Ain't Them Bodies Saints (2013)

Meh. Best veelbelovend begin, maar wat volgt is iets wat heel dicht tegen saaiheid aan leunt. Een spanningsboog ontbreekt nagenoeg volledig en wat je dan wél nog hebt is een melodramatische queeste van zowel man als vrouw. Het einde kon me gestolen worden. Er wordt wel een sterke rol neergezet door Rooney Mara, iemand met een camionlading charisma. Casey Affleck daarentegen… pfft. Goed als een sullig bijrolletje, maar verder is hij gewoon te saai voor een rol als deze, hij heeft ook zo’n vreselijk lamlendige stem. Visueel is de film anders nog wel aantrekkelijk. Het doet een beetje Malick aan, al wordt het in dat geval steevast opletten dat het niet te zweverig wordt. Ain’t them Bodies Saints heeft daar nog niet zo veel last van, maar kan toch ook nergens beklemmen. 2

Well, let me tell you about something Let me tell you about the future In the future I’m a very old man and I’m standing in the doorway We’re in a house It’s our house, somewhere far away from here where everything is green and the sun is almost set Dat pathos, dat poëtisch verlangen, weet Lowery wel te... belichten met zijn film. Daarin lijkt dit inderdaad op wat Malick in een aantal van zijn latere films doet, maar Bob en Ruth staan wel zeer ver af van het nihilisme en de totale wereldvervreemding van de protagonisten in Badlands. Waar Bob voor leeft en vecht, is juist een plaats in de wereld voor hem en zijn geliefden, en of dat verlangen vergeefs is of niet, maakt voor de essentie ervan eigenlijk niet uit. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de liefde in Altman’s Thieves Like Us, die uiteindelijk als het ware van de aardbodem verdwijnt, alsof ze er nooit geweest is. - Tell me more about that house It is big, maybe a farm It is old It’s older than us At the same time it feels like maybe I built it Malick en Altman zijn favorieten van me, maar deze Lowery kan er ook wel bij.

Op het eerste gezicht een standaard runaway crook die opnieuw wil verenigd worden met zijn familie. Het plotverloop is enigszins anders omdat Lowery er toch andere klemtonen tracht in te leggen. Geen specifieke hereniging mét, althans het einde net buiten beschouwing gelaten, maar het blij of duurzaam weerzien werd het niet. Het probleem van de film echter lijkt me het ontbreken van spanning. Een echte klopjacht komt er niet en de pogingen tot hereniging verzanden in oeverloze en zinloze dialogen met nevenpersonages. De film begint veelbelovend, maar raakt niet echt uit de startblokken, lijkt me. Het heeft niet zozeer met de traagheid van de film te maken. Ik miste gewoon iets fundamenteels, iets wat me zou meezuigen in de film. Toch een extra pluim voor de sfeer en het gevoel die de film gaf over het broeierige Zuiden, hoewel het er soms wel erg dik opligt.