The Others (2001)

“Sometimes the world of the living gets mixed up with the world of the dead.” The Others is een ijzingwekkende en sfeervolle film. Vanaf het begin is de spanning voelbaar en het oude en grote huis zorgt voor een naargeestige setting. Regisseur Amenábar heeft niet veel nodig om de juiste sfeer op te roepen en het verhaal zit sterk in elkaar. Je voelt dat er iets niet klopt, maar wat blijft lang onduidelijk. De twist was erg sterk en wordt fenomenaal gebracht. Kidman begin ik steeds meer te waarderen en ook hier was ze weer waanzinnig goed. De kinderen zijn lekker creepy en hetzelfde geldt voor die oude dame (de geweldige Flanagan). Er zitten een aantal sterke schrikmomenten in, maar de film moet het vooral hebben van de naargeestige sfeer en hier excelleert de film.

Deze film was ergens halverwege toen ik me ineens een ongeluk schrok. Het 5.1-geluid stond namelijk zo goed afgesteld in de huiskamer, dat ik even dacht dat er echt een deur dichtsloeg in ons (deze dagen alleen door mij bewoonde) huis. Het is kenmerkend voor het waanzinnige sound design dat the Others mede vormgeeft. Sowieso vind ik het erg respectabel dat regisseur Alejandro Amenábar de score voor deze film zelf gecomponeerd heeft. Een herkenbaar thema ontbreekt, maar de (horror)sfeer die de muziek uitdraagt komt uitstekend tot haar recht in het lege landhuis dat dit metafysische plotje huisvest. The Others is een prettig sfeerstuk, gevangen in een sterk scenario. In eerste instantie vond ik het verhaal wat beperkt, maar uiteindelijk blijkt dat de spaarzame informatie die je krijgt alleen maar ten gunste komt van een knappe twist. Sterke suspense dus. Dat de film de gehele speelduur weet te boeien, is vooral te danken aan het uitstekende acteerwerk. Nicole Kidman excelleert wederom (onlangs zag ik haar al schitteren in Dogville (2003)) en zet één van de sterkste rollen neer die ik van haar zag. De kinderen zijn perfect gecast, met name het jonge meisje. Fionulla Flanagan vult een belangrijke bijrol met verve in. Ik kon het niet helpen dat ik na afloop moest denken aan The Sixth Sense (1999), maar liever zie ik The Others als een op zichzelf staande sublieme sfeerhorror, die uitblinkt in haar (sub)genre. 4*

De film berust op de bekende horrorclichés van the haunted house en contact met de doden (zoals bij séances) maar hij steekt met kop en schouders boven de gemiddelde horrorfilm uit doordat het zich onthoudt van grote effecten maar juist ingetogen, subtiel en sfeervol opbouwt naar de oplossing van het mysterie wat er aan de hand is en daarachter wat er is gebeurd. De spanning is die van een psychologische thriller – de film gaat onder je huid zitten – en het horrorverhaal is intelligent waardoor het een heerlijke, klassieke horrorfilm is.