Six Feet Under

Bij de dramaseries meestal wel ja. Big love, The Sopranos, Oz, allemaal series met afleveringen van (bijna) een uur en daarvan zitten er twaalf, dertien in een seizoen.

Zojuist seizoen 5 afgerond en de laatste 5 minuten tijdens de slotaflevering heb ik tranen met tuiten gehuild. Wat een briljante afronding van deze magnifieke serie. Telkens als er weer een hoofdpersoon doodging in de toekomst en het befaamde witte scherm in beeld verscheen schoot ik opnieuw vol van verdriet en ontroering. Ik kan dan ook niet anders concluderen dat ik echt van de Fishers ben gaan houden. Met name Ruth, David & Claire waren onwaarschijnlijk mooie, levensechte karakters! Verder ook enorm genoten van alle andere karakters en bijrollen.

Omdat ik nog niet veel series gezien heb gebruik ik even het medium film als referentiemateriaal. Als Six Feet Under een film was zou ik hem 5* geven en zou het na Amelie & The Tree of Life mijn favoriete film allertijden zijn, zo `n indruk heeft deze serie gemaakt op mij. Ik baal ervan dat Six Feet Under nu verleden tijd is, ook ik ga de familie Fisher vreselijk missen.

Six Feet Under

Ik voel hetzelfde en heb nog veel moois voor de boeg als ik het zo hoor. Ik kijk er ook wel tegen op als ik straks afstand moet doen van deze familie. Volgende week ga ik weer lekker los op SFU.

That's My Dog, wow! Misschien wel de sterkste aflevering tot nu toe. Wat is die Hall toch een geweldige speler zeg! Zal Dexter ook op m'n lijstje van ''te volgen series'' zetten, erg benieuwd!

Trouwens nog een pluim voor die stukken waarin iedereen steeds wegdroomt tussendoor, tuin er telkens weer met open ogen in! Claire vind ik trouwens ook echt een schatje, vooral dat stuk waar ze onder invloed, iedereen half betastend, aan tafel zit tijdens David's verjaardagsdiner en er dan plots een halfnaakte vriend van haar de kamer binnenstapt die na een kunstzinnige orgie(?) om iets te eten komt vragen. En nog weten ze het zo te draaien dat ze het minst fucked up van alle aanwezigen is, geniaal! Dan heb je nog Menu Suvari als lesbian, hoe verzinnen ze het toch?

En ja hoor, had een week willen wachten na de evenals ijzersterke finale maar 1 dag later zit ik alweer bijna op een kwart van seizoen 5. Dit is zooo verslavend, maar wil tegelijk ook niet dat het overgaat, al is rustig aandoen gewoon geen optie, als ik niet verder kijk ga ik gewoon automatisch spoilers lezen, hehe! Hoe verloopt het afkickproces, Maxcom?

Wat ik nog niet eerder aangekaart had is wat een heerlijk morbide humor deze serie eigenlijk kent, het is zooo geniaal hoe ze je compleet in een deuk kunnen laten liggen om zoiets pijnlijks. Ik noem een aflevering waar een onbekende vrouw bij de dokter komt met een pijnlijke uitgezette buik. Waarop ze aan de dokter vraagt wat het is en of ze zich zorgen moet maken want ze gaat binnenkort op vakantie met haar kleinkind, waarop die antwoord dat hij het niet weet voor er wat meer testjes gedaan zijn. Tot opeens het scherm zwart word je haar geboorte en sterfjaar ziet staan. Moest toen echt kijhard lachen maar voelde me mezelf vrijwel meteen schuldig. Nou, dan ben je als maker toch echt wel groots hoor, als je dat bij mij weet te bereiken. Nogmaals: Ball!

Edit: Tussendoor ook nog even de pilot opnieuw bekeken omdat ik benieuwd was naar het kwaliteitsverschil in 5 jaar tijd en op Claire en Keith's acteerprestaties na is dat er amper! Wow, volgens mij is dat echt met geen enkele andere serie zo, alles wat ik tot nu toe eerder zag had tijd nodig te groeien, SFU was vanaf aflevering 1 al topniveau! Misschien voel ik dat zo door mijn American Beauty voorliefde, waarin het dysfunctionele gezinsleven ook al centraal stond, hier kunnen we er ipv 2, 63 uur van genieten! Naja in mijn geval zijn dat er nog maar 9 nu, maar voor een ieder die hieraan begint moet het toch wel heerlijk zijn om te weten dat ze na de pilot nog zoveel hebben om te zien! Oke ik sla door, sorry, zeg al niets meer!

