The Sopranos

Jazeker! Die tent draait gewoon, leuk om eens gezien te hebben.

Werkten de strippers in de sopranos ook in het echt daar?

( ik vind sexclubs gewoon boeiend )

Jazeker, een aantal strippers die daar werken speelden ook in de Sopranos.

Geniaal!

Wat vonden ze in de diner van die laatste scene? en de theorie daarachter?? Is dat nog besproken?

Ja, die is zeker besproken. Je krijgt tijdens die tour zo verschrikkelijk veel informatie en tussendoor scenes uit de serie te zien die besproken worden. Echt uitstekend gedaan. De laatste scene in de diner is in principe op verschillende manieren te interpreteren, zo'n beetje de interpretaties die hier ook besproken zijn. Je mag lekker zelf bepalen hoe je het in wil vullen.

Cool. Goed dat je die tour hebt gedaan!!

Ja, ben erg blij dat we de tour gedaan hebben. Een van de absolute hoogtepunten aan onze oostkust-vakantie in de USA.

Haha, wat een einde zeg. Hoe bozer mijn vriendin werd hoe grappiger ik het einde vond. "Zo kan je het toch niet laten eindigen??? Wat een kuteinde zeg! Nou ja, zeg!"

Hahahaha.

Sterke serie hoor, vol interessante personages. Af en toe wel wat te hak op de tak, zeker in seizoen zes. Maar als geheel een dikke 4*.

Hak op tak? Als in sprongen in tijd?

Ja dat inderdaad. Dan zit er tussen twee afleveringen nog geen dag dan ineens weer een paar weken. Niet altijd even duidelijk. Maar ook: dan is Chris aan de drugs en een aflevering later ineens niet meer. Vond de continuïteit niet altijd even sterk.

Mee eens. Veel korte verhaallijnen per aflevering die niet echt worden vervolgd. Veel verschillende regisseurs ook volgens mij, weet niet of dat helpt.

Series Directed by

Timothy Van Patten ... (20 episodes, 1999-2007)

John Patterson ... (13 episodes, 1999-2004)

Allen Coulter ... (12 episodes, 1999-2004)

Alan Taylor ... (9 episodes, 1999-2007)

Henry Bronchtein ... (4 episodes, 1999-2002)

Jack Bender ... (4 episodes, 2001-2006)

Steve Buscemi ... (4 episodes, 2001-2006)

Daniel Attias ... (3 episodes, 1999-2002)

David Chase ... (2 episodes, 1999-2007)

Nick Gomez ... (1 episode, 1999)

Matthew Penn ... (1 episode, 1999)

Lorraine Senna ... (1 episode, 1999)

Andy Wolk ... (1 episode, 1999)

Martin Bruestle ... (1 episode, 2000)

Lee Tamahori ... (1 episode, 2000)

James Hayman ... (1 episode, 2002)

Peter Bogdanovich ... (1 episode, 2004)

Mike Figgis ... (1 episode, 2004)

Rodrigo García ... (1 episode, 2004)

Danny Leiner ... (1 episode, 2006)

David Nutter ... (1 episode, 2006)

Steve Shill ... (1 episode, 2006)

Phil Abraham ... (1 episode, 2007)

Terence Winter ... (1 episode, 2007)

Voor een serie van 86 afleveringen zijn dat niet er niet ongebruikelijk veel.

Maakt ook geen reet uit bij series, regisseur is in serieland niet zo machtig als een regisseur in de filmwereld. Het zijn toch echt de showrunners die de regie hebben en bepalend zijn voor het eindresultaat.

De afleveringen die wat meer draaien rondom een bepaald thema, vind ik juist het grote pluspunt van de serie, en de reden dat het zo boeiend is. Wanneer het voornamelijk draait om de verschillende verhaallijnen is het gelijk stukken minder interessant. Helemaal als enkele personages dan ook nog simpelweg niks toevoegen. In tegenstelling tot b.v. The Wire, waar het juist de drijvende kracht is.

Merkwaardige discussie, juist in Sopranos was continuiteit nu juist uitstekend geregeld dacht ik zo.

Ik had daar ook geen problemen mee. Ik denk dat Boordappel het heeft over het einde van seizoen 6 deel 1, en het begin van deel 2. Tijdens een einde en een nieuw begin van een seizoen is er altijd een periode waar de tijd verder verloopt. Dat kan gaan van een half jaar tot een jaar na de gebeurtenissen in een seizoen. Zelfs langer denk ik. Bij The Wire is dat ook. Als ik mij niet vergis is een seizoen daar zelfs ongeveer een half jaar tot een jaar waarin de gebeurtenissen zich ontwikkelen.

Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, maar ik vond in het algemeen de afleveringen vrij veel op zichzelf staan (denk bijvoorbeeld aan de aflevering dat Tony ineens visioenen krijgt van de pratende vis en de kameraad die hij op de boot omgelegd heeft en ook de aflevering waarin Chris en die ander in een besneeuwd bos verdwalen, dat soort werk. Maar eigenlijk geldt het in wat subtielere mate voor vrijwel elke aflevering.

Absoluut. Dat is voor mij ook de kracht van deze serie. Er is wel een overkoepelend thema, in de eerste seizoenen, interne strubbelingen, later New York maar iedere aflevering belicht een situatie die invloed heeft op het maffialeven. Neem nu de aflevering waarin Patsy samen met een ander lid van de bende Soprano een manager van een bepaalde keten probeert te bedreigen en oplichten. Dit lukt niet omdat de manager in kwestie helemaal geen invloed heeft in het bedrijf. It's over for the little guy Later in de aflevering zal Tony een leuke familiezaak verkopen aan een makelaar die een bedrijfsketen vertegenwoordigt. Het eindigt met de 2 bendeleden die hun deel van de opbrengst komen ophalen in de familiezaak en vol verwondering buiten stappen nadat ze weten dat ze ook hier geen vast inkomen meer hebben. What the fuck is happening to this neighborhood?

Tot een week geleden had ik nog nooit iets van The Sopranos gezien (ben niet zo van series), en ben inmiddels bezig met seizoen 4. Zelden zoiets verslavend gezien. Damn!

Kan me niet meer voorstellen dat ik het over een weekje of twee zonder Sopranos moet doen

Steve Buscemi viel wel echt behoorlijk tegen in seizoen 5. Ik had een personage a la Richie Aprile of Ralphie verwacht maar Buscemi bleek maar één memorabel moment te hebben.

Wez Collwull hahahaha.

Die naam ook, Tony Blundetto

Het spijt me voor iedereen die deze serie liefheeft. Heb vandaag de eerste aflevering gekeken en de serie trekt me totaal niet. Beetje elkaar vermoorden

om bijna niks en mijn oom dit mijn neef dat. Telkens van de hak op de tak en vind de hoofdrolspeler redelijk flauw. Het maffia gebeuren is ook niet echt mijn ding dus daar zal het wel aan liggen. Wil wel graag horen waarom ik deze serie juist WEL moet gaan kijken.

Ik was ook niet meteen overtuigd na de eerste aflevering, zelfs na het 1e seizoen nog niet. Ook ik moest er doorheen bijten in het begin.

De sopranos is geen serie die meteen probeert populair te doen. Het contrast tussen het depri sfeertje en de humor is wat mij uiteindelijk in de houdgreep kreeg.

Tony Soprano is daarnaast de beste anti-held ooit. Walter White komt nog niet tot zijn enkels naar mijn mening.

Wat mij vooral altijd aansprak bij de Soprano's is de humor, de referenties naar populaire cultuur en de geweldige muziek. Ook verhaaltechnisch vind ik het altijd boeiend blijven.

Na stevige kritieken van mij na het eerste seizoen ben ik eindelijk weer verder gegaan en ben nu helemaal verslaafd. Wat een verschil in acteerwerk en vooral schrijfwerk. Een totaal andere serie ivm het eerste seizoen. Veel betere dynamiek ook tussen de cast en vooral thematisch meer significante binding met de serie en voelt niet meer willekeurig aan. Over een paar weken verwacht ik er wel doorheen te zijn.

Veel plezier!

Bij gebrek aan beter, huidig, aanbod heb ik enige tijd geleden de gehele serie herzien. En het verschil tussen seizoen 1 en de daaropvolgende seizoenen is inderdaad opmerkelijk. Zó veel beter. Minder gezanik met die moeder (vreselijk vermoeiend vond ik dat), minder oom, ietsie minder psychiater.

Ja, precies, ligt dus niet helemaal aan mij .

Ik ga binnenkort ook weer opnieuw beginnen. Eerst nog ff verder met 'House of Cards' en evt. 'Fargo'.. dan deze box maar weer uit de kast halen. Voor mij de beste serie ooit denk ik. Prachtig geschreven, veel humor, geniale personages, machtig mooi gekozen muziek, etc. Ik hou van 'The Sopranos'.

Ik had hetzelfde met seizoen 1 Naomi. Vanaf seizoen 2 steady tot het einde.