The Sopranos

In principe zijn er 3 mogelijkheden.

1) Aanslag
Geloofwaardig, zeker omdat veel beelden in die scene in pov zijn opgenomen. Het zwarte beeld is pov van Tony.

2) Normale dag
Kan, maar waarom een zwart beeld? Gewoon de camera achteruit uit restaurant en blijven uitzoomen tot aftiteling zou dan logischer zijn.

3) Paniekaanval
Het gezin redelijk bij elkaar, Tony die bij het zien van zo veel geluk (net als bij de eenden) flauwvalt. Verklaart ook het zwarte beeld. De cirkel is rond.

Is een nieuwe 'panic attack' al besproken als serieuze mogelijkheid?

http://www.nydailynews.com/...

Chase heeft zijn omerta verbroken.

Duh

Ik kende die uitspraak al dat Chase het merkwaardig vond dat de fanatics hem dood 'zagen' gaan.

Je had overschot van gelijk Mickey, dat moet ik wel toegeven. Chase daarentegen heeft afgedaan, de snitch.

Leer mij tv kijken Groet mikey (-c)

Het artikel is al 3 jaar oud en er staat niet in of Tony dood is of leeft. Tenminste: het staat wel in de tekst maar dat is geen citaat. Chase heeft ook in in de Sopranos totaalbox met 2 extra discs en gesprekken over het einde gezegd: "het publiek wilde de hersenen van Tony op het tv scherm zien spatten, zo'n einde wilde ik niet maken". De een leest daarin dat Tony leeft, de ander zegt: Tony is dood, maar het is netjes gebracht zonder bloedige scene. Kortom: alle opties zijn nog open.

Beste serie ever!

Over t einde....dat is aan iedereen persoonlijk om zijn eigen draai aan te geven, vet toch! Zo hadden ze het bij Lost ook moeten doen...

Goed lezen bloempje!

De quote van Chase ken ik niet want ik heb nooit zijn audio commentary gehoord. Maar ik denk dat het een reaktie is op de talloze uitingen van conspiracy fanaten op het internet over deze 'moord'.

Er is daarnaast geen natuurkracht actief die artikelen na 3 jaar onwaar maakt. Niet dat ik het artikel nodig heb voor mijn 'ultiem gevoel van wederkerend gelijk'. Whaat???

Mikey: je quote de belangrijkste zin uit het artikel. "Chase says that Tony did not get whacked, as many fans speculated when their screens faded to black".

Maar kijk nu eens terug naar die zin en naar het artikel. Het artikel staat VOL met citaten, maar juist die ene opmerking in het artikel is géén citaat, maar de persoonlijke interpretatie van de schrijver. De schrijver geeft zijn interpretatie over de volgende uitspraak (lijkt mij): "The pathetic thing - to me - was how much they wanted HIS blood, after cheering him on for eight years."

De een leest daarin dat Tony leeft (zoals de schrijver van het artikel), de ander zegt: Tony is dood, maar het is netjes gebracht zonder bloedige scene.

Post hier een citaat waarin David Chase zelf aangeeft dat Tony niet dood is. Die citaten zijn er niet.

Zijn er wel. Je wilt ze niet zien. Deze bijvoorbeeld.

Edit: wellicht heeft Chase wel letterlijk gezegd dat tony not getting wacked.. maar helaas hebben ze het niet als citaat neergepend.

Wil je serieus beweren dat je dit als een quote ziet die bewijst dat Chase aangeeft dat het einde een dode Tony uitsluit...? Of je moet Engels leren, of je moet met een kritischer blik kijken.

Geloof mij. Er zijn al jarenlang discussies over het einde. Iedere journalist aast op een citaat van Chase dat hij het einde voor eens en voor altijd verklaart. Als dat citaat bestaat, dan was het 'groot' nieuws. Dit zal echt geen foutje van de journalist zijn.

Eeh ja.. hoe interpreteert u dit dan met uw Engels? Een journalist die aast op het citaat van Chase mag zichzelf een trap onder zijn kont geven en gaan werken voor de Prive. Die discussie gaat namelijk jarenlang door mensen zoals jezelf.

"the choice was an artistic one, and was not meant as a slap in the face to fans. "Why would we want to do that?" Chase asks. "Why would we entertain people for eight years only to give them the finger?"

"De keuze om het beeld op zwart te zetten was een artistieke keuze" (hij zegt dus niet dat het zwarte scherm zonder betekenis is!).

"Het zwarte scherm is niet bedoeld als klap in het gezicht van de fans, oftewel een middelvinger naar het publiek" (het zwarte scherm is niet bedoeld om de kijker te schofferen op een manier van: je hebt 8 seizoenen gevolgd, je bekijkt het maar. Wij maken geen eind en daar heb je maar mee te leven).

Voor mij is het einde niet echt een discussiepunt. Ik heb al eerder 3 scenario's voor het einde beschreven. Chase zegt letterlijk dat hij geen Tony met een kogel door zijn kop en hersenen over het scherm spattend wilde filmen. Het einde is een artistieke keuze (zijn woorden). Voor mij is dat een hint naar Tony's dood, op een artistieke manier gebracht. Voor jou blijkbaar een hint naar Tony's verdere leven.

