MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

28 Days Later lijkt de lijst niet gehaald te hebben. Schandalig jammer!

Toch ook verantwoordelijk voor een heuse zombie opleving in het hele genre.

Na een stroef begin vandaag inderdaad weer leukere titels. Ook weer zo'n titel waarvan ik dacht dat die in mijn lijst stond (Five Easy Pieces). Fijne film was dat, maar misschien dan toch minder memorabel. Heb sowieso vrij veel 4* in mijn stemmenlijst als je kijkt naar mijn totaal aantal stemmen (dat laag is in vergelijking met de veteranen; ik selecteer mijn films blijkbaar goed), dus dat was wel lastig selecteren voor de toplijst.

Ik heb je eerdere comments niet bij Toy Story 3 nooit gelezen. Ik ben me er van bewust dat bepaalde elementen van Toy Story al te vinden waren in The Brave Little Toaster (die ik vroeger ook meerdere malen gezien heb). John Lasseter werkte zelfs mee aan die film in een vroeg stadium. Het belangrijkste punt voor mij is echter dat de Toy Story films de concepten van Toaster veel dieper uitwerken. Toaster gaat uiteindelijk slechts over vijf huishoudapparaten die inderdaad afgedankt worden, maar uiteindelijk toch weer hun plaats heroveren. Elementen van ouderdom zou je daarin kunnen vinden, zeker bij de vuilstort, maar de film voert deze ideeën niet door. Als het al echt concepten waren die bewust erin zaten. Het is te lang geleden om daarover te oordelen.

Toy Story gaat echt wel wat verder. De dialogen in het kinderdagverblijf zijn scherp geschreven zodat de link met verzorgingstehuizen ook daadwerkelijk gelegd wordt. Het wordt er niet te dik bovenop gelegd, maar het is wel aanwezig. Verder gaat de film over loslaten. Deel 2 draaide om de keuze van Woody tussen een museum of Andy; voor een eeuwig, maar saai leven, of een tijdelijk, maar waardevol leven. Toy Story 3 gaat over de gevolgen van deze keuze. De rol van het speelgoed is uitgespeeld. Van enkele vaste personages hebben ze al afscheid genomen. Zelf worden ze naar het bejaardentehuis gestuurd waar ze uiteindelijk zullen moeten sterven (vernietigd worden). De personages accepteren uiteindelijk hun vergankelijkheid als ze in vuilnisverbrander terecht komen. Zoiets ontbreekt totaal in Toaster. Pixar zorgt wel voor een happy end, maar de keuze wordt niet gemaakt om het speelgoed mee terug te laten gaan naar Andy. Woody zelf kiest er bewust voor om Andy los te laten en mee te gaan naar het nieuwe kind (kun je interpreteren als de hemel, maar wedergeboorte is aannemelijker). Loslaten, acceptatie van de dood, vergankelijkheid. Het is nogal wat subtekst voor een film over speelgoed. En zoals gezegd, de Toy Story-films maken de hele lijn af. Het einde van Toaster is tamelijk betekenisloos en nogal standaard.

Veel van de aantrekkingskracht zit hem er ook wel in dat het om speelgoed gaat. Als kind speelde ik ook heel, heel veel met plastic poppetjes. Ik kon daar mijn fantasie in kwijt en de openingsscène van Toy Story 3 waarin Andy's speelgoedverhaal verteld wordt als een spectaculaire actiefilm is wat mij betreft compleet accuraat als hoe ik in mijn hoofd dat spelen met poppetjes zag (zie ook de still hier). De eerste Toy Story kwam uit toen ik 8 was en het idee dat mijn speelgoed achter mijn rug om nog een eigen leven leidde sprak me erg aan. Ik heb nooit zoals Andy afscheid genomen van mijn speelgoed. Een deel is afgestaan aan jongere neefjes van mij en een deel ligt nog bij mijn ouders op zolder. Nu kan ik er niets meer mee, maar ik denk er nog wel met plezier aan terug, net zoals je nostalgisch kunt zijn naar een vroeger geliefde film. Dat aspect in Andy aan het einde van Toy Story 3 herken ik ook. Zoiets heeft Toaster ook niet. De band met speelgoed is beduidend anders dan met huishoudapparatuur. De fantasie die goed speelgoed prikkelt zie je toch niet in een broodrooster, stofzuiger, lamp of elektrische deken (ik heb ook nooit een elektrische deken gehad). Radio's kunnen nog iets nostalgisch hebben, maar op een andere manier. De wereld die Pixar koos is flink wat rijker dan die van Toaster.

Daarnaast zijn de scripts ook gewoon erg goed bij de Toy Story films. Veel vlotte en scherpe dialogen (iets waar Disney nooit in uitblonk) en vol met kleine details. De belevingswereld van het speelgoed, hoe ze de wereld zien, is goed uitgekiend en precies. Ik kan je als ik zou willen tientallen voorbeelden geven van alle drie de delen waaruit dit blijkt. Dat mis ik in Toaster, die in mijn herinnering vooral in brede lijnen tekent en slechts een verhaaltje verteld. Sowieso merk ik vaak dat een écht goede film vaak sterk werkt op microniveau; dat er veel details inzitten of kleine momenten, handelingen of achtergrondzaken zijn die het geheel nog meer tot leven brengen. Een mindere film ziet alleen het totaalplaatje en gaat van A naar B. Een meesterwerk bevat voor mij veel meer. En ik zie dat in Toy Story. Dat ze dat drie maal gelukt is, vind ik alleen maar meer een prestatie.

Hoe dan ook, ik vind het niet zo relevant dat Brave Little Toaster ooit een aanzet gaf voor dit idee. Een aardige film als voorganger hebben maakt het nog geen uitgekauwd cliché, zeker niet als je daarna er veel aan toe weet te voegen. Overigens vind ik Toy Story 1 tot en met 3 ook op een gewoner niveau erg goed, dus als een mix van komedie, avonturenfilm en licht drama. Alles op die vlakken is gewoon uitstekend uitgewerkt. Nee, het breekt geen Hollywoodformules, maar hé, dat doet The Great Escape ook niet bepaald.