Het afkicken valt mij zwaar en al helemaal als ik jou enthousiaste verslag lees! Nu ik alles wat meer heb laten bezinken, komen er nog steeds zoveel grappige en soms hartverwarmende scenes bovendrijven.

Herkenbaar! Sommige sterfscenes zijn zo wrang in beeld gebracht, maar maken mij tegelijkertijd onwijs aan het lachen. Mijn favoriet is ongetwijfeld, die vrouw die in notabene een stel opblaaspoppen een visioen van Jezus denkt te herkennen en prompt wordt overreden.



Inderdaad nog een erg sterk punt van Six Feet Under. Echt hilarisch om af en toe te zien hoe de personages dagdromen dat ze iemand flink de waarheid zeggen om vervolgens toch terug te krabbelen en een beleefde reactie geven.

Veel plezier met de ontknoping Niethie, ik hoop dat je het niet droog houdt.

Heb ik ook over nagedacht maar dan om te zien hoeveel de personages "gegroeid" zijn. Kan je daar iets over zeggen?

Hmm goede vraag! Iedereen wel uiteraard, vooral David (minder uptight) en Claire (stukken volwassener) maar het blijven steeds minimale puntjes, niemand verranderd ooit echt helemaal, ze worden ouder en misschien wel wijzer, maar slechte gewoontes, onzekerheden en angsten blijven. Wat dat betreft is het echt net alsof ze het uit het leven gegrepen hebben, het zijn mensen van vlees en bloed, personen met dromen en idealen, die net als wij steeds weer opzoek zijn naar liefde, indentiteit en antwoorden. Waarschijnlijk had je dat zelf al zo ervaren of juist niet, ik zelf kan me erover blijven verwonderen. Het is, zoals ik al zei, redelijk zeldzaam, vooral als je kijkt naar de hedendaagse populaire series op de commerciele (als, en ik noem maar wat: Lost, 24 of Heroes) waar personages in 1 aflevering meer doormaken dat menig mens in een heel leven. Ik kan me voorstellen dat SFU of de familie undertakers in het algemeen bij de oppervlakkige kijker behoorlijk saai over zullen komen, daar is niets mis mee, ieder zijn ding, maar de makers verdienen wat mij betreft eeuwig respect doordat ze iets wat op papier misschien zo saai klonk en geflaalt leek te mislukken, toch tot een bescheiden succes hebben weten te maken!

@Maxcomthrilla: Dankjewel en grote kans, kan best een huilebalk zijn soms!

Oja! Of dat ene mens dat dat verdwaalde pakketje vliegafval op haar kop kreeg, hehe! In zo'n soort van making-of op de dvd werd dit fragment nog besproken onder de cast-members, wat leide tot een discussie over de absurde sterfscenes waarop een van de acteurs, ik dacht Conray (Ruth) zei dat ze hoopte dat dit de kijker niet in zoverre afschrok dat ze niet meer naar buiten zouden durven. Oftewel, als je nog geen pleinvrees had, krijg je het hier wel van!

Net met Time Flies weer een briljante aflevering trouwens zeg! Echt heerlijk hoe werkelijk ieder feestje dat de Fishers geven eindigt in een complete chaos van emoties en absurditeiten (die vogel!) Ook helemaal strike bij die scene waar David en Keith op de kinderen van die ene gekke kerel uit dat restaurant, even zijn naam kwijt, moeten passen. En dat ventje van een jaar of 8 bloedserieus begint te vertellen over zijn angst om GEEN homo te zijn omdat hij zijn vader hier misschien wel mee zou kunnen kwetsen. Maar hij nu toch een vriendinnetje in het buitenland heeft gevonden dat echter wel biseksueel is. (jammer dat ik ze nergens in quotes kon vinden, nu klinkt het lang niet zo grappig)

I'm feeling pretty secure now, but I went through a phase last year where, you know, I was so shy around chicks that I thought maybe I was gay, too. I think it's pretty normal to go through a phase like that. But then we had some group sessions with our therapists and Dad, and it turned out what I was really afraid of was not being gay. I mean, if I wasn't gay, would Dad still love me? So, that cleared it up. I'm not gay, and I have a girlfriend in Aspen. Alison. She's bi.

Juist!

Na een wat drukke periode eigenlijk weer de tijd om mijn avonden te vullen met SFU. Heerlijk weer dit.

