storing verloor ik mijn complete bericht vlak voordat ik er mee klaar was. Ik heb dus bijna dit hele ding opnieuw moeten typen. Vanaf nu sla ik alles vaak op. Hierdoor wordt het lastig om heel 300 tot 201 te doen, maar ik zal kijken hoe ver ik kom. Ben er alleen wat murw van nu.

Foutje: als A Woman Under the Influence nog komt worden het er 7 (en ik stemde er op 5), dus dat is meer dan 50% op een oeuvre van 13!

Gezien: 99/100, alleen die hele lange Tango niet.

Gestemd: 41/100

Totaal gezien: 710/800

Totaal gestemd: 197/800

Je hebt deze toch gezien ? Zat in de pakketservice.....

van de 800 producties heb ik er 427 gezien.

Tot nu toe staan er 121 films waar ik op gestemd heb in de top 1000.

Tot mijn schrik zag ik dat Who's Afraid of Virginia Woolf mij ontkomen is; in ieder geval over twee jaar!

Mijn zeker nog te zien lijst staat inmiddels op 66.

The One Ring: De box van Yoshida moet nog verschijnen. En wel op 31 oktober.

Zie de berichtgeving in het regisseurstopic: Kijū Yoshida

Je hebt inderdaad op HP gestemd, je vond hem blijkbaar maar zo-zo

Ik moet m eerst eens herzien om te kijken hoe goed ik 'm vind.

E+M en Joen/The Affair maakten in elk geval bij de eerste kijkbeurt meer indruk.

Verhip, het klopt van die Heroic Purgatory. Het komt nu ik het teruglees wel weer terug, ja. De tweede keer al in deze lijst dat dit me overkomt. Vreemd. Ik schreef bij beiden op een bepaalde manier dat ik ze wat afstandelijk vond. Is wellicht de reden dat ze niet zo zijn blijven hangen. Niet echt fijn, trouwens, films tegenkomen die zo weinig zijn blijven hangen dat je niet eens meer weet ze gezien te hebben. Ach, nu heb ik ineens weer twee Yoshida's gezien. Vind ik The Affair toch gedenkwaardiger

Ik lees je bijdragen nu pas, dus een wat verlate reactie. Op iCM is dit ook een populaire titel, volgens mij staat hij zelfs (heel) hoog in de officiële toplijst: iCM's Most Favorite.

Heb dat nog niet uitgerekend, maar zou dat niet gewoon die ene film met maar 2 stemmen zijn?... mijn gevoel zegt van wel

Uiteraard met een minimum aantal stemmen.

Vond 'm destijds ook wel 'cute'; had een beetje een Amélie/Chungking Express - gehalte. Daar viel ik voor.

Uhm? Zijn dat niet gewoon de nummer 1's die de lijst NIET hebben gehaald? Als bijv. 1000 punten het maximum is voor een nummer 1 gedeeld door 1 x genoemd is de maximale score, toch?

Van de 800 heb ik er 434 gezien en ik heb er op 127 gestemd. Van degenen waarop ik niet heb gestemd heb ik er nog een groot aantal in mijn kast staan om nog eens te zien, dus dat komt ook wel goed.

1000-0901: 44 gezien / 18 ingezonden

0900-0801: 48 gezien / 21 ingezonden

0800-0701: 45 gezien / 21 ingezonden

0700-0601: 46 gezien / 12 ingezonden

0600-0501: 45 gezien / 21 ingezonden

0500-0401: 60 gezien / 34 ingezonden

0400-0301: 65 gezien / 29 ingezonden

0300-0201: 67 gezien / 32 ingezonden

Al 3 films uit mijn top 10 en nog 200 films te gaan. Ik hoop dat van mijn 7 overige top 10-noteringen er nog 6 zullen komen. Phantom of the opera zal wel niet meer lukken.

Ondertussen al 188 films in de eerste 800 die ook in mijn lijstje zaten. En 420 ervan gezien. Zoals gedacht zit ik op iets meer dan de helft. Met wat geluk haal ik tussen de 550 en 600 op 1.000 die ik al gezien heb. Wat ook wil zeggen dat ik een dikke 400 filmtips tegenkom.

Oké, ik zit totaal niet op het forum van I Check Movies, dus dat kon ik niet weten. In meer "officiële" lijsten zie je hem echter zelden tot nooit, of wel?

Het volgende blokje van 100 van mij komt morgen. Ik ben een eindje op weg, maar na de tegenslag van vandaag te gaar om verder te gaan.

Ik moet wel zeggen dat de lijst van 300 tot 201 echt enorm vervelend is. Niet omdat de films slecht zijn. Integendeel, ze zijn te goed. Hier staan echt ontzettend veel persoonlijke favorieten waarvan ik op de een of andere manier hoopten dat óf hoger zouden belanden óf op z'n minst een even goede positie zouden hebben als de vorige keer. Echter, er daalt echt ontzettend veel moois, soms zelfs heel hard. Om het erger te maken zit mijn minst favoriete film uit deze top 1000 tot nu toe erin. Lees morgen welke ik bedoel.

Toevallig dat Amour en Hiroshima Mon Amour naast elkaar staan. Beide met Emanuelle Riva, met maar liefst 53 jaar ertussen. Heeft bijna iets poëtisch.

Avalon en Tokyo.sora top 250. Ik blij.

Ondanks meer deelnemers denk ik dat het voor de nummer 1 positie weer gaat tussen:

2001: A Space Odyssey en The Good, the Bad and the Ugly

Ik hoop niet dat het 2001 wordt. Dan zijn er toch 999 betere films in de top 1.000 te vinden.

Dat zou inderdaad een domper zijn. Sorry fans.

Zie je wel. Toch goed dat ik niet gestemd hebt, TOR. Mijn top 5 notering voor 2001 had al deze heren verdrietig gemaakt.