En daar heb ik ineens veel tijd gestoken in een bericht over speelgoed, terwijl ik vanavond nog 100 films van het top 1000 project na te gaan heb. Bedankt, Ramon K

Toy Story 3 staat niet voor niets op 11 in mijn lijst.

De 100 van vandaag zitten er weer op

Met Five Easy Pieces en the Ice Storm zijn we ook de twee eerste films uit de top10 van grootste stijgers tegen gekomen. Het aantal nieuwkomers neemt langzaam af, maar de verassingen qua hoge binnenkomers worden daarmee alleen maar weer groter! Wie er verder warm of koud is qua speculaties... daar laat ik niets over los

Dag 1: 15/100 uit mijn top 500

Dag 2: 12/100

Dag 3: 22/100

Dag 4: 13/100

Dag 5: 15/100

Dag 6: 25/100

Totaal: 102/600 (waarvan 26 uit mijn top 100)

Je merkt dat we in de bovenste helft zitten: de klassiekers beginnen elkaar nu op te volgen. In dit tempo lijkt 200 er nog steeds in te zitten voor mij. Opvallend: nog geen enkele film uit mijn top 15. Dat kan nu toch niet lang meer duren.

Haha. Het is al mooi dat je hier de moeite neemt om zo'n uitgebreid verhaal te schrijven over waarom je de film erg goed vindt The One Ring, maar ik wilde hier niet zó uitgebreid op ingaan.... Toch even een paar punten want ik denk dat je de zaken rooskleuriger voorstelt nu dan ze zijn.

In TBLT wordt ook ingespeeld op een innige band tussen jongen (die naar college gaat) en apparaten via momentjes en ik meen zelfs opgehaalde herinneringen, voorstellingen en flashbacks. Dat jij die connectie in TS dieper voelt omdat het speelgoed betreft ipv gebruiksartikelen (waar je eigenlijk gelijk in hebt) betekent natuurlijk niet dat die connectie in TLBT niet op eenzelfde manier wordt nagestreefd (en bewerkstelligd?) door de makers. Dan zou je de film eens terug moeten zien.

Toastertje en zijn vrienden belanden in een reparatieshop waar ze weinig welkom worden geheten door het aanwezige versleten apparatuur. Ze wachten daar 'in de schappen' om uitelkaar gehaald te worden, waarna hun onderdelen als spareparts verkocht zouden kunnen worden aan klanten. Ze belanden uiteindelijk ook op een vuilnisstortplaats, staan ook oog in oog met 'hun vernietiging' op een lopende band en de toaster offert zichzelf om zijn meester en vrienden te redden. daarna wordt ie gerepareerd en mag ie mee naar de studentenflat maar de toon van de film is niet veel minder 'diep' dan die van TS 3, die de mazzel heeft gehad om 2 volledige speelfilms aan 'voorgeschiedenis' te hebben gehad (is dat een goede zin? ) En ik denk niet dat Lasseter dat zo over 3 films wilde opbouwen met dat einde in het hoofd. Er moest een TS 3 komen en hij greep terug naar die ene film uit 1987 en het komt toevallig fijn uit. Mag hoor. Mann deed het ook voor Heat, maar ik reageerde dan vooral ook op het vermeende 'unieke' karakter van Toy Story 3. Vind 'm zelf overrated, maar toch bedankt voor de uitvoerige toelichting TOR

Qua screenshots is er een opmerkelijke gelijkenis tussen #412 en #413.

Kong met een bosje bloemen, 't had best gekund...

Gezien: 93/100

Gestemd: 25/100

Veel mooie films vandaag, maar de keuzes lijken nu ook een beetje 'geijkter' te worden. Niet echt veel verrassingen al realiseerde ik me niet dat films Marketa Lazarová en 3 Women zo breed omarmd worden. Cool!

Totaal gezien: 521/600

Totaal gestemd: 120/600

Van de 600 producties heb ik er 298 gezien.

Tot nu toe staan er 89 films waar ik op gestemd heb in de top 1000.

Geweldig dat er vandaag twee films van Ang Lee bijgekomen zijn: Brokeback Mountain (2005) nieuw op 431 was voor mij de grootste verrassing en hartstikke mooi The Ice Storm (1997) als grote stijger.

Prachtig ook dat Rebel without a Cause (1955) zich heeft weten te handhaven.

Mijn zeker nog te zien lijst is gegroeid naar 58 (ik weet in ieder geval wat mij de komende maanden te doen staat).

Na vandaag verwacht ik weer dat ik de 100 films ga halen :

Dag 1: 15/100

Dag 2: 5/100

Dag 3: 5/100

Dag 4: 12/100

Dag 5: 9/100

Dag 6: 15/100

Totaal: 61/600 (waarvan 20 uit mijn top 100)

Ik verwacht toch nog 40 andere films uit mijn top 100 tegen te komen ook al is het moeilijk te voorspellen met zoveel sterke dalers, stijgers en nieuwkomers!

Tot nu toe 24 nieuwkomers die ook in mijn lijst staan en ik hoop dat dit ook geldt voor nog een paar nieuwkomers!

1000-0901: 55 gezien / 18 ingezonden

0900-0801: 61 gezien / 22 ingezonden

0800-0701: 64 gezien / 15 ingezonden

0700-0601: 63 gezien / 12 ingezonden

0600-0501: 65 gezien / 18 ingezonden

0500-0401: 74 gezien / 22 ingezonden

We komen duidelijk in de wat "bekendere" regionen. Toch ook films waar ik op gestemd heb, al blijven het dan veelal dalers. De nieuwe films die er nu nog bijkomen doen me meestal niks, maar misstaan verder ook niet echt in een top 1000.

Deel 5 van: The One Ring Is de Nieuwe Roger Ebert, Maar Dan Met Veel Minder Respect Voor Films

599. The Virgin Spring

De trots-atheïstische Ingmar Bergman is op een bepaalde manier op dit project gekomen, een film die wel degelijk een christelijke inhoud heeft. Daar hou ik niet altijd van, maar deze is met zo veel gevoel gemaakt dat zelfs ik er even weer in begon te geloven. Bergman zelf kennelijk ook.

