Gilmore Girls

Michel is zeker geen stereotype hoor. Z'n personage is een chagrijnige Fransman, maar hij is veel meer dan dat. Kirk is inderdaad comic relief zeg maar.

Ik vind dat gespeel met stereotypen vaak wel leuk, maar klopt wel deels wat je zegt. Geniaal is wel iets te veel credit maar wel erg goed geschreven. Zitten toch wel heel wat knappe references in.

Leuke serie, je ziet hoe een band met moeder en dochter zou kunnen gaan.

Favoriete spelers is wel Lorelai, omdat ze altijd vrolijk is, Sookie omdat ze zo naïef is en Luke vanwege z'n droge opmerkingen en dan Taylor Doose die altijd het bloed onder iedereens nagel vandaan haalt. Alweer tijdje geleden dat ik het heb gezien (voor de 2e keer) maar zou het zo nog een keer willen kijken.

Leuke serie. Lang niet zo'n typische vrouwenserie als het lijkt. Het is allemaal juist wel erg vermakelijk vind ik. Alexis Bledel is als Rory zo charmant met haar engelachtige voorkomen, en haar chemie met moeder Lorelai, sterk gespeeld door Lauren Graham, is erg overtuigend en de dragende kracht van de serie eigenlijk. Het is mooi om te zien hoe Rory haar dromen najaagt, en die komische dialogen en vele popculturele verwijzingen zijn ook leuk. Graham schakelt zo makkelijk tussen humor en drama.

Ik moet wel zeggen dat haar personage ook wel irritant kan zijn. Ze kan enorm labiel en kinderlijk zijn, en wat ben je nou voor moeder als je niet kunt koken? Misschien kijk ik er dan wat te serieus naar, maar heel de serie proppen Lorelai en Rory zich vol junkfood. Maar wellicht maken de onvolmaaktheden van Lorelai wel een geloofwaardig personage. De meeste andere personages in de serie blijven toch een beetje aan de oppervlakte, zijn soms echt een beetje typetjes, zoals de vervelende neuroot Sookie, Mrs. Kim, Michel, enzovoort.

Lorelai's ouders Emily en Richard zijn denk ik wel mijn favorieten. Echt een heel duidelijke groei maken ze nooit door in de serie, vooral Emily blijft regelmatig gemeen uit de hoek komen, maar ze brengen daar wel leven mee in de brouwerij. Het gekibbel tussen Emily en Lorelai is vaak prachtig. Herrmann en Bishop zijn zo'n beetje de beste acteurs in de serie, waar het voor de rest maar vrij matig is allemaal. Bledel gaat over het algemeen kopje onder als er tranen moeten vloeien. Gelukkig komt dat ook weer niet zo heel erg veel voor, want de serie biedt naast het nodige (romantische) drama toch ook vooral veel humor met de maffe inwoners van Stars Hollow. Ook dat werk soms wat op de zenuwen, maar Sean Gunn weet op een of andere manier Kirk altijd grappig te houden.

Minpunten heeft Gilmore Girls zeker ook. Ik noemde de serie er als eentje die niet puur de vrouwenserie is die je verwacht, maar toch zitten er wel genoeg soapachtige elementen in. Er is soms wel al teveel gekloot rondom liefdesrelaties, zoals bizar genoeg meerdere labiele huwelijksaanzoeken en huwelijken, een paar zwangerschappen. Ik moest soms alle geduld opbrengen.

Ook typerend is het hoge gehalte aan leeghoofdige knappe mannen. Al vind ik Luke nou wel weer een van de sympathiekste karakters. Over sympathiek gesproken, de serie heeft opvallend veel personages die het bloed onder je nagels vandaan kunnen halen. Jess staat met stip op 1, maar ook Tristan, T.J, Liz, Zack, Christopher (soms ook wel weer leuk) en Anna Nardini kunnen er wat van.

