The Spy Who Came In from the Cold (1965)

Martin Ritt, in de periode van de McCarthy-communistenjacht, reeds aangewezen voor sterk linkse ideeën, brengt hier, naar het boek van John Le Carré, een film over spionage tijdens de Koude Oorlog. Geen spectaculaire actiescènes maar eerder een menselijke benadering van het onwezenlijke van het spionagewerk, de broosheid van de afspraken die er worden gemaakt, de onbetrouwbaarheid tot de lafheid van met wie je in aanraking komt... Niet zo eenvoudig om volgen maar wel interessant, natuurlijk. Richard Burton is geschikt voor dergelijke rol en acteert dan ook heel goed (Zou hij whisky op de set gedronken hebben ?) en Peter Van Eyck is zeker ook goed gecast. Claire Bloom - voor het eerst gezien in Chaplin's "Limelight" (1952) en voor het laatst in "The King's Speech" (2010) ! - is wel goed, maar lijkt mij toch geen perfecte partner voor een Burton.

Nu heb ik sinds ik Who's Afraid of Virginia Woolf? zag veel respect voor Richard Burton, maar deze vertolking staat op gelijke voet. Eveneens in mooi zwart-wit geschoten - wellicht de hoogtij dagen van zwart-wit en de bijbehorende verlichting. Een hoop stills zouden het ook prima doen als foto. Voeg daar een goed en onvoorspelbaar plot aan toe, en je hebt een goede film te pakken. Voor nu 3,5* maar ik wil ‘m zeker nog eens zien.

Complexe, in sfeervol zwartwit geschoten koude oorlog-thriller over een uitgebluste britse spion (Richard Burton) die een vreemde laatste missie accepteert. Traag en met een overdaad aan dialoog, maar Burton is eersteklas in de hoofdrol en de subtiel uitgewerkte plot weet voortdurend te verrassen.