De discussie is nog steeds gaande dus, mooi om te zien en interessant om te lezen allemaal
Iedereen heeft wel argumenten om zijn beleving te onderbouwen en dat maakt het een boeiende discussie en naar mijn mening ook een ijzersterk einde.

Ander vraagje: Hoe had je het dan misschien anders willen zien?

Toen ik begon met de sopranos was ik allang lost aan het kijken en door het mysterie van lost ga je uitkijken naar het einde. Je wilt antwoorden, verklaringen en weten hoe het in elkaar zit waardoor je de neiging hebt vooruit te kijken. Bij lost vroeg ik me tijdens seizoen 1 al af: waar gaat dit heen, hoe gaat dit eindigen?

De sopranos is natuurlijk een hele andere serie en ik was tijdens het kijken dan ook helemaal niet bezig met het einde.
Door het contrast met lost was ik me hier al meteen van bewust en het maakte me dan ook nooit zoveel uit hoe het zou gaan eindigen.
Mijn punt is dat ik bij lost een bepaalde visie had over het einde en bij de sopranos gewoon niks beters kan bedenken dan zoals het nu is geëindigd.
Een happy ending was ongepast en saai geweest en een laatste beeld van een dode Tony was misselijkmakend en te shockerend geweest.

Bij geen enkele serie die zo verschrikkelijk sterk is als deze hoop je dat er ooit een einde aan komt. Vandaar dat geen enkel einde mij 100% tevreden zou achterlaten. Maar ja aan al het goeds moet een keer een einde komen. Van mij mag Tony en zijn familie het in ieder geval gewoon halen en nog lang en gelukkig leven.

Het is niet zo ingewikkeld. Je zegt zelf: Chase wilde een einde waarbij mensen niet met allerlei vragen achter zouden blijven. Wel, dat is hem niet bepaalt gelukt...

Ga nu eens terug naar de laatste scene en houd in gedachten: het einde is 'straight forward' (rechtlijnig) en de maker wil geen vragen open laten.

Indien Tony blijft leven, is het dan een logisch einde om het beeld op zwart te zetten? Of zou het dan logischer zijn om een lachende Tony op zijn boot bij zonsondergang in beeld te brengen als laatste scene?

Indien Tony doodgeschoten wordt, is het dan een logisch einde om vanuit Tony's pov (point of view) een zwart scherm te tonen? Een doodgeschoten Tony kun je maar op twee manieren tonen. 1) de moord in beeld brengen (Chase heeft meermaals aangegeven dat niet te willen), of 2) laten zien wat Tony ziet, beeld op zwart (deze manier van sterven is in de serie letterlijk besproken!).

Je quote enkel de zinnen die je van nut zijn Bloempje24. Chase zegt heel duidelijk dat er helemaal geen esoterische aanwijzingen zitten in die laatste aflevering, geen davinci shit dus " Er WAS een oorlog gaande, maar deze mensen praten over uienringen." Ook blijft hij trouw aan de manier waarop hij de serie eindigde. Geen conclusies, want het leven gaat verder.

Ik ben al vaak genoeg op het artikel in gegaan en heb alle CITATEN bekeken. Er is geen enkel citaat wat niet past in de hypothese dat Tony is doodgeschoten.

"There WAS a war going on that week, and attempted terror attacks in London," Chase says. "But these people were talking about onion rings."

Is een uitspraak over de fans (wat zij belangrijk vinden in het leven), niet over de familie Soprano.

"had been people's alter ego. They had gleefully watched him rob, kill, pillage, lie and cheat. They had cheered him on. And then, all of a sudden, they wanted to see him punished for all that. They wanted 'justice'... "The pathetic thing - to me - was how much they wanted HIS blood, after cheering him on for eight years."

De een leest daarin dat Tony leeft (zoals de schrijver van het artikel), de ander zegt: Tony is dood, maar het is netjes gebracht zonder bloedige scene. Allebei verdedigbaar.

"There are no esoteric clues in there. No 'Da Vinci Code,"' Chase states matter-of-factly.

Het einde van de serie zit niet vol met mystiek en zit niet vol met verborgen boodschappen. Zo werd er op internet druk gespeculeerd over diepere betekenis van de kat, of over 3 parkeerpogingen van Meadow t.o.v. 3 pogingen tot moord op Tony, etc. Zegt m.i. niets over een overlevende of dode Tony.

A.J. will "probably be a low-level movie producer. But he's not going to be a killer like his father, is he? Meadow may not become a pediatrician or even a lawyer ... but she'll learn to operate in the world in ways that Carmela never did. "It's not ideal. It's not what the parents dreamed of. But it's better than it was," Chase says. "Originally, I didn't want any credits at all," says Chase. "I just wanted the black screen to go the length of the credits - all the way to the HBO 'whoosh' sound. But the Directors Guild wouldn't give us a waiver."