597. The Raid

Op pure actiefilms heb ik niet veel gestemd, maar deze greep me zo bij de lurven dat hij in mijn lijst moest. De focus op echte stunts die goed in beeld gebracht worden en het hoge tempo zorgen ervoor dat dit een echte adrenalinerush is. Het vervolg behield de goede actie, maar verloor wat van het tempo en is daardoor iets minder. Deel 1 is waar je moet zijn voor het echte werk.

595. Dazed and Confused

Deze Linklater is duidelijk één van de meer geliefde, nostalgische films over high school. Op een bepaalde manier is het ironisch dat ik me er dan weinig van kan herinneren (Dazed en Confused dan, de middelbare school staat me nog goed bij). Is de waardering van deze film afhankelijk van hoe veel het op je eigen schoolervaringen lijkt of lag het gewoon aan mijn bui toen ik hem keek dat het niet bijzonder klikte? Ik mag Linklater wel, dus een herziening is wellicht op z'n plaats.

593. (500) Days of Summer

De minder scherpe, diepe, moderne update van mijn favoriete film aller tijden. Ik vond (500) Summers zeker leuk, maar op een bepaalde manier is hij toch blijven hangen als Annie Hall-light. Ach, er zijn ergere dingen dan lichtere versies van je favoriete film, zeker als ze de charme hebben van deze.

592. Battleship Potemkin

Een megaklassieker waar ik nooit echt een band mee heb gekregen. De beroemde trappenscène heeft zeker nog kracht, maar de rest is extreem onsubtiele propaganda, die afwisselend saai en lachwekkend is. Dat deze film uiteindelijk meer invloed heeft gehad op de filmtheorie dan de filmpraktijk zegt misschien genoeg. Theoretisch is het een enorme prestatie, maar echt boeiend om te kijken is hij slechts sporadisch. Alleen op puur filmhistorisch gebied gun ik Battleship Potemkin een plaatsje in onze lijst.

590. Ocean's Eleven

Ik zit wel in een voor mij wat minder interessant blokje, zeg. Ocean's Eleven was voor mij een onverwachte toevoeging. Ik dacht dat dit zo'n blockbuster was waar men nu nooit meer over sprak, maar MovieMeter is hem niet vergeven. Toegegeven, het heeft een lichte charme, aansprekende cast en ook wel wat stijl, maar de overval vond ik vrij spanningsloos en vergezocht. Het had misschien allemaal wat minder relaxt en vrijblijvend gemogen.

587. Planet Terror

Deze vind ik dan wel weer leuk. Zombiefilms liggen me niet heel erg, maar ik hou wel van de komische manier waarop Robert Rodriguez hier helemaal los gaat en er een grotesk feestje van maakt. Pure pulp die zichzelf niet serieus neemt en probeert in iedere scène een traktatie te zijn: zo zie ik het nog wel graag.

586. Artificial Intelligence: AI

Nooit geweten dat deze Spielberg enige aanhang had op MovieMeter. Hij stond ook niet in de vorige editie. Gelukkig begint deze film wat af te komen van het imago van een Kubrickfilm die verkracht is door Spielberg, want Spielberg maakt er echt iets eigens van. Een science-fictionsprookje, maar wel met de donkere onderlaag die oorspronkelijke sprookjes ook hadden. Spielberg beïnvloed altijd graag onze emoties, maar hier speelt hij er een stiekem spelletje mee. We hebben al snel medelijden met het robotjochie omdat hij zijn "moeder" mist, maar tegelijkertijd zijn die emoties totaal niet natuurlijk, maar gewoon zo geprogrammeerd. Deze twist in empathisch vermogen past beter in een project van Spielberg, die graag empathisch is, dan de wat meer kille Kubrick. Mooie still ook.

585. In Bruges

Deze viel net buiten mijn lijst, net als opvolger Seven Psychopaths. Het leukste aan In Bruges is dat vlak nadat ik hem zag ik op vakantie ging en daarna constant aan de manier moest denken waarop deze toeristengedrag een beetje belachelijk maakt. Uiteraard vertoonde ik dat toeristengedrag zelf ook, dus de grap lag bij mij. Het is ook een geestige gangterkomedie, maar dat het ook een soort vakantieparodie is geeft het wat extra's.

583. Coraline

Deze haalde me ooit uit de enige filmdip die ik ooit gehad heb. Alleen daarom al hoort Coraline in mijn top 500 thuis. Het is ook een prachtig vormgegeven film, met geweldige stop-motion en een aansprekende variatie op Alice in Wonderland. Het is in feite kinderhorror, dus totaal niet eng voor volwassenen, maar het heeft mede dankzij de rebelse hoofdpersoon wel een licht-uitdagend randje dat vaak ontbreekt in Amerikaanse animatie.

582. Songs from the Second Floor

Een droogkomische apocalypsfilm, zo kun je deze van Roy Andersson omschrijven. Het was mijn kennismaking met zijn werk en ik viel meteen voor zijn humor. Weinig komedies hebben daarnaast ook zo'n stijl, met enkele van de knapste stilstaande shots die ik ooit heb gezien. Het voelt aan als een nachtmerrie waarom je niet anders kan dan lachen.

581. Dead Man

Van mijn plannen om veel films te herzien voor dit project is weinig terecht gekomen en deze stond hoog op de lijst. Jarmush heb ik hoog zitten, maar deze klikte minder dan gewoon is voor mij. De reis van Depp en zijn indianenvriend gaat langs veel gave gebieden en leuke bijrollen, maar ik vatte het punt indertijd niet van dit alles. Nog eens proberen lijkt me een goed idee.

580. Suspiria

De slasher: mijn minst favoriete genre. Op Suspiria ben ik echter onvoorwaardelijk verliefd. Dat heeft niet eens zo veel met de moorden te maken, maar meer met de sfeer. Dat Argento zijn bloedlust gegoten heeft in de vorm van een dromerig sprookje is een meesterlijke vondst. De muziek van zijn band Goblin maakt het alleen nog maar veel beter.

