The Master (2012)

Nee, dit deed het niet voor mij. Het is een sfeervolle, mooie geschoten film met een aparte muziekkeuze, en de eerste helft kent nog wel een aantal scherpe dialogen. Maar verder kon het me gewoon niet genoeg boeien. Ik kan me nog wel voorstellen waar de regisseur heen wil maar het komt naar mijn mening gewoon allemaal niet uit de verf. Scenes en zaken die waarschijnlijk heel spectaculair bedoeld waren vond ik tamelijk anticlimactisch. Hoffman overtuigt niet als charismatische sekteleider (het is eerder een nogal droevig persoon) en Freddie is een van de meest nare en zich het minst ontwikkelende karakters in de recente filmgeschiedenis. De manier waaor Phoenix hem speelt vond ik ook alles behalve bijzonder; zowel acteur als karakter wekten alleen enorme ergernis op. Dus...ik wil deze film nog wel wat krediet geven omdat het weer eens wat anders is, maar ik vond het een tamelijk doelloze en weinig overtuigende exercitie

Een getraumatiseerd soldaat moet het na de oorlog zelf maar uit zien te zoeken. Dan ontmoet hij iemand die via een therapie iemand terug in de tijd kan laten gaan om van daaruit het heden te kunnen beïnvloeden. Film gaat vooral over de relatie die opbouwt tussen de charismatische leider en de trouwe labiele volgeling. En dat gebeurt op een hele mooie manier in een langzaam tempo, maar toch zo dat het allemaal boeiend blijft. De laatste scene is heel veel betekenend. Het stelt de kijker de vraag of de volgeling nu eigenlijk wel wat geleerd heeft van z'n meester of dat de therapie uiteindelijk toch niet zo veel voorstelde en dat het meer een versiertruc is om een duurzame relatie op te bouwen. Waarschijnlijk het laatste. Prima film !

"If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world." Blijft een hele fijne film; die ik vanaf nu dan ook met de volle score ga belonen. De gelaagdheid maakt dat je elke herziening op een andere lijn kan zitten (e.g., van een karakterisering van het sekteleven, via de gespiegelde persoonlijkheden van Quell en Dodd, en de ronddolende veteraan wanhopig op zoek naar geborgenheid, tot de tragische onontkoombaarheid van het dienen van een - om het even welke - meester, en wat ik allemaal verder nog ontdekken mag..). Het fijne is dat Anderson de kijker daarbij helemaal niks opdringt. De slimme cinematografie, het rustige tempo en het overtuigende acteerwerk, maken het geheel prachtig af. Bijna elk noemenswaardig aspect druipt van de kwaliteit. Dit werk symboliseert voor mij het genot van het filmkijken.