Deze quotes zeggen niets.

The choice was an artistic one, and was not meant as a slap in the face to fans. "Why would we want to do that?" Chase asks. "Why would we entertain people for eight years only to give them the finger?"

"De keuze om het beeld op zwart te zetten was een artistieke keuze" (hij zegt dus niet dat het zwarte scherm zonder betekenis is!).

"Het zwarte scherm is niet bedoeld als klap in het gezicht van de fans, oftewel een middelvinger naar het publiek" (het zwarte scherm is niet bedoeld om de kijker te schofferen op een manier van: je hebt 8 seizoenen gevolgd, je bekijkt het maar. Wij maken geen eind en daar heb je maar mee te leven).

Dus wat bedoel je met: je quote enkel de zinnen die je van nut zijn Bloempje24...??

Twee vragen aan jou en hopelijk wil je daar net zo inhoudelijk op in gaan.

1) vraag 1

"If you look at the final episode really carefully, it's all there."* These are David Chase's words regarding the finale of the Sopranos.

Let vooral op de woorden "really carefully". Als je héél goed oplet, zul je het snappen. Als je héél goed oplet, dan weet je dat een zwart 'scherm' bij een moordaanslag besproken is in de serie (1), dat in de laatste afleveringen in een restaurant met Sil een moord gepleegd werd voordat het geluid van het pistool hoorbaar was (2) en daarbij is er in de laatste minuten een serie van pov's (kijken vanuit Tony's ogen) waarbij de opeenvolging van camerashots exact een zwart scherm toont op het moment dat de kijker weer vanuit Tony's ogen kijkt (3). Waarom negeer jij al die punten als Chase duidelijk aangeeft: If you look at the final episode really carefully, it's all there" ???

2) vraag2

Ga nu eens terug naar de laatste scene en houd in gedachten: het einde is 'straight forward' (rechtlijnig) en de maker wil geen vragen open laten. Indien Tony blijft leven, is het dan een logisch einde om het beeld op zwart te zetten? Of zou het dan logischer zijn om een lachende Tony op zijn boot bij zonsondergang in beeld te brengen als laatste scene? Indien Tony doodgeschoten wordt, is het dan een logisch einde om vanuit Tony's pov (point of view) een zwart scherm te tonen, om de moord artistiek in beeld te brengen zonder geweld, zonder bloed?

Nou ja zeg... Ik geef het op met bloempje..

Nu zijn we zelfs alle woordjes van een extreem duidelijk stukje letter voor letter aan het analyseren... in de hoop dat er misschien nog een da vinci code achtige clue in staat.. oeps dat zijn de woorden van Chase zelf..

Deze uitspraak slaat voor mij op New York, en de laatste scene waarin men uienringen eet. Waarbij hij dus al een eerste keer aangeeft waarom mensen dan direct de link leggen naar Tony's dood.

Hier geeft Chase aan dat het publiek vergelding verwachtte nadat we Tony een hele tijd hebben kunnen volgen als een immoreel peronage. Het zielige, voor chase, is dat de discussie niet ging om het einde van de sopranos maar om het einde van Tony.

Er zitten geen aanwijzingen in de laatste scene, helemaal geen laatste avondmaal voor Tony ( Davinci). Voor een leek moet de laatste aflevering duidelijk genoeg zijn aldus Chase. (Esoterisch, ingewijden)

De toekomst van de kinderen is een rode draad doorheen de afleveringen van the Sopranos, Maar zeggen inderdaad niks van het einde.

Het zwarte beeld was dus een artistieke keuze, waarin men de serie afsluit op een abrupte manier. Waarom dan op die manier hoor ik je al denken als hij er toch helemaal niets mee wil duidelijk maken. Zoals ik eerder al zei, ging het in Amerika niet om de serie, maar om de dood van Soprano bij het merendeel van de fans. Hij eindigt de serie dus als een anticlimax, het gezin is aan het eten, de spanning wordt opgebouwd en dan is het gedaan. Dit is misschien een directe interactie van chase met het publiek en critici. Hij laat iedereen denken dat er iets gaat gebeuren(omdat iedereen dat ook gewoon verwacht.) en laat de serie eindigen. Het is zijn artistieke keuze waarin hij gewoon niet toegeeft aan het publiek. Hij bedoelde het helemaal niet als een fuck you naar de trouwe fans(wat hij ook zegt in het interview.) maar beschouwt het waarschijnlijk als een eerbiedwaardig einde. Ik hoop dat ik hiermee al een deel van je vragen heb beantwoord.

1) vraag 1

Waarom negeer ik alle andere punten. Omdat Chase net in het interview toegaf dat er helemaal geen aanwijzingen zitten in die laatste aflevering. Onbewust zegt hij, kan hij wel wat dingen erin gestoken hebben die je achteraf terugziet en waarvan je denkt "dat past wel." Maar het heeft geen symbolische waarde, Niet alles hoeft rationeel verklaart te worden. Ik had in het begin ook het idee dat Tony vermoord werd, ik haalde er zelfs schrodingers kat bij

Maar nu ben ik wel degelijk tot inkeer gekomen.

