Blue Jasmine (2013)

Toen ik voor het eerst de verfilming zah van A streetcar named Desire uit 1951 met Marlon Brando en Vivien Leigh (misschien wel de twee beste filmvertolkingen die ik ooit heb gezien) was ik daar behoorlijk ondersteboven van, en de vele malen die ik de film daarna heb herzien heeft hij weinig tot niets aan kracht ingeboet. En het is misschien niet eerlijk, en andere kijkers zullen hier wellicht geen last van hebben (misschien omdat ze Streetcar niet kennen, misschien omdat ze gewoon niet de neiging hebben om deze twee films met elkaar te vergelijken), maar bij mij drong zich bij Blue Jasmine constant de vergelijking met die eerdere film op, en daarbij schiet Allens film op alle fronten tekort. Cate Blanchett zou dan nog de reddende engel kunnen zijn, maar hoewel ik haar normaliter héél hoog heb zitten vind ik haar vertolking als Jasmine / Jeanette erg gekunsteld en bestudeerd : het is misschien wel de eerste keer dat ik de "touwtjes" bij haar zie, en achteraf zou ik haar Oscar ook eigenlijk liever bij Judi Dench voor diens ontroerende rol in Philomena terecht hebben zien komen. En nóg een uiterst vervelend trekje: Allens liefde voor oude-stijl-jazz en liedjes uit die periode is bekend, maar zijn constante gebruik daarvan in zijn films daarvan gaat me zo langzaam maar zeker wel op de zenuwen werken, en wanneer de muziek daar dan ook nog eens zo ongeschikt voor is als in dít geval vraag ik me af of de music-editor hier niet met de vuist op tafel had moeten slaan. Maar ja, dat doe je natuurlijk niet bij iemand die als levende legende zo'n respect wordt betoond. Ikzelf kan in ieder geval noch voor het verhaal noch voor de vertolkingen noch voor het gebruik van muziek in deze film ook maar enig enthousiasme opbrengen.

Zeer sterk. Misschien wel Allen's beste die ik heb gezien. Vreselijk mens die Jasmine... tegen het einde nam ik duivels genoegen in alle narigheid die haar overviel. Zij is een vrouw uit een van oorsprong bescheiden milieu maar die verslaafd is geworden aan een mondaine levensstijl door haar huwelijk met een rijke businessman. Haar materialistische leventje valt echter aan diggelen wanneer blijkt dat haar man haar al jaren bedriegt (en bovendien een oplichter blijkt te zijn). Berooid zoekt ze haar zuster op die haar onderdak aanbiedt om haar te steunen. De manier waarop ze over haar veel bescheidener zus en diens "looser" van een vriend praat getuigt dat ze op hen neerkijkt. Al snel begrijp je ook dat Jasmine in feite een oppervlakkige vrouw zonder talent is die afhankelijk was van het rijkeluisbestaan om zich in stand te houden. De slimme zet van Woody Allen vond ik dat ze Jasmine opnieuw verliefd laat worden op weeral een rijke man die haar uit de "miserabele" sociale toestand kan redden. Rijkdom, status en succes zijn niks om te benijden, lijkt de regisseur te willen zeggen, deze mensen zijn vaak ongelukkiger dan mensen die veel minder hebben in dit leven. Tegen het einde is Jasmine goed voor het gekkenhuis Alle acteurs doen het echt goed en met veel goesting; uiteraard met Blanchett die eruit springt

Een heerlijke film. Wat vind ik Sally Hawkins en Cate Blanchett toch topactrices, en de film zit mooi in elkaar. Een goed verhaal waar ik van begin tot eind geboeid naar bleef kijken, mede door het geweldige spel en de intrigerende personages die Hawkins en Blanchett spelen. Sterk! 4*