Sinister (2012)

Sinister heeft een diepe indruk achtergelaten. Wat een ongelooflijk sterke en enorm creepy horrorfilm zeg. Wat mij betreft de beste film uit het genre van het hele afgelopen decennium (van wat ik gezien heb, uiteraard). Als je al veel horrorfilms hebt gezien, vind je op den duur de meeste zo eng niet meer. Je weet wanneer je jumpscares kan verwachten, je weet wat de gebruikelijke clichés zijn, etc. Af en toe kom je echter een film tegen die je weer oprecht angst aanjaagt en die de naam horror weer eer aan doet, en Sinister is er zo eentje. En het grappige is natuurlijk dat deze film nauwelijks enig cliché vermijdt, en ook vrij standaard jumpscares bevat. Het plot en hoe alles in elkaar steekt kan je eigenlijk ook al uitdokteren rond de helft van de speelduur, als je een beetje oplet, dus origineel is het verhaal ook niet per se. Maar Sinister maakt dit goed door gewoon énorm creepy en eng te zijn, zowel in your face als onderhuids. Dan heb ik het over de demon, maar vooral over de videotapes. Elk van deze tapes behoort zowat tot het meest creepy materiaal dat ik al in een horrorfilm voorbij zag komen; vooral omdat het zo ontzettend realistisch en down to earth in beeld wordt gebracht. Pure horror. Het geluid is ook heel goed en verhoogt de creepiness. Het einde is fucked up, maar past perfect binnen de duistere toon van de film (en zie je ook wel een halfuur op voorhand aankomen, dat wel). Het mag dan misschien zo origineel niet zijn, maar een geweldig regiewerk, creepy muziek en enorm duistere, lugubere beelden maken hier een ouderwetse griezelpartij van. 4*

Vakkundig gemaakte horrorfilm. Sowieso ben ik altijd te porren voor zo'n Stephen King-opzet rond een aartsscepticus die plotseling te maken krijgt met paranormale verschijnselen. Of hoe een heerlijk personage als Ellison (Ethan Hawke) zo overtuigd is van rationele verklaringen, dat hij zijn gezin zonder schroom meeneemt naar een geruchtmakend moordhuis. Zo graag hoopt hij er antwoorden te vinden om een bestsellerroman te schrijven die zijn ingeblazen carrière nieuw leven inblaast. Maar fluisteringen in de nacht leiden hem naar een serie videotapes waaruit een patroon zichtbaar wordt dat er misschien meer slachtoffers zijn gevallen. Ellison begint te twijfelen aan zijn eigen geestesgesteldheid, of speelt er ergens iemand een macaber kat- en muisspel met hem? 'Sinister' (2012) gaat niet voor de originaliteitsprijs, maar is een effectieve horrorfilm die met minimale middelen een unheimische atmosfeer creëert. Misschien iets te veel jump scares voor een connaisseur van 't genre. Met een speciale vermelding voor de videotapes zelf, die zo verduiveld simpel in elkaar steken in hoe ze ogenschijnlijke gezinsidylle over laten lopen in macabere beelden van mishandeling en dood. Nog enger omdat film van zichzelf een huiveringwekkend medium is. Wat er allemaal verborgen gaat achter de ruis, de vlekken op 't scherm of de selectieve montage.

Schrijver Ellison Oswalt [Ethan Hawke] is gespecialiseerd in sinistere verhalen over ware misdaden maar heeft slechts één groot succes op zijn naam staan. Na een aantal minder goed ontvangen boeken (en een sinistere mediarel) verhuist Ellison met zijn gezin naar een woning met een sinister verleden. Wanneer hij een aantal filmrollen met sinister beeldmateriaal vindt, besluit hij dit niet met de politie te delen zodat hij de beelden zelf goed kan bestuderen. Een sinistere sfeer en goed werk van Hawke, maar afgezien van een enkele plaagstoot gebeurt er gedurende 100 van de 103 minuten niets sinisters. In feite is alleen de soundtrack sinister.