2) vraag2

Voor mij zijn die pov's gewoon de manier waarop Tony het leven bekijkt. Hij is nu eenmaal een paranoïde kerel, op zijn hoede, aan het uitkijken voor gevaar. Tony is natuurlijk de boss, ook in die laatste minuten van de serie.

IJzersterke serie. Hoewel The Sopranos een beetje de emotioneel zeer krachtige climax-momentjes mist in vergelijking met andere topseries is het toch een van de beste series die ik heb gezien, vooral omdat het misschien wel de meest constante serie is. Bijna elke goede serie heeft wel zijn inkakmomentjes, The Sopranos heeft dan wel seizoenen die beter zijn dan andere, maar echt een dip komt er nooit helemaal in. Al had dat misschien kunnen gebeuren als de serie nog veel langer door was gegaan. Hieronder dan mijn lange samenvatting/beschouwing van de serie. Heb spoilertags gebruikt, maar dat is nog vrij lastig bij deze serie. Ik zou dan een ieder die de hele serie nog niet heeft gezien niet aanraden mijn stuk te lezen voordat dat is gebeurd. Het is nogal van de hak op de tak neergezet, maar heb geen zin om er nou echt iets moois van te maken.

*********
Seizoen 1 krijgt zoals eigenlijk elk eerste seizoen van een echt goede serie veel lof. Hier leren we de Soprano's kennen, en die voelen al heel snel erg vertrouwd. De Amerikaanse mafia leent zich al goed voor een televisie-serie, maar nog interessanter is hoe de serie de boel bekijkt vanuit het persoonlijke aspect, vooral vanuit het gezin van Tony. Hoewel Tony en andere wiseguys en personages vaak door hun acties verre van sympathiek zijn weten ze toch echt je hart te winnen.

Tony's moeder doet dat trouwens ook. Ze heeft een cruciale rol in seizoen 1 en een grote invloed op Tony zelf, wat dus door de gehele serie regelmatig valt te merken. The Sopranos weet drama en (zwarte) humor toch erg knap bij elkaar te brengen en laat goed en kwaad realistisch in elkaar overlopen. Typerend is ook het personage Father Intintola. De ultieme freeloader die nooit een gratis maaltijd of andere luxe laat schieten en daarmee erg komisch (zelfs zijn naam is grappig en toepasselijk gekozen) maar tegelijk is hij ook een zielig personage. Artie Bucco valt in dezelfde categorie. Die heeft mijn sympathie ook al snel gewonnen.

De serie zit ook vol met allerlei verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen, dubbelzinnigheden, films, historische personen, enzovoort. Vooral later in de serie zit elke aflevering toch zeer intelligent vol met verschillende lagen. Soms is er ook erg veel oog met detail, en knap is hoe de geijkte paden regelmatig worden ontweken. In seizoen 4 wordt Dr. Melfi verkracht in een pijnlijke scène. Je weet dat zij goed contact heeft met haar gangster-cliënt Tony en dus de mogelijkheid heeft via hem wraak uit te oefenen. Dat doet ze echter uiteindelijk niet, terwijl je dat als kijker wel een beetje verwacht vanwege eerdere ervaringen in films en series. Stiekem hoop je zelfs misschien een beetje op die wraak. Door er voor te kiezen dit niet te doen houdt de serie je als kijker in feite nogal een spiegel voor. Zeer knap.

Om terug te komen op seizoen 1, naast Livia Soprano (Tony's moeder) is ook oudje Uncle Junior een echt dragende kracht in dit seizoen. Ook al zo'n geweldig personage en sterk neergezet. Aflevering 5 vond ik erg sterk, en aan het einde van aflevering 6 zit het eerste grote hoogtepunt in de serie voor mij. Zeer gaaf hoe met op de achtergrond de muziek van Xzibit's Paparazzi wordt getoond hoe de DiMeo-familie toast op Uncle Juniors aanstelling als boss, waarbij een undercover ober foto's kan maken. Daarna wordt overgeschakeld naar het politiebureau, waar je ziet hoe men al druk bezig is met de DiMeo-familie. De constante strijd met de politie en FBI en allerlei verraders vormt een belangrijk element in de serie. Er wordt ook geloofwaardig aangetoond hoe iemand onder bepaalde omstandigheden informant kan worden.

Hiermee kom ik op het verraad van Tony's beste vriend, dat wordt rond deze periode duidelijk. Mede hierdoor wordt Tony echt depressief en is soms ook wel erg duidelijk onder invloed onder medicijnen. Nog maar wat hoogtepunten in dit seizoen, net als het einde van aflevering 9, waarin een ladderzatte Tony uiteindelijk de politie maar laat afrekenen met coach Don Hauser (een van de vele voorbeelden in de serie dat niet iedereen is wie hij lijkt) of aflevering 10, waarin Tony en Carmela echt hun best doen vrienden te maken buiten "het wereldje" maar pijnlijk genoeg maar niet volledig worden geaccepteerd. Tony pakt zijn buurman trouwens wel schitterend terug door hem te vragen een pakketje voor hem te laten verstoppen.