Het eerste seizoen vind ik persoonlijk het beste en leukste. Rory kwam hier nog echt als een soort heilige over. Zo is ze de hele serie wel een beetje geportretteerd, maar opvallend genoeg spreekt haar gedrag in de latere seizoenen dat eigenlijk best tegen. Dat onschuldige meisje met het goede hart, fanatiek lezer en goede smaak in muziek en films, ja, dat was nog erg aandoenlijk in het eerste seizoen. Paris werd hier ook nog niet komisch uitgebuit en was vooral nog geloofwaardig en een soms prachtig kwetsbaar personage.

Het tweede seizoen wekte vooral veel ergernis bij me op door de verschijning van Jess, vol met zelfmedelijden en mainpulatief gedrag. Hoe hij in de relatie van Rory loopt te wroeten en er nog succes mee heeft ook, bah. Het moet wel gezegd dat Ventimiglia zijn rol ongelofelijk goed speelt en een heel duidelijke klik met Bledel heeft op het scherm. Jess maakt Rory ook leugenachtiger en egoïstischer. Misschien begon het hier wel ongeveer. Eerder was het vooral het nog vrij onschuldige maar ook al wat vervelende prinsessengedrag bij Luke, samen met haar moeder.

Seizoen drie zaagt aanvankelijk verder door met het gedoe rondom Rory en Jess, maar ik begon hem tegen het einde van het seizoen voorzichtig toch te waarderen. De afleveringen beginnen halverwege ook wat beter geschreven te worden, en het wat melancholische sfeertje van de volgende stap in je leven nemen is mooi. Minder is de start van de niet al te leuke verhaallijnen rond Lane en haar band. Ze is maar een bijpersonage, waarom een eigen verhaallijn? Wel mooi en wel realistisch dat er op aan wordt gestuurd dat Rory wel eens naar Yale kan gaan in plaats van Harvard, met aanvankelijk een boze en gekwetste Lorelai. Rory's valedictoran speech is een echte tranentrekker en misschien wel mijn favoriete moment uit de serie.

In het vierde seizoen is het even wennen om Rory niet meer in haar schooluniform van Chilton te zien, maar de introductie van Yale is toch speciaal, ook al is er nooit op locatie geschoten volgens mij. Gelukig gaat Rory wel op kamers. Vreesde nog even dat ze in Star Hollow zou blijven plakken, omdat Yale niet zo ver weg is. Weinig verrassend dat last minute Paris haar kamergenoot blijkt te zijn. Intussen was het leukste er bij haar ook al vanaf. Tamelijk bizar dat Lorelai de eerste nacht op kamers bij Rory blijft.

Marty is wel een leuk personage waar ik meer van had verwacht te zien. Hij leek me juist wel goed bij Rory passen. De hele affaire rondom Lorelai, Jason en de zakelijke belangen van Richard vond ik wel ok, maar de intussen vervelend geworden Dean had niet terug moeten komen, om Rory even te ontmaagden. Dit maakte Rory ook niet echt sympathieker.

Logan lijkt in seizoen 5 aanvankelijk een nieuwe Tristan, maar blijkt gaandeweg de serie juist heel erg mee te vallen. Eigenlijk ook Rory's eerste vriendje die haar normaal behandelt. Hij zorgt er wel voor dat we een heel andere soort feestbeest-kant van Rory te zien krijgen. Dat past alleen totaal niet bij haar personage. Toppunt is als ze reclasseringswerk moet doen omdat ze overdramatisch reageert op Mitchums opmerking over haar journalistiek talent. De in het voorgaande seizoen begonnen relatie tussen Lorelai en Luke gaat wel op een heel stompzinnige manier uit en weer aan.

Seizoen 6 zorgt na wat redelijk magere seizoenen enigszins voor een opleving door verder te bouwen op Rory's beslissing om te stoppen met haar studie, met de breuk tussen haar en Lorelai als gevolg, in de seizoensfinale. Dat vond ik toch wel aangrijpend om te zien, ook al weet je natuurlijk al hoe dat afloopt.Als Rory haar studie halverwege weer oppikt en het goedmaakt met haar moeder wordt de serie ook weer minder.