Seizoen 3 in twee dagen er doorheen geramd. Heerlijk seizoen weer dit. Veel gelachen en gehuild weer, wat een geweldige familie zijn The Fishers toch. Wat i kvooral erg fijn vindt is de pacing en constructie van SFU. Het voortkabbelende tempo is heerlijk en er wordt in een seizoen niet naar één climax aangestuurd. Geen narratieve gimmicks of cliffhangers, gewoon zeer geloofwaardig en indrukwekkend drama, met state of the art character evelopment en veel fijne zwarte humor.

Veel leuke personages weer. Waar vooral Bettina er dit seizoen bovenuit sprong, de rol van Dudek aan het eind is enorm fijn en natuurlijk Carol. Grootste plus is natuurlijk Wilson als Arthur . Ook erg blij met de veel grotere aanwezigheid van Taylor, zoals ik eerder aangaf heb ik veel met haar personage Lisa, was dus een behoorlijk zwaar seizoen. maar o wat doet de serie alles goed en doet het het op het perfecte moment. Ook worden er personages geïntroduceerd die waarschijnlijk een aanwezige rol gaan hebben in het volgende seizoen. Sophia is zo intrigerend.

Veel wel en wee met The Fishers en wat was het weer geweldig. Hoe verder ik geraak hoe meer ik er tegenop zie als straks de SFU's op zijn. Ik ga de familie zo missen maar nu eerst nog twee seizoenen genieten, al zal dat ook snel afgelopen zijn. Mijn addiction level is at his highest.

Wat een heerlijke guest roles. Trachtenberg . Suvari . Grayden . Theroux .

Ik ben inmiddels ook klaar, of naja eigenlijk afgelopen weekend al. En zoals verwacht valt het enorm rauw op m'n dak. Ben de afgelopen dagen dan ook niet echt in de stemming geweest er een zinnig woord over neer te pennen. Het idee dat het nu echt definitief gedaan is doet me gewoon letterlijk pijn. Het klinkt aardig lachwekkend, zeker omdat er inmiddels nog geen week is verstreken, maar het voelt bijna alsof ik me in een soort van zwart gat bevind ofzo, ben inmiddels alweer aan een nieuwe, evenals sterke, serie begonnen en kijk weer een stuk regelmatiger film dan voorheen, maar het lijkt wel alsof niets die leegte opvult. Was letterlijk helemaal kapot na die finale, heb zoals al was voorspelt echt zitten huilen als een baby en het hield maar niet op. Zelfs als ik er nu overna ga denken komt het gewoon allemaal weer opzetten. Heb het al tig keer gezegd geloof ik, maar kan mezelf niet helpen dus ga ik het gewoon nog een keer doen: wat was deze serie geniaal! Het is meer dan een kwaliteitserie alleen, het is als een boek, een enorm persoonlijk epos dat enorm dichtbij me staat en waar ik nog vaak op terug ga vallen. Ik hoef er dan ook niet eens meer overna te denken om het gewoon met stipt op nummer 1 in mijn top 5 te zetten! Lijkt me heel sterk dat iets dit ooit nog zal overtreffen ook...

Het laatste seizoen overtrof voor mij werkelijk al mijn verwachtingen, als kijker word je niets bespaart en krijg je gewoon keiharde realiteit, het ene ellendige moment volgt het andere op, geluk lijkt (voor de meeste) ver te zoeken en belangrijke vragen blijven onbeantwoord. Vooral Nate's dood kwam echt als een schop in m'n maag. Ik denk dat niemand dit aan zag komen en hierna kon ik dan ook niet meer stoppen met kijken. Die laatste drie afleveringen overtreffen dan ook alles wat ik ooit eerder heb gezien op serie gebied, wat een emoties en wat een samenspel van dit groepje topacteurs! Moest soms echt even pauzeren omdat het me anders teveel zou worden. En zo heb ik die dag zonder te douchen, eten of scheren en nog erger, te slapen, in mijn bedje voor de tv, heel langzaam naar de finale toegewerkt. En damn, wat voor een! Ik was een tikkeltje bezorgt dat ze na die opeenstapeling van emotionele scenes voor het sentimentele ''thank you for giving me life'' zouden kiezen maar net als je denkt dat je alles gezien hebt krijg je dit, wow! Echt compleet sprakeloos gewoon, iedereen moet het maar voor zichzelf zien en ervaren want ieder woord dat ik zou gebruiken om die climax te omschrijven zou het alleen maar verpesten. Ik kan alleen maar zeggen dat ik de Fishers enorm ga missen, ze zijn, hoewel fictief, als een soort familie voor me geworden, zal ze dan ook altijd in mijn hart blijven dragen, waar ik ook ga, sta, 1, 2, 5, 10, 20, 50 jaar. 60 misschien? Tot de dood gewoon!