Seizoen 2 is alleen al geinig doordat je in de eerste aflevering ziet hoe de kinderen van Tony en Carmela zijn gegroeid, iets wat eigenlijk vooral bij AJ steeds weer grappig is aan het begin van elk nieuw seizoen. Vaak heeft hij weer een ander kapsel of zo. Wel jammer is dat Janice inmiddels al vrij nadrukkelijk aanwezig is, niet mijn favoriete personage op zijn zachtst gezegd. Richie Aprile maakt daarentegen zijn intrede, en dat is een beangstigend personage. Een soort van Al Pacino, maar dan nog even wat angstaanjagender. Furio is ook een erg leuk nieuw personage. Hij is ook wel intimiderend, maar vooral ook sympathiek en grappig.
Christopher is ook nog veel aanwezig en bij hem is het droevig hoe hij er altijd wat van probeert te maken maar het toch altijd weer weet te verpesten. Vaak nog niet eens geheel door eigen toedoen maar meer door de omstandigheden waarin hij verkeert en de mensen waarmee hij omgaat.

Een hoogtepunt vond ik hoe Chris zo zijn best doet tijdens een cursus screenwriting, goed blijkt te zijn en na een compliment (wat hij niet gewend is) van oor tot oor glundert, om het vervolgens toch te verpesten door een mede-cursist onverwacht neer te slaan. Ook indruk maakten hoe Chris werd neergeschoten, de druk die op Pussy wordt uitgeoefend plus de natuurlijk fatale afloop hiervan en het lot van de gokverslaafde oude schoolvriend van Tony. De verhaallijn met Tony's minnares was ook pijnlijk. En dan is er nog de heel aardige aflevering op het einde, grotendeels bestaand uit hallucinaties en dromen van Tony. Carmela begint nu ook echt sympathie te winnen met haar lijden. De conclusie kan wel worden getrokken dat in het tweede seizoen er meer drama-momenten in de serie zijn gegooid.

Waar de eerste twee seizoenen misschien meer het beste voor later bewaarden kent seizoen 3 eigenlijk wat van zijn hoogtepunten aan het begin. De eerste aflevering met de FBI die afluisterapparatuur probeert te plaatsen in het huis van Tony is direct behoorlijk goed en spannend. Het overlijden van Livia is een erg somber moment. De zwarte humor wordt ook steeds sterker. De door Janice georganiseerde herinneringensessie voor Livia is hilarisch met al die lui die echt niet weten wat ze moeten zeggen en daarna opeens Christopher die een hele soort existentialistische monoloog houdt. Daarna wordt het allemaal toch wel weer pijnlijk, maar tegelijk ook nog altijd komisch doordat veel van de gasten opeens een stuk meer te vertellen hebben als er niet zo positief over haar wordt gesproken. Carmela's monoloog is echt geweldig.

Ook de al eerder genoemde verkrachting van Dr. Melfi plus nasleep is indrukwekkend. Caitlin en Jonah voegen weinig toe en zijn erg vervelend, Ralph Cifaretto wordt behoorlijk goed gespeeld en is een tegelijk vervelend en komisch personage. Wel vreselijk hoe hij Tracee doodslaat op een gegeven moment. Weer zo eentje die tot de meest aangrijpende momenten uit de serie behoort voor mij. Grof geweld wordt niet geschuwd in de serie, en de camera draait lang niet altijd weg. Na deze gebeurtenis lopen de spanningen tussen Ralph en Tony onder andere hierdoor alleen maar op, wat het zeer interessant maakt.

Humor begint steeds nadrukkelijker een rol te spelen in The Sopranos, met name door Paulies rol als een soort komische sidekick. Vooral de aflevering met hem, Christopher en de Rus in de sneeuw is klassiek. Verder is seizoen 3 ook het seizoen van de mooie vrouwen. Meadow is onderhand een sexbom geworden, Gloria Trillo is een erg mooie vrouw en Tracee ziet er ook niet lelijk uit.
De dood van Jackie is een heftig moment. Niet omdat hij nou zo sympathiek was, integendeel eigenlijk, maar omdat hij zo dichtbij de Soprano's stond. De begrafenis is zo krachtig, en zelfs hier weet de serie tussendoor nog even een grapje te maken met een Uncle Junior die tussendoor even de show steelt.

