Six Feet Under

Wat een geniaal mooie serie! Een van mijn favoriete series, absoluut. De HBO-series staan voor kwaliteit, en Six Feet Under is daar bepaald geen uitzondering op. De acteerprestaties, schitterende montage en camerawerk, bijna perfecte acteerprestaties, mooie locaties en art-direction, een ijzersterke soundtrack, in alles is Six Feet Under de absolute top.
De hand van Alan Ball, vooral bekend van de geweldige film American Beauty, is duidelijk herkenbaar. Droevige scènes die worden afgewisseld door prachtige en soms gitzwarte humor, scherpe dialogen en zeer goed uitgediepte personages.

Het zijn vooral die gelaagde personages die Six Feet Under zo ongelofelijk goed maken. Ik heb ze in geen film of serie beter gezien denk ik zelfs. Nate (hoe vaak zou hij fucking hebben gezegd in de serie?), David, Ruth (met haar eeuwige "Would you like me to make you something to eat?"), Claire, Keith, George, je gaat gewoon echt om ze geven. Dat geldt zelfs voor de neurotische Brenda en Billy. Hoewel sommigen een beetje karikaturaal lijken op het eerste gezicht zijn ze allemaal goed uitgediept, en vooral zo menselijk. Iemand die aanvankelijk nogal een good guy lijkt te zijn blijkt ook zijn mindere kantjes te hebben, of andersom.

De andere grote troef van de serie is het plot. Zoals altijd bij subplotjes zal niet elk subplot je evenveel boeien, en sommigen eindigen wat abrupt, maar wat de serie zo knap doet is zware onderwerpen waarop een soort taboe rust op een heel natuurlijke en bijna terloopse manier ter sprake brengen. De dood , vanuit allerlei perspectieven bekeken, vormt wat dat betreft natuurlijk de rode draad, maar ook onderwerpen als homoseksualiteit en incest komen ter sprake. Voor de overspelige echtgenoot kun je opeens begrip opbrengen, Keith laat zien dat niet elke homo een verwijfde cliché-nicht is.
Het is ook heel mooi te zien hoe de personages allemaal op hun eigen manier omgaan met het leven en eigenlijk zoekende zijn en zich ontwikkelen, en in Six Feet Under kunnen moeiteloos zeer intense en dramatische scènes afgewisseld worden door enorm grappige. Het ene moment tranen van ontroering, het andere tranen van het lachen. En het drama is zo echt, nooit aangedikt of uitgebuit.

Een leuke gimmick van de serie is om een aflevering praktisch altijd te beginnen met een (soms erg grappige en “originele”) dood van een persoon, wiens begrafenis dan door de Fishers wordt geregeld. Gebruikelijk is dan ook dat na de dood een wit licht verschijnt en je dan de naam van de overledene plus diens geboorte- en sterfdatum ziet staan. Een paar keer wordt met dat concept ook erg leuk gespeeld.
Een ander leuk vast element is dat er surrealistische stukjes in de serie zitten, vaak dromen of fantasieën die moeten aangeven wat er door de personages heen gaat. Vaak gaat het ook om de doden die opeens “tot leven komen” en een dialoog aangaan met Nate, David of Federico. Meestal is het Nate senior die met een van zijn zoons praat.

Door de serie heen zitten zoveel hoogtepunten. Dan denk ik aan afleveringen als An Open Book, Private Life (seizoen 1), It's the Most Wonderful Time of the Year (seizoen 2), The Last time (seizoen 2), Tears, Bones and Desire (seizoen 3; eindelijk weer eens een aflevering met veel humor, vooral dat paintballen), I’m Sorry, I’m Lost (seizoen 3. Vooral dat stukje waarin Claire in de dood Gabe en Lisa tegenkomt en zo erachter komt dat ze dood zijn, zo mooi bedacht), Falling into Place (seizoen 4. Het einde waarin Nate Lisa op een vredig plekje in de woestijn begraaft is zo enorm intens, Terror Starts at Home, Untitled (beiden seizoen 4. Vooral het einde van Untitled is zo heftig, als Nate Hoyte spreekt in zijn kantoor over Lisa en deze het een en ander bekend, maar ter plekke zelfmoord pleegt als hij ziet dat zijn vrouw Barb, Lisa’s zus, alles heeft gehoord. Pfff, wat was die scène heftig en vrij onverwacht., The Rainbow of her Reasons (seizoen 5), Singing for our Lives (seizoen 5. Ook al zo’n vreselijk heftig en intens einde, als Nate plots een herseninfarct krijgt. Ik schrok er gewoon van., Ecotone (seizoen 5. De zeer ongemakkelijke en pijnlijke situatie voor Maggie in het ziekenhuis, maar vooral het einde, als Nate een prachtige droom heeft en daarna sterft terwijl David bij hem in de kamer zit), en natuurlijk de slotaflevering, Everyone’s Waiting.

