The Man Who Knew Infinity (2015)

"The Man who knew Infinity" is een klassiek opgebouwde biopic die helaas wel het onderwerp wat tegen heeft. Het wetenschappelijk onderzoek van een wiskundige is nu precies geen materie die tot de algemene interessesfeer behoort en kans maakt om als boeiend te ervaren. Aldus is de kans reëel dat de inzet van de wetenschapper en de daaraan gekoppelde scenes niet emotioneel worden aangevoeld. Beste scene is dan volgens mij ook het pleidooi dat Jeremy Irons ten beste geeft om zijn beschermeling Ramanujan door het college van professoren te doen aanvaarden. Film laat niet na tussendoor een zekere vooringenomenheid, noem het racisme, tegenover Indiërs te onderlijnen. Een goede score toch omwille van het keurig acteerwerk. Jeremy Irons staat garant voor zijn job, Dev Patel is geen onbekende meer ("Slundog Millionair", "The Best Exotic Marigold Hotel"...) en Toby Jones als een soort dr Watson en zelfs netjes in zijn militair plunje.

Hoewel de titel verwijst naar Srinivasa Ramanujan [Dev Patel], die ondanks zijn gebrek aan opleiding en de (op racisme gefundeerde) minachting jegens zijn achtergrond één van de meest briljante en bewonderde wiskundigen van de 20e eeuw werd, richt dit biografische drama zich vooral op G. H. Hardy [Jeremy Irons], de man die Ramanujan naar Engeland haalden en als diens mentor en verdediger optrad. Er is aandacht voor het openlijke racisme waar Ramanujan vanaf 1914 mee te maken kreeg, vooral in een scène met Sir Francis Spring [Stephen Fry] en er is degelijk ondersteunend werk van Toby Jones als wiskundige John Edensor Littlewood, een andere steunpilaar voor de binnen het establishment met argusogen aangekeken Ramunajan. Wat ontbreekt is een verdieping van de hoofdpersoon zelf, zowel met betrekking tot zijn voorafgaande jaren als tot de impact van zijn verhuizing van India naar Engeland ten tijden van WOI. Patel en Irons vallen weinig te verwijten, zij leveren prima acteerprestaties af.

Wat je deze film zou kunnen verwijten is juist wat karakteristiek is voor dit soort Engelse films: uiterst goed verzorgd qua sets, kleding en dialogen, maar daardoor dreigen de klassieke vormgeving en de stiff upper lip de emoties te overvleugelen, althans voor wie zich aan die enigszins koele "toplaag" stoort. Zelf heb ik daar gelukkig maar zelden last van, en zéker niet bij déze film, waar Patel regelmatig uit zijn slof schiet, Irons nauwelijks oogcontact durft te maken en Jones heel vriendelijk probeert te bemiddelen. Het romantische subplot waar sommigen hier over vallen maakt juist duidelijk hoezeer Ramanujan zijn thuis zal missen. Al met al een boeiende film over een man van onbegrijpelijke brille, ook al blijf ik na afloop zitten met dezelfde vraag als Hardy: waar kwamen al die inzichten vandaan? (Wat overigens de rol van Stephen Fry betreft, als die nóg kleiner was geweest had hij niet eens bij de credits genoemd hoeven worden.)