Macbeth (2015)

De vrouw van Macbeth was zeer ambitieus, zij wilde namelijk koningin worden, net als haar moeder. Die wilde ook koningin worden. Aldus Herman Finkers is zijn meesterlijke sketch over Macbeth (dan bedoel ik wel de theaterversie, die is superieur aan de animatie). Zo lollig als Finkers' versie had ik niet verwacht, maar zo donker, somber en serieus als deze is dan weer het andere uiterste. Trage beelden, veel holle mooifilmerij met al die slowmo's, veel kitscherige beelden (mooi vond ik de film nauwelijks) en een enorm frustrerende serieux, geen glimlachje kon er af. De film was me ook al snel kwijt. Ik kan goed begrijpen als mensen dit schitterend vinden, maar ik had er echt niets mee. Dat men dan ook nog eens de theatertaal van Shakespeare bezigt maakt het er niet beter op. In Luhrman's versie paste het, deze film maakt het enkel nog killer en afstandelijker, want oproepen van emoties lukt met zulk taalgebruik niet. Het laagste cijfer zal ik er niet voor geven, maar dit is simpelweg mijn film niet. 1,0*.

Ik was minder vertrouwd met het verhaal van Macbeth. Dan blijf een Hamlet met 'To be or not to be' en 'There's something rotten in Denmark' beter hangen. De makers blijven blij de originele dialogen van Shakespeare. Op zich niet slecht, het pakte voor mij alvast goed uit bij oa The Merchant of Venice (2004), Romeo and Juliet (1968), Hamlet (1990) en Titus (1999). Het geheel bij Macbeth is wel nogal zwaarmoedig. Gelukkig kan de film rekenen op een sterke cast en is vooral de cinematografie heel mooi. Helaas is dit niet meteen de beste kennismaking met Macbeth voor mij, al viel de film wel beter mee dan verwacht.

Regisseur Justin Kurzel heeft duidelijk talent wanneer het aankomt op visuele aankleding, waardoor Macbeth een aantal uiterst geslaagde veldslagscenes kent. Zeker de opening is een waar genot om te aanschouwen, gecombineerd met een Michael Fassbender die bijzonder goed in zijn personage kruipt. Cinematografisch dus niets op aan te merken, maar inhoudelijk daarentegen in overvloed. De relatieontwikkeling evenals de poëtische dialogen boeien namelijk totaal niet en het trage tempo verslechtert het gebeuren vervolgens verder. Buiten de geweldsdelicten gebeurt er binnen Macbeth zelden iets interessants, waardoor de kijker niet wordt uitgenodigd om iets te voelen voor de neergezette wereld. Hopelijk is deze filmrichting nu uit Kurzels systeem.