Minder dan ooit zelfs, met ondermaatse verhaallijnen, zelfs de belangrijke. In tegenstelling tot velen had ik geen problemen met Lukes opgedoken dochter, dat vond ik vaak juist wel aandoenlijk, maar hoe dat een verlovingscrisis veroorzaakt tussen Lorelai en Luke is bespottelijk. Hoe kan Rory ook hoofdredactrice worden na maanden afwezigheid? Wel ontroerend als Logan vertrekt naar Londen. Misschien wel het enige moment dat Bledels tranen echt overtuigen.

Het laatste seizoen wordt vrij algemeen als het minste beschouwd. Amy Sherman-Palladino was er toen ook al uitgestapt, en de verhaallijnen blijven matig, met veel gekloot rondom Lorelai en Lukes relatiecrisis, en Lorelais labiele gedrag en keuzes in het bijzonder. Het is ook lastig haar nog echt sympathiek te vinden nadat ze Luke in de finale van seizoen zes onder druk zet nog dezelfde dag met haar te trouwen, anders maakt ze het uit. Ze duikt daarna zelfs direct met Christopher het bed in.

De serie heeft zo wel meer van zijn merkwaardige momentjes, soms zelfs een breuk met de oorspronkelijke personages. Lane die maagd tot het huwelijk wil blijven, Mrs. Kim als rockkenner/bandmanager, Sookie die Jackson dwingt een vasectomie te ondergaan? Bizar.

Het einde van de serie voelt ook afgeraffeld aan. Het gaat op een erg rare manier uit tussen Rory en Logan als hij haar ten huwelijk vraagt (wéér zo'n labiel aanzoek) en ik had altijd het idee dat de verhaallijn met Lukes opgedoken dochter April bedoeld was om hem alvast voor te bereiden op een gelukkig gezinsleventje met Lorelai later, maar daar wordt niks meer mee gedaan. Had eigenlijk ook verwacht dat Jess nog wel terug zou keren. Vind wel dat het einde lekker melancholisch aanvoelt. De serie heeft dat in de eerste seizoenen al. De spanning maar ook angst van het verleden loslaten en de toekomst tegemoet treden. De allerlaatste aflevering is misschien iets te sentimenteel, maar toch best mooi.

Tot slot nog even een lijst van mijn favoriete afleveringen en de opmerking dat je in Gilmore Girls wel erg vaak een apart fenomeen uit series en films ziet: de zwijgzame figurant. Zo'n figurant die geen tekst heeft of wel te verlegen lijkt iets te kunnen zeggen, en de hele tijd maar wat dom staat te knikken en lachen terwijl de belangrijke personages intussen gewoon hardop praten. Erg grappig altijd, en als je er op let heeft de serie er opvallend veel.

Maar goed. Mijn favoriete afleveringen.

Seizoen 1: Kill Me Now, Rory's Birthday Parties, Kiss and Tell, Rory's Dance, Forgiveness and Stuff en Concert Interruptus.
Seizoen 2: The Road Trip to Harvard, misschien wel mijn favoriet van allemaal.
Seizoen 3: Application Anxiety, A Deep-Fried Korean Thanksgiving en Those Are Strings, Pinocchio met Rory's speech als valedictorian.
Seizoen 4: An Affair to Remember, Ted Koppel's Big Night en Last Week Fights, This Week Tights. Seizoen 5: Women of Questionable Morals en How Many Kropogs to Cape Cod?
Seizoen 6: We've Got Magic to Do, Let Me Hear Your Balalaikas Ringing Out en Super Cool Party People.
Seizoen 7: To Whom It May Concern en Will You Be My Lorelai Gilmore?

