Liar Liar (1997)

Ugh. Met die liar-lawyer grap in het begin heb je meteen het beste al achter de rug en ook dat was niet meteen om naar huis te schrijven. Kan Carrey best hebben, maar als hij een hele film alleen maar bekken kan trekken is de lol er toch ook snel af. Het idee is nochthans best grappig en zou best wat leuke scenes kunnen opleveren, jammer genoeg doet Shadyac er alles aan om er een melige kinderfilm van te maken. Brave grapjes, een kinderachtige Carrey, één of ander lullig gezinnetje en zelfs de muziek die geregeld sprookjesachtig klinkt. Stoor mij vooral aan de scenes in de rechtbank, maar ook bijv. de roast. Nu is geloofwaardigheid misschien niet het hoogste goed in dit soort films, maar sommige scenes vereisen dat normale personages zo énorm dom moeten zijn (die rechter) dat het gewoon irriteert. Allesbehalve leuk of grappig. Carrey heeft een paar zeldzame momentjes en de verregaande onnozelheid van de scene met het vliegtuig kon ik dan nog wel appreciëren, maar verder amper uit te zitten. 1.0*

“I wish, for just one day, Dad couldn't tell a lie.” Het betere gekke bekken werk van Jim Carrey. Liar Liar is zeker geen perfecte film, maar Carrey weet er altijd wel wat van te maken. En hier mag hij helemaal losgaan als Fletcher Reede, een advocaat die door een wens van zijn zoontje 24 uur niet kan liegen. Nogal een probleem voor een advocaat. Dit levert een aantal komische situaties op, die door Carrey ten volle worden benut. De verhaallijn met zijn ex-vrouw en zoontje levert genoeg sentimentele en zoetsappige situaties op, maar de film gaat nooit over het randje. Het ligt er allemaal wel heel dik bovenop en natuurlijk komt Fletcher tot inkeer, maar dat weet je in dit soort films. Prima vermaak.

Vrij typisch verhaal van een vader die teveel werkt en z’n gezin verwaarloosd, maar die we desondanks toch sympathiek moeten vinden. Had zo een film kunnen zijn met Robin Williams. Tom Shadyac werkte hierna ook met Williams in Patch Adams en je ziet in deze film al dat hij veel de sentimentele, dramatische kant op wil. Maakte Shadyac een paar jaar eerder nog leuke ongein met Carrey in Ace Ventura, in Liar Liar moeten we geregeld ook het drama voelen. Vooral de muziek wordt steevast enorm dik aangezet, zodat we Carrey - en vooral zijn zoontje - enorm zielig vinden. Tussendoor trekt Carrey de ene na de andere gekke bek. En juist die gekke bekken werken hier het minst, Liar Liar is duidelijk geen Ace Ventura of The Mask, waar die gekkigheid van de komiek met smoel van elastiek juist goed tot z’n recht komt. Bij een herziening is in Liar Liar eigenlijk Cary Elwes het meest geestig. Hij speelt zo’n heerlijke sympathieke sul, die het qua populariteit niet kan winnen van Carrey. Het is een saaie oetlul, maar wordt geen moment onsympathiek neergezet. Alsnog moeten we schijnbaar juichen voor Carrey, die een dag niet kan liegen. Dat levert geestige momenten op in de rechtbank, waar de film zich grotendeels afspeelt. Maar het blijft vreemd dat iedereen - inclusief Carrey zelf - verbaasd is als ons hoofdpersonage uiteindelijk toegeeft dat hij van zijn zoontje houdt. Dat wordt in de film niet gebracht als voor de hand liggend, maar als een grote eye-opener en de conclusie van de film. Verder is Liar Liar een aardige en sympathieke komedie, die jammer genoeg iets teveel leunt op mierzoet drama. Anderzijds gaat de fysieke komedie Carrey best goed af, hem zien worstelen met een pen blijft een geinig schouwspel. 3 sterren.