579. Infernal Affairs

Na net over Toy Story geschreven te hebben hoe mijn favoriete films vaak veel details hebben, waar mindere films alleen in grote lijnen werken, krijgen we nu een mooi voorbeeld. Infernal Affairs is misschien de eerdere film, het werd voor mij nooit meer dan een collectie plottwists. The Departed voegt daar een hoop sfeer, een meer uitgewerkt gangstermilieu, wat subtekst en meer kleurrijke karakters aan toe. Beide versies van dit verhaal halen mijn top 500 niet, maar ik weet waar mijn voorkeur ligt.

577. La Stanza del Figlio

Een goede film over verlies. Wel is er één moment dat er voor mij echt uitspringt: de scène waarin By This River van Brian Eno klinkt. Het is echt een van de betere muziekkeuzes ooit in een film.

576. The King of Comedy

Nu we vastgesteld hebben dat iedere Scorsese een plaats heeft in deze lijst is het toch enigszins jammer om deze persoonlijke favoriet te zien dalen. Het komische aspect van deze film lijkt op het eerste gezicht niet thuis te horen in het oeuvre van Scorsese, maar uiteindelijk past Rupert Pupkin toch prima in het rijtje van Travis Bickle en Jake LaMotta. Allemaal sociaal onaangepaste mannen die niet weten waar ze met hun frustratie naartoe moeten. Waar die twee films erg serieus waren lijkt Scorsese er hier mee te kunnen lachen.

574. After Hours

Hé, nog een Scorsese en weer een komedie. Op deze heb ik niet gestemd, maar dat had zo maar anders kunnen zijn. Ik moet hem herzien, maar het staat me toch vooral bij als een leuke variant van het type komedie waarin de hoofdpersoon van een slechte situatie in steeds een nog slechtere terechtkomt. Hoofdrolspeler Griffin Dunne heeft nooit echt nog een goede filmcarrière gehad, maar is erg grappig hier.

573. Hard-Boiled

Dit is een gave still, maar laten we eerlijk zijn: dit is een gevalletje waar zelfs het beste screenshot niet op zou kunnen tegen de poster. Chow Yun-Fat met een pleister op z'n hoofd, een groot wapen in de ene hand en een baby in de andere, terwijl hij staat in een anonieme gang met afgezaagde jaren '90-belichting, voorzien met nogal schreeuwerige, Chinese teksten? Daar kan niets tegen op.

571. Beauty and the Beast

Hele leuke still-keuze. Springt er ook echt uit zo. Dit is zo'n zeldzame Disney die me als kind niet bijzonder pakte, maar die ik nu veel beter vind. Het is één van hun meest complete films. De romance is vaak nogal oppervlakkig in Disneyfilms, maar hier wordt er echt iets opgebouwd. Disney heeft natuurlijk een lange traditie in het brengen van een sprookjesachtige sfeer, maar die bereikte hier waarschijnlijk zijn hoogtepunt. Het liedje van Gaston is daarnaast misschien het meest heerlijke foute moment dat deze studio ooit produceerde.

570. The Wizard of Oz

Een flinke daling voor deze kinderklassieker. Het is absoluut geen volwassen film, maar de kleurrijke wereld van Oz, met zijn aanstekelijke personages en liedjes hoeft wat mij betreft niet strikt voor kinderen gehouden te worden.

569. Rush

Nog een Ron Howard. Een totaal onopmerkelijke film die op een bepaalde manier veel fans heeft gekregen. Niet slecht, maar ik zie niet wat er zo speciaal aan zou zijn.

567. Castaway on the Moon

Volgens mij is dit echt een MovieMeterfenomeen, want ergens anders kom ik deze titel nooit tegen. Ik vond hem ook niet meer dan oké. De film is gekker dan Cast Away, maar zonder Wilson the Volleyball is dat allemaal weinig waard natuurlijk.

565. Three Times

Een Hou-film die ik me wel herinner. Ik stemde er dan ook op. Alle drie de verhalen zijn meer dan de moeite waard, maar de eerste is echt onvergetelijk. Het verhaal is daar niet eens meer dan aardig, maar de manier waarop Hou gevoelens overbrengt met behulp van camerawerk, montage en muziek is adembenemend. Dit is film in zijn meest lyrische vorm.

564. As It Is In Heaven

Spaar me.

563. Dead Poets Society

Na As It Is In Heaven de tweede film op rij over een inspirerende man die het beste in anderen naar boven haalt. Het is lastig om dit te doen op een manier die niet sentimenteel en overdreven is en beide films slagen daar niet in wat mij betreft. Toch is Dead Poets Society de betere van de twee, omdat hij in ieder geval nog wat plausibel blijft en Robin Williams hier erg goed is. Peter Weir heeft echter genoeg betere films gemaakt, die vaak ook een stuk origineler zijn.

561. Midnight in Paris

Ik zou zweren dat deze de vorige editie ook al in de lijst stond. Hoe dan ook, Woody Allen is een nostalgisch persoon, maar het interessante is dat hij hier nostalgie onderuit haalt, zonder de waarde ervan te onderkennen. Het valt echter niet te missen dat deze film ook erg graag op nostalgie inspeelt. Iedereen die een beetje gevoelig is voor kunst van de eerste helft van de twintigste eeuw heeft hier een droomfilm aan.

560. Skyfall

Geen idee hoe bewust deze keuze van Beavis was, maar ik vind het grappig hoe de still van Midnight in Paris over gaat in die van Skyfall. Bij Woody Allen verwachten we een shot in een museum wel, maar vervolgens gaan we naar actieheld James bond en zitten we nog steeds in een museum. Dit is mijn favoriet uit de reeks, waarschijnlijk omdat hij meer inspeelt op de mythe die deze reeks heeft opgebouwd dan enig ander deel uit de serie. Daarnaast is het ook gewoon nog een toffe actiefilm met veel sfeer en bijzonder mooie cinematografie van Roger Deakins.

558. Jin Roh: The Wolf Brigade

Hé, het is Onderhond. Hallo, Onderhond! Ik vraag me af of ik deze film ooit zal kunnen zien zonder aan deze bekende gebruiker van MovieMeter te denken. Verrassing: hij heeft zelf ook op de film gestemd hier.