Seizoen 1 en seizoen 5 zijn denk ik mijn favorieten, als is het vrij moeilijk te bepalen. Een ding is voor mij wel duidelijk, en daar lijken veel Six Feet-fans het wel over eens te zijn; seizoen 3 is het minst sterke seizoen. Er is vanaf het begin een hoop veranderd, en dat voelt aanvankelijk wat vervreemdend en een beetje als een anticlimax. Maar later blijkt dit mindere seizoen toch belangrijk te zijn. Lisa speelt daar een belangrijke rol in. Ze is nogal een control-freak en een beetje een vervelend personage, maar gaandeweg ga je haar steeds meer waarderen. En de laatste drie afleveringen behoren misschien wel tot de beste van de hele serie, zo intens zijn ze, en ze maken eigenlijk alles goed. Bovendien is heel seizoen 3 toch wel een belangrijk onderdeel van de serie als geheel, en blijkt later toch een puzzelstukje wat niet mag ontbreken, ook al neigt het af en toe wat teveel de richting van een soap op te gaan.

Wat me is opgevallen is dat de laatste twee seizoenen vrij veel kritiek op George Bush bevatten. Nu ben ik verre van een Bush-fan, maar het stoorde me toch een beetje, doordat het wat geforceerd overkwam, bijna als een middel van Ball en co om hun politieke mening door de strotten van de kijkers te drukken. Al is het natuurlijk wel zo dat veel van de personages wat linkse wiet rokende types zijn ( ), en in de staat Californië wonen veel democraten.

Nate overlijdt een paar afleveringen voor het einde, en dat komt behoorlijk aan, maar is aan de andere kant ook weer helemaal niet zo verrassend. Er waren toch wat subtiele verwijzingen,.
Zo zitten er in Six Feet Under wel meer momenten op het einde waarin de cirkel rond wordt gemaakt. Anders kan ik het niet uitleggen. Bijvoorbeeld hoe Ruth voor George zorgt maar dat later andersom is Het voelt allemaal zo logisch en natuurlijk aan. Six Feet is niet alleen een serie over de dood, maar vooral ook over het leven.

Wel moet opgemerkt worden dat de boel op het einde zo lang en veel mogelijk uitzichtloos en dramatisch wordt gemaakt, tot tenslotte de plooien vaak wel erg makkelijk en snel worden gladgestreken. Maar storen doet het zeker niet. En het gebeurt door de hele serie heen al dat bepaalde subplotjes vrij plots worden afgerond of afgebroken.
Andere plotlijnen blijven dan weer een beetje open en mysterieus, zoals het lot van Gabe, de verdwijning van Arthur, en vooral wat er precies is gebeurd met Lisa.


De laatste paar minuten van de serie verdienen absoluut nog een aparte vermelding.
Claire vertrekt naar New York om daar haar geluk te beproeven, en terwijl ze naar de andere kant van het land rijdt krijg je onder muzikale begeleiding van Breathe Me van Sia te zien hoe het de belangrijkste personages de komende jaren zal vergaan, en natuurlijk ook hoe en wanneer ze sterven, inclusief het bekende witte scherm. Woorden schieten tekort. Al moet opgemerkt worden dat de make-up hier niet altijd even overtuigend was gedaan. Maar het sterke is juist ook dat je de levens en dood van de voornaamste karakters in een oogwenk voorbij ziet vliegen, en als je dan met allerlei andere acteurs gaat werken is het moeilijker iedereen te herkennen.