Six Feet Under 2001 - 2005

Seizoen 5 nog sterker, en enorm zwaar hou er rekening mee. Vind dit vierde seizoen ook wel enorm sterk zeg. Terwijl ik van wat SFU liefhebbers had gehoord dat dit het minste seizoen was. Outrageous. Ben inmiddels alweer bij aflevering 8.

Goed bezig, Watts!

Ik lees dat ook overal, kan ik niet echt begrijpen, als reden geven ze trouwens vaak aan dat David's trauma een beetje teveel aandacht krijgt. Oke dan. Vond het juist best een relativerend seizoen, vooral op de tweede helft met dat Keith sideplotje die bodyguard speelt voor dat irritante diva zangeresje, het gedoe met Claire die weer eens de slacker uithangt. Uiteraard niet super vrolijk, dan zit je bij SFU verkeerd, maar vooral een logisch vervolg op al de nare gebeurtenissen. Finale met die zelfmoord is dan wel weer even een flinke klap, vooral omdat het de laatste aanwijzing was van wat er met Lisa is gebeurt. Al vind ik het persoonlijk een sterke zet dat ze dat aan de interpretatie van de kijker overlaten. Wat denk jij? *beter niet te lezen voor je 4 afgerond hebt trouwens*

Mooie laatste slotwoorden Niethie!

Hier kom ik vanavond op terug, dan zal ik S4 net kunnen afronden.

Comedy Central zendt binnenkort seizoen 5 uit.

heb vandaag SFU beëindigd en moet toegeven dat het einde ook bij mij een gevoelige snaar raakte. Uitmuntende serie.

Al een tijd klaar met S4 maar toch eens tijd om hier wat neer te typen. Niet echt aan toe gekomen maar nu met twee episodes voor het einde wordt het wel tijd.

Zeer sterk seizoen. Erg veel fijne nieuwe characters, ook George als nieuwe Husband is een sterke aanwinst. De nieuwe baan van Keith, Claire die weer een totale slacker wordt ( ) wat zorgt voor fijne setting changes. Qua toon wel even iets anders dan de voorgaande seizoenen waardoor het op momenten iets te spectaculair wordt.

Dit zijn maar momentenopnames want grotendeels is die typische SFU vibe nog steeds enorm aanwezig. Zoals eerder genoemd ook een erg fijne boel met supporting cast. Suvari springt daar toch wel bovenuit maar ook Theroux is fijn om weer terug te zien. Vooral in zo'n magistrale show als deze. Ook blij met de aanwezigheid van Holmes, die een aanwezigere rol in seizoen 5 gaat spelen. Scenes tussen Claire en het personage van Suvari zijn heel erg fijn.

Goed seizoen, op momenten niet de toon die SFU zo geweldig maakt maar deze sensatiestukken zijn gelukkig niet al te lang aanwezig.

Ben ik ook erg blij mee. In S4 zat er al veel sensatie maar nu krijgt het toch nog wel een rauwe realistic feel. Erg blij met de keuze de kijker in het ongewis te laten.

Het laatste seizoen is klaar en wat een heerlijke seizoenen zijn het geweest.


Erg fijn vijfde seizoen, vooral een erg zwaar seizoen maar ook genoeg momenten gehad om mee te kunnen lachen. De dood van Nate en het einde waren echt het hoogtepunt, en ook de naweeën ervan zijn magistraal uitgebeeld. Alles lijkt tot in de details te kloppen. Wat mij betreft op afstand het sterkste seizoen, al is SFU niet onder te verdelen in seizoenen. Het is één geheel. Zo maak je een series finale, ongekend.


Als ik SFU moet definiëren kies ik zonder twijfel voor uit het leven gegrepen. De personages, met hun up en downsides, hun wel en wee, hebben mij erg bezig gehouden. En ook de supporting cast en zelfs de kleine rollen hebben mij aangegrepen. Dat maakt deze serie zo one of a kind. Allemaal levensecht.