Seizoen 4 gaat verder met de zeer gespannen situaties en ook de grote rechtszaak die Junior boven het hoofd hangt, plus een afglijdende Meadow. Die krabbelt later dan wel weer op, wordt een beetje de maatschappelijk succesvolle vrouw die de Carmela's en Livia's en noem maar op nooit hebben kunnen worden. De hardheid en het egoïsme van het wereldje komen duidelijk naar voren. Johnny Sacks krijgt als personage geleidelijk aan een meer nadrukkelijke rol. Inmiddels was een undercover agente er al in geslaagd bevriend te raken met Adriana en zich zo een beetje in het wereldje te wurmen, wat in dit seizoen verder gaat en er uiteindelijk toe leidt dat Adriana, ondanks haar zichtbaar lijden, informant wordt. Een ander zeer sneu moment is als goedzak Bobby Bacala zijn vrouw verliest nadat deze verongelukt. De opspelende gevoelens tussen Carmela en Furio zijn ook erg interessant, met een lekker raadselachtige afloop (dit is een van de momenten dat de serie dingen gewoon open laat, soms zelfs dubbelzinnig maakt). De zelfmoordpoging van Artie is erg pijnlijk, de geslaagde zelfmoord van Gloria ook, en Chris in een junkie zien veranderen (met de hilarische “carefrontation”) had ook echt impact, net als Tony en Carmela die helemaal op het einde van het seizoen uit elkaar gaan.

Seizoen 5 brengt aan het begin weer een rits nieuwe personages, uit de gevangenis vrijgekomen gangsters. Tony's neef Tony Blundetto (Steve Buscemi!) speelt een erg belangrijke rol door het seizoen met een zeer sterke verhaallijn waarin hij probeert het rechte pad te betreden, met een krachtig en tragisch einde, Phil Leotardo zal nog veel in de laatste seizoenen schitteren. De gezinsproblemen en die vanuit het perspectief van Carmela in het bijzonder zijn echt aangrijpend. Dat vindt zijn climax misschien wel in het prachtige einde van episode 4, met Carmela's flashback naar een AJ als kleuter of peuter die even uit het zicht verdwijnt op zijn trapautootje, tot Carmela's paniek natuurlijk. Ook erg boeiend is het overlijden van Carmine Lupertazzi en de machtsstrijd die hierop in New York losbarst. De dementerende Uncle Junior is ook sneu, net als Chris' AA-vriend J.T Dolan die in de problemen komt.

Aflevering 8 met de voor Carmela's vader georganiseerde verjaardag is een van de beste en meest ontroerende afleveringen uit heel de serie. Heel goed is ook de therapiesessie waarin Tony de waarheid vertelt over wat er destijds is gebeurd rondom zijn misgelopen klus met zijn neef. Aflevering 11 is weer zo'n steengoede voornamelijk droomaflevering, die daarna is misschien wel de allerbeste van The Sopranos met als climax de voor mij toch (heel naïef misschien) onverwachte en zeer aangrijpende dood van Adriana, die nog smeekt om haar leven. De FBI-raid als Tony toevallig bij Johnny Sacks is kwam voor mij ook las een donderslag bij heldere hemel.

Het eerste deel van het zesde seizoen zet in de eerste aflevering gelijkt de toon met de tragische gebeurtenissen rondom Eugene Pontecorvo. Ook is er veel drama in de verhaallijn rondom Vito Spatafore, waarvan eerder al bleek dat hij homo was. Het wordt spannend zodra het in het wereldje op een eerlijk gezegd wel flauwe manier bekend wordt dat Vito homo is, maar in tegenstelling tot veel andere mensen vond ik deze verhaallijn toch erg interessant en ontroerend, ondanks alle voorspelbaarheid.

Verder zit er een ingrijpende gebeurtenis aan het einde van de eerste aflevering als een zeer verwarde Junior Tony neerschiet. Die is de afleveringen hierna in een coma en dat levert wat van de betere afleveringen op qua drama. Erg mooi zijn ook de metaforen in de coma-dromen van Tony. Het subplotje rondom Paulie en Nucci Gualtieri vond ik wat overbodig. Ben Kingsley heeft nog een cameo in een erg grappige aflevering rondom Chris en Little Carmine en hun filmzaken.

Het tweede en laatste deel van seizoen 6 en de gehele serie werkt naar wat dramatische hoogtepunten toe, zo valt wel te merken. Wederom is de opening sterk, met een van de betere Soprano-episodes. In deze soms erg grappige aflevering wordt ook nog maar eens pijnlijk duidelijk hoe verknipt de Soprano's wel niet zijn. Uitstekende laatste scène ook, met een na zijn klus terugkerende Bobby Bacala. We zien ook een door kanker aftakelende en uiteindelijk stervende Johnny Sacks. Weer zo'n moment dat je nooit had gedacht zoveel medelijden te hebben met een personage dat nooit zo leuk overkwam. Maar zijn liefde voor zijn vrouw en dochters wordt maar al te goed overgebracht op de kijker. Dit is inmiddels al in aflevering 2, en daarin zit ook een onverwacht in beeld gebrachte hit op Gerry Torciano, als Silvio Dante net met hem aan tafel zit in een restaurant. De dialogen in deze aflevering zijn ook zo enorm goed, en het einde is een regelrechte verwijzing naar The Godfather. Onmiskenbaar weer een van de topafleveringen. Ook heel grappig is het pokertoernooi met al die gekken. Ken Leung heeft rondom dit subplotje nog een klein maar sterk bijrolletje trouwens.

