Song for Marion (2012)

Nogal een onderkoeld geheel, nogal wat cliches en weinig verrassingen - het verhaal is niet bijster interessant, en het ietwat geforceerd hippe gedoe met het koor is ook wat aan de al te afgezaagde kant. Maar, Terence Stamp redt de film, meer dan Redgrave en Arterton. Zeker in de eindscene heeft hij het helemaal, beter dan het origineel van Billy Joel en vol erg echt overkomende emotie.

Deze daarnet gezien op één van de NPO kanalen. Wat een lieve, warme, hartveroverende film. Stamp was altijd al één van mijn favoriete acteurs, maar dan meestal als schurk, of hitman en niet in een meer kwetsbare rol. Arterton is een steeds betere actrice geworden sinds ik haar voor het eerst zag in Quantum of Solace en hier was ze gewoon echt goed te noemen. Jammer dat de rol van Redgrave zo relatief kort was, haar zie ik altijd graag spelen. Verder gewoon een goedgemaakte feelgood movie, die mij emotioneel eerlijkgezegd wel wat deed en ik zeker kan aanraden. Een acht, ofwel vier sterren.

In de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, vindt Marion [Vanessa Redgrave] vreugde door te zingen in een seniorenkoor dat onderleiding staat van Elizabeth [Gemma Arterton]. Echtgenoot Arthur [Terence Stamp] worstelt ondertussen met de gedachte dat hij gefaald heeft als echtgenoot en als vader van James [Christopher Eccleston] met wie hij al jaren een moeizame relatie heeft. Na Marions onvermijdelijke overlijden vindt Arthur dankzij Elizabeth en het koor een manier om zijn frustratie, verdriet, maar vooral zijn liefde voor Marion uit te drukken. Tranentrekker is soms schaamteloos sentimenteel en de repetities van het koor zijn soms wel erg jolig, maar als puntje bij paaltje komt, zorgt de voortreffelijke cast (inclusief de ontwapenende Orla Hill als kleindochter Jennifer) voor een flinke brok in de keel. De vertolking van het liedje waar de titel naar verwijst, is een absolute hartenbreker.