Saving Mr. Banks (2013)

De achteloze manier waarop zij haar stekelige meningen van haar tong laat rollen verklaart weer eens waarom Emma Thompson mijn favoriete actrice is, en de rol van Disney past Tom Hanks als een oude jas, maar over hoe de (op zich wel ontroerende) scènes in Australië passen bij de rest van de film heb ik zo m'n twijfels, en Disney's Freudiaanse verklaring van Travers' weerzin om haar personages voor de verfilming aan hem af te staan doet mij aan als wel èrg goedkope Freudiaanse psychologie van de kouwe grond. De twee hoofdrolspelers houden de film echter drijvend, Colin Farrell en Ruth Wilson zijn eveneens erg sterk, en Paul Giamatti geeft een kleine masterclass in het opwaarderen van een bijrol zonder de hoofdrol te overvleugelen. Al met al toch een mooie ervaring, met een brok in mijn keel (en, laat ik het maar zeggen, een traan uit mijn oog) bij Thompson tijdens de première.

Walt Disney [Tom Hanks] is druk bezig met de voorbereidingen voor de verfilming van Mary Poppins en zet zijn voltallige staf in om de neurotische en zeer kritische auteur Helen Goff [Emma Thompson] over te halen haar goedkeuring te geven. In flashbacks ontvouwt zich Travers’ levensverhaal en blijkt dat het verhaal van Mary Poppins bijzonder veel overeenkomsten vertoont, hetgeen verklaart waarom Travers zo moeilijk over te halen is. Farrell scoort in een voor hem ongebruikelijke sympathieke rol als Helens vader, maar wat deze gedramatiseerde ‘making of Mary Poppins’ werkelijk bijzonder maakt is het creatieve proces waarmee de legendarische liedjes van Robert [B.J. Novak] en Richard Sherman [Jason Schwartzman] tot stand komen. Probeer hierna nog maar eens zonder brok in de keel te kijken of luisteren naar “Let’s Go Fly A Kite”. Beter nog: kijk direct hierna nog eens naar Mary Poppins!