Nog een ander memorabel moment dit seizoen is wanneer Paulie denkt vermoord te worden. Hij gaat onder andere met Tony op een boot op open water vissen en rijdt met hem een afgelegen bospaadje op. De verwijzingen zijn duidelijk. Heel goede suspense ook eigenlijk op de boot. Het gedoe rondom Tony's gok- en geldproblemen vond ik al wat minder eigenlijk. Het gedoe rondom Vito Spatafore junior vond ik dan wel weer goed, vooral het heftige einde, en Tony's politiek incorrecte peptalk voor zijn zoon is om in te lijsten. Vooral dat “a blowjob, what do you mean” en Tony: “get your voice down”, vlak voordat Carmela binnenkomt, haha.
Het auto-ongeluk van Tony en Christopher, waarna Tony Chris het laatste zetje de dood in geeft is ook een van de meest krachtige momenten, in heel de serie zelfs.
AJ heb ik nooit echt leuk gevonden, maar zijn zelfmoordpoging komt toch wel aan. Ik had echt medelijden met zijn ouders en zus, en eerder al met het lijden van vooral zijn moeder omdat AJ maar steeds met school stopt.

De laatste afleveringen worden nog erg spannend als de oorlog tussen New Jersey en New York steeds dichterbij komt en uiteindelijk van start gaat. Vooral ook als Phil Leotardo omgelegd moet worden maar ze de verkeerde te pakken nemen. De fatale aanslag op good old Bobby Bacala was toch echt heel sneu. Prachtig in beeld gebracht overigens.
Tony moet daarna naar een safehouse en dat vond ik ook een zeer beklemmende scène. Die onheilspellende muziek en Tony die naar bed gaat met een groot geweer (gekregen van Bobby) in zijn armen. Dacht ook even dat hij zich van kant zou maken. Dat Dr. Melfi zo drastisch de behandeling van Tony zou verbreken had ik niet verwacht. De dood van Phil is misschien een beetje too much.
*********

De laatste minuten van de serie waren nogal... verrassend. Aanvankelijk enige teleurstelling, maar inmiddels weet ik het meer te waarderen. Al was het nooit zo dat ik nou echt teleurgesteld was. Vind het eigenlijk wel passen bij het rebelse en dubbelzinnige karakter dat The Sopranos altijd heeft gehad. Bovendien is het een einde waar iedereen nu nog over praat, en dat verdient een topserie als deze wel. Want dat is het, ook al is wat mij betreft het niet de beste ooit zoals veel mensen nog wel eens stellen. In de acteerprestaties over het geheel zit een groot verschil met bijvoorbeeld Six Feet Under. Daar zat in tegenstelling tot The Sopranos geen miskleun bij, iedereen was geweldig.

Verder heb ik niet het idee dat ik New Jersey nou echt heb leren kennen na 6/7 seizoenen, wat ik bij Baltimore bijvoorbeeld wel had in The Wire. Ook kun je het plot misschien prijzen doordat men een beetje experimenteert door bepaalde subplotjes niet echt “af te sluiten”, maar veel van de zijverhaaltjes voegen ook niet echt iets toe of zijn zelfs vergezocht. Een goed voorbeeld is de gebeurtenissen rondom Paulie en Nucci. Soms neigen dit soort dingetjes bijna naar soap.Wel hulde voor wat mij betreft een van de tofste intro's van een tv-serie. Vind het ook wel aardig hoe die elk seizoen hetzelfde blijft. Ben benieuwd of ik het allemaal meer ga waarderen of juist niet na een nieuwe kijkbeurt. Misschien is dat wel de beste test case.

@Thomas83

Misschien ben je net iets te jong voor de serie om de genialiteit in te zien.

Gewoon over een paar jaar weer een keer kijken. Heb ik ook gedaan.

De Sopranos heeft zoveel in zich.

Andere aanrader (wellicht nog niet gezien) The Shield.

Ook Super.

Grtz.

Ik moet de hele serie nog zien. Ik heb een box met alle seizoenen maar het ontbreekt me een beetje aan tijd. Het liefst kijk ik, verdeeld over een paar weken, alles achter elkaar. Kijk er wel naar uit.

Paar weken ziek melden van school/werk en dan knallen maar! Wordt de mooiste tijd van je leven.

Ik kan nu eindelijk meepraten.... 86 afleveringen gezien, een dvd-box van 89 euro. Ik wist niet wat me te wachten stond en ik heb het in ongeveer 3 weken over me heen laten komen.

De intro heeft qua road-movie-scene iets weg van Easy Rider. Ook zit er de muziek in van Bob Dylan (tijdens het in de fik vliegen van de auto van AJ) die ook in Easy Rider voor komt. "Ït's alright ma"

Ik kan de hele serie nu ook niet beoordelen, het is te veel. The Sopranos wil je niet missen, toch is het niet overal even boeiend en heeft het wel eens iets weg van een soap serie. Met toch ook weer geniale scenes. In sommige opzichten graaft deze serie dieper dan een gewone film, aan de andere kant is een film van Tarantino of The Godfather een kortere maar intensere ervaring.