557. Rio Bravo

Eindelijk weer eens een echt grote, persoonlijke favoriet. Hoewel eindelijk... In een ideale wereld stonden films als Rio Bravo natuurlijk veel hoger. Howard Hawks is hier al ondergewaardeerd genoeg. Dit is een meesterwerk haast omdat het totaal geen meesterwerk probeert te zijn. Het is gewoon een relaxte western met een hoog vermaakgehalte. Echter, de scènes zijn zo goed en de band met de hoofdfiguren wordt zo sterk opgebouwd dat het stiekem toch een geniale film wordt.

553. The Artist

Er staan te weinig stomme films in deze lijst. Alleen de meest geijkte namen. Ik neem het John Milton in het bijzonder kwalijk niet gestemd te hebben, want hij had waarschijnlijk kunnen bijdragen aan de inclusie van Napoléon in deze lijst. Die zie ik nu niet meer verschijnen. We krijgen echter wel The Artist, die vermoed ik voor velen nog de enige stomme film is die ze kennen. Wrang ergens, want een puur voorbeeld ervan is het niet. Gelukkig is het wel een uiterst charmante film, prachtig en met veel stijl uitgevoerd.

552. Body Double

Een geliefde still, zo blijkt. En terecht. Het is ook een goede film. Ik ben geen echte bewonderaar van Brian DePalma. Zijn werk is vaak extreem onevenwichtig. Erg slechte scènes worden afgewisseld met hoogstandjes. De uitzonderingen zijn Carrie (zijn enige compleet consistente film) en deze, die nog wel een misstap zet tegen het einde, maar desondanks goed overeind blijft. Het is mijn favoriet van hem, door de vele spannende scènes, goede stijl en het vleugje humor.

551. Once Upon a Time in Anatolia

Ja, welke scène ga je anders gebruiken voor een still. Het is echt een schitterend moment in een film die toch al uitblinkt in moment gefilmd met beperkt licht. Het is ook een knap portret van een veranderende maatschappij, verteld vanuit een kleine gebeurtenis. Ceylan krijgt het moeilijk deze nog te overtreffen.

550. Nebraska

Voeg deze toe in het rijtje van films die ik nooit hier verwacht had. Toch ben ik blij hem te zien. Het is een zeer klein filmpje. Een intiem portret dat zich nergens opwindt, maar wel een hoop melancholie bevat. Bruce Dern, een doorgaans ondergewaardeerde acteur, krijgt de rol van zijn leven en moet een hoop suggereren zonder het uit te spreken. Hij weet dit perfect te volbrengen.

549. The New World

De man rechts op de still krijgt alvast de prijs voor beste combinatie van baard en snor in deze top 1000. Dat dit een visueel indrukwekkende film is komt echter niet alleen door zijn gezichtshaar, maar door Malicks gebruikelijke, hoogst poëtische beelden. Hij maakt de natuur ermee een echt karakter, wat past bij het onderwerp. Hij weet echter ook Londen een vreemde plaats te maken. Voor Malick lijkt soms alles een nieuwe wereld.

548. Stalag 17

Stalag 14 is natuurlijk beter, maar deeltje 17 was nog steeds fris. Als we het dan toch over stoere-mannen-oorlogsfilms moeten hebben, doe mij dan maar deze. Oké er zit minder actie in en de focus ligt wat meer op humor, maar het is ook een gave film over spionage en proberen te ontsnappen uit gevangenschap.

545. Millenium Mambo

Alledrie de Hou's die ik zag staan in deze lijst en wat waardeer ik ze verschillend. Dit is de vijfde diepe onvoldoende die ik tegen kom. Het positieve is dat ik in ieder geval nog wist dat ik de film gezien had. Daar staat tegenover dat er me verder niets aan is bijgebleven. Wel heb ik intussen een klik met Hou, dus deze gaat op de lijst voor herzieningen.

544. Faust

Oké, dit is een geval waar ik voor een andere still had gekozen, maar als je wilt weten hoe Hanna Schygulla er tegenwoordig uitziet geeft deze afbeelding een antwoord. Ik had twee zeer verschillende verfilmingen van Faust in mijn lijst staan. Beide zijn stilistisch briljant, maar die van Murnau is wat meer avontuurlijk, terwijl deze van Sokurov de nadruk legt op de filosofische kant van het verhaal. Dat doet hij bijzonder indrukwekkend. Een scène met een belangrijke rol voor een meer (ik zal het verder niet spoilen hier) is adembenemend en het einde is ook bijzonder knap.

543. The Nightmare Before Christmas

Vermoedelijk de film die ik het vaakst zag met kerstmis. Vrijwillig dan, ik tel het geforceerd meekijken naar The Sound of Music in mijn kindertijd maar even niet mee. Dit is een veel betere musical, met aanstekelijke liedjes en waarschijnlijk de meest onschuldige horror-insteek ooit. Het is ook de beste uiting van Tim Burtons stijl die ik ken en ik vraag me af in hoeverre dat komt omdat Burton zelf niet de regisseur was.

542. Shara

Mochizuki Rokuro gebruikte al een vergelijkbare still, vermoedelijk uit dezelfde scène, voor zijn Japanse film-lijst en die trok al sterk mijn aandacht en dat doet deze weer. Één van de films uit deze top 1000 waar ik het meest nieuwsgierig naar ben geworden en dat puur op basis van de afbeelding.

540. Kiss Kiss Bang Bang

Na veel succesvolle scripts geschreven te hebben kwam Shane Black ineens met dit fantastische debuut. Een hilarische mix van komedie, actie en een vleugje noir, die ook nog eens Robert Downey Jr. terug op de kaart zette (wellicht ook Val Kilmer, maar die deed daar niets mee). De titel verwijst natuurlijk naar het vluchtige vermaak dat Hollywood gewoonlijk biedt, maar als dat altijd zo goed was als hier zou dat nauwelijks een probleem zijn.