Het was werkelijk één spirituele tocht, veel insights in thema's maar heeft mij ook zoveel geleerd. Het klinkt vreemd om dit te zeggen over ee nserie maar heb het gevoel dat ik na vijf seizoenen zoveel levenservaring en kennis vergaard heb. Prachtig mooi dit en met hoeveel gemak de serie de gevoelige snaar weet te raken is wonderbaarlijk. Subliem acteerwerk ook.


Ik ga The Fishers missen, ik ben vijf seizoenen lang lid geweest van hun familie en daar ben ik ze zeer dankbaar voor. Zal ze zeker nog eens terugzien. Meerdere malen. Het is even slikken nu het klaar is, en om me nu te richten op een serie die geen SFU is. Ik ben gezegend. Samen met Mad Men mijn favoriete serie of all time. Makkelijk.

Na het geniale Six Feet Under is het inderdaad lastig om je weer op te laden voor een nieuwe serie, omdat alles in het niets lijkt te vallen bij de band die je met de Fishers hebt opgebouwd. Verder ben ik het helemaal eens met je bevindingen, behalve dat ik het allemaal niet zo heel zwaar vond, behoudens de dood van Nate en de laatste 10 minuten van Seizoen 5. De ( zwartgallige ) humor is wat mij betreft perfect in balans met het dramagedeelte, wat voor een unieke sfeer zorgt!

Dan rest nu nog de vraag, heb je het drooggehouden tijdens de finale?

Dat zijn de statements die wij willen horen!

Eens maar dat vond ik nou juist enorm zwaar . Ondanks dat de humor constant aanwezig is vond ik al de rouwende clients op momenten ook wel zwaar.

Ben ik ook met je eens. En dan ook nog eens die sureële mindtrips erbij zorgen inderdaad voor een unieke sfeer. Erg Ballesque. De humor en drama houden elkaar prima in balans.

Uiteraard. Heb bijna aan een stuk gehuild sinds de dood van Nate . Je moest je schamen als je het bij de season finale droog houdt .

Lees je eens een dag je updates niet zie je opeens dit! Doen jullie dat expres ofzo?

Kom, kom: zo opwindend was het toch niet? Oke flauw, sorry, hehe!

Dat heb je snel gedaan, Gilles! Ik zat stiekem al te popelen om hier je bericht te lezen, was vooral echt reuze benieuwd wat je van die finale vond, hehe! En ook in de top 2, nice, held! Nu op naar het sequel: Twelve Feet Above. Hmm, was het maar zo'n feest, hehe! Zit nu met exact hetzelfde probleem als maxcom, zoveeel geweldige en evenals, potentieel, sterkte series en ik verlang alleen maar hier naar terug. Bestaan er geen wetten tegen dat je 1 serie in één maand tijd al mag gaan herzien?

Dat kan altijd .

Ik heb met Breaking Bad een serie die de transitie makkelijker maakt dan verwacht. Ik ben all helemaal hooked. Ik wist al van de hoge addiction value van BB, dat kan ook wel helpen.

2.05 The Invisible Woman net gezien. Wat een prachtige aflevering weer. Hartbreaking om te zien hoe hard Ruth probeert om het gezin bij elkaar te houden en dan de kids die alleen maar hun eigen sores hebben. Ik vind de afleveringen doorgaans te lang om 'zomaar even 1 mee te pikken', maar gelukkig had ik wat tijd vanavond. Prachtige serie blijft dit toch.

Nu ik bijna alle Dexter afleveringen gezien heb maar weer eens op zoek naar een nieuwe serie. Dit lijkt me wel wat, mooi meegenomen dat Michael C. Hall ook in deze serie een grote (vast niet zo groot als in dexter) rol speelt.

Hij speelt zeker een van de hoofdrollen. Wel een iets andere rol Veel plezier met deze serie.

Ik heb hem inmiddels 3 keer gezien, blijft meer dan prachtig.

Haha, inderdaad een totaal andere rol. Zoals eigenlijk altijd bij HBO series moet ik wel even inkomen, in tegenstelling tot series als Dexter, Breaking Bad, Prison Break enz. zit er vaak net iets minder vaart in. Wel diepen ze de personages veel dieper uit wat ik uiteindelijk juist zo goed vind aan series van HBO. Heb er alle vertrouwen in dat als ik er dalijk helemaal in zit dit ook zo met Six Feet Under zal zijn. Ben nu bij aflevering 8 van het eerste seizon, ik denk dat ik de pilot nog de leukste aflevering vond (vrij bizar waardoor het eigenlijk vooral komisch was). Later wordt het allemaal wat grauwer.