De hele box in een paar weken kijken gaat makkelijk. Hoewel het een onmogelijke opgave lijkt om je door 28 dvd's te worstelen, kijkt de serie makkelijk weg. De verhaallijn is niet heel ingewikkeld, en als er verwezen wordt naar eerdere afleveringen dan herken je dat meteen. Daar hoef je niet heel scherp voor te zijn. Aan de andere kant kan ik me ook wel voorstellen dat het volgen van de serie op tv, elke week een aflevering, ook een prachtige ervaring moet zijn geweest.

Je krijgt een mooi inzicht in hoe de maffia in elkaar zit (althans volgens de schrijver), het is heel interessant. Toch geen leven om nou echt na te streven.

Tony is fantastisch. Keihard en meedogenloos, met op zijn tijd toch ook wel zijn lieve en zorgzame kanten. Heel raar om sympathie te voelen voor deze hoofdpersoon... beetje zoals met JR in Dallas.

Hoewel niet elke aflevering even goed is, of even spectaculair, zitten er toch prachtige scenes in.

Ja, je moet wel wat vrije tijd hebben wil je aan deze dvd-box beginnen. Als je van maffia en geweldfilms houdt, maar ook van drama en soap, dan zit je goed. Dan krijg je ook echt iets moois te zien.

Overigens hebben patienten met paniekaanvallen wel het gevoel dat ze gaan flauwvallen, en voelen ze allerlei andere vreselijke dingen, die zij ervaren alsof hun laatste uur geslagen heeft, maar is er zelden tot nooit sprake van echt flauwvallen door de paniek. Hier slaat de serie de plank volledig mis.

Een unieke ervaring toch. 4 sterren!

Lees je bericht nu pas. Vind het maar een beetje een rare opmerking, iets te jong. Omdat ik een ander mening heb dan jou? Genialiteit is ook nog altijd maar relatief. Series als Six Feet Under en The Wire gaan nu eenmaal nog net wat dieper. The Shield staat trouwens ook nog op mijn lijstje. Die wil ik zeker nog zien. Heb daar jaren geleden nog wel eens een losse aflevering van gezien (misschien had ik dat beter niet kunnen doen), en dat zag er ook echt goed uit.

@Thomas83

Ik wou aangeven dat je over een aantal jaren wellicht heel anders/verder in het leven staat; en hierdoor de Sopranos nog meer kan waarderen. (net als ik) Veel thema's in de Sopranos spreken naar mijn mening de jongeren wat minder aan. Ik wil niet als een oude lul overkomen want dat ben ik niet

De Sopranos gaat voornamelijk over de problematiek van Tony als mafiabaas en als mens/vader.

The Wire gaat voornamelijk over de problematiek van de stad Baltimore. met elk seizoen een ander "probleem" (thema) van de stad. Wat overigens later heel goed in elkaar overloopt. Vanzelfsprekend zie je dus veel meer van Baltimore als van de staat New Jersey.

Ben het overigens met heel veel dingen in je uitgebreide review wel eens. Zo ook de inderdaad de coole intro die alle seizoenen hetzelfde blijft. Supergoed!

Vraagje? Welke acteur(s) vond jij niet goed in de serie?

Grtz.

Zo'n redenering snap ik wel ja, maar ik zie in The Sopranos geen diepere thema's als in de door mij al een paar keer genoemde Six Feet Under en The Wire, en in die series vond ik dat soort thema's juist al een kracht van de serie. Ben het wel met je eens dat in The Wire er net wat minder focus is op de personen zelf en dat uiteindelijk vooral de problematiek in Baltimore centraal staat, en dat het dan ook logischer is dat je meer van de stad ziet. Maar The Sopranos laat naar mijn smaak wel weer wat al te weinig van New Jersey zien. Er zijn uiteindelijk wel 6 (eigenlijk 7) seizoenen geweest.

Wat betreft de acteerprestaties, er zitten een paar geweldige acteurs in de serie natuurlijk. Maar verschil met de series waarmee ik de vergelijking trek is dat in deze series eigenlijk iedereen gewoon goed is. In The Sopranos heb je toch wat miskleunen. De acteur die AJ Soprano speelt is gewoon een slecht acteur, met soms wat pijnlijke missers in zijn spel. Meadow Soprano wordt ook niet altijd beter dan middelmatig gespeeld.

AJ en Meadow waren inderdaad niet top. Mede door de leeftijd en betrekkelijk kleine rol niet goed uit de verf gekomen. Werd de laatste seizoenen wel wat beter naar mijn idee. Rest van de cast vond ik wel heel goed.

Ben mede door jouw review begonnen aan Six Feet Under. Was er maar steeds niet aan toegekomen door alle andere series maar ik ben eigenlijk vanaf afl. 1 blij dat ik ben gaan kijken.(ben nu bij afl. 7) Wat een mooie serie. Alleen de intro/leader al. Heel mooi. Ben heel benieuwd wat de serie gaat brengen.