Op aanraden van user Niethie even zijn season 1 box geleend en aan deze serie begonnen. Een serie die vroeger nogal taboe was voor jongens om te kijken, bij ons op school. Niet geheel onterecht, zo blijkt, maar overdreven is het achteraf wel, want alleen girly is dit zeker niet.

Ouder en nauwelijks wijzer, moet ik tot de conclusie komen dat de serie voorlopig geweldig lekker wegkijkt. Seizoen 1 net af en met 2 begonnen. De voordelen zijn dialoog met (soms obscure) popcultuur referenties, die er goed het tempo in hebben en zorgen voor een algehele relaxte vibe.

De favoriete momenten zijn de momenten dat er eigenlijk niets met een plot gebeurd. Rory en Lorelei koffie drinkend bij de altijd sarcastische Luke, junkfood etend, hangend voor de tv en kijkend naar vage cult/pulp. De bezoekjes aan Lorelei's ouders zijn ook altijd leuk. Voor mij had deze setting daar op mogen houden.

Al het drama, de romantiek, liefdes(verdriet), het werkt zolang het luchtig is, maar zodra er dingen mis gaan doet het me niet zo veel. Of dit nu ligt aan het feit dat ik de karakters pas 1 seizoen ken, of dat sommige twists wat te dramatisch en voorspelbaar (nu al) overkomen weet ik niet zeker, maar de show wil duidelijk meer zijn dan de show waar ik tevreden mee kan zijn. Nu zal dat voorlopig nog wel goed gaan, maar als ik van meerdere mensen hoor dat het drama later een grotere rol zal krijgen, ben ik benieuwd hoelang deze serie voor mij een hoog niveau zal vasthouden.

Ik ben benieuwd en we kijken verder! Jullie horen nog.

Allemaal leuk en goed geschreven dialoog, maar moet zeggen dat ik dit seizoen 6 wat minder vond, gister afgerond. Lorelai loopt het hele seizoen moeiijk te kijken en haar empoties op te kroppen, tot de bom barstte. Dit gaat vergezeld met 1 van de meest onsympathieke beslissingen ooit, waarmee ze Luke in een onmogelijke positie zet. Dit werkt natuurlijk niet, gevolg is dat ze natuuuuuuuuuuuuurlijk met Christopher het bed in duikt. Juist, logica.

Hoewel in seizoen 5 de sfeer wat grimmiger was soms, vond ik het qua verhaallijnen en sfeer veel logischer en leuker dan dit seizoen. Nu op naar seizoen 7 en ik maak me al op voor een onbevredigend einde, zoals ik van vele fans hoor...

Daarna Bunheads? Of heb je dat al gevolgd? Is maar 1 seizoen, maar wel in de lijn van GG.

Bunheads is zeker een mogelijkheid, eindigt die (in tegenstelling tot GG, wat ik er dus van gehoord heb) wel met enige voldoening?

Heb wel een hekel aan series met lege eindes, dan noem ik vooral iets als Firefly en in zekere zin Pushing Daisies, waar je echt met een leeg gevoel achterbleef. Carnivale, Twin Peaks en Angel hadden dat ook wel enigszins, maar die eindes vond ik zelf wel erg fijn.

Tja, het werd gecancelled na seizoen 1, dus er was niet echt sprake van een afgeronde serie. Ik hoopte zo op een tweede seizoen, maar helaas. Amy Shermans series zijn wat dat betreft vrij uniek in serieland.

hmm ik vind haar dialoogpatroontjes best veel weg hebben van Whedon, maar dan met iets meer obscure referenties? Een kruising tussen Whedon en luchtige Linklater en je komt een heel eind, denk ik. Maar zeker uniek ja.

EDIT: Het is in zoverre jammer van de cancellation van Bunheads voor het feit dat Amy series niet nodig heeft, want ze doet het ook goed op toneel gebied. De kans dat we heel snel weer iets nieuws krijgen is dus niet zo groot, aangezien ze eerst een project met Parker Posey zag mislukken, las ik, en nu dit weer.