536. Jules et Jim

Truffauts melancholische film is groot onder de critici, maar krijgt op MovieMeter doorgaans weinig aandacht. Daarom is het extra mooi om Jules et Jim een meer dan aardige stijging te zien maken in deze lijst. Het is allemaal ogenschijnlijk licht en wat poëtisch, maar het laat een verpletterende indruk achter.

535. Syndromes and a Century

Oké, ik kan al die films van Weerasethakul die ineens dicht bij elkaar langskomen niet zo maar langs me heen laten gaan, dus reageer ik bij de film met de beste titel. Ik zag alleen Uncle Boonmee (die komt nog, neem ik aan), maar ben zeer benieuwd naar zijn andere werk.

532. Underground

Volgens mij de tweede uit de top 250 van de editie van twee jaar geleden die we nu al tegenkomen. Dit was een top 10 film van Reinbo en zonder diens steun keldert die kennelijk flink. Ondanks hoge verwachtingen heb ik Underground overigens nog niet. Ja schandalig, ik weet het.

531. Salo, or the 120 Days of Sodom

Een film gemaakt om controversieel te zijn en dat is hij na 40 jaar nog steeds, zo blijkt uit de reacties hier. Ik zit in die discussie in het midden. Een film als deze heeft zeker zijn plaats, maar ik zie verder niet in waarom een film die een opstapeling is van sadisme en daar een simpel fascistisch jasje omheen doet echt bijzonder intelligent of diep is.

530. Pat Garrett and Billy the Kid

Mijn grootste verbazing toen ik mijn lijst van dit jaar naast die van twee jaar geleden legde was dat ik deze in de eerdere versie kennelijk niet had opgenomen. Wat was daar aan de hand? Een vlaag van verstandsverbijstering? Nu staat hij op 329 bij mij. Toegegeven, de film is wat onevenwichtig, maar de scène met Slim Pickens waarin Bob Dylan's Knocking On Heaven's Door klinkt is eigenlijk zonder twijfel de mooiste liedjesscène ooit.

529. Cool Hand Luke

Zo cool als de titel. Een soort voorloper op One Flew Over the Cuckoo's Nest en bijna even goed. Paul Newman is echt een held en dit is wellicht zijn beste rol.

528. Mean Streets

Nog een film die de vorige keer tot mijn verbazing niet in mijn lijst stond. Dat is nu rechtgezet. We moeten immers op alle Scorsesefilms stemmen. Opvallend dat zijn doorbraak nog zo laag staat, al staat hij wel hoger dan de vorige keer. Het is groezelige jaren '70 op z'n meest wild en taai. Dat Robert De Niro een ster werd kan niemand verbaasd hebben na het zien van Mean Streets.

527. Le Notti di Cabiria

Mijn favoriete Fellini. Giullietta Masina was natuurlijk zijn vrouw en zijn affectie voor haar straalt altijd wel af van de films die ze samen maakten. Dit is een lief, oprecht portret van een prostituee met een hoop levenslust. Dat klinkt afgezaagd, maar Fellini maakt er echt een ontroerend en levendig geheel van. Hij zou later wat meer carnavalesk worden, maar hier geeft hij door zijn oude realisme al vast wat hints naar zijn meer uitbundige stijl die zou volgen. Het is misschien wel de beste mix tussen de twee stijlen.

523. Crimes and Misdemeanors

Ik zei eerder al dat ik Woody Allen op z'n best vind als humor en drama gecombineerd worden. Hier houdt Allen ze strikt gescheiden door één komisch en één serieus verhaal te leveren. Het werkt en ze zijn beiden zeer sterk. De scène waarin ze beiden samenkomen is simpel, maar grandioos.

520. The Birds

Deze viel van mijn lijst af en daar heb ik nu dubbele gevoelen over. Aan de ene kant blijft eerste helft wel erg traag en bouwt Hitchcock alles wel erg langzaam op. Aan de andere kant is zo'n beetje iedere scène in de tweede helft gedenkwaardig. Het is een knappe film, die verrassend goed overeind blijft, maar Hitchcock heeft ook duidelijk beter werk afgeleverd.

519. After Life

Deze viel mij wat tegen, aanvankelijk. Het idee om slechts één herinnering mee te nemen na het hiernamaals is prikkelend en een fantastisch concept voor een film. Dat die herinnering vervolgens nagemaakt moet worden met huis-tuin-en-keuken-effects vond ik net iets te schattig en dat sprak me ook gewoon niet zo aan. Echter moet ik bekennen dat de film erg blijft hangen. Hij heeft toch iets.

517. For a Few Dollars More

Wauw, van op de grens van de top 100 naar 517. Westerns doen het al niet goed in deze editie, maar nu wordt ook de kennelijk ontastbare Leone slachtoffer. Toegegeven, For a Few Dollars More vind ik zelf de minste western van Leone. Sommige momenten zijn briljant, maar over het algemeen loopt het verhaal niet lekker en lijkt het voor eens soms nodeloos traag. Niet slecht, maar ik heb er lang niet zo'n affectie voor als de andere twee delen van de dollar-trilogie.

516. Ace in the Hole

Beroepscynicus Billy Wilder komt hier met zijn meest cynische film. Hoewel Ace in the Hole erg cool klinkt vat alternatieve titel The Big Carnival het allemaal beter samen. Dit is namelijk een bittere kijk op ramptoerisme dat compleet uit de hand loopt. Niet mijn favoriete Wilder, maar de boze toon van is toch onvergetelijk.

515. Love Liza

Afgelopen jaar overleed Philip Seymour Hoffman natuurlijk en nu stijgt deze film met hem in de hoofdrol flink in deze lijst. Is daar een link tussen? Het is lang geleden dat ik deze zag. Volgens mij was het zelfs mijn kennismaking met Hoffman. Het is in zekere zin een typisch indiedrama, maar wel goed uitgevoerd en een goede showcase voor Hoffman van uit de tijd toen hij nog voornamelijk erg kleine rolletjes kreeg.

