Undercurrent (1946)

Relationeel drama waarin Katherine Hepburn wat mij betreft iedereen overklast. Ze schakelt probleemloos en met veel naturel over van de ene naar de andere emotie tijdens haar huwelijk met Robert Taylor. Taylor van zijn kant bezet een goede tweede plaats, als narcistische psychopaat maakt hij indruk met een soort ingehouden temperament dat af en toe weliswaar borrelt als een kleine vulkaan. De blik in zijn ogen is bij momenten levensecht dreigend. En dan hebben we Robert Mitchum, waarvoor MGM een fikse som oplegde aan RKO om hem eventjes te mogen lenen. Hij heeft navenant niet zoveel schermtijd, duikt pas in de tweede helft van de film op en het blijft een bijrol. Op mij maakt hij hier niet zoveel indruk. Kan ook te maken hebben met het soort rol dat hij er een beetje als een hark bijloopt. Het scenario is een typisch Hollywoodproduct van die tijd zullen we maar zeggen. Het loopt bij momenten over van ongeloofwaardige hoogromantiek (zoals het idee dat Hepburn verliefd wordt op een man die ze enkel kent van enkele persoonlijk spullen en ideeën zonder hem gezien te hebben) waar je als kijker wel in moet meegaan om het entertainend te houden. Voorwaar zijn er enkele pakkende scènes. Springen eruit voor mij: de gedenkwaardige ontmoeting tussen Taylor en Mitchum aan de paardenstallen bij nacht en ontij, alsook de finale met de paardentocht. Prima regie van Vincente Minnelli (het was zijn tweede dramafilm) alsook uitstekend camerawerk van de redelijk legendarische Karl Freund. Toen zijn naam over het scherm rolde bij de credits vermoedde ik dat het goed zou komen met belichting e.d. en dat bleek ook het geval te zijn. Het is genieten van de subtiele maar manipulatieve lichtschakeringen waarin de film baadt. Conclusie. Geen meesterwerk maar zeker ook niet slecht, daarvoor is er te veel kwaliteit aanwezig op en naast het scherm.