Zoals je direct na het lezen van een goed boek al heimwee krijgt naar het lezen heb ik dat nu ook bij Six Feet Under. Sterker nog, ik kreeg dat gevoel al een paar afleveringen voor het einde. Ik zal Nate, David, Ruth, Claire, Keith en al die anderen missen. Maar gelukkig kan ik de serie er later weer opnieuw bijpakken. Dat zal ik zeker doen. Echte topseries kun je niet vaak genoeg kijken. Het zal niet lang duren voordat ik op Youtube weer wat van de hoogtepunten van de serie terug aan het kijken ben. Hulde aan misschien wel de beste serie die ik heb gezien!

Thomas

Gisteren de laatste paar afleveringen van Six Feet Under gezien alleen ben ik niet van plan om er een essay over te gaan schrijven

Persoonlijk vind ik Seizoen 1 en 5 ook het beste.

Gister de laatste aflevering gekeken...(helaas)

binnen een maand heb ik alle 5 seizoenen van deze voortreffelijke serie gezien en ik heb er absoluut geen spijt van. Wat een geweldige serie is dit.

Net als jullie zal ik de personages gaan missen...

Ben normaal niet echt van het drama maar dit is gewoon zo ongelofelijk goed.

Eindelijk volledig gezien!

Six Feet Under is geen serie waaraan ik al na enkele afleveringen verslaafd was zoals bijvoorbeeld The Sopranos, The Wire, The Shield, Dexter of Freaks & Geeks. Je moet er moeite voor doen maar krijgt dan ook erg veel terug van de Fishers (Wat zal ik ze missen!).

Seizoen 5 is trouwens een absolute topper: aanvankelijk heel grappig om steeds aangrijpender te worden, met als hartverscheurend hoogtepunt het witte scherm met Nathaniel Samuel Fisher, Jr. 1965-2005.

Voor mij dan ook het interessantste personage van de reeks, samen met Mathew St. Patrick als Keith, zowat de enige wiens frustraties niet compleet onredelijk zijn . Da's meteen mijn puntje van kritiek: de Fishers maken het zichzelf soms wat té moeilijk en zien problemen waar er eigenlijk geen zijn. In wezen gaat Six Feet Under ook over hoe de familie haar weg zoekt in het leven, maar af en toe wordt het allemaal een beetje te onredelijk.

Niettemin ijzersterk en uniek! Om het in MovieMeter-termen uit te drukken: 4 dikke sterren.

Ik ben nu net aan het 1ste seizoen begonnen(ben bij aflevering 4) en het bevalt me prima.

Vraag me wel af of het niveau 6 seizoenen zo sterk blijft.

Leuk om Dexter in een andere rol te zien!Ook al is het als homo

Ik heb alle seizoenen gezien van SFU en vond het een goede serie maar niet fantastisch.
Ik ben nooit echt verslaafd geraakt en moest me er vaak toe zetten verder te kijken.
Tijdens seizoen 2 of 3 ben ik zelfs gestopt met kijken en heb toen van zowel The Shield als The Wire 1 aflevering bekeken,was verslaafd en die beide series helemaal bekeken,daarna teruggekeerd naar deze serie omdat ik toch wou weten hoe het verder ging.

Een van de redenen dat ik het nooit top vond kwam omdat er genoeg personages in zaten die me irriteerde,waaronder Ruth(wel briljant geacteerd) maar die irritatie bij haar was in seizoen 5 weg.
Ook Lisa vond ik geen leuk karakter,Brenda zat tussen leuk en irritant in,en ook die russische bloemist die Ruth ergens aan het daten was vond ik een irritant karakter.

Ook werd ik op een gegeven moment wel 'moe' van dat homo-gedoe,Keith en David die maar zaten te kussen en en ook met andere gozers.
Misschien ligt het aan mij persoonlijk maar dat had minder gemogen.
Ik heb zeker niks tegen homo's(mijn favo karakter in The Wire is homo) maar om het nou de hele tijd te moeten zien,zo vaak,dat hoefde van mij gewoon niet.
Ik vond zowel David als Keith wel hele leuke karakters by the way.