Dat weet ik niet, maar ik vind het wel jammer. Misschien moet ze maar naar Showtime en HBO, dat is voor Sorkin ook een goede stap geweest. Misschien dat ze haar daar wel waarderen.

Net de laatste aflevering achter de kiezen. Was een behoorlijke kluif (7 seizoenen a 22 afleveringen van ieder 45 min.), maar een hele fijne tijdsinvestering! Ik had ooit al enkele afleveringen gezien, en was toen al direct gecharmeerd door Rory en Lorelei, de snappy dialogen, de New England dorpjes, de portrettering van Yale en z'n ivy league allure.

In z'n geheel is dit gewoon een erg sterke serie, met misschien soms wat trekkende stukken (zo miste ik hier en daar de lekkere kletspraat tussen moeder en dochter, al helemaal toen ze ergens een hele poos niet in contact met elkaar waren), maar die vergeet je snel als het weer lekker loopt.
Als geheel zou ik het een mooie 4.0* geven geloof ik!

Inmiddels al weer halverwege de derde complete run. Wel een goed excuus ditmaal: Netflix heeft alle seizoenen in HD (GG is nooit op blu-ray verschenen) en 16:9. Ziet er schitterend uit!

And all is right with the world.

‘Gilmore Girls’ Revival at Netflix: New Episodes Ordered | TVLine

Je bent me net voor, beste nieuws van het jaar!

Heeft u een andere Netflix als ik? Geen Gilmore Girls op Netflix.

Ik kijk de Amerikaanse.

Sutton Foster in ‘Gilmore Girls’ Revival — Playing Michelle From ‘Bunheads’? | TVLine

Best. News. Ever.

Ik kijk hier echt enorm naar uit, leuk dat steeds meer bekende gezichten terugkeren.

Ben net weer klaar met de 7 seizoenen en erg benieuwd waar ze de draad oppakken qua verhaal.

Ik mag haar niet zo, maar wel erg leuk dat de oude cast weer grotendeels meedoet, inmiddels beroemd geworden of niet.

Melissa McCarthy kondigt terugkeer aan in Gilmore Girls | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Wel bizar hoeveel fouten er toch in die berichten van Nu blijven staan. Zo blijven ze roepen dat Herrmann begin dit jaar overleed, en het klopt ook niet dat de titel nog niet bekend is. Dat is Gilmore Girls: Seasons, met in 4x 90 minuten een lange aflevering per seizoen.

Titel nu ook bekend: 'Gilmore Girls: A Year In The Life'

Twitter - mobile.twitter.com

Seizoen 1-7 vanaf 1 juli op Netflix, las ik.

Da's goed nieuws voor wie de serie nog wil zien. Dat betekent (als ze hetzelfde doen als in Amerika) dat het hier ook voor het eerst in HD en een groter beeldformaat te zien is; wereld van verschil.

Twitter Video - amp.twimg.com

25 november!! Snel alles bingewatchen!

Ben zelf ook al bezig. Eerste twee seizoenen gehad. Op naar 3!

Bizar hoe jong Alexis eruit blijft zien, terwijl Lauren wel een jaartje of 20 ouder lijkt sinds seizoen 7. Ze is halverwege de dertig maar zou nog makkelijk een begin-twintiger kunnen spelen.

Parenthood was ook een heftige serie voor Graham Bledel inderdaad nog steeds

Al hoop ik niet dat de dialogen te geforceerd grappig willen zijn. We zullen zien.

Ik zit in ieder geval weer te genieten bij de rewatch. Seizoen 1-2 zijn echt van uitzonderlijke klasse.

Heb ze alle 7 al 3-4 keer gezien. Beste serie aller tijden, verveelt nooit.

Ja Alexis is nu ongeveer even oud als Lauren toen de serie begon denk ik?

Al zou ik het niet erg vinden om er op mijn 49e jaar er zo uit te zien als Lauren.