514. Sweet Smell of Success

Ik had het net over het cynisme van Ace in the Hole, maar deze film uit de jaren '50 doet daar nog een schepje bovenop. Het is waarschijnlijk de enige film noir zonder zelfs maar een poging tot moord en toch voelt het allemaal gemener aan dan iedere genregenoot. Burt Lancaster en Tony Curtis spelen twee van mijn favoriete personages ooit. De opbouw van de introductie van die eerste is schitterend. De dialogen zijn ook kleurrijk en veel ervan zijn enorm citeerbaar. Echt een van mijn favoriete van dat tijdperk.

513. The Treasure of the Sierra Madre

Nog meer cynisme uit de oude doos, maar bij John Huston heeft cynisme vaak nog iets romantisch. De personages kunnen er in ieder geval om lachen. Dit is een bijzonder goede avonturenfilm en ook nog eens een die meer psychologie biedt dan gewoon is voor het genre. Humphrey Bogart laat een andere kant van zichzelf zien en doet dat echt geweldig.

512. Goldfinger

Ik weet niet of dit echt mijn favoriete Bond van de vroege periode is, maar het is absoluut één van de meest vermakelijke. Wie Skyfall bekritiseerd omdat het plot belachelijk is moet deze er nog eens bijhalen. Auric Goldfingers plan is nodeloos omslachtig en straalbezopen. Gelukkig komt de film er mee weg omdat het nergens de indruk wekt serieus bedoelt te zijn. Terecht iconisch.

511. Edward Scissorhands

Dit wordt toch vaak gezien als dé Tim Burtonfilm, dus ik was verbaasd die hier al aan te treffen. Zelfs vind ik hem zeker leuk, maar niet briljant. De stijl is natuurlijk zeker geslaagd en Depp speelt een vermakelijk personage. Het is alleen zo jammer dat Burton zich eigenlijk altijd bedient van clichés als het op verhaal aankomt. Op een bepaalde manier zou ik graag willen dat zoiets met het uiterlijk van deze wat mysterieuzer en wat meer echt duister was, zoals sprookjes ooit bedoelt waren.

509. Nashville

Hoera! Waarschijnlijk mijn favoriete moment in dit project was toen ik Nashville zag verschijnen! Deze was namelijk compleet afwezig in de vorige editie en dat was voor mij de ergste doorn in het oog. Ik had wel één film hoger in mijn top 500 staan die het ook niet redde, maar van die verwachtte ik het niet, terwijl Nashville zo'n grote klassieker is. Het is echt een meesterwerk die een grote groep hoofdpersonages volgt als geen ander. De climax heb ik ooit wel eens de beste scène ooit genoemd. Daar sta ik nog steeds achter.

505. Touch of Evil

Haha, die norse kop van Orson Welles. Toen ik deze zag verschijnen op plaats 505 dacht ik dat hij flink gedaald was, maar hij is eigenlijk aardig gestegen. Een echte noir in hart en nieren, met een zeer fatalistisch plot en natuurlijk een grandioos onglamoreuze rol voor Welles zelf. Het camerawerk is terecht legendarisch.

504. Straw Dogs

Deze thriller was in zijn tijd controversieel vanwege het geweld dat er in voor kwam. Zoveel maakt het nu niet los, maar de film blijft iets duisters en naars hebben. Maar net als Carrie zit er ook een onderdeel van bevrijding in dat geweld. Dat is wellicht het meest verontrustende aan Straw Dogs.

503. Down by Law

Ik weet nog dat ik twee jaar geleden enorm verrast was dat deze de top 200 haalde. Nu is dat even flink rechtgezet met een fikse daling. Het had niet gehoeven, want dit is Jarmush op zijn best. Een geweldige focus op personages die wat kibbelen, een minimalistische, maar zeer aantrekkelijke stijl en nauwelijks een plot: wat wil je nog meer van Jarmush?

502. Gegen die Wand

Films op de middelbare school kijken gaat vaak fout, maar deze viel tijdens de Duitse les bij iedereen wel goed. Het is dan ook een krachtig drama. Pijnlijk, maar niet zwaar op de hand en met twee zeer boeiende hoofdfiguren.

Voor zover deze editie. Ik kan bijna niet meer typen. Van 600 tot 501 zag ik 66 films en stemde ik er op 33, precies de helft dus.

Ik eigenlijk ook niet. Ik hoe het nu kort.



Het is al een tijdje geleden en ik ben vast wat elementen vergeten, maar de belangrijke plotelementen die je noemt zijn me wel bijgebleven. De reparatieshop en de lopende band in Toaster doen natuurlijk wat denken aan de momenten die ik als voorbeeld gebruikte, maar daar zijn het niet meer dan avonturenscènes. Ik mis daar de subtekst wat in. Vooral op de lopende band reageren de personages totaal anders. De opoffering van de broodrooster is meer een standaard heldendaad, terwijl er bij Toy Story geen heldhaftig aspect aan zit. Zelfs het vertrek van de jongen naar de universiteit is meer een plotelement dat nooit thematisch echt waarde krijgt.

Overigens denk ik ook niet dat Lasseter het allemaal al uitgekiend had toen hij aan deel 1 begon. Dat maakt het juist alleen maar meer een knapper vervolg, want meestal zie je niet dat die thematisch meer de diepte in duiken. Eigenlijk kan ik alleen The Godfather Part II en de Before-films van Linklater noemen als ongeplande vervolgen die zoiets doen.

Maar goed, laten we ook weer niet te veel van het hoofdonderwerp van dit topic afdwalen, zelfs al zijn wat korte discussies van de genoemde films altijd wel leuk.

Erg vermakelijk die stukjes van je The One Ring .

Aan mij heeft het in ieder geval niet gelegen, want ik heb hem er niet toe gedreven en bij mij is hij ten opzichte van de vorige editie van 172 naar 312 gedaald.

Verder naar aanleiding van je stukjes (nog meer) zin gekregen in Ace in the Hole en Sweet Smell of Succes. Ik houd wel van dat type cynische noir en ook van Wilder. En om meer Woody te zien. Van Nashville heb ik al een tijdje de Criterion blu-ray in huis (helaas kwam MoC vlak daarna ook op de proppen met een release), maar lange films die ik in bezit heb stel ik graag uit. Ik vond trouwens The Raid 2 juist gaver, maar bij deel 1 zat ik wel met een op knappen staande blaas in de zaal, en EYE 1 maakt de beleving sowieso een stuk beter ten opzichte van Kriterion 1.

