The American President (1995)

Superbe uitgevoerde romantische komedie, met een bijzonder gewetensvolle en ook nog eens èrg charmante president, een liefdeskoppel waar ik zeker chemie tussen voel, en Michael J. Fox die zijn explosiviteit optimaal kan benutten in zijn uitstekende bijrol. Suikerzoet, maar zó onderhoudend en zó goed gebracht dat ik er wel mee kan leven (en van genieten). Twintig jaar geleden voor het eerst gezien, en naast de plot heb ik twee momenten onthouden: Bening die denkt dat het telefoontje van Douglas eigenlijk afkomstig is van een vriend die haar ertussen wil nemen (gevolgd door Douglas' advies om dan maar even het Witte Huis te bellen), en de laatste zin van Douglas' overtuigende speech: "I am the President", en ook nu zijn dat weer leuke scènes. En een IMDb-trivia-item dat ik even moet delen: in een vroegere versie van het script zou de President een "military veteran and former special ops agent" zijn, en Rob Reiner besprak toen de mogelijkheid van de hoofdrol met Bruce Willis (op zich al dubieus, maar het kan nog erger: ) en Steven Seagal...

“Politics is perception.” Een redelijke romantische presidentsfilm met aangenaam acteerspel, veel politieke intriges en prima speeches (de hand van Sorkin is duidelijk zichtbaar). Het is allemaal nog aardig actueel (jammer genoeg soms) en Douglas, Benning, Sheen (nu als adviseur), Fox en Paymer spelen hun rol sterk. De interactie tussen de personages is vermakelijk en de dialogen zijn soms vlijmscherp. En vooral Douglas zorgt ook nog voor wat humor in een voor de rest ook luchtige film.

Een film met een leuk uitgangspunt: een verliefde president. Het scheelt dat de rol van die president gespeeld wordt door Michael Douglas, want de rol is hem op het lijf geschreven. Zeker zijn pogingen om indruk te maken op Sydney (Annette Bening) werken zo nu en dan op de lachspieren en met de chemie tussen de twee zit het ook goed. De politiek die zich achter de schermen afspeelt zorgt ervoor dat de film niet geheel als een typische romantische komedie aanvoelt, hetgeen het ook wel weer uniek maakt. Wanneer het op de politiek aankomt, zijn de vertolkingen van Martin Sheen en Michael J. Fox ook sterk. De film is in grote lijnen tamelijk voorspelbaar (ik zag een zekere revanche van de president aankomen evenals natuurlijk de verzoening op het einde) en niet altijd even geloofwaardig, maar dat weet je waarschijnlijk al voordat je eraan begint. Absoluut een vermakelijke film die zich qua sfeer enigszins weet te onderscheiden van de vele soortgenoten. 3*