The Orphan Killer (2011)

Aardig tijdje geleden gezien maar toen stond 'ie er nog niet op. Weet nog dat ik het niet veel vond, rommelig werkje, weinig pakkende sfeer en een loei-irritante soundtrack. De gore mag er zijn maar ook weer niet mindblowing.

Via jeroentjuhhhhh bij deze film terecht gekomen -> Kansje geven dus. Wat een afgrijselijke muziek! Death metal ofzo? Jezus wat een verschrikking. Bijna net zo erg als dat hoofd van blondie. Ja, heerlijk ziek natuurlijk. Wat een geweldige killer, met zijn bijl. Hoe hij los ging, fenomenaal. Stoer masker ook, lekker creepy! Sickness spat er echt vanaf. Opeens, toen de film een half uurtje bezig was, vond ik zelfs de muziek niet meer storend. Kwam de sfeer zelfs ten goede. Wie had dat gedacht! Gaf me af en toe wel een beetje een 'Halloween' vibe. In positieve zin dan wel. Aardig sfeertje. Zeker wanneer hij sprak, zijn stemgeluid was angstaanjagend. Eigenlijk vond ik het hele verhaal eromheen totaal niet interessant gebracht, maar dat deed er voor mij ook niet toe. Dat hele motief en dat verhaal van hun jeugd vond ik niet spectaculair, vrij dertien in een dozijn zelfs. De film moet het dan ook voornamelijk hebben van de killer en zijn zieke handelingen. En de dierlijke overlevingsdrang van zusjelief. 'Probleem' was alleen dat ik niks had met het zusje. Ik vond haar niks, kon geen sympathie voor haar opwekken. Toegegeven, ze had ballen. Maar daar was voor mij alles mee gezegd, ze hoorde wat mij betreft gewoon bij het andere slachtvee. Verder tof filmpje!

Ik mag hopen dat het eindresultaat dat regisseur Matt Farnsworth voor ogen had niet lijkt op The Orphan Killer. Deze bijzonder rommelige horrorfilm gooit van alles op een hoop, maar vergeet daarbij effectief te zijn. Met name de opdringerige muziekkeuzes komen te dwaas voor woorden over. David Backus speelt de zogenaamde Orphan Killer, waar Farnsworth en zijn team een compleet idioot figuur van maken. Het goedkoop ogende masker neemt al vroeg meteen een hoop potentiële dreiging weg, maar zodra hij zijn Bijbelse dialogen op begint te drammen valt z’n personage al helemaal in het water. Tussendoor wordt er op een bijzonder expliciete manier gemoord, maar dit verbloemt het droge en zowat incomplete geheel amper. Diane Foster speelt daarnaast maar een weinig sympathiek personage en Farnsworth werkt het allemaal ook niet bepaald goed uit. Een keertje naar de kerk gaan staat niet garant voor een diepzinnig en intellectueel personage en Foster is daar een goed voorbeeld van. The Orphan Killer maakt goed werk van de praktische horroreffecten, maar de visuele kracht, omgeving en het inhoudelijke verhaal slaan als een tang op een varken. Gelukkig zet Farnsworth zijn compleet onzinnige film niet door tot een onnodig lange speelduur, maar als dat een filmisch compliment moet vormen dan ben je niet bepaald goed bezig.