Heb even gekeken en hij staat er bij mij helaas ook niet in. De vorige keer wel, doch laag. Shame on me. Ik was dit keer ook niet helemaal tot de 500 gegaan.

Ah ja, daar is Uncle Boonmee, te hoog wat mij betreft Grappig dat beavis hem zo hoog heeft staan. Ik weet nog dat we uit de zaal kwamen en hij het minst enthousiast was. Zo zie je maar weer... Ik ben er zelf ook al enthousiaster over (toen ook wel, maar nu ook al meer). Misschien eens een Apichatpong projectje doen.

I'm not There. is een zeer aangename verrassing, die had ik niet meer verwacht als nieuwe binnenkomer zo hoog! Lav Diaz verwacht ik eigenlijk niet meer. Die had ik toch wel met een titel in de lijst verwacht maar misschien liggen de voorkeuren van de Diaz stemmes teveel uiteen.

Gek om een Koreeda langs te zien komen, waarop ik niet eens heb gestemd

Van de 100 van gisteren 99 gezien, alleen Haute Tension zag ik (nog) niet. Totaal 556 titels gezien op 600 en ik heb nu volgens mij 97 van mijn 'eigen' titels voorbij zien komen.

Laatste nog TOR; wat je zegt over wat er in die reparatieshop gebeurt, dat dat enkel een avonturenelement is, dat is echt niet waar. Volgens mij wordt er door de eigenaar zelfs een apparaat uit elkaar gedraaid in die shop en dat wordt (dacht ik) echt als een 'moord/deathscene' gebracht. Verder is je verhaal me duidelijk. Ook wat je zegt over jouw connectie met speelgoed. Dat kan ik me voorstellen. Maar je moet ook niet vergeten dat jij een jaar of 8 (?) was toen de eerste Toy Story uitkwam en ik was toen al 17. Dat levert natuurlijk ook een andere ervaring op.

Eens. Vind 't zijn minste....

Mooi zo!

Owla, zowaar Buster Keaton in de lijst! Had ik eerlijk gezegd wederom niet verwacht, al vind ik wel Sherlock Jr niet zijn beste. Zijn allerbeste werk blijft voor mij The Playhouse.

Ook erg tevreden met onder andere The Sting en King Kong

Ik was zeker wel enthousiast, maar uit dat meestal niet zo uitbundig het was voor mij vooral een hernieuwde kennismaking met Apichatpong, nadat ik eerder geen goede klik met hem kon vinden en een paar films in de bios had overgeslagen. Sindsdien is dat kwartje echter wel héél hard gevallen. Dat heb ik, als liefhebber van fantasy, dan dus vooral te danken aan deze geweldige film. Van al zijn werk ook het meest expliciet sprookjesachtig en fantasy. Werd daar bij die screening al erg blij van, en ben dat nog steeds!

Eindelijk weer eens een Lynch film (edit: The Elephant Man was natuurlijk ook nog geweest na Rabbits, die vergeet ik altijd). De eerste die ik ooit zag, was er gelijk dol op. Nog steeds een van mijn favorieten en Laura Dern heeft nooit meer iets fout kunnen doen.

Leuke still van Playtime.

Mijn welgemeende excuses aan The One Ring voor het niet stemmen, waardoor Napoleon buiten de boot is gevallen. Die stond inderdaad in mijn top 100, op de 25e plek zie ik net. Zal het de volgende editie goed maken. Mea culpa. Overigens zullen er in mijn toplijst (op hoge plaatsen) wel meer stomme films te vinden zijn, dus wellicht dat ik wat boetedoening kan verrichten volgende keer. Ik heb 5 stomme films in mijn top 25

Misschien is het een troost dat mijn wél stemmen vast ook andere dingen erin gebracht zou hebben die er nu ook buiten zijn gevallen? Waar je wellicht wel blij mee bent?

Ik zal gelijk nu maar als straf een of twee uurtjes spenderen aan het verder werken aan die toplijst. Ik heb in ieder geval genoeg tijd om met een lijst te komen waarmee ik kan leven!

Ik bedoelde niet dat de lage notering van Love Liza hem tot zijn zelfmoord had gedreven, maar dat zijn zelfmoord tot een nieuwe waardering van Love Liza geleidt heeft

Buster Keaton stond er de vorige keer ook een paar maal in. Ik verwacht op z'n minst nog The General tegen te komen. De rest heeft veel minder kans. Ik vind The Playhouse ook één van zijn beste, overigens. Staat best hoog in mijn lijst, al staan Our Hospitality en Sherlock Jr. nog wat hoger.

Uiteraard begreep ik wel wat je bedoelde. Ik zeg juist dat zijn zelfmoord bij mij niet heeft geleid tot een hogere notering van de film, omdat de film in mijn lijst nu op een lagere positie staat ten opzichte van twee jaar geleden. Dat andere was een grapje door de link die je legt letterlijk te ontkennen. Dus ik heb geen schuld aan het overlijden van PSH én zijn overlijden heeft bij mij niet geleid tot hernieuwde waardering voor zijn werk, in dit geval Love Liza .

Nu blijven de topfilms maar komen. Een van m'n all-time favorieten "Lenny" stijgt zowaar 439 plaatsen. Een van de sterkste stijgers beavis?

Hoewel ik de films niet onder elkaar heb gezet, was de keuze om bij beide een museum-scene te kiezen volledig bewust. In tegenstelling tot de algemene mening, vond ik Skyfall zelf een lichte tegenvaller. Maar zo'n moment als dit, dat er even een 'ode' aan Turner (waar ze naar kijken) wordt gegeven, daar wordt ik altijd zeer blij van.

Ben geen groot fan van Westerns, maar hier kon ik ook volledig van genieten. Is dus ook mijn favoriet in het genre... hoewel een recente herziening van Once Upon a Time in the West ook zéér goed beviel... die film is qua beelden en ritme nog meer pure filmkunst... okee, dit is dus mijn op één na favoriete Western