Ik vond de serie wel per seizoen beter worden.
Nate was mijn favoriete karakter en kon me ook helemaal in hem plaatsen wanneer die verdrietig was,of boos,of een klootzak.
Hij was echt een mens,met z'n goede en slechte kanten en vond het erg jammer dat die doodging maar gelukkig gebeurde het aan het eind en eigenlijk ook wel goed want zorgde voor mooie scenes

Wat ik me wel afvraag is waar die Arthur opeens gebleven was,opeens was die uit de serie terwijl die daar werkte en woonde en werd ook helemaal niks over gezegt,of is dat mij ontgaan.
Ruth zat met hem te flirten enz,en opeens was George er ook vanuit het niks,heb bijna het gevoel dat ik een aflevering gemist heb,maar dacht t niet

Claire vond ik ook een leuk karakter,en geen klassieke schoonheid a la Angelina Jolie,maar toch wel een hele leuke meid waar je graag mee thuis komt,zoveel charisma had ze.

Ook complimenten voor de moeder van Billy en Brenda,heel leuk karakter.
En Rick vond ik ook een karakter die voor veel leuke momenten zorgde en z'n vrouw werd later in de serie ook veel boeiender en leuk om te zien ook by the way.

De zwarte humor was top maar dat is natuurlijk ook vooral waar deze serie goed door is,de acteer-prestaties waren goed en heb me vermaakt met deze serie en ben blij dat ik doorgezet heb want heb momenten gehad dat ik bijna afhaakte.

De laatste 3 minuten van deze serie waren ook prachtig.

Ik heb de serie net gekocht in een box, alle vijf seizoenen in 1 box. Ik ga ze snel weer eens opnieuw bekijken. Ik heb alle vijf seizoenen gezien en ik zal (waarschijnlijk) nooit meer een betere serie zien dan dit. Deze serie heeft me zo geraakt en me om leren gaan met mijn eigen bijna-dood ervaring (heb longembolie gehad, nu zeven jaar terug). Ik kon tenminste weer eens lachen om de dood! Ik heb de familie Fisher echt gemist toen ik alle vijf seizoenen gezien had. Het einde is prachtig, zo mooi gedaan!! Vijf dikke dik verdiende sterren, wat mij betreft!!

Je hoeft tegenwoordig niet meer naar de bioscoop om goed gefilmd drama te zien. Televisieseries als Six feet under en The Sopranos zijn wat mij betreft boeiender dan het filmaanbod van de laatste jaren.

Het mooie van Six feet under is wel al gezegd. De ontwikkeling van het verhaal door de seizoenen heen, de groei van de personages, de herkenbare situaties, de tragische humor. Er zijn ook weinig films waar ik zoveel interessante gesprekken over heb gehad.

Ik kan nog steeds niet naar Dexter kijken omdat hij voor mij David Fisher blijft. Ook heel fijn om niet - zoals in de bioscoop - steeds weer die bekende koppen te zien.

Oeps, het derde seizoen is duidelijk het hoogtepunt. Vanaf het vierde seizoen gaat de serie er serieus op achteruit omdat het zich meer en meer begint te baseren op 'sensatie'. Het wordt echt een soap nu. Ik begin nu aan de derde aflevering van het vijfde seizoen maar weet nu al dat Six Feet Under uiteindelijk niet het niveau haalt van series zoals Mad Men of The Sopranos.

Derde seizoen het hoogtepunt? Opmerkelijk, was voor mij het minste seizoen van allemaal.

De laatste paar afleveringen zijn in ieder geval fenomenaal. Vooral de laatste is schit-te-rend.

Je bekijkt de serie dan ook door jouw jonge ogen, hè.

3 seizoenen in de pindakaas. Ben benieuwd.

Seizoen 5 was wel heel emotioneel. Ik denk dat er nog nooit zoveel tranen zijn gevloeid met een serie. Ik had de drama ook helemaal niet zien aankomen (desbetreffende was al eens doodgegaan in het begin van Seizoen 4 maar dat was een grapje).

Alan Ball is ook de schrijver van American Beauty zag ik. Is deze serie qua toon, stijl en filosofie een beetje te vergelijken met American Beauty?

Ja. Als je American Beauty goed vond moet je deze serie zeker een kans geven.

Zoals Thomas83 hierboven al schrijft, is de toon en stijl zeker vergelijkbaar. Voordeel van Six Feet under is dat de acteurs minder bekend zijn, maar bijzonder goed. Ik ben niet zo'n fan van Kevin Spacey, dan heb je een probleem met American Beauty...

Meerdere verhaallijnen lopen over een lange periode door. Het verhaal en de karakters kunnen zich zo uitgebreid ontwikkelen.

Nadeel is dat soms de spanning wegvalt en het nogal een soap dreigt te worden. En je hebt altijd karakters en verhaallijnen die je wat minder doen. Maar ieder zal er zo het zijne uit halen.

Het was destijds goed genoeg om 1x per week met spanning de tv aan te zetten, en erna uitgebreid de aflevering te bespreken.

Aflevering 5 van seizoen 4 gisteren gezien ('That's My Dog'), en het laat met niet meer los. Zeer indrukwekkend en angstaanjagend!

Seizoen 2 gaat er in een rap tempo door. Heerlijk (op) zo'n zondag.

Laatste seizoen aan de beurt. Dat wordt afkicken

SFU is over!

Wat ga ik dit missen...

Herkenbaar. Ik moest echt afkicken en je blijft nieuwsgierig naar hoe het verder gaat met de personages.

Ik ben opnieuw begonnen aan de serie. Sinds ik de laatste aflevering heb gezien zijn er drie kinderen bijgekomen in ons gezin. Behoorlijk confronterend bij sommige afleveringen. Briljante serie.

Dat einde, allemachtig, zo hartverscheurend mooi. Maar hoe perfect ook - echt, deze serie had niet anders kunnen eindigen - ik ga de Fishers er alleen maar meer door missen. Ondanks al hun tekortkomingen ben ik namelijk van ze gaan houden. Dat heeft even geduurd, ging ook niet altijd even makkelijk, maar het is wel gebeurd. En het is verrekte knap, en zeldzaam, als een film of serie dat weet te bewerkstellingen. Six feet under is dan ook van grote, grote klasse. Afwisselend grappig en ontroerend en dat komt het best tot uiting in deze briljante scène.

Tot slot nog een speciale vermelding voor de mannen van Ruth. George, Nikolai en vooral Arthur, wat een helden.

Ik mis de Fishers gewoon!

Mooi eindbetoog Apollinisch. Ik ga hier ook maar eens aan beginnen binnenkort, ik den kdat ik er hetzelfde over ga denken. Maar even de box aanschaffen binnenkort.

Six Feet Under blijft voor mij de beste serie ooit! Zware afkickverschijnselen gehad inderdaad toen ik er doorheen was. En nu ben ik een totale herziening al een tijdje aan het uitstellen, omdat het me nog wat vroeg lijkt. Maar het liefst begin ik vanavond weer!

Heb de laatste minuten van de serie al een hele tijd op mijn MP3-speler staan, en zo af en toe kijk ik ze weer. Elke keer schiet ik dan weer vol. Verreweg het beste einde van een serie dat ik ooit heb gezien. Vooral dat beeld van Nate die je via de binnenspiegel het beeld uit ziet joggen, kippenvel. Ik mis de serie.

Bijna een jaar geleden binnen gehaald, de pilot gekeken, en er niks mee gedaan. Zeer stom van me, maar de review van apollinisch trok me over de streep om mijn kijkschema toch nog verder aan te vullen. Het seizoen is na vanavond weer geopend, dus ik zal het druk krijgen. Maar Six Feet Under gaat gewoon meedraaien met Breaking Bad, Mad Men en Entourage. Prachtig HBO product dat me binnen 2 afleveringen verslaafd heeft. S1.06 er nog in en dan slapen.